Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ & ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗΣ (1891-1967): ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ ΑΓΑΠΗ, ΘΥΣΙΑ & ΠΡΟΣΦΟΡΑ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Tree of Life - Photography by +Stergos Skulukas 500px.com-photo-96691921 #astrophotography #nightsky #milkyway85f55a54-683b-43e2-a926-326b0e046dbb_3

XAMAKIOTIS_1

Ο σύγχρονος Άγιος της Αθήνας & της καρδιάς μας

Γέροντας Αθανάσιος Χαμακιώτης

(1891–1967)

Μιά ζωή γεμάτη αγάπη, Θυσία και προσφορά

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Ο σεπτός Γέροντας, Ιερομόναχος π.Αθανάσιος Χαμακιώτης (1891–1967), το κόσμημα του Ησυχαστηρίου της Παναγίας της «Νερατζιώτισσας» (ή «Οδηγητρίας») στο Μαρούσι, έχοντας την Χάρη του Θεού, εκοσμείτο από πλήθος αρετών. Άνθρωπος της Χάριτος, πλημμυρισμένος από την αγάπη του Θεού, ξεχείλιζε καθολικά, μυστικά και αθόρυβα αυτήν την αγάπη και στις εικόνες του Θεού, γύρω του· στους πονεμένους και αναγκεμένους ανθρώπους που τον πλησίαζαν ή που συνδέονταν μαζί του πνευματικά. Ζούσε πραγματικά σ’ έναν συνεχή και αδιάκοπο παροξυσμό αγάπης (πρβλ. Εβρ. ι΄ 24) και αυτοπροσφοράς. Ήταν ολόκληρος μια αγάπη πηγαία, ειλικρινής, σπάνια, βαθειά, ολοκληρωτική, απίστευτη, που ασφαλώς δεν την βρίσκεις εύκολα σήμερα.

Ο ελεήμων Γέροντας π.Αθανάσιος «κυνηγούσε» συνεχώς να βρει ευκαιρίες για να δείξει έμπρακτα την αγάπη του και να μιμηθεί στο έπακρο τον «Πατέρα των οικτιρμών» (Β΄ Κορ. α΄ 3). Πραγμάτωνε συνεχώς αυτό που έλεγε ο Ιερός Χρυστόστομος: «Να γίνεστε ευσπλαγχνικοί όπως και ο επουράνιος Πατέρας σας. Παρόλο που πολλές άλλες εντολές μάς έδωσε ο Κύριος, εν τούτοις, για καμμιά άλλη περίπτωση δεν το είπε αυτό, παρά μόνον για τους οικτίρμονες. Γιατί, τίποτε δεν μας κάνει ίσους με τον Θεό, όσο η ευεργεσία».

Ο ΚΡΥΦΟΣ «ΔΡΑΣΤΗΣ»

Είναι πολύ συγκινητικά τα επόμενα περιστατικά. Αναρωτιέται κανείς: είναι δυνατόν να συνέβησαν στην εποχή μας την, τόσο εγωκεντρική; Κοντά στην «Νερατζιώτισσα», σ’ ένα φτωχικό σπίτι, κατοικούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα, παράλυτη. Δεν είχε κάποιον άνθρωπο να την περιποιείται. Παραδόξως, όμως, όσοι την επισκέπτονταν έβλεπαν το σπίτι της καθαρό, περιποιημένο. Τα ρούχα της, πλυμένα και σιδερωμένα. Τοφαγητό της, έτοιμο. Δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν αυτό. Όμως, ούτε και η ίδια η παράλυτη έλεγε κάτι. Η περιέργεια, οδήγησε κάποιους να παραφυλάξουν. Και να δουν. Και να μάθουν. Και αυτό που διαπιστώθηκε είναι ότι ο «δράστης» πίσω από όλο αυτό, ήταν ο Γέροντας π.Αθανάσιος. Όταν βράδυαζε, έπαιρνε το ραβδί του και ξεκινούσε για το σπίτι της παράλυτης. Σκούπιζε, καθάριζε, τακτοποιούσε το σπίτι, μαγείρευε και, όταν τελείωνε, επέστρεφε στο κελλί του έχοντας μαζί και τα άπλυτα ρούχα. Τα έπλενε, τα σιδέρωνε και, την επόμενη μέρα, τα επέστρεφε. Ο Γέροντας, έδωσε αυστηρή εντολή στην παράλυτη να μην το πει σε κανέναν. Όταν τα πνευματικά του παιδιά που παραφύλαξαν του το είπαν, ο π.Αθανάσιος, λυπήθηκε βαθύτατα. Έδωσε αυστηρή εντολή και σε αυτούς να μην μαρτυρήσουν τίποτα πριν τον θάνατό του, διαφορετικά δεν θα τους επέτρεπε να κοινωνήσουν.

«ΑΝ ΣΟΥ ΠΩ, ΠΟΙΟΣ!…»

Λίγο πιο πάνω, έμενε ένα αντρόγυνο. Ο άνδρας, μέθυσος. Ό,τι χρήματα έβγαζε, τα σπαταλούσε στο πιοτό. Η γυναίκα του, ήταν παράλυτη και κατάκοιτη. Το μόνο που λειτουργούσε κανονικά σε αυτήν, ήταν ο λόγος. Εκτός από το να μιλάει, δεν μπορούσε καμμιά άλλη κίνηση να κάνει. Λόγω της αρρώστιας της, λερωνόταν. Όμως και η γυναίκα αυτή είχε βρει τον δικό της μυστικό, ένστοργο και συμπαθή «άγγελο». Κάποια μέρα, την επισκέφθηκε μια αδελφική της φίλη. Είδε με έκπληξη μια στοίβα από ρούχα πλυμένα, σιδερωμένα.
–Ποιός σου τα έπλυνε; ρώτησε απορημένη.
–Αν σου πω, ποιός! Αλλά με επιτίμησε να μην το πω σε κανέναν. Όμως, σε αισθάνομαι σαν αδελφή μου και θα στο πω.
–Δεν χρειάζεται να μου το πεις. Κατάλαβα ποιός είναι· ο π.Αθανάσιος!
–Ακριβώς! Ήρθε τη νύχτα. Καθάρισε το σπίτι, έπλυνε τα ρούχα, τα στέγνωσε, τα σιδέρωσε και έφυγε!
Παρόμοια περιστατικά διηγούνται και άλλα πνευματικά του παιδιά. Τουλάχιστον σε άλλες τρεις περιπτώσεις παράλυτων ο Γέροντας π.Αθανάσιος Χαμακιώτης γινόταν κυριολεκτικά ο «διάκονός» τους. Τους περιποιόταν, τους καθάριζε το σπίτι, τους έπλενε τα ρούχα, τους μαγείρευε και τους τάϊζε ακόμη.

«ΕΙΔΕΣ, ΠΑΙΔΙ, ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΑΓΑΠΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ;»

Συγκινητικό και το επόμενο περιστατικό:
Ήταν ο εφιαλτικός χειμώνας του 1942. Ο κόσμος, πέθαινε στους δρόμους από την πείνα και τις αρρώστιες. Μια πνευματική θυγατέρα, από τα πιο αγαπημένα παιδιά του Γέροντα Αθανασίου, άρρωστη και εξαντλημένη, έπνεε τα λοίσθια. Καταλάβαινε ότι πλησιάζει το τέλος
της και έλεγε στους δικούς της να ετοιμάσουν το σάβανό της. Η μόνη παρηγοριά της, ήταν ένα μικρό ευαγγέλιο με χοντρό σκούρο εξώφυλλο. Διάβαζε λίγο, μετά ζαλιζόταν και το άφηνε δίπλα στο μαξιλάρι της. Πάνω στη ζαλάδα της, γύρισε και το είδε. Της φάνηκε σαν ψωμί. Και μονολόγησε:
–Αχ, Χριστέ μου! Να είχα λίγο ψωμάκι!
Όσοι ήταν μέσα στο δωμάτιο, χαμογέλασαν. Τότε, όχι ψωμί δεν υπήρχε, αλλά έδιναν με το δελτίο δώδεκα γραμμάρια λούπινα και, αυτήν ακόμη την ευτελή τροφή, είχαν πάνω από δέκα μέρες να την μοιράσουν.
Σκεφτόταν η άρρωστη:
–Πειρασμός, είναι!
«Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. δ΄ 4).
Έξω, τα πάντα είχαν καλυφθεί από χιόνι. Οι Μαρουσιώτες δεν θυμούνται ποτέ άλλοτε τόσο χιόνι. Ξεπερνούσε το μισό μέτρο. Και το κρύο ήταν τσουχτερό. Όλα, είχαν νεκρώσει. Ο π.Αθανάσιος βρισκόταν στην άλλη άκρη της πόλης, κάπου στην Πεύκη, όπου έκαμνε έναν αγιασμό σ’ ένα σπίτι. Οι άνθρωποι του σπιτιού, αντί για χρήματα, του πρόσφεραν δύο κομμάτια άσπρο ψωμί. Ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαν να δώσουν. Όμως ο μακάριος Γέροντας Αθανάσιος, δεν το
κράτησε ούτε έβαλε μπουκιά στο στόμα του. Αναλογίστηκε τα πνευματικά του παιδιά. Θυμήθηκε δύο από αυτά που είχαν την μεγαλύτερη ανάγκη. Το ένα, ήταν η
άρρωστη που αναφέραμε. Ξεκίνησε για το σπίτι της. Ο δρόμος μακρύς και, με τόσο χιόνι, εξαιρετικά δύσκολος. Αλλά, «ἡ ἀγάπη, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 5). Δεν λογαριάζει τίποτα! Ποιός ξέρει πόση ώρα, ή, μάλλον, πόσες ώρες, περπατούσε ο αείμνηστος Γέροντας Αθανάσιος μέσα στα χιόνια! Έφτασε στο σπίτι της κατάκοιτης που λαχτάρησε λίγο άσπρο ψωμί και πήγε κατευθείαν στο δωμάτιό της.
–Τί κάνεις, παιδί;
–Δεν μπορώ, πάτερ μου, δεν είμαι καλά!
Ο άνθρωπος του Αγίου Θεού, ο Γέροντας π.Αθανάσιος Χαμακιώτης, έβγαλε από τον κόρφο του το ένα κομμάτι άσπρο ψωμί.
–Παιδί, πήγα κι έκανα αγιασμό σ’ ένα σπίτι, μου έδωσαν λίγο ψωμί και σου το έφερα!
Η άρρωστη, έμεινε άναυδη. Άρχισε να κλαίει και, μέσα στους λυγμούς της, του διηγήθηκε τον «πειρασμό» που
βίωσε πριν από λίγο. Ο Γέροντας, χαμογέλασε ικανοποιημένος.
–Είδες, παιδί, πόσο μας αγαπάει ο Θεός;
Ο ευλογημένος Γέροντας, κάθισε, της είπε λόγους παρηγοριάς, στήριξε το καταρρακωμένο της ηθικό και την ευλόγησε. Η ετοιμοθάνατη σιγά–σιγά συνήλθε, επέζησε και διηγείται με δάκρυα μέχρι σήμερα το περιστατικό αυτό.
Ο π.Αθανάσιος, όμως, δεν τελείωσε την αποστολή του. Συνέχισε μέσα στα χιόνια την πορεία του. Βλέπετε, είχε ακόμη και ένα ακόμη κομμάτι ψωμιού στον κόρφο του. Μια ακόμη φτωχή νέα κοπέλα, άρρωστη από αδενοπάθεια, πεινούσε και υπέφερε. Ο Γέροντας έφτασε και σ’ αυτό το σπίτι.
Πρόσφερε το δεύτερο ψωμί, παρηγόρησε και την εκεί άρρωστη κι έφυγε. Κατάκοπος,
βρεγμένος, παγωμένος, πεινασμένος, μόνος, έφτασε πίσω στο αγαπημένο του Ησυχαστήριο στην Παναγία την «Νερατζιώτισσα». Ο μακρύς δρόμος της θυσιαστικής αγάπης του Πνευματικού Πατέρα, τουλάχιστον για εκείνη την μέρα, τελείωσε…

Πηγή:

Νεκταρίου Αντωνοπούλου (νυν, Μητροπολίτου Αργολίδος)

Ιερομόναχος Αθανάσιος Χαμακιώτης (1891–1967)

εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1998

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

PRECIOUS VESSELS OF THE HOLY SPIRIT: BLESSED FR. EPIPHANIOS THEODOROPOULOS OF ATHENS, GREECE (+1989)

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Final Frame - Photography by +Daniel Greenwood www.facebook.com-photographybydanielgreenwood #night #beach #seascape

epiohaniousPrecious Vessels of the Holy Spirit:

Blessed Fr. Epiphanios Theodoropoulos

of Athens, Greece, +1989

╰⊰¸¸.•¨*

From the Counsels

of

Blessed Fr. Epiphanios Theodoropoulos

Source:

https://orthodoxword.wordpress.com & HERE

ORTHODOX WORD

True love is like the flame of a candle. However many candles you light from the flame, the initial flame remains unaffected. It doesn’t lessen at all. And every freshly lit candle has as much flame as the others do.

I want whoever is near me to feel that he has room to breathe, not that he is suffocated. I don’t call anyone to me. I don’t hold onto anyone. I don’t chase anyone away. Whoever wants comes, whoever wants stays, whoever wants leaves. I don’t consider anyone a supporter or a follower.

I am not afraid of death. Not, of course, because of my works, but because I believe in God’s mercy.

Speak more to God about your children than to your children about God…. The soul of the teenager is in a state of an explosion of freedom. For this reason he has a hard time accepting various counsels. So, rather than counseling him continuously and re­proaching him now and again, leave the situation to Christ, to the Panaghia (Greek word meaning “All-Holy”. It is perhaps the most beloved term of endearment for the Mother of God in the Greek language) and to the Saints, asking them to bring him to reason.

Don’t be neglectful of prayer! At table, in the morning, after­noon and evening. In particular don’t miss Small Compline for any reason, tired though you may be. It’s a question of self-sac­rifice and, in particular, of love. When a beloved person calls you very late at night, how are you able to speak sometimes for a few hours, despite your fatigue, without being put out, but be­ing, rather, pleased?

———-

Deal with your children as with colts, sometimes tightening and other times loosening the bit. When the colt kicks, with­out abandoning the bit, we loosen it, otherwise it will break. When, however, it is peaceful, then we tighten the bit and take the colt where we like.

———-

Parents should love their children as their children and not as their idols. That is to say, they should love their children as they are and not how they would like them to be-to be like them.

———-

Whoever fears God doesn’t fear anything else.

———-

I am in pain and agonize over the path of the Greek people who are constantly being de-Hellenized, de-Christianized, de-colorized and cut off from their roots, and are losing their identity.

———-

In marriage, abstention solely out of love for God is perfect, “the greatest.”(Elder Epiphanios uses terminology from the grading system at school to make his point. “The greatest” is an “A,” “very good,” is a “B,” etc). When the couple comes together, not obstruct­ing the procreation of children, it is at the level of “very good.” And when they abstain solely to avoid the procreation of chil­dren, they are on the level of “good.” In any case all of these categories are above average and are only legitimate with the presupposition that they have been agreed upon by both spouses and not just one. Otherwise it is a sin.

———-

God appointed the salvation of the world to His Son and not to us…. We must first look at our soul and if we can, let’s help five or six people around us.

———-

When someone is free, he has rights and responsibilities. When he marries, he has few rights and very many responsibilities. When, however, he has children, he doesn’t have any rights at all, but only responsibilities.

———-

Why do they put rubber tires with inner tubes on cars? So that they give in, to collapse a little with every little stone or pothole on the road, and in this way they pass obstacles. If the wheels were firm and unyielding, the car wouldn’t be able to move for­ward. It would fall apart after a short distance because of the vibration from the small inconsistencies of terrain. The same thing happens with yielding to others in the family. In this way many problems are surpassed and continuous spiritual progress is assured.

———-

When people treat us unjustly, God justifies us.

———-

[God allows virtuous people to suffer] so that they might be purified from even the slightest traces of their passions and so that they might receive an even greater crown in Heaven. Fur­thermore, as He allowed His beloved Son to suffer and to die on the Cross, what can we say for those people who, as holy as they may be, have filth and stains from sin?

———-

Sadness purifies us. Man is truly man in sadness. In joy he is changed, he becomes someone else. In sadness he becomes that which he truly is. And this is the way, par excellence, that he approaches God. He senses his weakness. Many times, when he is in glory and joy, he feels that he is the “eye of the earth” or, if you prefer, the center of the universe: “I am, and nobody else!”

In pain and sadness he feels like an insignificant ant in the uni­verse, that he is completely dependent, and he seeks the help and companionship of God. Those of us who have passed through pains, either psychical or physical, know that we never prayed as hard and with such quality and length, as we did when we were in the bed of pain or when some heavy psychical sadness tested us. While, when we have everything, we forget prayer and fasting, and many things. It is for this reason that God allows pain.

———-

Don’t sit, glued to the television…. Guard yourselves from the means of mass blinding.

We didn’t come here [to the monastery] mainly for handiwork, or for the gardens or for the buildings. For even without these things we can save our soul. We came here primarily for the soul. And in order to save the soul, we must pass the day without sin, with meekness, canon (In this case, the daily rule of prayer, reading, prostrations, and so on, that a monk keeps in his room) and prayer.

———-

I sacrificed everything even before I had anything. I sacrificed a place at the university as a professor. I sacrificed the position of first secretary of the Holy Synod. I sacrificed the position of direc­tor of a missionary brotherhood. I sacrificed the position of first priest of a large church. I sacrificed Episcopal (That is, the position of bishop) thrones…. All I have is a little epilrahili (In Greek, literally, “upon the neck.” It is the stole that the priest or bishop wears around his neck when hearing confession (hereafter, “stole”) so as to confess ten souls. Nothing else!

———-

There is no greater satisfaction for me than to remain for hours in the seat of the confessional and to reconcile man to God.

———-

Married and unmarried priests, let us not forget that we are representatives of the gentle and humble-hearted Jesus. We were called to progress in humility and not to quarrel in the holy altar for priority of honor.

Clerics and, in particular, celibate clerics must be chosen from those of a mature age, with excellent education, extreme piety, shining ethos, sterling character and complete spiritual forma­tion: all those things that are acquired with labors and struggles, prayer and study, fasting and vigils, with voluntary poverty and hardships, and through various deprivations. For asceticism is not the privilege or responsibility of monastics alone, but of all the faithful and particularly of clerics, and especially of unmar­ried clerics. The Orthodox Church is deeply ascetic and those who don’t love asceticism and who are friends of luxury and comfort don’t have a place within Her.

———-

The priest is the incarnation of the absolute, the expression of the constant, stable and unshakeable, the trumpet of Heaven, the image of incorruption, the mile-marker of eternity. May he remain forever unchanged, even in his external appearance, as a reminder and symbol of the ages and of the unchanging truths that he represents.

The priesthood is a very great gift of God toward mankind. It is the conduit of the grace of God.

———-

It seems a blasphemy to me [an archimandrite’s sadness at not having been elected bishop]. If you consider that your shell of a body can take bread and wine and, with the Holy Spirit’s conse­cration, transform it into the Body and Blood of Christ; that you have been given the power to make the children of Adam par­takers of the Cross and resurrection of Christ through baptism, and how you have been given the power to place your hands and your stole over the head of the greatest sinner and to bring him out of confession with a pure and whitened soul, how can you then consider yourself unsuccessful? Because you haven’t put on a mitre? ( ). May God have mercy on us!

———-

I have made an agreement with God: I will empty my pockets in almsgiving and He will fill them. He has never violated our agreement. Will I violate it? May it never happen!

———-

Ah! My fathers, know how much I have ground down my will! I have loved two things in my life: reading and writing, both of which I have been deprived of, and the deprivation of which is as great for me as for him who loses the greatest joy in this world. When I study the Holy Scripture and patristic books, I leave the earth and go to Heaven. As for my own writing, forgive me for what I’m about to say … I get drunk. I see how others desire to write some text, and they erase, write, erase again, write again….

———-

I don’t manage to write my thoughts in time, for I am flooded as with flakes of snow. I feel as though my pen has wings. How­ever, in spite of my writing ability and my desire for study, I deprive myself and sit and pick up the telephone, which rings cons tandy, so as to find a solution to some problem or other. Or else I see people for confession for hours without end, and not only scholars, but also simple and unlettered people. In saying this I don’t undervalue the Mystery of confession as opposed to the work of writing. But the will of God was that I confess people and not that I study and write, though they much enchant me.

———-

How crafty the devil is! To young people who managed to unite in Christian marriage he whispers, “How much better you would be if you went to the monastery and lived the heavenly spiritual pleasures, far from the cares of family life which sever you and keep you down!” While to those who went to the monastery, as they desired the life of virginity in Christ, he whispers, “How much better you would be, if you got married and made your home a temple of God, living the joys of marital life, far from ascetic mortification and the loneliness which depresses you!” And if the married one became a monk and the monk married, he would tell them the opposite. All this to throw the person into despair and to pull him from the path of salvation. For the path of salvation is both blessed marriage and virginity in Christ

———-

The mathematics of God is completely different from the math­ematics of humans. For us two and two equal four. For God two and two can make five or fifteen or anyd1ing else.

———-

My heart only has entrances. It doesn’t have exits. Whoever enters remains there. Whatever he may do, I love him the same as I loved him when he first entered into my heart. I pray for him and seek his salvation.

———-

My worst hell is to realize that I have saddened a beloved person.

(Taken from Elder Epiphanios in “Precious Vessels of the Holy Spirit”, Protecting Veil Press)

VIDEO – Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (+1994) & Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (+1991) – ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΤΟΥΤΓΚΑΡΔΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & SAINT PAISIOS OF MY HEART

ATHENS OF MY HEART

florida-3

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (+1991)

╰⊰¸¸.•¨*

π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

Ομιλία στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας 

8 Ιουνίου 2015

VIDEO – ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (+1991) & Ι. ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ

http://videosofmyheart.wordpress.com

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

VIDEO OF MY HEART

d5303cc2ee010ec90afa9a79848ac613

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (+1991) &

Ι. Μονή Αγίου Πορφύριου του Καυσοκαλυβίτη στην Ξάνθη

SAINT PORPHYRE DE ATHÈNES, GRÈCE (+1991) ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

https://athensofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

ATHENS OF MY HEART

508c934336953eae1689745b23f1e3d2

Agios_Porphyrios

Photos: Saint Porphyre de Athènes, Grèce (+1991)

porphyrios-elder-02

elder-porphyrios

Saint Porphyre 

de Athènes, Grèce (+1991)

http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

EX 2X2 LETTERS FROM GREECE

Saint Porphyre (né le 7 février 1906 dans la province de Karystos – décédé le 2 décembre 1991 au mont Athos) est un saint orthodoxe, fêté le 2 décembre. C’est l’un des plus grands spirituels orthodoxes du xxe siècle.

Biographie

De son nom civil Evángelos Baïraktáris, le futur Père Porphyre naît le 7 février 1906 dans la province de Karystos, sur l’île d’Eubée, en Grèce. C’est le quatrième enfant d’une famille pauvre. Très jeune, il part au Mont-Athos et se met sous la direction de deux pères spirituels. Il devient peu après moine. À l’âge de 19 ans, une maladie le force à quitter le Mont-Athos et à revenir en Eubée.

Il s’installe alors dans le monastère Saint-Charalambos. En 1926, il est remarqué par l’Archevêque du Sinaï Porphyre III, de passage en Grèce, qui l’ordonne prêtre. C’est alors que le Père Porphyre reçoit le nom qui va l’accompagner durant le reste de sa vie. En 1928, il devient archimandrite.

Le Père Porphyre passe un peu plus de dix ans en Eubée, puis il part pour Athènes en 1940, où il devient aumônier de la Polyclinique de la ville. En 1955, il s’installe dans le petit monastère de Saint-Nicolas et en 1979 il s’installe à Milési où il va fonder plus tard le monastère de la Transfiguration. Il avait le don de clairvoyance.

Dans les dernières années de sa vie, il acquiert une réputation considérable à cause de sa sainteté et reçoit la visite de plusieurs milliers de personnes de toutes confessions et de toutes conditions, qui viennent lui demander conseil et qu’il aide. Respectueux du caractère de chacun, il ne cherche jamais à imposer quoi que ce soit.

Devenu complètement aveugle en 1987, il sent la mort approcher et décide de revenir finir sa vie au Mont-Athos où il a prononcé ses vœux monastiques. C’est là-bas qu’il meurt dans la sainteté le 2 décembre 1991.

Il est canonisé le 27 novembre 2013 par le Saint-Synode du Patriarcat œcuménique de Constantinople. La liturgie solennelle de canonisation du nouveau saint a eu lieu le 2 décembre de la même année, en présence de plusieurs milliers de fidèles

SOURCE:

WIKIPEDIA

Άγιος Νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (St Jose Munoz-Cortes), πρώην Ρωμαιοκαθολικός από τη Χιλή, Καθηγητής Πανεπιστημίου στο Montreal του Καναδά & Νεομάρτυρας στην Αθήνα το 1997 από σατανιστές

 

http://saintsofmyheart.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

http://latinamericaofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

LATIN AMERICA OF MY HEART

fiordland-national-park-new.jpg

Χιλή

jose_munoz_0.jpg

Άγιος Νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ

(St Jose Munoz-Cortes)

jose_munoz.jpg

15th_anniversary_of_the_martyrdom_of_brother_jose_munozcortes__1158101.jpg

Άγιος Νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ

(St Jose Munoz-Cortes),

πρώην Ρωμαιοκαθολικός από τη Χιλή,

Καθηγητής Πανεπιστημίου στο Montreal του Καναδά &

Νεομάρτυρας στην Αθήνα το 1997

31 Οκτωβρίου

Ο Νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ γεννήθηκε το 1950 στη Χιλή της Νότιας Αμερικής. Η οικογένειά του ήταν βαθιά θρησκευόμενη αλλά ανήκε στο ρωμαιοκαθολικό δόγμα. Σε ηλικία 12 ετών γνώρισε τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Χιλής Λεόντιο, και δύο χρόνια αργότερα βαπτίσθηκε Χριστιανός Ορθόδοξος.

Τον εντυπωσίαζε ο τρόπος ζωής των μοναχών και παρότι ζούσε μέσα στην πόλη, προσπαθούσε να εφαρμόζει όσα έκαναν η μοναχοί. Επιδόθηκε σε νηστείες, προσευχή, αγρυπνίες. Κάποια στιγμή, έφυγε από τη Χιλή και μετακόμισε στον Καναδά. Εκεί εργάστηκε ως δάσκαλος ζωγραφικής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ. Παράλληλα ο ίδιος θέλησε να μάθει Βυζαντινή Αγιογραφία.

Το 1982 ο Χοσέ επισκέφθηκε το Άγιον Όρος. Εκεί μελέτησε πολλές βυζαντινές εικόνες στα πλαίσια των αγιογραφικών του σπουδών. Ιδιαίτερη εντύπωση του έκανε ένα αντίγραφο της Παναγίας της Πορταίτισσας, που υπήρχε σε μία σκήτη. Ο Χοσέ θέλησε να την αγοράσει, αλλά στεναχωρήθηκε όταν έμαθε ότι δεν ήταν προς πώληση. Καθώς έφευγε όμως, ο Δικαίος της Σκήτης του χάρισε την εικόνα. Ο ευλαβής προσκυνητής απέδωσε το γεγονός σε θαύμα της Θεοτόκου.

Επιστρέφοντας στο Μόντρεαλ, ο Χοσέ διάβαζε κάθε βράδυ τους χαιρετισμούς της Παναγίας μπροστά στην εικόνα. Μετά από κάποιες εβδομάδες στο δωμάτιο όπου είχε την εικόνα άρχισε να ευωδιάζει μια ευχάριστη και έντονη μυρωδιά. Τότε παρατήρησε ότι η εικόνα έβγαζε μύρο από τα χέρια της Θεοτόκου. Για τα επόμενα 15 χρόνια η εικόνα εξακολούθησε να μυροβλύζει. Ο Χοσέ γύρισε σχεδόν όλο τον κόσμο με την εικόνα για να δείξει το θαύμα στους ανθρώπους και να δοξαστεί το όνομα της Παναγίας.

Στις 31 Οκτωβρίου 1997 και ενώ βρισκόταν στην Αθήνα για να παρουσιάσει το θαύμα, δολοφονήθηκε από σατανιστές, αφού πρώτα βασανίστηκε φρικαλέα μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου διέμενε. Οι εχθροί της Πίστεως δεν άντεχαν να τον βλέπουν να βροντοφωνάζει σε όλο τον κόσμο το θαύμα, δοξάζοντας το Χριστό και την Παναγία.

Πηγή:

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο Αιώνα

εκδ. Σταμούλη

Αθήνα 2012

cortes.jpg

547px-Могила_Иосифа_Муньоса-Кортеса.jpg

02.jpg

Свят[1]. Иоанн Шанхайский и муч. Иосиф (инок Амвросий).jpg

 

plgrm.lg_.jpg

207562.p.jpg

maxresdefault-1.jpg

maxresdefault.jpg

images.jpg

40978.jpeg

IMG_3539.JPG

ΑΠΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΣΤΥΛΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ – ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ╰⊰¸¸.•¨* ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

http://paintingleaves.blogspot.com

http://thesmileofgodinyourheart.tumblr.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

PAINTING LEAVES

THE SMILE OF GOD IN YOUR HEART

ORTHODOXY IS LOVE

images9smile

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο 

τοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

http://www.truthtarget.gr/books/43-smile.html

TRUTH TARGET

Θελήσαμε νά προσφέρουμε στήν ἀγάπη σας μία πλούσια ἀνθοδέσμη ἀπό τό φυτώριο τῆς Ἐκκλησίας. Τά ἄνθη της, ἁπλά λουλούδια, ἄνθρωποι ταπεινοί, «μωρά τοῦ κόσμου», πού ἀνθοβόλησαν στό χῶρο της δέν τράβηξαν τήν προσοχή τῶν μεγάλων καί τρανῶν τοῦ «παρόντος αἰῶνος», οὔτε ἀπασχόλησαν μέ πηχιαίους τίτλους τήν ἐπικαιρότητα. Εἶχαν, ὅμως, τή σφραγίδα τοῦ οὐρανοῦ: ὁ Θεός χαμογελοῦσε ὁλόκαρδα ἀπό εὐχαρίστησι βλέποντας τή ζωή τους. Τούς χαρίτωνε περισσότερο καί αὐτοί περισσότερο μυρόβλυζαν καί διασποῦσαν τό βόρβορο τοῦ συγχρόνου κοπρῶνα.

Ἀνάμεσα σ᾽ αὐτούς συμπεριλάβαμε καί τιτλούχους, Ἐπισκόπους καί Ἄρχοντες, λίγους, βέβαια, πού, ὅμως, ἦταν κι αὐτοί «πτωχαδάκια τοῦ Θεοῦ».

Καιρός εἶναι νά πάρετε τήν ἀνθοδέσμη αὐτή καί νά στολίσετε τήν καρδιά σας γιά νά μοσχομυρίση καί νά μιμηθῆ. Κι αὐτό τό τελευταῖο δέν εἶναι δύσκολο: μᾶς βοηθᾶνε οἱ ἀδελφοί μας αὐτοί πού, λόγῳ τῆς ζωῆς τους, ἀπέκτησαν παρρησία στόν Κύριο.

«Πᾶνε στόν π. Παΐσιο ἕνα παιδί πού ἦταν δαιμονισμένο. Τό πῆρε κοντά του. Τοῦ μιλοῦσε, τοῦ μιλοῦσε, τοῦ ἐλάφρυνε τόν πόνο του. Ὁ μοναχός πού συνόδευε, λυπούμενος τόν π. Παΐσιο πού ἦταν μετά ἀπό ὁλονύκτιο ἀγρυπνία κουρασμένος, τοῦ λέει:

—Γέροντα δέν λυπᾶσαι τόν ἑαυτό σου; Κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, κάθεσαι καί μιλᾶς τώρα στό παιδί αὐτό;

Τοῦ ἀπαντᾶ:

—Ἀδελφέ μου, ἐγώ κουράσθηκα 6, 7, 8 ὧρες στήν ἀγρυπνία. Αὐτό ἔχει 20 χρόνια πού τυραννιέται ἀπ’ τό δαιμόνιο. Ἐγώ δέν πρέπει νά τοῦ ἀφιερώσω, νά τοῦ ἀπαλύνω τόν πόνο του 2 ὧρες; Τί εἶναι ἡ δική μου προσφορά μπροστά στήν ὑπομονή τήν ὁποία κάνει αὐτό τό παιδί 20 χρόνια; Τί τυραννία, τί βάρος σηκώνει! Τό δικό μου βάρος δέν εἶναι τίποτε.

Τί διάκρισι! Τί ἀγάπη! Θυσίασε τήν κούρασι τήν ὁποία εἶχε, γιά νά ξεκουράση τό παιδί ἐκεῖνο, πού ἐπί 20 χρόνια βασανιζόταν ἀπ’ τό δαιμόνιο»(Ογ, τεῦχ. 32, 114).

Ἀναφέρει ὁ μακαριστός π. Αὐγ. Καντιώτης: «Ἦταν φοβερή ἡ ἐποχή. Συνέλαβαν ἀπ᾽ τά βουνά κάποιον ἀντάρτη —τόν ξέρουν οἱ παλαιοί Κοζανίτες— καί δεμένο τόν ἔσερναν μέσα στήν πόλι. Κάποιοι ἄνανδροι Κοζανίτες, πού ὅταν ἐκεῖνος ἦταν στά πράγματα κάθονταν κλαρίνο μπροστά του, τώρα βλέποντάς τον σάν κτυπημένο σκυλί νά τόν μεταφέρουν στήν πόλι, τόν ἔφτυναν. Αὐτός ἦταν ἐχθρός μου, ἐπανειλημμένως ἐπιχείρησε νά μέ σκοτώση. Τόν πιάσανε, λοιπόν, καί σέ ἄθλια κατάστασι τόν ἔρριξαν στή φυλακή. Ὅταν τό ἔμαθα, στενοχωρήθηκα. Πῆγα στίς φυλακές, γιά νά τόν δῶ. Οἱ ὑπεύθυνοι τῶν φυλακῶν δέν μέ ἄφηναν νά μπῶ·

—Σ᾽ αὐτόν ἔρχεσαι καί τοῦ φέρνεις φαγητό; Ὄχι φαγητό, ἀλλά δηλητήριο νά τοῦ δώσης, μοῦ εἶπαν.

—Ὅπως ἐρχόμουν σ᾽ ἐσᾶς καί ἔφερνα φαγητό στή φυλακή καί ὄχι δηλητήριο, τό ἴδιο θά κάνω καί σ᾽ αὐτό τό φυλακισμένο, τούς ἀπάντησα.

Μέ ἄφησαν καί μπῆκα. Ὅταν ἄνοιξε ἡ πόρτα καί μέ εἶδε, ἔκλαψε. Ἦταν σέ ἄθλια κατάστασι. Καί εἶπε· “Πάτερ Αὐγουστίνε, ἐσύ ἦλθες νά μέ δῆς! Οὔτε ἡ γυναῖκα μου οὔτε τά παιδιά μου δέν μέ ἐπισκέφθηκαν. Τώρα πιστεύω ὅτι ὑπάρχει Χριστός!”»(Ι, 44).

Ἔλεγε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «Ἡ θεία Ἀλεξάνδρα ἦταν θεία δική μου, ἀδελφή τοῦ πατέρα μου, ἀφιερωμένη στόν Ἰησοῦ Χριστό καί στόν πρεσβύτερο ᾽Επιφάνιο, ἀλλά ἦταν θεία καί ὅλων τῶν παιδιῶν πού πλησίασαν τό “Μακεδονίας 24”, καί εἴτε ἔμεναν σ᾽ αὐτό τό σπίτι, εἴτε περνοῦσαν ἀπ᾽ αὐτό. Αὐτή ἡ γυναῖκα ἦταν ἡ προσωποποίησι τῆς αὐταπαρνήσεως καί τῆς αὐτοθυσίας. Πιστέψτε με, δέν θά πῶ ὑπερβολές, οὔτε θά ἐπαινέσω ἕνα συγγενικό μου πρόσωπο, διότι παρόμοιο δέν μπορῶ νά πῶ γιά τή μητέρα μου, γιά τόν πατέρα μου, γιά ἄλλα πρόσωπα. Δέν θά τό πῶ, λοιπόν, γιά νά ἐπαινέσω ἕνα συγγενικό μου πρόσωπο, ἀλλά διότι αὐτή εἶναι ἡ πραγματικότητα.

Τήν αὐταπάρνησι καί τήν αὐτοθυσία αὐτῆς τῆς γυναίκας τήν ἔχω συναντήσει μόνο στά συναξάρια. Στά 58 χρόνια τῆς ἡλικίας μου δέν τήν συνάντησα μέχρι σήμερα. ᾽Επειδή θά μποροῦσα νά λέω πολύ ὥρα γιά τά στοιχεῖα αὐτά, θά ἀρκεσθῶ μόνο σέ δύο. ῎Εμενε στήν Καλαμάτα. Ἀπό τότε, ὅμως, πού ἀνέβηκα στήν Ἀθήνα, ἦλθε κι αὐτή ὡς συγκάτοικος καί μέ περιποιόταν. Κάποτε, ἤμουν ἀκόμη φοιτητής, εἶχε κατέβει στήν Καλαμάτα γιά νά δῆ τήν μητέρα της πού ἦταν γερόντισσα καί ἀσθενής. Σέ μία ἐφημερίδα —Καλαματιανή, Ἀθηναϊκή, δέν θυμᾶμαι— διάβασε ὅτι ἐπίκειται στό μέλλον νά δημιουργηθῆ Τράπεζα ὀφθαλμῶν στήν Ἀθήνα. Βέβαια, ἡ ἐφημερίδα ἔλεγε ὅτι εἶναι κάτι πού ἀφορᾶ στό ἀπώτερο μέλλον καί λοιπά. Αὐτή δέν τό πολυπρόσεξε, ἔκοψε μέ ἕνα ψαλίδι τό ἀπόκομμα αὐτό τῆς ἐφημερίδος καί μοῦ τό ἔστειλε σημειώνοντας: “Φρόντισε νά δῆς ἄν αὐτό τό πρᾶγμα εἶναι γεγονός καί ἄν εἶναι, εἰδοποίησέ με νά ἀνέβω ἀμέσως στήν Ἀθήνα”. Ἦταν 45 ἐτῶν τότε, στήν ἀκμή τῆς ἡλικίας της, δέν ἦταν 79 ὁπότε ἀπέθανε. “Ν᾽ ἀνέβω ἀμέσως στήν Ἀθήνα νά δώσω τό ἕνα μάτι μου, νά δῆ κάποιο παληκάρι τελείως ἀόμματο. Ἀλλά, πρόσεξε, θά μπῶ στήν κλινική μέ ψευδώνυμο· δέν θά μάθη κανένας, ἐκτός ἀπό σένα καί τό Θεό, ποιός εἶναι αὐτός πού δίνει τό μάτι του· οὔτε τό παιδί, οὔτε οἱ γιατροί”.

Φυσικά τῆς ἔγραψα ὅτι αὐτά εἶναι παραμύθια καί θά περάσουν πολλές γενεές γιά νά ἐφαρμοσθοῦν. Ἀλλά στάθηκα πολύ σέ αὐτή τήν πρᾶξι καί λέω: Δίνει κάποια τό νεφρό, ἀλλά στό παιδί της. Δίνει ὁ πατέρας τό νεφρό στό παιδί του. Αὐτή ἡ γυναῖκα θά ἔδινε τό μάτι της νά δῆ κάποιος ξένος καί ὁ ὁποῖος θά ἔμενε διά παντός ἄγνωστος σ᾽ αὐτήν, χωρίς ποτέ νά ἔχη ἔστω τήν ἱκανοποίησι κάποιου εὐχαριστῶ. Θά ἔμπαινε μέ ψευδώνυμο καί δέν θά τό μάθαινε κανένας».

«Ἕνα χαρακτηριστικό γεγονός τῆς αὐτοθυσίας τους καί τῆς ἀγάπης τους στή Θεία Λατρεία εἶναι καί τό παρακάτω: Ὅταν ἡ Ἱ. Κοινότητα ἀποφάσισε νά τελεσθῆ ἀπό ὅλα τά μοναστήρια Ἀγρυπνία καί κοινή προσευχή γιά νά ἀποτραπῆ ἡ προβολή τῆς βλάσφημης ταινίας τοῦ Σκορτσέζε, ὁ π. Ἀβέρκιος εἶχε σοβαρό πρόβλημα στό πόδι του. Γιά νά συμμετάσχουν, ὅμως, καί αὐτοί στήν κοινή προσευχή τοῦ Ἁγ. Ὄρους, ὁ μέν π. Γαβριήλ λειτουργοῦσε ὁ δέ π. Ἀβέρκιος ἔκανε τόν ψάλτη ξαπλωμένος στό δάπεδο τοῦ ναοῦ».

Ἡ μοναχή Λουκία ἡ κηπουρός «ὅταν ἦταν ἀκόμη στόν κόσμο, διακονοῦσε εὐλαβικά τό μυστήριο τῆς ζωῆς. Κάποια λεπρή, ἀπομονωμένη ἀπ’ τόν κόσμο, βρέθηκε ἔγκυος ἀπό κάποιον ἀθεόφοβο. Τήν ὥρα τοῦ τοκετοῦ κανείς δέν πλησίαζε. ἡ Λουκία ἔδιωξε κάθε φόβο τῆς ἀρρώστιας ἀπ’ τήν ψυχή της καί βοήθησε τή λεπρή στή γέννα της. Τό βρέφος μεγάλωσε σέ ἵδρυμα. Ἀνδρώθηκε. Ἔμαθε γράμματα καί ἔγινε πρῶτος καπετάνιος. Ἔπειτα ἀπό χρόνια θέλησε νά δῆ τήν πατρίδα του. Ἐκεῖ, τόν μόνο ἄνθρωπο τόν ὁποῖο ζήτησε νά συναντήση, δέν ἦταν οἱ συγγενεῖς, ἀλλά ἡ καλογριά πού συμπαραστάθηκε στή δύσκολη ὥρα στή μάννα του. Ἡ συνάντησι φοβερή! Ράγιζε καί τίς πιό σκληρές καρδιές. Ἕνας νέος νά ἀγκαλιάζη μία γριά μέ τόσο πόθο, σάν νά ἦταν ὁ θησαυρός τῆς ζωῆς του. Καί ἡ γριά ἀμήχανα νά φωνάζει:

—Ποιός εἶσαι, παιδί μου;

—Εἶμαι τῆς λωβῆς ὁ γυιός, πού μ’ ἔπιασες στά χέρια σου καί ζῶ σήμερα».

«Μία Ἀμερικανίδα τουρίστρια, βλέποντας μιά μοναχή νά περιποιῆται τίς πληγές ἑνός λεπροῦ, τῆς εἶπε: “Αὐτό δέν θά τό ἔκανα οὔτε γιά ἕνα ἑκατομμύριο δολλάρια”. Καί ἡ ἀπάντησι: “Οὔτε κι ἐγώ!”».

«“Σήμερα ἔλαβα μιά μεγάλη εἴδησι”, γράφει μία νεαρή ἀδελφή ἱεραπόστολος, σάν νά ἐπρόκειτο νά τήν καλέσουν σέ κάποιο πανηγῦρι, ἐνῶ ἐπρόκειτο γιά μία μεγάλη θυσία: “Φεύγω γιά ἕνα λεπροκομεῖο τῆς Ἰαπωνίας. Νά μποροῦσα νά ἐκφράσω τά αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς μου, τή γαλήνη μου καί τή χαρά μου! Δέκα φορές διάβασα τήν ἐπιστολή πού μοῦ ἔφερε τό χαρούμενο μήνυμα. Πῶς θά σηκώσω, ὅμως, μιά τόσο τιμητική κλῆσι! Τί μεγάλη χάρι, νά μέ διαλέξη ὁ Θεός!”».

«(Ὁ ἐπικεφαλῆς τοῦ Διεθνοῦς Ἐρυθροῦ Σταυροῦ στήν Ἐλλάδα, ὁ Σουηδός Στοῦρε Λιννέρ, στό βιβλίο του Ἡ Ὀδύσσειά μου γράφει γιά τό Δίστομο:)

Παντρευθήκαμε στίς 14 Ἰουνίου. Ὁ ὑπεύθυνος τῆς ἑλληνικῆς ἐπιτροπῆς Ἔμιλ Σάντστρομ παρέθεσε γαμήλιο γεῦμα πρός τιμή μας. Ἀργά τό βράδυ μέ πλησίασε καί μέ ἀπομάκρυνε ἀπ’ τά γέλια καί τίς φωνές, πρός μία γωνιά ὅπου θά μπορούσαμε νά μιλήσουμε οἱ δυό μας. Μοῦ ἔδειξε ἕνα τηλεγράφημα τό ὁποῖο μόλις εἶχε λάβει: οἱ Γερμανοί ἔσφαζαν γιά τρεῖς ἡμέρες τόν πληθυσμό τοῦ Διστόμου, στήν περιοχή τῶν Δελφῶν, καί στή συνέχεια πυρπόλησαν τό χωριό. Πιθανοί ἐπιζῶντες εἶχαν ἀνάγκη ἄμεσης βοήθειας. Τό Δίστομο ἦταν μέσα στά ὅρια τῆς περιοχῆς στήν ὁποία, τήν ἐποχή ἐκείνη, ἤμουν ἁρμόδιος νά τροφοδοτῶ μέ τρόφιμα καί φάρμακα. Ἔδωσα μέ τή σειρά μου τό τηλεγράφημα στήν Κλειώ νά τό διαβάση, ἐκείνη ἔγνεψε κι ἔτσι ἀποχωρήσαμε διακριτικά ἀπ’ τή χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μία ὥρα ἀργότερα ἤμασθαν καθ’ ὁδόν μέσα στή νύκτα. Ἀπαιτήθηκε ἀνυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα ἕως ὅτου διασχίσουμε τούς χαλασμένους δρόμους καί τά πολλά μπλόκα γιά νά φθάσουμε, χαράματα πιά, στόν κεντρικό δρόμο πού ὁδηγοῦσε στό Δίστομο. Ἀπ’ τίς ἄκρες τοῦ δρόμου ἀνασηκώνονταν γύπες ἀπό χαμηλό ὕψος, ἀργά καί ἀπρόθυμα, ὅταν μᾶς ἄκουγαν πού πλησιάζαμε. Σέ κάθε δένδρο, κατά μῆκος τοῦ δρόμου καί γιά ἑκατοντάδες μέτρα, κρέμονταν ἀνθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα μέ ξιφολόγχες, κάποια ἀπ’ τά ὁποῖα ἦταν ἀκόμη ζωντανά. Ἧταν οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ πού τιμωρήθηκαν μ’ αὐτό τόν τρόπο: θεωρήθηκαν ὕποπτοι γιά παροχή βοήθειας στούς ἀντάρτες τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἐπιτέθηκαν σέ δύναμι τῶν SS.

Ἡ μυρωδιά ἦταν ἀνυπόφορη. Μέσα στό χωριό σιγόκαιγε ἀκόμη φωτιά στά ἀποκαΐδια τῶν σπιτιῶν. Στό χῶμα κείτονταν διασκορπισμένοι ἑκατοντάδες ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας, ἀπό ὑπερήλικες ὥς νεογέννητα. Σέ πολλές γυναῖκες εἶχαν σχίσει τή μήτρα μέ τήν ξιφολόγχη καί εἶχαν ἀφαιρέσει τά στήθη, ἄλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, μέ τά ἐντόσθια τυλιγμένα γύρω ἀπ’ τό λαιμό. Φαινόταν σάν νά μήν εἶχε ἐπιζήσει κανείς.

Μά νά! Ἕνας παπποῦς στήν ἄκρη τοῦ χωριοῦ! Ἀπό θαῦμα εἶχε καταφέρει νά γλυτώση τή σφαγή. Ἦταν σοκαρισμένος ἀπ’ τό τρόμο, μέ ἄδειο βλέμμα, τά λόγια του πλέον μή κατανοητά. Κατεβήκαμε στή μέση τῆς συμφορᾶς καί φωνάζαμε στά ἑλληνικά: “Ἐρυθρός Σταυρός! Ἐρυθρός Σταυρός! Ἤλθαμε νά βοηθήσουμε”.

Ἀπό μακρυά μᾶς πλησίασε διστακτικά μιά γυναῖκα. Μᾶς ἀφηγήθηκε ὅτι ἕνας μικρός ἀριθμός χωρικῶν πρόλαβε νά διαφύγη προτοῦ ξεκινήση ἡ ἐπίθεσι. Μαζί μ’ ἐκείνην ἀρχίσαμε νά τούς ψάχνουμε. Ἀφοῦ ξεκινήσαμε οἱ τρεῖς μας, διαπιστώσαμε ὅτι {ἡ γυναῖκα} εἶχε πυροβοληθῆ στό χέρι. Τή χειρουργήσαμε ἀμέσως μέ χειροῦργο τήν Κλειώ. Ἦταν τό ταξίδι τοῦ μέλιτός μας.

Λίγο καιρό ἀργότερα ἡ ἐπαφή μας μέ τό Δίστομο θ’ ἀποκτοῦσε καί ἕνα ἀξιοσημείωτο ἐπίλογο. Ὅταν τά γερμανικά στρατεύματα κατοχῆς ἀναγκάσθηκαν νά ἐγκαταλείψουν τήν Ἑλλάδα, δέν πῆγαν καί τόσο καλά τά πράγματα, ἀφοῦ μιά γερμανική μονάδα κατάφερε νά περικυκλωθῆ ἀπό ἀντάρτες ἀκριβῶς στήν περιοχή τοῦ Διστόμου. Σκέφθηκα ὅτι αὐτό ἴσως θεωρηθῆ ἀπ’ τούς Ἕλληνες ὡς εὐκαιρία γιά αἱματηρή ἐκδίκησι, πόσο μᾶλλον πού ἡ περιοχή ἐδῶ καί καιρό εἶχε ἀποκοπῆ ἀπό κάθε παροχή βοηθείας σέ τρόφιμα. Ἑτοίμασα, λοιπόν, φορτηγά μέ τά ἀναγκαῖα τρόφιμα, ἔστειλα μήνυμα στό Δίστομο γιά τήν ἄφιξί μας καί ἔτσι βρεθήκαμε στό δρόμο γιά ἐκεῖ, γιά ἄλλη μία φορά, ἡ Κλειώ καί ἐγώ.

Ὅταν φθάσαμε στά ὅρια τοῦ χωριοῦ, μᾶς συνάντησε μία ἐπιτροπή, μέ τόν παπᾶ στή μέση. Ἕνα παλαιῶν ἀρχῶν πατριάρχη, μέ μακρυά κυματιστή λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ὁ ἀρχηγός τῶν ἀνταρτῶν, μέ πλήρη ἐξάρτησι. Ὁ παπᾶς πῆρε τό λόγο καί μᾶς εὐχαρίστησε ἐκ μέρους ὅλων πού ἤλθαμε μέ τρόφιμα. Μετά πρόσθεσε: “Ἐδῶ εἴμασθε ὅλοι πεινασμένοι, τόσο ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ὅσο καί οἱ Γερμανοί αἰχμάλωτοι. Τώρα, ἄν ἐμεῖς λιμοκτονοῦμε, εἴμασθε τουλάχιστον στόν τόπο μας. Οἱ Γερμανοί δέν ἔχουν χάσει μόνο τόν πόλεμο, εἶναι ἐπιπλέον καί μακρυά ἀπ’ τήν πατρίδα τους. Δῶστε τους τό φαγητό τό ὁποῖο ἔχετε μαζί σας, ἔχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους”. Σ’ αὐτή του τή φράσι γύρισε ἡ Κλειώ τό βλέμμα της καί μέ κοίταξε. Ὑποψιαζόμουν τί ἤθελε νά μοῦ πῆ μ’ αὐτό τό βλέμμα, ἀλλά δέν ἔβλεπα πλέον καθαρά. Ἁπλά στεκόμουν κι ἔκλαιγα».

«Τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου, ἄλλο σμῆνος ἀεροπλάνων συμπλήρωσε τή καταστροφή. Ὁ ἱερεύς [π. Ἀχίλλειος, στόν πόλεμο τοῦ ᾽40] δέν κρατήθηκε. Τοποθέτησε στόν κόλπο του τή Θεία Κοινωνία καί ξεκίνησε, γιά τά τμήματα τοῦ στρατοῦ πού τόσο σκληρά δοκιμάσθηκαν.

Ὅταν ἔφθασε, δέν βρῆκε κανένα. Ὅλοι εἶχαν ἀποσυρθῆ. Ἕξη μονάχα νεκροί καί τέσσερεις τραυματίες κοίτονταν ἀνάμεσα στούς λάκκους, τούς ὁποίους εἶχαν ἀνοίξει οἱ βόμβες.

Πλησίασε τούς τραυματισμένους μέ ἀγάπη. Οἱ τρεῖς εἶχαν μεγάλα τραύματα. Κοίταξε γύρω του ὁ ἱερεύς μήπως διακρίνει κανένα. Πουθενά, οὔτε ψυχή. Χωρίς καθόλου νά διστάση παίρνει τή μεγάλη ἀπόφασι:

Ἡ ἀγάπη δέν γνωρίζει κανένα φραγμό…

Ἀρχίζει ἀπ’ τό βαρύτερα τραυματισμένο. Τόν σηκώνει μέ προσοχή καί τόν τοποθετεῖ στόν ὦμο του. Ἄναρθρα βογγητά πόνου ἔβγαιναν ἀπ’ τό στόμα τοῦ τραυματία.

Μέ ἀφάνταστο κόπο κι ἀγωνία τόν ἔφερε στό σταθμό πρώτων βοηθειῶν, πού δέν ἦταν εὐτυχῶς πολύ μακρυά ἀπό ἐκεῖ, καί τόν ἀπέθεσε σ’ ἕνα φορεῖο προσεκτικά.

Τέσσερεις φορές ἔκανε τήν ἡρωϊκή αὐτή πορεία, φέρνοντας κάθε φορά καί ἀπό ἕναν. Στήν πέμπτη θά πήγαινε νά θάψη τούς νεκρούς. Τά πόδια του λύγιζαν ἀπ’ τό βάρος. Τά χέρια του ἔτρεμαν. Μά ἡ προσευχή τόν δυνάμωνε…

Στό σταθμό, ὅμως, δέν ὑπῆρχε οὔτε γιατρός, οὔτε νοσοκόμος, οὔτε κἄν ἐπίδεσμοι καί φάρμακα. Οὔτε τότε ἀπελπίσθηκε: αὐθόρμητα ἔβγαλε τό πουκάμισό του, τό ἔσκισε σέ λωρίδες, ἔγδυσε μέ προσοχή τούς τραυματισμένους, γιά νά βρῆ τά τραύματα καί τά ἔδεσε σφικτά, γιά νά σταματήση πρόχειρα τήν αἱμορραγία.

Ἄνοιξαν τά μάτια τους ἐκεῖνοι καί κύτταξαν μ’ εὐγνωμοσύνη τόν ἥρωα-Ἱερέα.

Μετά τή φροντίδα τοῦ σώματος προχώρησε στή ψυχή: Τούς ἐξομολόγησε καί τούς κοινώνησε. Θερμά δάκρυα κύλησαν ἀπ’ τά θολά, πονεμένα μάτια τους. Πέρασε περισσότερη ἀπό μισή ὥρα ἀκόμη, ὅταν ἐπιτέλους κατέφθασε ὁ γιατρός καί οἱ νοσοκόμοι τοῦ σταθμοῦ.

Ὅταν εἶδαν τό ἡρωϊκό ἔργο τοῦ Ἱερέως, κατέβασαν τό κεφάλι ἀπό ντροπή. Τοποθέτησαν ἀμέσως τούς τραυματίες σέ φορεῖα καί τούς μετέφεραν στό νοσοκομεῖο».

«Καλλιέργησε μία χέρσα πλαγιά τῆς Μονῆς καί μέ τή βοήθεια μερικῶν χωρικῶν οἱ ὁποῖοι προσφέρθηκαν, φύτεψε καινούργιο ἀμπέλι μέ τετρακόσια κλήματα. Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης καμάρωνε τά κλήματα, τά ὁποῖα μεγάλωναν γρήγορα. Ἕνα πρωΐ, ὅμως, τό ἀμπέλι ἦταν ἀγνώριστο· δέν ὑπῆρχε ἐκεῖ οὔτε ἕνα πράσινο φύλλο, οὔτε βλαστάρι. Τά τρυφερά κλήματα εἶχαν γίνει τή νύκτα τροφή γιά ἕνα κοπάδι ἀπό γίδια. Τό θέαμα ἦταν θλιβερό. Οἱ ἀδελφές δίσταζαν νά τό ποῦν στό Γέροντα, γιά νά μή στενοχωρηθῆ. Ἐκεῖνος, ὅταν τό ἔμαθε ἀπό κάποια προσκυνήτρια, εἶπε μέ ἐλαφρό μειδίαμα: “Ὥστε ἔτσι; Ἄς πᾶμε νά τό δοῦμε”. Καί ξεκίνησε. Πίσω μου σέ ἀρκετή ἀπόστασι ἀκολούθησαν μερικές μοναχές.

Κοίταξε τό κατεστραμμένο ἀμπέλι καί στάθηκε γιά λίγο σιωπηλός. Ἐπιβλήθηκε στή λύπη του καί δέν εἶπε οὔτε λέξι.

—Τί κάνετε, Γέροντα, τόν ρώτησε μία μοναχή στήν ἐπιστροφή.

—Κομποσχοίνι γιά τόν Δ.. Πόσο θά στεναχωρήθηκε πού τοῦ ξέφυγαν τά γίδια! Μήπως τό ἤθελε;

Οἱ ἀδελφές ἔμειναν ἄναυδες. Διδάχθηκαν βαθειά ἀπ’ τήν πραότητα καί τήν ἀνεξικακία τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα. Τήν Κυριακή ὁ βοσκός πῆγε διστακτικά στό Μοναστήρι. Ὁ Γέροντας δέν τοῦ εἶπε τίποτε γιά τό ἀμπέλι. Ἀντίθετα, τοῦ συμπεριφέρθηκε μέ τόση καλωσύνη, πού δέν τοῦ ἄφησε περιθώριο νά ἀπολογηθῆ. “Νά σ’ εὐλογῆ ὁ Θεός. Νά σ’ εὐλογῆ…”, τοῦ ἔλεγε.

Ἠ ἔκφρασι τῆς ἀγάπης τοῦ Γέροντα εἶχε καί συνέχεια. Τίς παραμονές τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἰδίου ἔτους οἱ ἀδελφές ἔγραφαν τίς καθιερωμένες εὐχητήριες κάρτες.

“Γράφετε, γράφετε… στούς ἐπισήμους, στούς εὐεργέτες τῆς Μονῆς, καί καλά κάνετε”, εἶπε. “Ἀξία, ὅμως, ἔχει νά στείλετε μία τέτοια ὡραία κάρτα στό Δ. (τό βοσκό). Θά τή λάβη ἐκεῖνος καί πολύ θά χαρῆ”.

Τό ἀμπέλι μέ τήν εὐχή τοῦ Γέροντα μεγάλωσε πάλι, βλάστησε καί ἀποδίδει μέχρι σήμερα πλούσιους καρπούς».

«Στερημένη πολύ ἦταν τότε ἡ ζωή τους. Στό καλυβάκι, ὅπου ἔμεναν, δέν εἶχαν νερό. Οὔτε λάστιχα ὑπῆρχαν τότε γιά τή μεταφορά τοῦ νεροῦ οὔτε ἄλλες εὐκολίες. Ἔβαζαν, λοιπόν, ἕνα κηπάκο μέ ζαρζαβατικά, χαμηλά ἀπ᾽ τό καλύβι τους στό λάκκο, ὥστε νά ποτίζωνται ἀπ᾽ τό ποτάμι. Κάποιος, λοιπόν, πήγαινε κι ἔκοβε τά κηπευτικά ἄγουρα. Ὁ παπα-Ἰωάσαφ, νέος τότε, πέτυχε αὐτόν πού τά ἔπαιρνε. Ἔτρεξε μιά καί δυό καί εἶπε στό Γέροντά του:

—Γέροντα, εἶδα ποιός τά παίρνει.

—Μή! Μή μοῦ πῆς! Δέν θέλω νά τό ξέρω, τόν ἔκοψε ἀμέσως αὐστηρά ὁ Γέροντας, καί συμπλήρωσε: Δέν θέλω νά ἔχω λογισμό σέ βάρος κανενός! Ὅμως, πρόσεξε. Ἄν τόν ξαναδῆς νά κόβη, κρύψου μή σέ δῆ καί… ντραπῆ!».

«Ἦταν συγκλονιστική ἡ ἀφήγησι, πού μοῦ ἔκανε [ὁ παπα-Παναγῆς Θεοδωρακόπουλος] γιά τό πῶς ἀντιμετώπισε τή μεγάλη δοκιμασία τῆς ζωῆς του ὅταν σέ ἡλικία τριάντα τόσων ἐτῶν, νεοχειροτόνητος ἱερέας, ἔχασε τήν πρεσβυτέρα του καί μέσα στόν ἴδιο χρόνο ὑποχρεώθηκε νά σταθῆ πίσω ἀπό τό φέρετρο τῆς μοναχοκόρης του.

Τελούσαμε —μοῦ ἀφηγεῖτο στήν ταράτσα τοῦ σπιτιοῦ του, πού ξανοιγόταν στόν ἀπέραντο ὁρίζοντα καί νόμιζες πώς καθόσουν σέ φτερούγα ἀεροπλάνου—, τελούσαμε τά μνημόσυνα καί τῶν δύο. Μάνας καί θυγατέρας. Ἦταν Κυριακή πρωΐ, θαμπούλια ἀκόμη καί ἑτοιμαζόμουν γιά τή θεία λειτουργία, ὅταν σέ κάποια στιγμή ἀκούω ἀπό κάτω ἀπό τό διάσελο ἕνα φοβερό μοιρολόι. Ἦταν τό λεφούσι, πού ἀνέβαινε ἀπό τά γύρω χωριά κατά τήν Ἐκκλησία γιά τό μνημόσυνο καί μοιρολογοῦσε γοερά.

Στό ἄκουσμα αὐτοῦ τοῦ θρήνου πιάσθηκε ἡ ἀναπνοή μου. Μοῦ ἦλθε νά δρασκελίσω τά κάγκελα τῆς βεράντας καί νά ἀφεθῶ στούς βράχους. Πισωπάτησα, ὅμως, καί σωριάσθηκα σέ μιά πολυθρόνα. Καί μοῦ ᾽ρθε ἡ σκέψι: “Μωρέ νά τό ᾽μαθε τάχατες ὁ Θεός τό κακό πού μέ βρῆκε; Νά τό ᾽μαθε;”.

Τί κουταμάρες εἶναι αὐτές πού διαλογᾶσαι παπα-Παναγῆ, ἀντιλόγησα. Ἐδῶ τό ᾽μαθε ὅλος ὁ κόσμος καί μοιρολογᾶ καί δέν θά τό ᾽μαθε ὁ Θεός;

Τί παραλογᾶσαι… Ὥστε τό ᾽μαθε ὁ Θεός ξανασκέφθηκα… Τότε ἀφοῦ τό ξέρει ὁ Θεός, ξέρει καί τά μέτρα τά ὁποῖα θά λάβη γιά νά τά βγάλω πέρα. Ἀκοῦς, παπᾶ —φώναξα μέσα μου—, ὁ Θεός τό ξέρει καί εἶπε ὅτι θά τά βγάλης πέρα. Δέν θά βουλιάξης. Αὐτό εἶπε ὁ Θεός. Καί δέν μπορεῖς ἐσύ παπᾶ νά βγάλης ψεύτη τό Θεό. Τ᾽ ἀκοῦς;…

Καί εἶπα: ψεύτη ἐγώ τό Θεό δέν Τόν βγάζω. Ρίχθηκα στό πέλαγος καί μέ τή βοήθειά Του τά ᾽βγαλα πέρα. Διάβηκα τόν καύσωνα τῆς χηρείας μου καί τόν παγετῶνα τῆς μοναξιᾶς μου κρατώντας Τον ἀπό τό χέρι… Καί δέν κιότεψα πουθενά».

Στή γερμανοκατοχή θά ἐκτελοῦσαν στήν Πάρο 150 νέους. Ὁ π. Φιλόθεος Ζερβᾶκος κάλεσε τό Γερμανό Διοικητή στό Μοναστήρι, τόν φιλοξένησε καί στό τέλος διάβασε Παράκλησι ὑπέρ ὑγείας του καί τῶν οἰκείων του. Φεύγοντας ὁ Γερμανός εἶπε: «“Θέλω νά ξεπληρώσω αὐτές τίς περιποιήσεις, τίς ὁποῖες μοῦ κάνατε. Μπορεῖτε, λοιπόν, νά μοῦ ζητήσετε μία χάρι τήν ὁποία θά σᾶς κάνω. Ἀλλά ἡ χάρι αὐτή νά μήν εἶναι ἡ αἴτησι γιά τήν ἀπελευθέρωσι τῶν κρατουμένων. Αὐτοί θά ἐκτελεσθοῦν. Ὁτιδήποτε ἄλλο μοῦ ζητήσετε, θά τό κάνω”. “Πρίν σᾶς ζητήσω ὁτιδήποτε”, εἶπε ὁ πατήρ Ζερβάκος, “θέλω νά μοῦ δώσετε τό λόγο τῆς στρατιωτικής σας τιμῆς ὅτι θά κάνετε αὐτό, τό ὁποῖο θά σᾶς πῶ”. “Ἔχετε τό λόγο τῆς στρατιωτικῆς μου τιμῆς”, ἀπάντησε ὁ Γερμανός. Τού εἶπε τότε ὁ πατήρ Φιλόθεος: “Θέλω νά βάλετε κί ἐμένα ἀνάμεσα στούς 150 καί νά ἐκτελέσετε ἐμένα πρῶτο”.

Ὁ Γερμανός βρέθηκε στό δίλημμα ἤ νά σκοτώση τό Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο ἤ ν᾽ ἀφήση καί τούς ἄλλους, γιατί χωρίς νά τοῦ τό ζητήση ἄμεσα ὁ π. Φιλόθεος, ἔμμεσα αὐτό ζήτησε. Καί εἶχε δεσμευθῆ μέ τό λόγο τῆς στρατιωτικῆς του τιμῆς ὁ Γερμανός. Ἀναγκάσθηκε, λοιπόν, νά ὑπογράψη τήν ἀπόλυσι καί τῶν 150 Παριανῶν».

«Ἄκουσα  ἀπό τό στόμα ἑνός μεγάλου εὐεργέτη τοῦ χριστιανικοῦ ἔργου τό παρακάτω γεγονός: Στήν Κατοχή ὁ π. Λεωνίδας [Παρασκευόπουλος, ὁ μετέπειτα Θεσ/νίκης], ὅπως κάθε μεσημέρι, πήγαινε στό Βυζάντιο, ὅπου λειτουργούσανε τά συσσίτια.

Στό πεζοδρόμιο βρίσκει ἕνα ἑτοιμοθάνατο ἀγοράκι. Ξεψυχοῦσε ἀπό τήν πεῖνα. Τό παίρνει ἀγκαλιά καί τό πηγαίνει στό Βυζάντιο. Ἄρχισε νά τό ταΐζη σιγά-σιγά ὧρες ὁλόκληρες. Αὐτό κράτησε τρεῖς μέρες. Τό παιδί ἄνοιξε τά μάτια του καί κοίταξε γύρω του.

—Θά ἔρχεσαι κάθε μέρα νά τρῶς ἐδῶ. Ἄκουσες τί σοῦ εἶπα;, τοῦ λέει ὁ πατήρ Λεωνίδας.

Πέρασαν μερικές μέρες καί τό παιδάκι γυρίζει καί λέει:

—Ἄδικα μέ ταΐζετε. Δέν εἶμαι Χριστιανός. Εἶμαι Μουσουλμάνος.

—Ἀγόρι μου δέν μ᾽ ἐνδιαφέρει τί εἶσαι. Μέ ἐνδιαφέρει νά σωθῆς.

Πέρασε ὁ πόλεμος καί ὁ νέος πῆγε στή μητέρα του στήν Καβάλα. Τῆς ζήτησε τήν εὐχή της νά βαπτισθῆ Χριστιανός, γιατί ἔνοιωθε Χριστιανός, γιατί ἔζησε τή στοργή καί τήν ἀγάπη τῶν Χριστιανῶν.

Πῆρε τήν εὐχή τῆς μητέρας του, ἔγινε Χριστιανός, παντρεύθηκε μέ μία ὑπέροχη κοπέλλα καί εἶναι σήμερα ὁ κύριος καί ἡ κυρία Γέρου».

«Ὁ ἰατρός Fédor Pétrovitch Haas (1780-1857) ἀφιερώθηκε στήν προσπάθεια νά ἐλαφρώση τίς ταλαιπωρίες τῶν ἐξορίστων, πού ἔπρεπε νά περπατήσουν ὥς τή Σιβηρία. Στήν ἀρχή ἔκανε μία ἀληθινή ἐκστρατεία ἐναντίον τοῦ σιδερένιου λοστοῦ. Καί βγῆκε νικητής: οἱ κατάδικοι μποροῦσαν ν᾽ ἀντικαταστήσουν τό λοστό μέ ἐλαφρότατες ἁλυσίδες τῶν ποδιῶν. Ὁ ἰατρός ἐπέμεινε αὐτές οἱ ἁλυσίδες νά μή ζυγίζουν περισσότερο ἀπό 1.200gr. Μία μέρα, γιά νά τίς δοκιμάση, τίς φόρεσε στά πόδια του, καί ἄρχισε νά περπατᾶ ὧρες ὁλόκληρες πάνω-κάτω στό διαμέρισμά του, ὑπολογίζοντας νά διασχίση ἀπόστασι ἴση μέ τό πρῶτο τμῆμα τῆς Vladimirouka. Γιατί ἤθελε νά βεβαιωθῆ ὁ ἴδιος ἄν οἱ κατάδικοι θά μποροῦσαν νά τίς σηκώνουν σέ τόσο διάστημα. Καθώς ἔκανε αὐτή τή δοκιμή, φθάνει στό σπίτι τοῦ ἰατροῦ ὁ Διοικητής τῆς Μόσχας Séniavine. Ἔκπληκτος τόν βλέπει νά πηγαινοέρχεται στό διαμέρισμά του μέ ἁλυσοδεμένα πόδια… Σέ λίγο ἕνα ἐργαστήριο ἐγκαταστάθηκε πλάι στή φυλακή ὅπου ἔμεναν οἱ περαστικοί κατάδικοι. Ἐκεῖ τούς ἔβγαλαν τίς χειροπέδες καί τούς ἔβαζαν τίς καινούργιες ἁλυσίδες —τίς “ἁλυσίδες τοῦ Haas”, ὅπως τίς ἔλεγαν. Ὁ ἰατρός ἐπιστατοῦσε ὁ ἴδιος τήν ἀλλαγή. Οἱ κατάδικοι τόν εὐχαριστοῦσαν μέ δάκρυα στά μάτια».

«Ἕνας γιατρός μπαίνει βιαστικός στό νοσοκομεῖο, ἀφοῦ τόν κάλεσαν γιά μιά ἐπείγουσα χειρουργική ἐπέμβασι.

Ἀπάντησε τό συντομότερο δυνατόν, ἄλλαξε ροῦχα καί πῆγε κατ’ εὐθεῖαν στήν αἴθουσα τοῦ χειρουργείου.

Πηγαίνοντας πρός τό χειρουργεῖο βρῆκε τόν πατέρα τοῦ παιδιοῦ τό ὁποῖο θά χειρουργοῦσε στήν αἴθουσα ἀναμονῆς.

Ἐκεῖνος, μόλις εἶδε τό γιατρό, τοῦ φώναξε:

—Γιατί ἔκανες τόση ὥρα νά ἔλθης; Δέν ξέρεις, ὅτι ἡ ζωή τοῦ γυιοῦ μου εἶναι σέ κίνδυνο; Δέν ἔχεις καμμία αἴσθησι εὐθύνης;

Ὁ γιατρός χαμογέλασε καί εἶπε:

—Συγγνώμη, πού δέν ἤμουν στό νοσοκομεῖο, ἀλλά ἦλθα ὅσο μποροῦσα πιό γρήγορα ἀμέσως ὅταν μέ κάλεσαν. Καί τώρα ἠρεμῆσθε γιά νά κάνω καί ἐγώ τή δουλειά μου.

—Νά ἠρεμήσω; Ἄν ἦταν ὁ γυιός σας τώρα σ’ ἐκεῖνο τό δωμάτιο, θά ἠρεμούσατε; Ἄν ὁ γυιός σας πέθαινε τώρα, τί θά κάνατε;, εἶπε ὁ πατέρας ὀργισμένος.

Ὁ γιατρός χαμογέλασε πάλι καί εἶπε:

—Θά σᾶς ἔλεγα, ὅτι ἀπ’ τή σκόνη ἐρχόμασθε καί στή σκόνη καταλήγουμε. Εὐλογημένο νά εἶναι τό ὄνομα τοῦ Κυρίου. Προσευχηθῆτε καί θά κάνουμε τό καλύτερο μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

—Νά δίνουμε συμβουλές, ὅταν δέν μᾶς ἀφορᾶ κάτι, εἶναι εὔκολο…, μουρμούρισε ὁ πατέρας.

Τό χειρουργεῖο πῆρε κάποιες ὧρες. Μετά ἀπό αὐτό, ὁ γιατρός βγῆκε χαρούμενος.

—Δόξα τῷ Θεῷ, ὁ γυιός σας σώθηκε.

Καί χωρίς νά περιμένη ἀπάντησι ἀπ’ τόν πατέρα, συνέχισε νά περπατάη στό διάδρομο.

—Ἄν ἔχετε κάποια ἐρώτησι, ρωτῆστε τή νοσοκόμα.

—Γιατί εἶναι τόσο ἀλαζόνας; Δέν μποροῦσε νά περιμένη λίγα λεπτά, γιά νά τόν ρωτήσω γιά τήν κατάστασι τοῦ γυιοῦ μου;, ρώτησε τή νοσοκόμα λίγα λεπτά ἀφότου ἔφυγε ὁ γιατρός.

Ἡ νοσοκόμα ἀπάντησε μέ δάκρυα στά μάτια:

—Ὁ γυιός του πέθανε χθές σέ αὐτοκινητιστικό δυστύχημα. Ὅταν τόν καλέσαμε γιά τό γυιό σας, ἦταν στήν κηδεία, καί τώρα πού σώθηκε ὁ γυιός σας ἔφυγε τρέχοντας γιά νά ὁλοκληρωθῆ ἡ κηδεία!!».

«Θά τελειώσω μέ τήν ἀφήγησι ἑνός συγκλονιστικοῦ περιστατικοῦ. Τό ἔχω ἀναφέρει καί παλαιότερα σέ ἄλλη μου ὁμιλία καί ἀπό ἄλλη ἀφορμή. Ἀλλά θά τό ἐπαναλάβω, διότι σήμερα εἶναι πολύ ἐπίκαιρο. Τή γνῶσι αὐτοῦ τοῦ περιστατικοῦ τήν ὀφείλω στόν εὐλαβέστατο Ἱερέα π. Θησέα Κυπριώτη, Ἐφημέριο τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἀναπήρων στά Ν. Λιόσια. Πιστεύω ὅτι πολλοί θά τόν γνωρίζετε. Ὁ Ἱερέας αὐτός, λόγῳ βαρυτάτου ἀτυχήματος, νοσηλεύθηκε πάνω ἀπό ἕνα χρόνο στό Νοσοκομεῖο τοῦ “Ἐρυθροῦ Σταυροῦ” πρίν ἀπό 25 χρόνια περίπου. Ὅταν, τελικά, συνῆλθε κάπως —μερική ἀναπηρία τοῦ ἔμεινε διά βίου— καί μποροῦσε νά λειτουργῆ, δέν ἐπανῆλθε στήν προηγούμενη ἐνορία του στήν Κέρκυρα, ἀλλά ἀποφάσισε νά μείνη ὁριστικά κοντά στούς φίλους καί “συναδέλφους” του, τούς ἀναπήρους. Ὅταν, λοιπόν, ὁ π. Θησέας νοσηλευόταν, στόν ἴδιο θάλαμο μέ αὐτόν ὑπῆρχαν καί ἄλλοι ἐννιά ἀσθενεῖς. Ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς ἦταν ὄχι ἁπλά δύστροπος, ἀλλά “θηρίο”. Βρισιές, φωνές, θυμοί, ἐκρήξεις, ἦταν τό καθημερινό “πρόγραμμα” τοῦ θαλάμου. Τοῦ ἔφταιγαν ὅλοι καί ὅλα καί “τά ἔβαζε” μέ ὅλους καί μέ ὅλα. Οἱ ἄλλοι ἀσθενεῖς δυσφοροῦσαν καί ἀγανακτοῦσαν καί πολλές φορές εἶχαν σκεφθῆ νά τόν κτυπήσουν. Τό Νοσοκομεῖο τοῦ “Ἐρυθροῦ Σταυροῦ” τότε κατακλυζόταν ἀπό ἀφιερωμένες ἀδελφές νοσοκόμες. Μία ἀπ᾽ αὐτές μπαίνει, κάποια μέρα, στό θάλαμο, πλησιάζει αὐτό τόν ἀσθενῆ καί τοῦ λέει: “Ἐπειδή πρόκειται νά κάνετε κάποια ἐξέτασι, πρέπει προηγουμένως νά φάτε αὐτό τό γιαούρτι”. (Προφανῶς, λόγῳ τοῦ δύστροπου καί ἀντιδραστικοῦ χαρακτῆρα του, ἀπέφευγαν τή λέξι φάρμακο καί, ἐπί τό εὐφημότερο, ὀνόμασαν… “γιαούρτι” τό βαριοῦχο πολτό, ἤ κάποια ἄλλη οὐσία). Αὐτός ἀρνεῖται, βρίζει, καί διώχνει σκαιότατα τήν ἀδελφή. Ἔρχεται ἡ προϊσταμένη. Προσπαθεῖ νά τόν πείση. Καθαρή ματαιοπονία.  Εἰσπράττει καί αὐτή ἀρκετό ὑβρεολόγιο καί φεύγει. Καλεῖ στό γραφεῖο της (ἡ Προϊσταμένη) μία νεαρότατη ἀδελφή, ἡ ὁποία εἶχε εἰδικό τάλαντο νά μεταχειρίζεται τούς δύσκολους. Τῆς μιλᾶ γι᾽ αὐτό τόν ἀσθενῆ καί τῆς ἀναθέτει νά τόν ἀναλάβη, ἐλπίζοντας ὅτι ἴσως αὐτή τόν “καταφέρη”. Ἡ νεαρή ἀδελφή, μέ ἕνα ἀγγελικό πρόσωπο, πλησιάζει τόν ἀσθενῆ καί τοῦ λέει μέ πηγαία γλυκύτητα καί καλωσύνη, μέ γλῶσσα μελιστάλακτη: “Σᾶς παρακαλῶ πολύ, πάρα πολύ, νά φᾶτε αὐτό τό γιαούρτι, διότι εἶναι ἀναγκαῖο γιά τήν ἐξέτασι”. Αὐτός ἐκνευρισμένος ἀπό τήν τόση ἐπιμονή τῶν ἀδελφῶν, τή βρίζει περισσότερο καί μέ ἐντονότερη φωνή ἀπ᾽ ὅ,τι τίς προηγούμενες. Αὐτή ἤρεμη καί ἀτάραχη συνεχίζει τίς παρακλήσεις. Ὁ ἀσθενής ἐξαγριώνεται ἀκόμη περισσότερο. Ἡ ἀδελφή δέν φεύγει. Μέ πολλή γλυκύτητα καί καλωσύνη ἐξακολουθεῖ νά παρακαλῆ. Σέ μία στιγμή ἐπιχειρεῖ τήν τελική “ἐπίθεσι”: “Ἐλᾶτε τώρα, κάντε μου τή χάρι, σᾶς παρακαλῶ πολύ, πάρα πολύ, κάντε μου τή χάρι, ἀνοῖξτε τό στόμα σας καί πάρτε τήν πρώτη κουταλιά”. Τότε αὐτός, ἔξαλλος καί βράζοντας ἀπό θυμό, ἁρπάζει ἀπ᾽ τά χέρια της τόν “κεσσέ” καί τῆς τόν φέρνει στό πρόσωπο. Ἡ ἀδελφή χωρίς νά πῆ λέξι, χωρίς κἄν νά σκυθρωπάση, φεύγει. Μετά ἀπό λίγα λεπτά, ἀφοῦ πλύθηκε καί καθαρίσθηκε, ἐπανέρχεται μέ ἄλλο “κεσσέ”. Ἠρεμότατη, χαμογελαστή, πλήρης γλυκύτητος, ἀποτείνεται πάλι στόν ἄρρωστο: “Ἐσύ ἔκανες αὐτό τό ὁποῖο ἤθελες. Ἔκανες τό δικό σου. Τώρα δέν θά κάνης τή δική μου χάρι; Δέν θά φᾶς τό γιαουρτάκι σου; Θά μοῦ κάνης τή χάρι, δέν εἶναι ἔτσι; Τό βλέπω ὅτι θά μοῦ τήν κάνης. Εἶμαι βέβαιη ὅτι δέν θά μοῦ ἀρνηθῆς. Ξέρω, δέν εἶσαι κακός. Ἕλα, λοιπόν, κάνε μου τή χάρι. Ἄνοιξε τό στόμα σου”. Ὅλοι οἱ ἀσθενεῖς τοῦ θαλάμου εἶχαν μείνει ἔκθαμβοι, ἐμβρόντητοι, ἐκστατικοί. Ἀλλά καί τό “θηρίο” ὑπέκυψε. Δαμάσθηκε! Συγκλονισμένος καί κατάπληκτος ὁ ἀσθενής, μέ ἔκδηλη ταραχή καί μέ δάκρυα στά μάτια, ἀτενίζει τήν ἀδελφή καί κραυγάζει μέ “σπασμένη” φωνή: “Τί εἶσαι ἐσύ, παιδί μου; Εἶσαι ἄνθρωπος ἐσύ; Λέγε μου, εἶσαι ἄνθρωπος ἤ κάτι ἄλλο;…”. Ἀπό τή στιγμή ἐκείνη τά πάντα ἀλλοιώθηκαν στήν ψυχή τοῦ “θηρίου”. Ἡ ζωή του μεταβλήθηκε τελείως. Ἔγινε ἄλλος ἄνθρωπος. Ἔγινε ἀρνί τοῦ Θεοῦ… Καί ρωτῶ: Ποιά κρατική Δεοντολογία καί Καθηκοντολογία, ποιός ὑπαλληλικός Κώδικας μπορεῖ νά διδάξη καί νά ἐμπνεύση αὐτούς τούς ἡρωϊσμούς —μιλῶ γιά τήν ἀδελφή νοσοκόμο—, αὐτό τό ἄφθαστο ψυχικό μεγαλεῖο, αὐτή τήν ὑπεράνθρωπη δύναμι, αὐτή τήν ἀγγελική συμπεριφορά; Ἰδού σέ τί πλεονεκτεῖ ἡ Ἐκκλησία καί σέ τί μειονεκτεῖ τό Κράτος. Θά μπορέσουν ποτέ οἱ πολιτικοί μας νά τό καταλάβουν;…».

Ἐπιστολή Ρωσίδας στόν π. Παρθένιο τοῦ Κελλιοῦ Ἅγιος Νικόλαος Μπουραζέρη: «Δεχθεῖτε, ἅγιοι πατέρες, καί ἀπό μένα τήν πτωχή αὐτά τά λίγα χρήματα. Ἄκουσα πώς κτίζετε ἐκκλησία στό Κελλί καί ζητᾶτε βοήθεια. Στενοχωρήθηκα πού δέν ἔχω νά σᾶς στείλω κι ἐγώ κάτι, γι᾽ αὐτό ἔκοψα τίς κοτσίδες τῶν μαλλιῶν μου, τίς πούλησα στίς μεγάλες ἀρχόντισσες, πού τά μαλλιά τους τά ἔχουν κομμένα καί βάζουν ξένα στίς δεξιώσεις. Δεχθῆτε, λοιπόν, καί ἀπό ἐμένα τό μικρό ὀβολό μου…».

«π. Παΐσιος: “Μερικές φορές μέ σκοτώνουν οἱ καημένοι οἱ λαϊκοί μέ τό φιλότιμό τους. Μοῦ ἔγραφε προχθές μιά χήρα γυναικούλα, πάμπτωχη μέ τρία παιδιά: ‘Ὁ Θεός νά μέ συγχωρήση, ἅγιε πάτερ Παΐσιε. Εἶμαι χήρα, πτωχή, μέ τρία παιδιά μικρά. Ξενοδουλεύω ὀκτώ ὧρες γιά νά ζήσουμε. Ὀκτώ ὧρες ἀσχολοῦμαι μέ τά παιδιά καί ξεκουράζομαι καί μόνο ἄλλες ὀκτώ ὧρες προσεύχομαι. Δέν ἔχω περισσότερο χρόνο. Ὁ Θεός νά μέ συγχωρήση τήν ἀμελῆ καί ἀνάξια’. Ἀκοῦς ἐκεῖ εὐλογημένε; Μόνο ὀκτώ ὧρες προσεύχεται καί τήν ἐλέγχει ἡ ἀγαθή της συνείδησι! Καί ὕστερα ἐμεῖς οἱ χαμένοι οἱ καλόγεροι ἔχουμε λογισμούς… Κύριε ἐλέησον!”».

«Ἦταν τό καλοκαίρι τοῦ 1974. Τά τουρκικά στρατεύματα εἰσβάλλουν στήν Κύπρο. Καί σκορποῦν τό θάνατο. Στήν Μόρφου συμβαίνει ἕνα συνταρακτικό γεγονός. Τοῦρκοι στρατιῶτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τούς φέρνουν στήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ ἑνός Ἑλληνοκυπρίου δασκάλου. Καί τούς καταδικάζουν σέ θάνατο. Ἑτοιμάζουν τά ὅπλα. Καί στρέφουν τούς αἰχμαλώτους (ἄνδρες, γυναῖκες, μικρά παιδιά) στόν τοῖχο. Θρῆνος, κλαυθμός, ὀδυρμός. Τραγικές στιγμές γιά τούς μελλοθάνατους. Περιμένουν μέσα σέ κλίμα φόβου καί ἀγωνίας τόν Τοῦρκο ἀξιωματικό νά ἔλθη νά διατάξη τό “πῦρ”.

Στρέφουν τότε τό νοῦ τους καί τήν καρδιά τους στήν Ἐλπίδα τῶν Ἀπελπισμένων, καί προσεύχονται ὄλοι τους θερμά γιά τό τελευταῖο τους ταξίδι· καί ἰδιαίτερα ἕνας δάσκαλος. “Θεέ μου, συγχώρησέ μας καί δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ἡμῶν, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου”. Ὁ Τοῦρκος ἀξιωματικός ἔρχεται. Κοιτάζει τούς στρατιῶτες του μέ τά ὅπλα· κοιτάζει βλοσυρός καί τούς μελλοθάνατους. Ρίχνει μία ματιά πρός τά πάνω. Μία κληματαριά ἁπλώνεται καί σκεπάζει τήν αὐλή. Ζητάει ἕνα τσαμπί σταφύλι. Γιά νά παρατείνη ἔτσι σκόπιμα τήν ἀγωνία τῶν αἰχμαλώτων. Παίρνει τό τσαμπί. Μά ἐνῶ ἑτοιμάζεται νά τό φάη, ἀκούγεται δυνατή ἡ φωνή τοῦ δασκάλου:

—Μήν τό φᾶς! Προχθές τό ράντισα μέ φάρμακα. Εἶναι ἰσχυρό δηλητήριο! Θά πεθάνης!

Ὁ ἀξιωματικός μένει ἄναυδος. Καί γεμάτος κατάπληξι ρωτάει:

—Καλά. Ἀφοῦ τό ξέρεις, ὅτι σέ λίγο θά δώσω διαταγή νά σᾶς σκοτώσουν, γιατί δέν μέ ἄφησες νά τό φάω καί ἔτσι νά μέ ἐκδικηθῆς;

Τοῦ ἀπάντησε ὁ δάσκαλος, μέ εἰρήνη καί γαλήνη:

—Εἶμαι χριστιανός. Καί τώρα πρόκειται νά φύγω ἀπό τόν κόσμο αὐτό καί νά παρουσιασθῶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δέν θά ἤθελα νά βαρύνω τήν ψυχή μου μέ ἁμαρτία τόσο βαριά.

Ὁ Τοῦρκος ἀξιωματικός συγκλονίζεται γιά μία ἀκόμα φορά. Στρέφεται καί λέει στούς στρατιῶτες του:

—Ἅν ἔβρισκα ἕναν τέτοιο Τοῦρκο, θά ἔδινα καί τή ζωή μου ἀκόμα! Μαζέψτε τά ὅπλα καί ἀφῆστε τους ἐλεύθερους ὅλους!».

«Ἀναφέρεται στό βίο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ γιά τόν πατέρα του πού ἦταν μέλος τοῦ Ἀνακτοσυμβουλίου, ὅτι εἶχε τόση καλλιέργεια τῆς νοερᾶς προσευχῆς, τόσο καλλιεργοῦσε τή θεωρία, ὥστε πολλές φορές κατά τή διάρκεια τῶν συνεδριῶν τοῦ Ἀνακτοσυμβουλίου, “ἡρπάζετο” ὁ νοῦς του, θά λέγαμε μέ τή δική μας γλῶσσα ἀφαιρεῖτο καί δέν παρακαλουθοῦσε τά λεγόμενα. Καί ἔλεγε: “Γιά πέστε το πάλι· δέν τό πρόσεξα· τί ἦταν αὐτό;” Καί ἔλεγε ὁ αὐτοκράτορας, ὁ Ἀνδρόνικος ὁ Β´: “Ἄ, λέει, τό μακάριο! Ὁ νοῦς του τώρα ἦταν ἁρπαγμένος στά ὑψηλά· ἦταν κοντά στό Θεό ὁ νοῦς του”.

Κάποτε πῆγαν μία παρέα σέ κάποιο ἀσκητή πού ἦταν στό ἀπέναντι βουνό ἀπό τήν ἀκτή καί χρησιμοποίησαν μιά βαρκούλα. Καί μέσα στή βάρκα λένε: “Ἄχ”, λέει, “δέν πήραμε κάτι νά πᾶμε, ἕνα πεσκέσι, στόν ἀσκητή νά πάρουμε εὐλογία”. Καί τούς λέει ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου: “Ἄ”, λέει, “κάτι θά τοῦ πᾶμε”. Καί ἔβαλε τό χέρι του μέσα στή θάλασσα, λέει, καί ἔπιασε ἕνα ψάρι μεγάλο. Καί τοῦ πῆγαν αὐτό πεσκέσι. Δηλαδή ἔκανε θαῦμα.

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἦταν οἰκογενειάρχης, εἶχε γυναῖκα, εἶχε παιδιά καί ἦταν καί ἀνώτατος ὑπάλληλος τῶν ἀνακτόρων. Ἦταν μέλος τοῦ Ἀνακτοσυμβουλίου. Καί καλλιεργοῦσε τή θεωρία, καλλιεργοῦσε τή νοερά προσευχή ἀκόμη καί τίς ὧρες ἐκεῖνες.

Βέβαια, ἐπαναλαμβάνω, δέν εἴμασθε ἐμεῖς στά μέτρα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, κατά τό δυνατόν, ὅμως, ἄς κάνουμε κάποια προσπάθεια, λιγάκι παραπάνω ἀπό ἐκεῖ πού εἴμασθε νά ἀνεβοῦμε, νά μή μένουμε ἔτσι μοιρολατρικά στά χαμηλά: “αὐτοί εἴμαστε· δέν μποροῦμε νά κάνουμε περισσότερα”. Νά ἀσκοῦμε κάποια πίεσι στόν ἑαυτούλη μας».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἁπλοί ἄνθρωποι, Στύλοι τῆς Ἐκκλησίας

ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

ΑΘΗΝΑ 2012

τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελειών

6978461846 – 2108220542

http://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/ (Ὧρες Ἐξομολόγησης)

http://www.truthtarget.gr (Ὧρες Εξομολόγησης)

TRUTH TARGET

button_ask_a_question

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΕΝΟΣ 42ΧΡΟΝΟΥ ΑΘΕΟΥ – ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΑΤΕ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ; – ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΚΑΛΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

be7941e4-387a-4a03-9b29-41a6d1e1a8fb

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Ἀναφέρει ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:

«Πρίν ἀπό χρόνια, ὅταν ἤμουν ἐφημέριος στόν ἱερό Ναό τοῦ ἁγίου Βασιλείου Πειραιῶς, μέ κάλεσαν νά ἐξομολογήσω ἐκτάκτως, κατόπιν δικῆς του ἐπιθυμίας, ἕνα νέο ἄνδρα, 42 ἐτῶν, τοῦ ὁποίου τ’ ὄνομα, ἦταν Ξενοφῶν.

Ὄταν πῆγα, ἦταν σέ κακή κατάστασι. Ὁ καρκῖνος μέ τίς ραγδαῖες μεταστάσεις τόν εἶχε προσβάλει καί στό κεφάλι. Οἱ μέρες του μετρημένες. Ἦταν μόνος στό θάλαμο, τό διπλανό κρεββάτι ἦταν ἄδειο, κι ἔτσι βρεθήκαμε μόνοι μας. Καί μοῦ εἶπε τά ἑξῆς, γιά τό πῶς πίστευσε, ἀφοῦ ὑπῆρξε, ὅπως τό τόνισε, “σκληρός ἄθεος” κι ἄπιστος.

—Ἦλθα ἐδῶ πρίν ἀπό 35 περίπου μέρες, σ᾽ αὐτό τό δωμάτιο τῶν δύο κλινῶν. Δίπλα μου ἦταν ἤδη κάποιος ἄλλος ἄρρωστος, μεγάλος στήν ἡλικία, 80 περίπου ἐτῶν. Αὐτός ὁ ἄρρωστος, πάτερ μου, παρά τούς φοβερούς πόνους τούς ὁποίους εἶχε στά κόκκαλα —ἐκεῖ τόν εἶχε προσβάλει ὁ καρκῖνος— συνεχῶς ἀναφωνοῦσε “Δόξα Σοι, ὁ Θεός! Δόξα Σοι, ὁ Θεός!…”. Στή συνέχεια ἔλεγε καί πολλές ἄλλες προσευχές, τίς ὁποῖες ἐγώ ὁ ἀνεκκλησίαστος κι ἄθεος τίς ἄκουγα γιά πρώτη φορά. Καί, ὅμως, πολλές φορές μετά ἀπ’ τίς προσευχές του ἠρεμοῦσε —κι ἐγώ δέν ξέρω μέ ποιό τρόπο— καί τόν ἔπαιρνε γλυκύτατος ὕπνος. Ὕστερα ἀπό δυό-τρεῖς ὧρες ξυπνοῦσε ἀπ’ τούς ἀφόρητους πόνους, γιά νά ξαναρχίση καί πάλι: “Ὦ Χριστέ μου, Σ’ εὐχαριστῶ! Δόξα στ’ ὄνομά Σου!… Δόξα Σοι, ὁ Θεός!… Δόξα Σοι, ὁ Θεός!…”.

Ἐγώ μούγκριζα ἀπ’ τούς πόνους, κι αὐτός ὁ συνασθενής μου, μέ τούς ἀφόρητους πόνους, δοξολογοῦσε τό Θεό. Ἐγώ βλασφημοῦσα τό Χριστό καί τήν Παναγία, κι αὐτός μακάριζε τό Θεό, Τόν εὐχαριστοῦσε γιά τόν καρκῖνο τόν ὁποῖο τοῦ ἔδωσε καί τούς πόνους τούς ὁποίους εἶχε. Τότε ἐγώ ἀγανακτοῦσα ὄχι μόνο ἀπ’ τούς φρικτούς πόνους τούς ὁποίους εἶχα, ἀλλά καί γιατί ἔβλεπα αὐτόν, τό συνασθενῆ μου, νά δοξολογῆ συνεχῶς τό Θεό. Αὐτός ἔπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα “τή Θεία Μεταλαβιά” κι ἐγώ ὁ ἄθλιος ξερνοῦσα ἀπό ἀηδία.

—Σκάσε, ἐπιτέλους. Σκάσε ἐπιτέλους νά λές συνεχῶς “Δόξα Σοι, ὁ Θεός”! Δέν βλέπεις πώς Αὐτός ὁ Θεός, Τόν ὁποῖο ἐσύ δοξολογεῖς, Αὐτός μᾶς βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός εἶναι αὐτός; Δέν ὑπάρχει. Ὄχι! Δέν ὑπάρχει…

Κι αὐτός μέ γλυκύτητα ἀπαντοῦσε:

—Ὑπάρχει, παιδί μου, ὑπάρχει καί εἶναι στοργικός Πατέρας, διότι μέ τήν ἀρρώστια καί τούς πόνους μᾶς καθαρίζει ἀπ’ τίς πολλές μας ἁμαρτίες. Ὅπως ἄν ἤσουν ἀπασχολημένος μέ καμμιά σκληρή δουλειά, ὅπου τά ροῦχα σου καί τό σῶμα σου θά βρωμοῦσαν κυριολεκτικῶς, θά χρειαζόσουν μιά σκληρή βούρτσα γιά νά καθαρισθῆς καλά, κι ἐσύ καί τό σῶμα σου καί τά ροῦχα σου, κατά τόν ἴδιο τρόπο κι ὁ Θεός χρησιμοποιεῖ τήν ἀρρώστια σάν εὐεργετικό καθαρισμό τῆς ψυχῆς, γιά νά τήν προετοιμάση γιά τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Οἱ ἀπαντήσεις του μ’ ἐκνεύριζαν ἀκόμη περισσότερο καί βλασφημοῦσα θεούς καί δαίμονες. Δυστυχῶς οἱ ἀντιδράσεις μου ἦταν ἀρνητικές, μέ τό νά φωνάζω:

—Δέν ὑπάρχει Θεός… Δέν πιστεύω σέ τίποτε… Οὔτε στό Θεό οὔτε σ᾽ αὐτά τά “κολοκύθια” τά ὁποῖα μοῦ λές περί Βασιλείας τοῦ Θεοῦ σου…

Θυμᾶμαι τίς τελευταῖες του λέξεις:

—Περίμενε καί θά δῆς μέ τά μάτια σου πώς χωρίζεται ἡ ψυχή ἀπ’ τό σῶμα ἑνός χριστιανοῦ πού πιστεύει. Εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀλλά τό ἔλεός Του θά μέ σώση. Περίμενε, θά δῆς καί θά πιστεύσης!!!

Καί ἡ μέρα αὐτή ἔφθασε. Ἀπ’ τό νοσοκομεῖο θέλησαν νά βάλουν ἕνα “παραβάν”, ὅπως ἦταν καθῆκον τους, ἀλλά ἐγώ διαμαρτυρήθηκα. Τούς εἶπα:

—Ὄχι, γιατί θέλω νά δῶ πῶς αὐτός ὁ γέρος θά πεθάνη!!!

Τόν ἔβλεπα, λοιπόν, νά δοξολογῆ συνεχῶς τό Θεό. Πότε ἔλεγε κάποια “Χαῖρε” γιά τήν Παναγία, τά ὁποῖα ἀργότερα ἔμαθα ὅτι λέγονται “Χαιρετισμοί”. Κατόπιν σιγοέψαλλε τό “Θεοτόκε Παρθένε”, τό “Ἀπό τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν…”, τό “Ἄξιόν ἐστι”, κάνοντας συγχρόνως καί πολλές φορές τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ.

Σήκωσε κάποια στιγμή τά χέρια του καί εἶπε: “Καλῶς τόν Ἄγγελό μου! Σ’ εὐχαριστῶ, πού ἦλθες μέ τόση λαμπρά συνοδεία νά παραλάβης τήν ψυχή μου. Σ’ εὐχαριστῶ!… Σ’ εὐχαριστῶ!…”. Ἀνασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τά χέρια του ψηλά, ἔκανε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, σταύρωσε τά χεράκια του στό στῆθος του καί κοιμήθηκε!!!

Ξαφνικά τό δωμάτιο πλημμύρισε ἀπό φῶς, λές καί μπῆκαν μέσα δέκα ἥλιοι καί περισσότεροι· τόσο πολύ φωτίσθηκε τό δωμάτιο! Ναί, ἐγώ ὁ ἄπιστος, ὁ ἄθεος, ὁ ὑλιστής, ὁ “ξιπασμένος”, ὁμολογῶ ὅτι ὄχι μόνο ἔλαμψε τό δωμάτιο ἀλλά καί μιά ὡραιοτάτη μυρωδιά ἁπλώθηκε σ᾽ αὐτό, ἀκόμη καί σ᾽ ὁλόκληρο τό διάδρομο, καί, μάλιστα, ὅσοι ἦταν ξυπνητοί καί μποροῦσαν, ἔτρεχαν ἐδῶ κι ἐκεῖ, γιά νά διαπιστώσουν ἀπό ποῦ ἐρχόταν ἡ παράξενη αὐτή μυρωδιά.

Ἔτσι, πάτερ μου, πίστευσα, γι’ αὐτό καί φώναξα γιά Ἐξομολόγο ὕστερα ἀπό τρεῖς μέρες. Τήν ἄλλη μέρα, ὅμως, τά ᾽βαλα μέ τούς δικούς μου, τή μάνα μου καί τόν πατέρα μου, ὕστερα μέ τά δυό μεγαλύτερα ἀδέλφια μου, μέ τή γυναῖκα μου, μέ τούς συγγενεῖς καί τούς φίλους, καί τούς φώναζα καί τούς ἔλεγα:

—Γιατί δέν μοῦ μιλήσατε ποτέ γιά τό Θεό, τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους; Γιατί δέν μέ ὁδηγήσατε ποτέ στήν Ἐκκλησία; Γιατί δέν μοῦ εἴπατε ὅτι ὑπάρχει Θεός καί ὑπάρχει καί θάνατος καί κάποτε αὐτή ἡ ψυχή θά χωρισθῆ ἀπ’ τό σῶμα γιά νά δώση τό λόγο της; Γιατί μέ σπρώξατε μέ τή συμπεριφορά σας στήν ἀθεΐα καί στό μαρξισμό; Ἐσεῖς μέ μάθατε νά βλασφημῶ, νά κλέβω, ν’ ἀπατῶ, νά πορνεύω… Ἐσεῖς μέ μάθατε νά εἶμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος καί κακός. Γιατί δέν μοῦ διδάξατε τήν ἀρετή; Γιατί δέν μοῦ διδάξατε τήν ἀγάπη; Γιατί δέν μοῦ μιλήσατε ποτέ γιά τό Χριστό; Γιατί;… Ἀπ’ αὐτή τή στιγμή μέχρι πού νά πεθάνω, θά μοῦ μιλᾶτε μόνο γιά τό Θεό, τό Χριστό, τήν Παναγία, τούς Ἀγγέλους, τούς Ἁγίους. Γιά τίποτε ἄλλο.

Ἔρχονταν οἱ δικοί μου, οἱ συγγενεῖς, φίλοι, γνωστοί, καί τούς ρωτοῦσα τόν καθένα χωριστά ἤ ὅλους μαζί:

—Ἔχετε νά μοῦ πῆτε κάτι σημαντικό γιά τό Θεό; Διότι Αὐτόν θά συναντήσω! Λέγετε. Ἄν δέν ξέρετε, νά μάθετε. Οἱ μέρες περνᾶνε κι ἐγώ θά φύγω.

Καί σ’ ἕνα-δυό ἐπισκέπτες:

—Ἄν δέν ξέρης ἤ ἄν δέν πιστεύης, νά φύγης!…

Τώρα πιστεύω μέ ὅλη μου τήν καρδιά, καί θέλω νά ἐξομολογηθῶ ὅλες τίς ἁμαρτίες μου ἀπό μικρό παιδί…”».

Ἔφυγε μετανοημένος.

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ὁ Ἥχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων

Ἀπό τίς παρυφές τῆς πλάνης στό Χριστό

Μεταστροφές 4

ἐκδ. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

τηλ. 2108220542

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

NO NEED TO FEAR THE ANTICHRIST – SAINT PORPHYRIOS OF ATHENS, GREECE (+1991) ╰⊰¸¸.•¨* AND VIDEO WITH SERMON OF ST PORPHYRIOS ABOUT ORTHODOX CHRISTIAN FAITH

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

6

No need to fear the Antichrist

╰⊰¸¸.•¨*

Saint Porphyrios of Athens, Greece (+1991)

http://www.pravoslavie.ru/english/

http://www.pravoslavie.ru/english/80170.htm

ORTHODOX CHRISTIANITY

Christians throughout history have occasionally got onto an apocalyptic bandwagon, reading world events and deciding the end must be near. Some of this is normative for Christians as Scriptures do contain some warnings about the end times. World events seemed to indicate the world must be coming to an end: The Christian Byzantine Empire thought of itself as chosen by God to live “on earth as it is in heaven.” They were stung and stunned by the rise of enemies of Christianity and its seemingly unstoppable advances against the Christian Empire. The end of the world seemed near. Then Byzantium fell to the Turks and many imagined the apocalypse. But history continued on. The Russian Empire was viewed by its Orthodox members as heaven on earth, but its Christian adherents began to fear the world’s end as the Empire teetered on the brink of destruction. Then communism came to power and many thought it was definitely the end times, yet history kept moving on into the future. Communism fell, and time moved on.

Americans have grown increasing apocalyptic about every great or small political battle. So many Americans lately have come to feel doom if the political party they oppose comes to power. Every election, I hear some talking about having to leave America if “the other political party wins.” Some see a cataclysmic end to the cosmos if the president, congress or supreme court gets anything wrong. Fear and hatred become preached and taught by those from any end of the political spectrum. Some feel that once again we are at the end of the world because the Supreme Court is slated to make some decision on gay marriage and gay rights.

Recently a friend sent me a conversation from some of the Greek elders on Mount Athos regarding the end times. The elders were discussing the fear that was griping Europe in 1986 as the Chernobyl nuclear disaster was unfolding. Many saw it as the events described in Scripture about the world’s end and the coming of the AntiChrist. Feeling threatened once again by world events people were convinced evil was being unleashed on earth. This is an excerpt of a longer article in which the Elders tell us why they don’t fear the Antichrist nor the apocalypse:

One day Elder Porphyrios (now Saint Porphyrios) had told me:

“Father Athanasios (taking me by the hand tightly), I’m blind now, my eyes do not work physically because I have cancer of the pituitary gland, but I have spiritual eyes and see. Before you leave, I want you to tell me, what did Elder Aemilianos say about 666 and the Antichrist?”

This was in the days of Chernobyl. People were upset by this and went by the dozens every day, particularly to Elder Porphyrios near Athens, asking: “What will happen? Will the Antichrist come and stamp us with 666″?

The Elder asked me: “Tell me, my child, what did Elder Aemilianos say about 666 and the Antichrist?”

I told him: “He told us in a gathering a few days ago to not worry. We should be interested in having a vibrant relationship with Christ and not give much attention to the Antichrist, because then he will become the center of our lives and not Christ.”

. . .

He told me: “For us Christians, when we experience Christ there is no Antichrist. . . .

When we have Christ inside us, can the Antichrist come? Can anything opposite this enter our souls? For this reason, my child, today we do not have Christ within us and because of this we worry about the Antichrist.

When Christ is within us, everything becomes Paradise. Christ is everything, my child, and the Opposer we should not fear; this you should always tell people.

. . .

And you should tell the people to not fear the Antichrist. We are children of Christ, we are children of the Church.”

Bm5LxXyIcAID_E7

Photos: St Porphyrios Kafsokalyvitis of Athens, Greece

Feast day December 2, +1991

porfirios

Sermon of Saint Porphyrios

about Orthodox Christian Faith

VIDEO – Ο Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ (+1991) ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΑΚΥΡΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Lake Schrecksee - Bavarian Alps, Germany by Stefan Hefele

Ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης μιλάει για τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη

που έλεγε ότι όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος

8987_630860223703990_7429195686076637249_n

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας (+1991)

Δείτε επίσης:

https://workersectingreece.wordpress.com/antixristos-k-esxata-peri-esxatologikwn-kai-allwn-tinwn-apokaliptikwn-p-efraim-triantafillopoulos-i-mitropoli-sisaniou-k-siatistis/

ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ & ΕΣΧΑΤΑ – ΠΕΡΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΩΝ” – Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ╰⊰¸¸.•¨* Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΣΙΣΑΝΙΟΥ & ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ – VIDEO

SEARCHING FOR THE TRUTH – FR. ΑΝΤΗΟΝΥ ALEVIZOPOULOS, GREECE

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

trakoscan castle XIX... - Photography by Roberto Pavic aka roblfc1892 bit.ly-1IXILFu Trakoscan castle, Croatia #trakostan #castle #reflection-

Searching for the Truth

by

Fr. Anthony Alevizopoulos, Greece

http://www.egolpion.com/root.en.aspx

http://www.egolpion.com/searching_truth.en.aspx

ANTI HERETICAL MANUAL

The problem of where the truth lies has occupied mankind down through the ages; it is a problem that is always contemporary and of its very nature leads man to seek an answer. The Philosophers, especially the ancient Greeks, posed the question: “What is the truth?” and most men have searched for it rationally. Some said that truth is an Idea, a “principle of all things”, the “prime mover unmoved” and called it God.

But this “God”, the God of the philosophers, cannot redeem. He touches only man’s rational faculty, and not man as a whole; no one can come into personal commu­nion with him since he is not a person, but something impersonal; an universal Mind that acts blindly, or is so distant and so transcendental that he has no interest in man or in the world.

There can be no doubt that anyone with a good disposition, upon observing creation and using his human potential, can discover evidence of God’s existence. However, he will discover only the concept of God, but not God Himself, salvific truth.

Others, down through the ages, have created world idols and a multitude of deities. They established “divine” laws and rules and created systems of worship of human provenance. All these, however, are simply expressions of man himself; they do not transcend the created realm, created reality; they do not, in other words, reveal the one true God Who transcends the created world.

Again, still others believe that man is by nature God. It remains simply for him to understand “his true self; nothing need change save his stance vis-a-vis his God-self, rejecting any thought that might differentiate him from his own divinity and recognize the existence of a God outside and beyond him.

In the final analysis, such an approach to God cannot satisfy man. It leads to an infinite loneliness which is contrary to human nature. By nature, man seeks warmth, love, communion with others and not only with himself; Without these things, he cannot exist. That is why he continuously seeks them. He is not satisfied with man-made concepts concerning God. He desires to rise above created reality, above creation and seek the meaning of life in communion with the uncreated and eternal God.

ΠΕΡΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΩΝ” – Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ╰⊰¸¸.•¨* Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΣΙΣΑΝΙΟΥ & ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ – VIDEO

http://paintingleaves.wordpress.com

http://thesmileofgodinyourheart.tumblr.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

THE SMILE OF GOD IN YOUR HEART

PAINTING LEAVES

6

ΠΕΡΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΩΝ”

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφύλλου

Πρωτοσυγκέλλου Ι. Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης

Τον τελευταίο καιρό, γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς έξαρσης εσχατολογικών παραληρημάτων, ίσως και από ύποπτους κύκλους, οι οποίοι λόγω και νοοτροπίας τους γενικότερης τείνουν ακόμη και σε σχισματικές καταστάσεις: ή θα δεχτείτε αυτά που εμείς λέμε, ή σας αποκαλούμε νεωτεριστές, πλανημένους κλπ, και μάλιστα θα προειδοποιήσουμε και το ποίμνιο… Μπορεί να κάνουμε και δική μας… “εκκλησία”!

Η κατάσταση είναι  πιο δύσκολη, όταν τα άτομα αυτά προέρχονται μέσα από τον εκκλησιαστικό χώρο, συνηθισμένα σε βροντόφωνες εξαγγελίες του τέλους που έρχεται και γι’ αυτό πρέπει να μαζέψουμε πολλά τρόφιμα για ν’ αντιμετωπίσουμε την επικείμενη πείνα, να μην πάρουμε τη δαιμονική κάρτα του πολίτη που έχει τον αντίχριστο επάνω και το 666 και σε παρακολουθούν κιόλας και έχει και μπαρ-κόουντ. Αν τους πεις πως πιθανόν να μην έχει η κάρτα τέτοια στοιχεία, ωρύονται πως θα έχει, γιατί αλλιώς… διαψεύδονται και χαλάει η δημόσια εικόνα τους ως “πνευματικών”…

Πολλοί από αυτούς ή άλλοι επηρεαζόμενοι από αυτούς, φθάνουν στο εξομολογητήριο σε άσχημη κατάσταση από τους λογισμούς τους. Μάταια προσπαθούμε να τους καθησυχάσουμε λέγοντάς τους ότι στην ουσία για κάθε χριστιανό η ημέρα η σημερινή, είναι η ημέρα κρίσης γι αυτόν, όντας, ίσως, η τελευταία του μέρα. Έχει προετοιμαστεί γι’ αυτό;

Επειδή, λοιπόν, και η δική μας υπομονή έχει όρια, και οι άνθρωποι χρειάζεται να μάθουν να μη δίνουν λαβές σε τέτοια νοσηρά άτομα, απομονώνοντάς τα, θα πούμε δυο-τρεις κουβέντες στην αγάπη σας για να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα:

α) Η Εκκλησία είναι ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας ( Α’ Τιμ 3, 15) και επιπλέον οι πύλες του Άδου δε θα υπερισχύσουν αυτής ( Ματθ 16, 18). Επομένως η Εκκλησία, της οποίας η βούληση εκφράζεται δια της Ιεράς Συνόδου, μάς λέει κάθε φορά τι πρέπει να κάνουμε, πώς πρέπει να πορευτούμε. Αν κάποιοι, λέγοντας μόνο τα δικά τους, είναι σα να μας λένε ότι η Εκκλησία δεν έχει δίκιο, δεν παίρνει θέση, πιθανόν και να πλανήθηκε, τους ρωτάμε ποιος έξω από την Εκκλησία παραμένει  απλανής; Μήπως αυτοί οι ίδιοι; Και κατηγορούμε μετά και τον Πάπα!

β) Συνήθως πίσω από το λογισμό ότι η Εκκλησία δε μιλάει, κρύβεται άλλος δαιμονικότερος λογισμός: ή ότι η Ιεραρχία συνθηκολογεί με το εκάστοτε πολιτικό κατεστημένο, ή ότι οι επίσκοποι δεν έχουν την αρμόζουσα “πνευματικότητα” για να πληροφορηθούν τα “σημεία” των καιρών, που οι εκλεκτοί ενωτίζονται. Το θέμα μάλιστα είναι ότι οι ίδιοι “πνευματικοί” άνθρωποι παρωθούν έντονα τον έρημο τον κοσμάκη να αποταμιεύει, να συγκεντρώνει χρήματα και τρόφιμα απέναντι στη θύελλα που έρχεται μη εμπιστευόμενοι, ωστόσο, τη Θεία Πρόνοια και  χωρίς να μας διευκρινίζουν αν οι αποταμιεύσεις και οι αποθηκεύσεις θα χρησιμοποιηθούν για ελόγου μας ή για να μοιραστούν στους αναγκαιούντες. Στην απορία μου αυτή, κάποιος ηγούμενος που ήδη είχε γεμίσει τα κελάρια  της μονής του, αισθάνθηκε αμήχανα, όμως του επισήμανα τον κίνδυνο να μπουν σε πειρασμό οι αναγκαιούντες βλέποντάς μας να έχουμε εμείς πλούσιο αποθεματικό, καλόγεροι πράματα- κι εκείνοι με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους να λιμοκτονούν- και να μας σκοτώσουνε για να μας τα πάρουνε! Ωραία όντως εφαρμογή του ευαγγελικού νόμου (Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι, Λουκ 3, 11)!

γ) Κυκλοφορεί  στον αέρα ότι το μικροτσίπ της “έξυπνης κάρτας”, το μπαρ-κόουντ, το 666 και η παρακολούθηση που αυτά συνεπάγονται, θα γίνει με τέτοιο τρόπο που δε θα είναι ανιχνεύσιμος, γιατί οι επιστήμονες που κρύβονται από πίσω, θιασώτες της Νέας Εποχής, χρησιμοποιούν τεχνολογίες αιχμής ασύλληπτες. Καλά, ρωτάμε εμείς, δεν υπάρχουν χριστιανοί επιστήμονες του ιδίου ασύλληπτου βεληνεκούς να ελέγξουν, όταν τους καλέσει η Ιερά Σύνοδος (έχει ήδη γίνει η αρχή), να μας πουν τι συμβαίνει; Τόσο δυσεξιχνίαστοι και απρόβλεπτοι είναι; Πόσο καλά δουλεύει ο διάβολος τον άνθρωπο!

δ) Για να κερδίσεις τον πόλεμο πρέπει να δώσεις τη μάχη όταν πρέπει, αλλιώς, δίνοντας άκαιρες μάχες θα χάσεις. Πολλές φορές φωνάξανε πολλοί στο παρελθόν και διαψεύστηκαν. Υπάρχει κίνδυνος, όταν έλθουν τα αληθινά γεγονότα, και θα έλθουν σύμφωνα με το αψευδές στόμα του Κυρίου, να φωνάζουμε και να μη μας πιστεύει κανείς, γιατί θα έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους σ’ εμάς. Θα έχουμε δίκιο τότε, αλλά κανείς δε θα το συμμερίζεται γιατί το διεκδικήσαμε πολλάκις τότε που δεν το είχαμε.  Και να μη δώσει ο Θεός τότε, μήπως σφραγιστούν κλπ όσοι τώρα κόπτονται και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου από… συνήθεια!  Κάθε τρεις και λίγο… κινδυνεύουμε! Γίναμε καταγέλαστοι με τις προειδοποιήσεις και τις ημερομηνίες.

ε) Και κάτι άλλο ακόμη: όταν προσπαθείς να πείσεις τους άλλους να μην πάρουν ταυτότητα κλπ, μήπως θα έπρεπε να αναλάβεις εσύ τα έξοδά τους, μαζί με τα δικά σου, αν η ταυτότητα χρειάζεται όντως στις οικονομικές συναλλαγές; Είμαστε έτοιμοι ν’ ανοίξουμε, όταν χρειαστεί, (και κάποτε θα χρειαστεί), ένα τέτοιο μέτωπο;

Επειδή λοιπόν τα πράγματα όντως είναι σοβαρά, μένει σ’ εμάς να δείχνουμε εμπιστοσύνη στην Αγία μας Εκκλησία, ν’ αγωνιζόμαστε πνευματικά με τα μέσα που Εκείνη μας παρέχει, ώστε όταν χρειαστεί να δώσουμε την καλή ομολογία οπουδήποτε και σ’ οποιονδήποτε χρειαστεί. Όταν χρειαστεί όμως…

Πηγή:

http://patir-e-raim0.webnode.gr/%CE%B5%CF%83%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AC/

http://patir-e-raim0.webnode.gr

Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

VIDEO ╰⊰¸¸.•¨* ΕΣΧΑΤΑ – ΑΡΧΙΜ. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ – ΠΡΩΤΟΣΥΓΓΕΛΟΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ & ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

http://videosofmyheart.wordpress.com

VIDEOS OF MY HEART

a2b3e9e1-b850-499b-a2ee-20cc4ffa67f3

Έσχατα – Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

Πρωτοσύγγελος Ι. Μητρόπολης Σισανίου & Σιατίστης

Πηγή – Δείτε επίσης:

ΠΕΡΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΩΝ”

http://patir-e-raim0.webnode.gr/%CE%B5%CF%83%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AC/

http://patir-e-raim0.webnode.gr

Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ & ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ (+1994) ΣΕ WORD & PDF

http://paintingleaves.blogspot.com

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & ST PAISIOS OF MY HEART

PAINTING LEAVES

Afternoon Views by + Chris Burkard Photography www.chrisburkard.com It's not about how great the sleep was, it's about how great the view was. #wanaka #lake #newzealand

Τα βιβλία & οι Λόγοι του

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου σε Word & PDF

οσιος παισιος

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

12 Ιουλίου

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ
 Μονοτονικό κείμενο
Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Ο ΓΕΡΩΝ ΧΑΤΖΗ-ΓΕΩΡΓΗΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ
 Μονοτονικό κείμενο
Ο ΓΕΡΩΝ ΧΑΤΖΗ-ΓΕΩΡΓΗΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ και ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ
 Μονοτονικό κείμενο
ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ και ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Οι πέντε τόμοι των «ΛΟΓΩΝ» σε ένα αρχείο:
Αγίου Παϊσίου:ΛΟΓΟΙ
Α’
Β’
Γ’
Δ’
Ε’
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ     Α’,   Β’,   Γ’,   Δ’  και  Ε’
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ     Α’,   Β’,   Γ’,   Δ’  και  Ε’
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Κάθε τόμος των «ΛΟΓΩΝ» σε ξεχωριστό αρχείο:
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Α’    «ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Α’    «ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Β’    «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Β’    «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Γ’    «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Γ’    «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Δ’    «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Δ’    «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Ε’    «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Ε’    «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.gr

http://anthologioxr.blogspot.gr/2015/03/blog-post_9.html

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (+1991) ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΕ ΠΟΡΝΕΙΟ ╰⊰¸¸.•¨* Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΠΡΩΗΝ ΠΟΡΝΕΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://thesmileofgodinyourheart.tumblr.com

THE SMILE OF GOD IN YOUR HEART

ATHENS OF MY HEART

69dc6d0876b1552592fb9f1ac5a9349e

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (+1991)

ο Άγιος της καρδιάς της Αθήνας σε πορνείο

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης τα 30 περίπου χρόνια που ήταν ιερομόναχος και Πνευματικός Πατέρας στο κέντρο της Αθήνας, με την αγάπη του είχε οδηγήσει στην μετάνοια και στο Ι. Μυστήριο της γλυκιάς Θείας Εξομολόγησης πολλές κοπέλες οι οποίες εργάζονταν σε πορνεία.

Αξίζει να δούμε και το περιστατικό με τη μακαριστή Μοναχή Πορφυρία (+2015) που με τις ευχές του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη όταν δούλευε ως οδηγός ταξί οδήγησε στην μετάνοια και στην Εξομολόγηση μια πόρνη, ελευθερώνοντάς την από τα δεσμά της πορνείας:

https://workersectingreece.wordpress.com/wind-of-change/

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ…!

Η μοναχή Πορφυρία (+2015), η επί δεκαετίας (1997-2007) πρώην οδηγός TAXI σε Αθήνα και Πειραιά μας αναφέρει:

«Ἡ βάρδια μου εἶναι νυκτερινή, ἡ ὥρα ἕντεκα τό βράδυ. Ἀνέβαινα τήν ὁδό Πειραιῶς, πρός Ὀμόνοια. Μέσα στό ταξί, ὡς συνήθως, μιλοῦσα μέ τόν γλυκύ μου Ἰησοῦ. Αὐθόρμητα εἶπα μέσα μου στό Χριστό μου: Τόν πρῶτο ἄνθρωπο πού θά μοῦ κάνη σινιάλο νά σταματήσω, θά τόν πάω χωρίς χρήματα, ἀρκεῖ νά τόν φέρω κοντά Σου. Δέν μέ σταμάτησε κανείς, μέχρι πού ἔφθασα Πειραιῶς καί Μενάνδρου. Ἐκεῖ στή γωνία στεκόταν μιά κοπέλλα. Σταμάτησα καί τήν κοιτοῦσα. Περίμενε πελάτη, γιά τό μεροκάματο. Χωρίς νά τό καλοσκεφθῶ, κατέβηκα καί πῆγα κοντά της.

—Καλησπέρα!

—Καλησπέρα!, μοῦ ἀπάντησε.

—Ξέρεις, αὐτή τήν ὥρα, αἰσθάνομαι πολύ πόνο στήν ψυχή μου καί θέλω μέ κάποιον νά τόν μοιρασθῶ.

Μέ κοιτοῦσε παραξενεμένη καί μοῦ λέει:

—Καλά, καί βρῆκες ἐμένα νά μιλήσης;

—Ναί! Ἡ καρδιά μου μοῦ λέει πώς ἐσύ θά μέ καταλάβης.

—Ξέρεις τί δουλειά κάνω ἐγώ;

—Τό βλέπω.

—Καί θέλεις νά μιλήσης μαζί μου;

—Ναί! Θέλω νά μιλήσω μαζί σου. Εἶσαι νά χάσουμε σήμερα καί οἱ δύο τό μεροκάματο; Ἴσως νά μπορέσης νά μέ βοηθήσης καί νά σωθῶ.

—Πᾶμε, μοῦ λέει διστακτικά.

—OΚ, φύγαμε!

Ἔρριξε μιά ματιά γύρω της καί μπῆκε γρήγορα στό ταξί.

Χαρούμενη ἐγώ, ἀλλά καί προβληματισμένη· τί θά τῆς ἔλεγα; Θεέ μου! ἔλα κάτω καί βοήθησέ με, τί νά κάνω τώρα; Τί νά τῆς πῶ; Ἀφοῦ συστηθήκαμε, τῆς λέω:

—Δύσκολα τά ἐπαγγέλματα πού διαλέξαμε νά κάνουμε, ἔ;

Καί ἔτσι ἀρχίζει μιά πολύ ὡραία συζήτησι.

Στήν ἀρχή γύρω ἀπ’ τό ταξί καί τίς δυσκολίες του. Καί δειλά-δειλά ἄρχισα νά μπαίνω στή δική της ζωή. Ὡστόσο, φθάσαμε στό Καβούρι. Τῆς εἶπα:

—Θά κατέβουμε ἐδῶ νά πιοῦμε καφέ καί νά συνεχίσουμε τήν κουβέντα μας.

Ἐκείνη τότε μοῦ εἶπε κάτι πού μέ συγκίνησε:

—Δέν ντρέπεσαι νά πᾶμε μαζί μέσα;

Ὅπως καταλαβαίνετε, τό ντύσιμό της ἦταν διαφορετικό ἀπ’ τό δικό μου, ἀλλά καί ἡ ὅλη της ἐμφάνισι. Τῆς εἶπα:

—Ὄχι! Δέν ντρέπομαι! Νά ντρέπωνται αὐτοί πού σέ ἔφεραν σ’ αὐτή τήν κατάστασι! Γιά μένα εἶσαι ἕνα γλυκό καί τρυφερό πλάσμα τοῦ Θεοῦ.

Μπήκαμε μέσα· τά βλέμματα ὅλων πέσανε ἐπάνω μας. Ὅμως, αὐτό δέν μέ ἐνδιέφερε καθόλου, οὔτε οἱ μελανιές τίς ὁποῖες εἶχε στά πόδια της μέ ἔκαναν νά ντραπῶ καί νά ἀρχίσω νά τρέχω. Γιά μένα ἐκείνη ἡ ὥρα ἦταν ἱερή. Ἔπρεπε, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νά ἀναστήσω πάσῃ θυσία αὐτό τό κορίτσι.

Ὅπως κι ἄλλες φορές, αἰσθανόμουν πώς δέν μιλάω ἐγώ, ἀλλά κάποιος ἄλλος μέσα ἀπό ἐμένα· τό ἴδιο συνέβη καί σ’ αὐτή τήν περίπτωσι· κάποιος ἄλλος μέ ὠθοῦσε νά βοηθήσω αὐτή τήν κοπέλλα. Μοῦ διηγήθηκε ὅλη τή ζωή της ἀπ’ τά παιδικά της χρόνια μέχρι σήμερα. Καί, ἐπίσης, πῶς ἔφθασε νά κάνη αὐτό τό ἐπάγγελμα.

Ἕνα ἐπάγγελμα ὀδυνηρό, ὄχι ἁπλᾶ δύσκολο. Αὐτό τό ἐπάγγελμα σοῦ καταρρακώνει τήν προσωπικότητα, τήν ἀξιοπρέπεια, ξεχνᾶς ἄν εἶσαι ἄνθρωπος, ξεχνᾶς τά θέλω σου, ζῆς καί λειτουργεῖς μέ τά θέλω τῶν ἄλλων. Ἐσύ δέν ὑπάρχεις πουθενά, γιατί, ἐκτός ἀπ’ τή σάρκα σου, γι’ αὐτούς δέν ἔχεις τίποτε ἄλλο. Γι’ αὐτό καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά ὑπακοῦς στίς διαταγές τους. Δηλαδή, βρίσκεσαι στήν ὑπακοή τοῦ Διαβόλου καί ὄχι τοῦ Θεοῦ. Τή δυσκολία αὐτοῦ τοῦ ἐπαγγέλματος τήν ἄκουσα γιά πρώτη φορά αὐτή τή βραδιά. Πιστέψτε με, ρομφαία τρύπησε τήν καρδιά μου! Ἡ ἐξομολόγησι αὐτοῦ τοῦ κοριτσιοῦ μέ πόνεσε τόσο πολύ, πού ἀνάλογο πόνο δέν θυμᾶμαι νά ἔχω νοιώσει στή ζωή μου!

Τότε ἄρχισα νά τῆς μιλῶ γιά τό Θεό καί γιά τή μεγάλη εὐτυχία τήν ὁποία μᾶς χαρίζει, ὅταν εἴμασθε κοντά Του· τῆς μίλησα γιά τήν Παναγία μας καί τό πόσο γλυκειά, τρυφερή καί προστατευτική εἶναι γιά τά παιδιά Της. Τῆς μίλησα γιά τά θαύματα τῶν Ἁγίων μας, γιά τό Γέροντα Πορφύριο, γιά τά θαύματα τά ὁποῖα ἔζησα μέσα στό ταξί, μά καί πολλοί ἄνθρωποι μαζί μου. Τῆς μίλησα γιά τή δύναμι τῆς Ἐξομολογήσεως, τῆς Θείας Κοινωνίας καί γιά πάρα πολλά θέματα γύρω ἀπ’ τό Θεό καί τήν πίστι. Προσπαθοῦσα νά τήν πείσω νά ἀλλάξη τή ζωή τήν ὁποία ἔκανε, ἀφήνοντας τά δάκρυά μου νά τρέχουν συνέχεια, ἀσταμάτητα, κρατώντας της τρυφερά τά χέρια.

Ὅταν πιά, κουρασμένη ἀπ’ τό κλάμα μου, τῆς εἶπα: “Ὥρα εἶναι νά πηγαίνουμε”, πλήρωσα καί σηκωθήκαμε νά φύγουμε.

Ὅταν φθάσαμε στό ταξί, μέ περίμενε ἡ μεγάλη ἔκπληξι. Ἦλθε κοντά μου καί μοῦ λέει:

—Μ’ ἀφήνεις νά σέ ἀγκαλιάσω;

—Καί, βέβαια, νά μέ ἀγκαλιάσης, τῆς εἶπα μέ πολύ χαρά.

Μέ ἀγκάλιασε καί τότε ξέσπασε σέ λυγμούς. Μέσα ἀπ’ τούς λυγμούς της μοῦ ἔλεγε:

—Βοήθησέ με, βοήθησέ με, ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε, βοήθησέ με νά ἀλλάξω τή ζωή μου, κουράσθηκα νά κάνω αὐτή τή δουλειά! Εἶμαι πολύ νέα, ὅπως λές κι ἐσύ, ἄν καί νιώθω ἑκατό χρονῶν. Βοήθησε νά κάνω μιά καινούργια ἀρχή, νά κάνω οἰκογένεια, νά κάνω παιδιά. Ἔχεις δίκηο, μπορῶ νά ξαναρχίσω ἀπ’ τήν ἀρχή. Ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε. Σέ παρακαλῶ, πήγαινέ με στό δικό σου Θεό καί, σέ παρακαλῶ, πές Του νά μοῦ δώση καί μένα ὅ,τι ἔδωσε σέ σένα. Νά γίνω κι ἐγώ εὐτυχισμένη καί χαρούμενη ὅσο καί ἐσύ.

Τῆς ὑποσχέθηκα πώς θά τή βοηθήσω. Τή φιλοξένησα ἐπί ἕνα μῆνα σπίτι μου. Ἕνας μῆνας μαρτυρικός καί ἐπικίνδυνος γιά μένα. Γιατί, ὅπως γνωρίζετε, αὐτές οἱ κοπέλλες ἔχουν καί κάποιον πού τίς “προστατεύει”. Κινδύνευσε ἡ ζωή μου μερικές φορές. Ὅμως, ἤμουν σίγουρη πώς ὁ Θεός δέν θά ἐπέτρεπε νά μοῦ συμβῆ κανένα κακό· ἀντιθέτως θά μέ βοηθοῦσε νά σώσω αὐτό τό κορίτσι· γιατί Ἐκεῖνος μέ ἔστειλε στό δρόμο της.

Ἔτσι κι ἔγινε· ἀπό ἐκείνη τή νύκτα ἡ ζωή της ὁλοκληρωτικά ἄλλαξε. Σήμερα εἶναι παντρεμένη, εὐτυχισμένη καί κοντά στό Θεό, ἔχει καί δύο παιδάκια.

Ἐκείνη ἡ νύκτα ἦταν εὐλογημένη, ἦταν θεϊκή!».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

&

Πορφυρίας Μοναχής

Ταξιδεύοντας στα Τείχη της Πόλης

εκδ. Παναγόπουλος

Αθήνα 2010

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ

http://heartmusicheart.wordpress.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

HEART MUSIC HEART

ORTHODOXY IS LOVE

15 - 1

vasilispapa1

Χρόνια Πολλά – Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Χρόνια Πολλά στους αλήτες που αγάπησαν το Θεό…!

Χρόνια πολλά στους αλήτες που Τον ερωτεύτηκαν…!

url

Αυτα τα 4 μικρά ποιηματάκια μου είναι αφιερωμένα σε όλους τους “αλήτες” που αγάπησαν με την καρδιά τους το Θεό… και σε όσους θα Τον αγαπήσουν…!

(Είμαι κι εγώ ένας αλήτης όπου ο Θεός χωρίς να το αξίζω με αγάπησε & μένα πριν καν Τον αγαπήσω εγώ…. με αγάπησε τον καιρό που Τον μισούσα…)

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

papakwnstantinou11

WILD FLOWERS

Ὅποτε ἔβλεπα ἕνα graffiti στόν τοῖχο
σκεπτόμουν “ποιοί ἀλῆτες τό ἔκαναν”…

ἀλλά δέν σκέφθηκα ποτέ
ὅτι καί τά  ἀγριολούλουδα
εἶναι οἱ ἀλῆτες τοῦ Θεοῦ

πού ἀνθίζουν ἀκόμη καί τό χειμῶνα
ὅταν ἐμεῖς δέν τά βλέπουμε…

δέν σκέφθηκα ὅτι καί τά
ἀποξηραμμένα τριαντάφυλλα
κρατοῦν τήν ὀμορφιά τους
ὅλο τό χρόνο…

ὀμορφαίνοντας τό σαλόνι
τῆς καρδιᾶς μας
πού μέ τήν προσευχή
ὑποδέχεται τόν Ἴδιο τό Θεό…!

papakonstadinou1

ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ ΧΡΥΣΟΨΑΡΑ

Θά συναντήσης ψυχές 
πού μοιάζουν
μέ πληγωμένα χρυσόψαρα

μέσα σ’ ἕνα συντριβάνι…

πού ἐνῶ προσπαθοῦν
νά ζωγραφίσουν τό

“ὅπου ἐπλεόνασε ἡ ἁμαρτία,
ὑπερεπερίσσευσε ἡ Χάρις”

ζωγράφισαν ἕνα λουλούδι
στό τοίχωμα τοῦ συντριβανιοῦ·

ἄλλο ἕνα νεανικό graffiti
ἀναζητήσεως τοῦ Θεοῦ…

ὅπου ἀντί γιά  κλονάρι ἔγραψαν, 

“Θυμήθηκα πώς εἶπες·
ἀναζητήστε Με”(Ψ 26, 8).

papakwnstantinou_basilis_-_hronia_polla_-_mpros_25

ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΖΗΤΟΥΝ

“Μέ βρῆκαν αὐτοί πού δέν Μέ ἀναζητοῦσαν.
Φανερώθηκα σ’ ἐκείνους πού δέν
ρώτοῦσαν κἄν γιά Μένα”(Ἡσαΐα 65, 1· Ρωμ 10, 20)

Ὁ Χριστός κτυπάει τήν
πόρτα τῆς ψυχῆς μας

ἀλλά ὑπάρχουν φορές…

πού μπαίνει μέ τίς
θύρες κεκλεισμένες·

φανερώνεται σ’ αὐτούς
πού δέν Τόν ζητοῦν·

σ’ αὐτούς πού δέν Τόν παρακαλοῦν ποτέ…

Τούς πέρνει ἀπ’ τό χέρι
καί τούς ὀδηγεῖ
στήν Οὐράνια Βασιλεία Του…!

xp1

ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Ἤθελα νά ἐρωτευθῶ
κι ἐρωτεύθηκα τό Χριστό…

Ξέρω ὅτι ἡ ἀγάπη μου γι’Αὐτόν
δέν εἶναι μεγάλη…
Ὅτι δέν εἶναι καθαρή…

Ὅτι εἶναι ἀναμιγμένη μέ
τίς ἁμαρτίες μου καί μέ τά

ἁμαρτωλά πάθη μου…

Ὅτι ἀκόμη ἔχω στά χείλη μου
τήν πικρή γεῦσι ἀπ’ τό
δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας…

Ἀλλά χαίρομαι γιατί αὐτή τή φορά
ἐρωτεύθηκα τό Χριστό…!

Αὐτή τή φορά καί μιά γιά πάντα 

“μέ κέρδισε ὁ  Ἰησοῦς 
Χριστός”(Φιλιπ 3, 12)…!

Από την Ποιητική μου Συλλογή

“Ζωγραφίζοντας Φύλλα…”

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://paintingleavespoems.wordpress.com

PAINTING LEAVES POEMS

papakonstantinou

http://gkiouzelis.wordpress.com

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com

HIPPIES MET ORTHODOXY

Αγαπητοί μου φίλοι ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σας που μόλις το θυμήθηκα…. Το 2001 στην Πλατεία Αμερικης απο πίσω στο κέντρο της Αθήνας στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα εκεί που μαρτύρησε η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία ήταν ένας πολύ καλός Κληρικός ο π. Γαβριήλ Τσάφος ο οποίος από κάποια ασθένεια ήταν υπερβολικά παχύς πάρα πάρα πολύ με αποτέλεσμα τα βράδια να μην κοιμάται και καθε βράδυ όλο το βράδυ καθόταν έξω απο το εκκλησάκι ετσι καθιστός κ εκανε από μέσα του προσευχούλα.

Ετσι καθε βράδυ περνούσαν απέξω διάφοροι αναρχικοί κλπ ροκάδες κλπ με δερμάτινα, μακρυά μαλλιά, στα μαύρα κλπ, με σκισμένα τζιν τον έβλεπαν που καθόταν καθε βράδυ έξω 1:00, 2:00, 3:00 και 4:00 η ωρα το βράδυ τα ξημερώματα και τον ρώταγαν “Παππούλη τι κάνεις τετοια ωρα εδω έξω….?” και τους εξηγούσε και έπιαναν συζήτηση και γινόντουσαν φιλαράκια, είχε κάνει όλους τους ροκάδες, όλους τους μακρυμάλλιδες κλπ φιλαράκια!!!!!!!!

Και μια Κυριακή δεν μπορούσε απτο πάχος να λειτουργήσει ο π. Γαβριήλ και είπε σε έναν άλλο ιερέα να παει να λειτουργήσει στη θέση του….. και πηγε ένας π. Γεώργιος αλλά αυτός δεν ήξερε οτι ο π. Γαβριήλ είχε κανει φιλαράκια όλους τους αναρχικούς, όλους τους ροκάδες, μακρυμάλλιδες κλπ!!!!!! Και καθως προχωρούσε η Θεία Λειτουργία ξαφνικά βλέπει μέσα στην εκκλησία ένα τσουρμο πολλά ατομα αναρχικούς, ροκάδες, κλπ με μακρυα μαλλια, σκουλαρικια, δερματινα, σκισμένα τζην και άλλοι κλπ μεσα στο ναο να είναι……!!! Προς στιγμήν φοβήθηκε αλλά δεν το έδειξε συνεχισε την Θεια Λειτουργία κανονικά….! Και όταν έφτασε η ωρα της Θείας Κοινωνίας με το που είπε “μετα φόβου Θεού και αγάπης ελάτε να Κοινωνήσετε” ήρθαν όλοι με δάκρυα στα ματια κλαίγοντας απο τη συγκηνηση για να Κοινωνήσουν…….!!!!!!!!!!!!!! Και τότε καταλαβε ο π.Γεωργιος ότι όλοι αυτοί ήταν τα φιλαράκια του π.Γαβριήλ, οι “αλήτες” που αγάπησαν το Θεό, όλοι αυτοί εξομολογόντουσαν στον π.Γαβριήλ, τον είχαν Πνευματικό τους Πατέρα…!!! Και τους ευχόμαστε φυσικά όλοι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!! Και να προσεύχονται για μας!!!! :))))))))))))))

Τωρα ο π. Γαβριήλ Τσάφος έχει φτιάξει ένα μοναστηράκι κοντά στην Αθήνα, στο Νομο Αττικής.

Την ευχούλα του να έχουμε όλοι μας!

Ο Θεός είναι φοβερός σε συγκλονίζει με την αγάπη Του…… και πάντα στις στραβές γραμμές μας γράφει ίσια….!!!! :))))))))) SMILE!

Επίσης αξίζει να σημειώσουμε ότι το 2001 Μεγαλη Παρασκευή γνωστός μου είδε τον αγαπητό μας Βασιλη Παπακωνσταντίνου σε Εκκλησάκι στο κέντρο της Αθήνας να αφήνει ανθοδέσμη στον Εσταυρωμένο…!! Προσωπικά πολύ συγκηνιθήκα όταν μου το είπε αυτο ο γνωστός μου εκείνος…. :)))))))

Σε ευχαριστούμε Βασίλη για τα όμορφα και συγκηνιτικά τραγούδια σου και Χρόοονια Πολλά και σε σέεεενα…!!! Και σου εύχομαι ο Εσταυρωμένος να έχει πάντα στην καρδιά σου την πιο όμορφη ανθοδέσμη…!!!

url

tumblr_n39tk7msmg1sixdhgo1_500

MAN DIGGING FOR FOOD IN TRASH SPARKS RESTAURANT TO TAKE ACTION IN VIRGINIA BEACH, USA – VIDEO

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

20150513

zorba-fotiadou-2

Eleni Fotidou is the owner of Zorba’s,

a Greek restaurant on Princess Anne Road in Virginia Beach

zorba-fotiadou-1

Man digging for food in trash sparks restaurant to take action in Virginia Beach, USA

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

A man was seen by employees of a Virginia Beach restaurant digging through a trash can looking for something to eat and the business took action.

Eleni Fotidou is the owner of Zorba’s, a Greek restaurant on Princess Anne Road in Virginia Beach.

“I never want to see anyone like that,” says Fotidou.

Last Friday, she and others were disturbed.

“We didn’t quite realize what he was doing at first, but to take a better look at it at him, you realize he’s searching for food,” says Samantha McCauley.

The owners say they were heartbroken when they looked outside and saw the man looking for food in the trash.

“No one is allowed in 2015 to go to bed starving,” says Fotidou.

The owners showed us their security video from last Friday. They said minutes after the man was searching through the trash, you can see him walking away.

A woman who works nearby ran after him to give him water. They offered him food but he declined and seemed upset.

So they took action and hung up signs near the trashcans encouraging anyone in need of food to come inside.

They said hanging the signs are easier than having an awkward conversation with someone in need who might be too embarrassed.

A restaurant in Oklahoma went viral after posting a similar sign about six weeks ago.

The owners at Zorba’s said helping others is what they are accustomed to doing.

“In Greece, it’s the home of hospitality. We learn to do that, in Greece we are all big families. We always help each other, love each other,” says Fotidou.

They said they have only seen a handful of people going through the trash and the area doesn’t see too many homeless people. But these owners said the thought of just one person without any food is too much, and they’re happy to take action and fill the stomach of someone in need.

Π. ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ, Ο ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (+1999) – ΜΙΛΑΕΙ Ο Π. ΣΙΜΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ – ΜΑΡΤΥΡΙΑ ╰⊰¸¸.•¨* VIDEO

15 - 1

π. Ευμένιος Σαριδάκης,

ο Χαμογελαστός Άγιος της Αθήνας

Κοιμήθηκε στις 23 Μαΐου 1999

evmenio (5)

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

╰⊰¸¸.•¨*

π. Ευμένιος Σαριδάκης, ο Χαμογελαστός Άγιος της Αθήνας (+1999)

Μιλάει ο π. Σίμων Αγιορείτης – Μαρτυρία

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΜΕΝΤΙΟΥΜ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ – Π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

N1480 Majesty Revealed@Trevor Anderson on Flickr

Διάκριση μέντιουμ & αληθινού Προφήτη

του

π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου

╰⊰¸¸.•¨*

από τό βιβλίο του

“Αποκρυφισμός – Γκουρουϊσμός – Νέα Εποχή”

Αθήνα 1997 – 4η έκδοση 

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Οι μεντιουμιστικές ομάδες ταυτίζουν τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης με τα μέντιουμ του αποκρυφι­σμού και υποστηρίζουν πως και οι προφήτες ήσαν ένα είδος μέντιουμ.

Στον πνευματισμό τα μέντιουμ λογίζονται μεσά­ζοντα ανάμεσα στον δικό μας κόσμο και στον πνευματικό κόσμο και πιστεύεται πως χωρίς τα μέντιουμ δεν είναι δυνατή η επικοινωνία. Όμως η θέση αυτή είναι για κάθε πιστό απαράδεκτη, γιατί η κοινωνία ανάμεσα στην στρατευόμενη και στην θριαμβεύουσα Εκκλησία πραγματοποιείται πάντοτε εν Χριστώ, αφού, όπως πι­στεύουμε, όλοι είμαστε ενωμένοι στο Σώμα του Χριστού, εις εν Χριστώ και αλλήλων μέλη. Γι’ αυτό και δεν υπάρχει μεσίτης ή μεσάζων έξω από τον Χριστό (Α’ Τιμ. 2, 5).

Ακόμη υπάρχει διαφορά στον τρόπο κλήσης ενός προφήτη. Ο προφήτης δεν είναι αυτόκλητος. Αντίθετα η ανταπόκρισή του είναι καρπός της θείας εντολής, όχι ελευθέρας προαίρεσης. Ο Μωυσής εκφράζει σοβαρές αντιρρήσεις στην κλήση του˙«τις ειμί εγώ˙εάν μη πιστεύσωσί μοι, μηδέ εισακούσωσι της φωνής μου, ερούσι γαρ, ότι ουκ έσται σοι ο Θεός, τι ερώ προς αυτούς; δέομαι, Κύριε, ούχ ικανός ειμί… προχείρισαι δυνάμενον άλλον, ον αποστελείς» (Έξοδ. 3, 11. & 4, 1-13).

Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τα μέντιουμ. Έτσι για το μέντιουμ Kevin Ryerson από τις ΗΠΑ αναφέρεται πως από μικρό παιδί ενδιαφέρετο για υπερφυσικά φαινόμε­να και μελετούσε βιβλία παραψυχολογίας και μεταφυ­σικής, με στόχο το Channelling. Το ότι έγινε μέντιουμ δεν ήταν δηλαδή κάτι ξαφνικό, αντίθετο με τη θέλησή του, αλλά ήταν ένα είδος ελεύθερης επιλογής του ε­παγγέλματος του μέντιουμ. Στις διαφημίσεις των τηλε­φωνικών μας καταλόγων αναφέρεται πολλές φορές η προσφορά: «Οι έχοντες έμφυτον δύναμιν, δύνανται να αξιοποιήσουν τα προσόντα τους»(διπλώματα)!

Ο αληθινός προφήτης έχει τη συναίσθηση της μηδαμινότητός του που φθάνει μέχρι τα όρια της απόγνω­σης· «Ηπάτησάς με, Κύριε, και ηπατήθην, εκράτησας και ηδυνάσθης· εγενόμην εις γέλωτα, πάσαν ημέραν διετέλεσα μυκτηριζόμενος»(Ιερεμ. 20, 7). Διαφορετική είναι η έκφραση του μέντιουμ, γεμάτη έπαρση και θράσος. Η γλώσσα που συνηθίζεται είναι σαν την α­κόλουθη, όπως χρησιμοποιείται για την αυτοδιαφήμηση μέντιουμ στον τηλεφωνικό κατάλογο:

«Προβλέπω και αποκαλύπτω τα πάντα. Επικοινω­νώ με ζώντα πρόσωπα που σας ενδιαφέρουν. Σας μετα­βιβάζω τη σκέψη τους και σας ενημερώνω περί των αισθημάτων και της υγείας των. Δύναμαι να σας περι­γράψω τα χαρακτηριστικά των. Δια υποβολής (μεγάλης ισχύος πομπού δέκτη) βοηθώ στην επίλυση προβλημά­των και επαναφορά προσώπων! Ψυχοθεραπευτής-Αστρολόγος Κ.Σ. Πρόεδρος κ.τ.λ., Επίτιμος Διδάκτωρ… προσφέρω μαθήματα επαγγελματικά, οικονομικά, οικο­γενειακά… δέχομαι με ραντεβού 10.30 – 2.00 μ.μ. και 6.30 μ.μ. Καλλιδρομίου… τηλ…».

Τα μέντιουμ, ιδιαίτερα στο ονομαζόμενο Channel­ling, συζητούν προηγουμένως με τον πελάτη και μπο­ρούν έτσι να προσδιορίσουν τις απαντήσεις που του χρειάζονται, με τον ισχυρισμό πως προέρχονται από τον πνευματικό κόσμο. Όμως ο αληθινός προφήτης δεν καταπιάνεται με προσωπικές υποθέσεις αλλά απευ­θύνεται σε ολόκληρο το λαό ή στους εκπροσώπους του και τους καλεί να επανέλθουν στη Διαθήκη του Κυρίου, να ενθυμηθούν τις συμφωνίες του Θεού.

Ο αληθινός προφήτης δεν ανοίγει επιχείρηση παροχής υπηρεσιών, ούτε προσκαλείται από τους αν­θρώπους˙ πορεύεται εκείνος προς αυτούς. Ένας αληθι­νός προφήτης δεν θα μπορούσε ποτέ να αυτοδιαφημισθεί:

«Μέντιουμ ψυχοθεραπεύτρια Κούλα Κ., Χειρομάντης δι­πλωματούχος Βασίλης, δέχεται για οποιαδήποτε υπόθε­ση σας απασχολεί… Αμοίβεται μετά την επιτυχία (δια­φήμιση στον τηλεφ. κατάλογο)». Ένας αληθινός προ­φήτης δεν ζητάει αμοιβή!

Ο αληθινός προφητικός λόγος είναι ανεπιθύμητος από εκείνους στους οποίους απευθύνεται και τους προ­καλεί, δεν τους κολακεύει, ούτε τους υπόσχεται αυτά που εκείνοι επιθυμούν, αυτοδιαφημιζόμενος σαν τον αστρολόγο του τηλεφωνικού μας καταλόγου: Διεθνούς φήμης «Αστρολόγος Ισμαήλ Σαμπρή Ιμάρ Ογλού, ο Χότζας της Κομοτηνής, αριστούχος Ελληνι­κής Πνευματιστικής Εταιρίας Ψυχικών Ερευνών, Prof. Διδάκτωρ Εφηρμοσμένης Ψυχολογίας και Παραψυχο­λογίας. Γνωρίζει: Το παρελθόν, το παρόν και το ΜΕΛ­ΛΟΝ σας. Απαντά σε όλα σας τα προβλήματα, αισθηματικά, οικογενειακά, επαγγελματικά, χαμένα πρόσωπα και ότι άλλο σάς απασχολεί. Δέχεται: Από 1ηςέως 18 του μηνός, κάθε Τρίτη-Παρασκευή-Σάββατο και Κυρια­κή στην Κομοτηνή…».

Από 19 έως 23 του μηνός στη Θεσσαλονίκη… από 24 έως τέλη του μηνός στην Αθήνα…!

Το περιεχόμενο του μηνύματος του αληθινού προ­φήτη δεν είναι νέο αλλά παλαιό, που έχει λησμονηθεί˙είναι ο λόγος της Διαθήκης του Κυρίου, που λησμονή­θηκε από τον αποστάτη άνθρωπο. Γι’ αυτό και ο προφήτης απαιτεί από τον Λαό να πάρει θέση! Αντίθετα στον μεντιουμισμό το περιεχόμενο της πίστης και του θρησκευτικού μηνύματος δεν είναι σταθερό και προσ­διορίζεται από τις νέες αποκαλύψεις, οι οποίες απολυτοποιούνται και πιστεύεται πως η προέλευσή τους εί­ναι θεία.

Πηγη:

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/medium_profhtes.el.aspx

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ “ΕΡΓΑΤΩΝ” Η΄ “2×2” – ΕΝΑ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟ ΠΑΡΑΚΛΑΔΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ & ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ ╰⊰¸¸.•¨* ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ι. ΡΗΓΙΝΙΩΤΗΣ

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

2a92e440-4e58-4c5b-b38c-a6e23428b241

Η αίρεση των “Εργατών” ή “2x2″

Ένα Προτεσταντικό παρακλάδι, που υπάρχει και στον τόπο μας 

╰⊰¸¸.•¨*

Επιμέλεια Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

http://workersectingreece.wordpress.com

FROM WORKER SECT TO ORTHODOXY

Η αίρεση των «Εργατών» είναι ένα από τα χιλιάδες παρακλάδια του προτεσταντισμού, δηλαδή του χριστιανικού κινήματος που αποκόπηκε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μετά το 1517 και στη συνέχεια διασπάστηκε ξανά και ξανά, με αποτέλεσμα σήμερα να αριθμεί περισσότερες από τριάντα χιλιάδες ανεξάρτητες και διαφορετικές θρησκευτικές ομάδες, μικρές και μεγάλες.

Εισαγωγή για τον προτεσταντισμό

Οι αρχικοί ηγέτες του προτεσταντισμού είναι ο Μαρτίνος Λούθηρος και ο Ιωάννης Καλβίνος και οι πρωταρχικές ομάδες τους είναι οι λουθηρανοί και οι καλβινιστές.

Από τις αμέτρητες οργανώσεις, κοινότητες και «Εκκλησίες», που ξεπήδησαν από τον προτεσταντισμό, είναι και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, καθώς και οι πεντηκοστιανοί («Εκκλησία της Πεντηκοστής»). Οι πεντηκοστιανοί (που πέφτουν σε έκσταση και πιστεύουν ότι μπαίνει μέσα τους το Άγιο Πνεύμα και τους οδηγεί σε προφητικές και θαυματουργικές καταστάσεις), στην Ελλάδα χαρακτηρίζονται επίσης και «Ευαγγελικοί», αν και στο εξωτερικό έτσι ονομάζονται οι οπαδοί του Λούθηρου, οι λουθηρανοί.

Γενικά οι προτεστάντες όλων των παρατάξεων έχουν την εντύπωση ότι συνεχίζουν τον αγνό και ανόθευτο χριστιανισμό των πρώτων χριστιανών (της εποχής των αποστόλων, των μαθητών του Χριστού) και ότι μετά τον 1ο αιώνα ή έστω από τον 4ο αιώνα (από το Μέγα Κωνσταντίνο, όταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία άρχισε να υποστηρίζει το χριστιανισμό), η Εκκλησία έχασε την αλήθεια και συμβιβάστηκε με το κράτος.

Κάνουν λάθος, γιατί σε όλους τους αιώνες υπήρξαν και υπάρχουν άγιοι, άνθρωποι ενωμένοι με τον Τριαδικό Θεό, σοφοί και θαυματουργοί, ασυμβίβαστοι, που αγωνίστηκαν ενάντια στην αδικία και στη νόθευση της χριστιανικής πίστης. Πολλοί από αυτούς μάλιστα αγωνίστηκαν ενάντια σε διεφθαρμένους βυζαντινούς αυτοκράτορες και φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν ή και θανατώθηκαν για τον αγώνα τους. Συνεπώς, αν και υπήρξαν άνθρωποι της Εκκλησίας που συμβιβάστηκαν με την πολιτική εξουσία, όμως οι άγιοι χριστιανοί διδάσκαλοι και οι πνευματικοί αγωνιστές όλων των εποχών (μέχρι και σήμερα), κράτησαν πάντα ανόθευτη την αληθινή διδασκαλία του Χριστού και των αποστόλων και ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με οποιουδήποτε είδους διαφθορά.

Αλλά οι άγιοι ήταν (και είναι) όχι μόνο ασυμβίβαστοι και γεμάτοι αγάπη, αλλά και ενωμένοι με το Θεό, προικισμένοι με μεγάλα θαυματουργικά χαρίσματα, που εκδηλώνονται και κατά τη διάρκεια της ζωής τους στη Γη και μετά το θάνατό τους. Κυριολεκτικά ζουν μέσα στο Φως του Θεού και από την ένωσή τους με αυτό το Φως δέχονται ουράνιες αποκαλύψεις και σοφία.

Επισημαίνω ότι δεν αναφέρομαι σε ψευτοαγίους και ψευδοδιδασκάλους, αλλά στους πραγματικούς αγίους, που είναι και οι αυθεντικοί διδάσκαλοι του χριστιανισμού, όχι μόνο ιερείς και μοναχοί, αλλά άντρες και γυναίκες κάθε κοινωνικής τάξης και μορφωτικού επιπέδου.

Ωστόσο, εκτός από την Ορθόδοξη Εκκλησία, σε καμιά άλλη χριστιανική ομάδα στην ιστορία δεν παρατηρούνται αυτά τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.

Οι προτεστάντες, για να δικαιολογήσουν την ξαφνική εμφάνισή τους στην Ιστορία το 16ο αιώνα, επινόησαν τη θεωρία ότι η Εκκλησία έχασε την αλήθεια μετά τη γενιά των πρώτων χριστιανών. Έτσι, απέρριψαν όλες τις διδασκαλίες των αγίων του χριστιανισμού και όλες τις χριστιανικές πρακτικές, που ξέρουμε ότι εφαρμόζουν οι χριστιανοί τουλάχιστον από το 2ο αιώνα μετά Χριστόν, κάποιες μάλιστα ήδη από τον 1ο αιώνα. Οι προτεστάντες λοιπόν δεν έχουν ιερείς (μόνο ιεροκήρυκες και θρησκευτικούς διδασκάλους), δεν τελούν μυστήρια (μόνο συμβολικές τελετές θείας κοινωνίας, γάμου και βάπτισης), δεν κάνουν το σταυρό τους, δεν χρησιμοποιούν εικόνες, δεν αναγνωρίζουν και δεν τιμούν την Παναγία και τους αγίους και γενικά δεν κάνουν ό,τι δεν βλέπουν να αναφέρεται καθαρά στην Αγία Γραφή.

Έχουν δηλαδή απορρίψει όλο το χριστιανισμό, εκτός από ό,τι είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή.

Αυτή όμως η ιδέα είναι αντίθετη με την ίδια την Αγία Γραφή, αφού:

α) σε πάρα πολλές περιπτώσεις οι άγιοι που πρωταγωνιστούν στην Αγία Γραφή (προφήτες και απόστολοι) λαμβάνουν αποκάλυψη απευθείας από το Θεό και όχι μελετώντας τις Γραφές, ενώ β) ο απόστολος Παύλος, στην επιστολή Β΄ προς Θεσσαλονικείς, 2, 15, προτρέπει τους χριστιανούς να κρατάνε τις παραδόσεις που διδάχτηκαν, είτε μέσω επιστολής είτε προφορικά. Άρα, κατά τον Παύλο, ο χριστιανισμός έχει μεταδοθεί και προφορικά και όχι μόνο μέσω κειμένων.

Ο τρόπος που λειτουργούσαν ή νήστευαν οι πρώτοι χριστιανοί π.χ. δεν περιγράφεται στην Αγία Γραφή! Άρα μήπως «δε λειτουργούσαν» και «δε νήστευαν»; Όχι, και τα δύο αναφέρεται ότι τα έπρατταν (Πράξεις των αποστόλων, 13, 2), χωρίς όμως να τα έχουν παραλάβει μέσω κάποιου «ιερού βιβλίου». Αποτελούσαν πρακτικές που είχαν μεταδοθεί από τους αποστόλους στην πράξη και δε χρειάζονταν να καταγραφούν στα αποστολικά κείμενα, δηλ. εκείνα που κατόπιν αποτέλεσαν την Καινή Διαθήκη. Το ίδιο ισχύει και για ερωτήματα όπως: μήπως οι πρώτοι χριστιανοί δεν είχαν ιερείς; μήπως δεν πίστευαν στην Αγία Τριάδα; μήπως δεν τιμούσαν το σταυρό, την Παναγία και τους αγίους; μήπως, μήπως… κ.τ.λ.

Βέβαια, οι προτεστάντες επέλεξαν το δόγμα «μόνο η Γραφή» ως τη μόνη ασφαλή βάση για να βρουν την αυθεντική εκδοχή του χριστιανισμού, επειδή τους χώριζε ένα χάσμα 15 αιώνων από την πρωτοχριστιανική εποχή. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν χωρίζεται από την πρωτοχριστιανική εποχή με κανένα χάσμα, αλλά ενώνεται μέσω της αδιάσπαστης αλυσίδας των αγίων της, από τους ίδιους τους αποστόλους και τους άμεσους μαθητές τους μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό και σ’ εμάς δεν τίθεται θέμα «διαφωνίας» και «αντίθεσης» μεταξύ Αγίας Γραφής και παράδοσης: και τα δύο παραδόθηκαν στους ανθρώπους από τους αποστόλους και διαφυλάχτηκαν μέσα στους αιώνες.

Οι «Εργάτες», μια ομάδα με πολλά ονόματα

H θρησκευτική ομάδα των «Εργατών» ιδρύθηκε το 1897 στην Ιρλανδία από τους Ουίλλιαμ Ίρβιν (William Irvine), Έντουαρντ Κούνυ (Edward Cooney) και Τζακ Κάρρολλ (Jack Carroll). Γι’ αυτό είναι γνωστοί και ως Κουνίτες (Cooneyites), Ιρβινίτες (Irvinites) καί Καρρολλίτες (Carrollites), από τα ονόματα των ιδρυτών τους Cooney, Irvine και Carroll.

Έχουν πολλά ονόματα, όπως Εκκλησία χωρίς Όνομα, Χριστιανοί (σκέτο), Η Αλήθεια, Χριστιανοί άνευ Δόγματος, Ο Δρόμος του Θεού, Ανώνυμοι Χριστιανοί, Φίλοι και Εργάτες, Εκκλησία των Δύο-Δύο (2×2), Ανώνυμη κατ’ Οίκον Εκκλησία, Εκκλησία της Καινής Διαθήκης και τουλάχιστον 20 ακόμη.

Εντός της ομάδας δραστηριοποιούνται κήρυκες, που αυτοχαρακτηρίζονται Εργάτες (Workers) και Εργάτριες. Το όνομα «Δύο-Δύο» το χρησιμοποιούν επειδή πάνε ανά δύο, όπως οι Απόστολοι. Γι’ αυτό, κυρίως εκτός Ελλάδος, είναι γνωστοί και με το όνομα αυτό (Two by Twos). Οι Εργάτες και οι Εργάτριες (δηλ. οι κήρυκες και ιεραπόστολοι της οργάνωσης) υποτίθεται ότι πρέπει να παραμείνουν άγαμοι, αν και αυτό δεν εφαρμόζεται απόλυτα. Μάλιστα η ασυνέπεια αυτή έχει προκαλέσει σκάνδαλο και θεωρείται μια από τις αδυναμίες του κινήματός τους.

Είναι ακραίοι προτεστάντες, επειδή απορρίπτουν και τη θεότητα του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή αρνούνται εντελώς την Αγία Τριάδα (ανήκουν, δηλαδή, στις προτεσταντικές ομάδες που χαρακτηρίζονται «αντιτριαδικές»).

Η αίρεση των Εργατών πρωτοεμφανίστηκε στην Ελλάδα το 1920 με τον Ελληνοαμερικανό Ιωάννη Μιχελέτο, που ήταν Κρητικός, παντρεμένος με μια Ιρλανδή Εργάτρια, την Ann, η οποία πέθανε αργότερα στα Χανιά.

Στο νομό Ρεθύμνου υπάρχουν από παλιά κάποιες οικογένειες που ανήκουν στη θρησκευτική ομάδα των Εργατών. Δεν είναι γνωστοί, γιατί ζουν ήσυχα, χωρίς να προσπαθούν να διαδώσουν τις διδασκαλίες τους ή να αυξήσουν τα μέλη τους.

Μοναχός Άβελ, ένας μέλος της ομάδας των Εργατών που έγινε Ορθόδοξος

Προσωπικά, αγνοούσα εντελώς και την ύπαρξη ακόμη αυτής της ομάδας, μέχρι που με πληροφόρησε σχετικά ο φίλος μου μοναχός Άβελ (κατά κόσμον Αναστάσιος Γκιουζέλης), παιδί οικογένειας μελών της ομάδας, που, μετά από σοβαρό προβληματισμό και έρευνα, έγινε ορθόδοξος χριστιανός και μάλιστα μοναχός, κοντά στον πολύ αξιόλογο Ρεθεμνιώτη ιερέα των Αθηνών π. Ιωάννη Κωστώφ.

Τις πληροφορίες που παραθέτω παραπάνω τις έλαβα με τη βοήθειά του. Ο μοναχός Άβελ έχει συστήσει ιστοσελίδα σχετική με την ομάδα των Εργατών, όπου αναφέρει και την περιπέτεια της μεταστροφής του (δηλαδή πώς από προτεστάντης έγινε ορθόδοξος) και προσπαθεί με αγάπη και αγωνία να βοηθήσει τους πρώην ομοθρήσκους του (πολλοί από τους οποίους είναι και συγγενείς του) να πλησιάσουν την Ορθοδοξία, για να μπορέσουν να βρουν τον αληθινό δρόμο προς το Χριστό και προς την αιώνια σωτηρία τους.

Σκοπός του (όπως και σκοπός κάθε ειλικρινούς χριστιανού αγωνιστή) δεν είναι να επιβάλει στους άλλους τις δικές του πεποιθήσεις, αλλά να βοηθήσει τους συνανθρώπους του να βελτιώσουν τη ζωή τους και να βρουν το αληθινό Φως του Θεού, από το οποίο, χωρίς να το γνωρίζουν, έχουν απομακρυνθεί, χαμένοι σε μια ψηφίδα του μπερδεμένου μωσαϊκού των αναρίθμητων μπερδεμένων προτεσταντικών παραφυάδων.

Η διεύθυνση της ιστοσελίδας του:

http://workersectingreece.wordpress.com (ελληνική σελίδα) http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com (αγγλική)

Η διήγηση της μεταστροφής του δημοσιεύεται εδώ:

http://workersectingreece.wordpress.com/tasosgkiouzelis/

και εδώ:

http://vimeo.com/45160119.

Άλλες πηγές στο Διαδίκτυο για τους Εργάτες υπάρχουν πολλές. Θα παραπέμψω στις παρακάτω, που θεωρούνται οι καλύτερες:

http://en.wikipedia.org/wiki/Two_by_Twos

http://www.tellingthetruth.info/home/

http://workersect.org/

Επίλογος

Κλείνω το μικρό αυτό άρθρο δηλώνοντας το σεβασμό μου στις πεποιθήσεις κάθε ανθρώπου. Αν καμιά φορά οι χριστιανοί κρίνουμε αυτές τις πεποιθήσεις, δεν το κάνουμε για να μειώσουμε ή να επηρεάσουμε τους συνανθρώπους μας, ούτε έχουμε κάποιο όφελος απ’ αυτό, αλλά μόνο για να βοηθήσουμε στη σωτηρία τους. Ο χριστιανικός δρόμος είναι μια πρόσκληση. Όποιος θέλει, μπορεί να τον ακολουθήσει και να μπει στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού. Όποιος δεν θέλει, ας τραβήξει το δικό του δρόμο.

Για το ότι η αληθινή Εκκλησία που ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, αφήνω να μιλήσουν ρωμαιοκαθολικοί και προτεστάντες που έγιναν ορθόδοξοι μετά από προσεκτική έρευνα της αρχαίας ιστορίας του χριστιανισμού και σύγκριση της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας (της Εκκλησίας των αποστόλων και των αγίων μαθητών τους) με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν αμέτρητοι, αλλά από τους πιο γνωστούς είναι οι πρώην ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί π. Πλακίδας Deseille και π. Παύλος ντε Μπαγεστέρ (ο τελευταίος μάλιστα δολοφονήθηκε στο Μεξικό το 1984), ο διακεκριμένος Ελβετός θεολόγος και ασκητής π. Γαβριήλ Bunge, ο πρώην προτεστάντης πάστορας (ιεροκήρυκας) Ματθαίος Γκάλλατιν, αλλά και ο πρώην προτεστάντης επίσκοπος π. Πήτερ Γκίλκουιστ, μέλος μιας προτεσταντικής κοινότητας των ΗΠΑ με χιλιάδες μέλη, που μεταστράφηκε ολόκληρη στην Ορθοδοξία μετά από έρευνα των αρχαίων χριστιανικών πηγών.

Η ιστορία αυτής της συγκλονιστικής μεταστροφής εξιστορείται στο βιβλίο του π. Π. Γκίλκουιστ «Καλώς ήρθατε στο σπίτι σας» (εκδόσεις Ακρίτας).

Τα βιβλία αυτών των ανθρώπων, που μπορείτε να τ’ αναζητήσετε και στο Διαδίκτυο, αλλά και στο ορθόδοξο βιβλιοπωλείο της πόλης μας (ας μη γράψω ποιο είναι, πάντως υπάρχει και είναι σημαντικός χώρος πνευματικής αναζήτησης), ίσως μπορούν να βοηθήσουν έναν προτεστάντη οποιασδήποτε ομάδας (είτε Εργάτη, είτε Μάρτυρα του Ιεχωβά, είτε πεντηκοστιανό είτε οτιδήποτε άλλο) να κατανοήσει τις πραγματικές ρίζες της διδασκαλίας της οργάνωσής του και ίσως να καταλάβει για ποιο λόγο η Ορθοδοξία έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και απόψεις στο ένα ή το άλλο ζήτημα, καθώς και πώς σχετίζονται αυτά με τις πρωτοχριστιανικές καταβολές και την ίδια την Αγία Γραφή.

Θεώδορος Ι. Ρηγινιώτης

ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ – ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΥ

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

f8b971e40e32235ba891ee659ccaede7

ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο

τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού

ΒΙΒΛΟΣ & ΕΞΕΛΙΞΗ

τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ

Σκοπός τοῦ σύμπαντος εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Γράφει ὁ Προκόπιος ὁ Πελοποννήσιος: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μέσα στόν κόσμο αὐτό, σάν ἕνας πολύτιμος λίθος, μέσα στόν κύκλο τοῦ δακτυλιδιοῦ. Δηλαδή ἡ τιμή ὅλου τοῦ ἔργου, καί ὁ σκοπός ἐκεῖνος, γιά τόν ὁποῖο ἑτοιμάσθηκε ἕνα τόσο ὡραῖο ἔργο, καθώς καί ἡ τιμή τοῦ δακτυλιδιοῦ, εἶναι ὁ πολύτιμος λίθος πού βρίσκεται σ᾽ αὐτό, καί αὐτό δέν ἑτοιμάσθηκε γιά ἄλλο σκοπό τόσο τεχνικό, παρά γιά νά δεχθῆ τόν πολύτιμο λίθο»(ΠΠ, 171).

  • Σημειώνει, σωστά, ὁ Ν. Ψαρουδάκης: «Εἶναι λογικά ἀδιανόητο νά γίνεται κάτι χωρίς νά ἀποβλέπη σέ κάτι ἄλλο. Γιατί νά δημιουργηθῆ αὐτό πού δέν ὑπάρχει, ἄν ἐπρόκειτο δημιουργούμενο νά εἶναι ὅπως καί πρίν δημιουργηθῆ, ἄχρηστο καί ἀνόητο; Ἔτσι ἡ ζωή ἔδωσε νόημα στήν ὕλη καί ἀποκάλυψε τό σκοπό τῆς δημιουργίας της. Ποιό σκοπό θά ὑπηρετοῦσε ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή; ῞Ενα νεκρό σύμπαν θά ἦταν ἕνα παρατημένο γιαπί πού δέν ἔγινε ποτέ σπίτι! Κάθε δημιουργία εἶναι ἕνα βῆμα πρός τά ἐμπρός. Βῆμα πού ὑπηρετεῖ τήν αἰωνιότητα καί ἔτσι τά βήματα δέν τελειώνουν ποτέ!

Ἡ δημιουργία τῆς ζωῆς εἶχε ἀναγκαῖο ἐπακόλουθο τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου —τό τρίτο βῆμα. Γιατί, ὅπως ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή θά ἦταν ἀνόητη, τό ἴδιο καί ἡ ζωή θά ἦταν ἀνόητη χωρίς τόν ἄνθρωπο. Ἡ ζωή ἔκαμε τό γιαπί τοῦ κόσμου κατοικήσιμο. Τό γιαπί, λοιπόν, πού γίνεται σπίτι ἔχει νόημα νά παραμένη ὕστερα ἀκατοίκητο; Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ γῆ εἶναι ὁ τόπος τόν ὁποῖο ὁ Δημιουργός ἑτοίμασε γιά πρώτη κατοικία στόν ἄνθρωπο. Ὅπως ὁ Ἴδιος ἀποκάλυψε ἀργότερα, ὅτι μετά τήν ἐπίγεια ζωή, ὑπάρχει ἄλλος τόπος ἑτοιμασμένος στό σπίτι τοῦ Θεοῦ, καί ἐκεῖ, ὅταν θά ἔρθη ξανά, θά παραλάβη καί θά ὁδηγήση τόν ἄνθρωπο γιά νά μένη μαζί Του γιά πάντα (Ἰω 14, 1-3)!

Καί ἡ ἀτσάλινη λογική συνεχίζεται: Ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου εἶχε ἀναγκαῖο ἐπακόλουθο τήν αὐτοαποκάλυψι τοῦ Δημιουργοῦ καί τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ. Γιατί ὁ ἄνθρωπος μέ πνευματικό κόσμο (σκέψι, συναίσθημα, θέλησι, συνείδησι), ὄν πλασμένο “κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ καί καθ᾽ ὁμοίωσιν”(Γεν 1, 26-27), ζῆ βέβαια, ὅπως καί τά ἄλλα ὄντα μέσα στήν ὕλη καί ἀπό τήν ὕλη, ἀλλά ὡς πρόσωπο δηλαδή ὄν σκεπτόμενο, δέν σταματᾶ σ᾽ αὐτά: Ἐπίμονα ἀναζητεῖ τήν πηγή του, τόν πατρικό οἶκο, γιά νά βρῆ τό νόημα τῆς ζωῆς του καί νά σωθῆ! Καί αὐτό τοῦ τό ἔδωσε ἡ κοσμογονία τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ πού ἐνανθρωπίσθηκε γιά χάρι του!

Ἀπό τήν πορεία αὐτή τοῦ κόσμου, βγαίνει πώς ὁ κόσμος εἶναι μιά καλλιέργεια γιά μιά ὁρισμένη παραγωγή. Ἄν ἀρνηθοῦμε πώς ὁ καρπός αὐτῆς τῆς καλλιέργεας εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τότε πρέπει νά δεχθοῦμε πώς ἡ καλλιέργεια τοῦ κόσμου δέν ἔχει καρπό. Γιατί, βέβαια, τά φυτά καί τά ἄλογα ζῶα, εἶναι μέρος τοῦ κόσμου κι ὄχι ὁ καρπός του.

Κι ὅπως σέ κάθε καλλιέργεια ἡ παραγωγή περνᾶ κινδύνους κι ἔχει ἐχθρούς, ἔτσι καί στήν περίπτωσι τῆς καλλιέργειας τοῦ κόσμου. Ὁ καρπός αὐτῆς τῆς καλλιέργειας —ὁ ἄνθρωπος— κινδυνεύει ἀπό τήν “ἀρρώστεια” πού λέγεται “ἁμαρτία” καί ἀπό τόν “κλέφτη” πού εἶναι ὁ Σατανᾶς. Καί ὅπως ὁ γεωργός προστατεύει τήν καλλιέργειά του μέ φάρμακα καί προσωπικές προσπάθειες, τό ἴδιο καί ὁ γεωργός τῆς ἀνθρωπότητος δέν ἄφησε τόν ἄνθρωπο ἕρμαιο τῶν ἐχθρῶν του. Ὁ ἐρχομός τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο εἶναι ἡ λογική συνέπεια τῆς ὑπάρξεως τοῦ Δημιουργοῦ-καλλιεργητῆ, τοῦ κινδύνου τόν ὁποῖο διατρέχει ἡ καλλιέργεια καί τῆς ἀνάγκης ἡ καλλιέργεια αὐτή νά σωθῆ.

Ἡ λογική συνέπεια τῶν παραπάνω προδιαγράφει ἀκόμα τό ἀναμενόμενο μέγα γεγονός τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ καί τήν παραλαβή τῆς ἀνθρωπότητος, τοῦ καρποῦ τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Ὅπως θά ἦταν χωρίς νόημα ἡ ὕλη χωρίς τή ζωή, ἡ ζωή χωρίς τόν ἄνθρωπο κι ὁ ἄνθρωπος χωρίς τό Θεό, ἔτσι θά ἦταν χωρίς νόημα ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ἄν ἐπρόκειτο νά καταλήξη σέ μιά παραγωγή ἀζήτητη ἀπό τό γεωργό της! Ἔτσι αὐτή ἡ ἴδια ἡ λογική τῆς δημιουργίας ἐπιβάλλει τή δεύτερη ἔλευσι τοῦ Χριστοῦ γιά τή μεγάλη συγκομιδή τῆς ἀνθρωπότητος. Σέ πλήρη ἁρμονία καί συμφωνία, λοιπόν, ἡ λογική τῆς ὑπάρξεως τοῦ κόσμου, μέ τό Εὐαγγέλιο τό ὁποῖο ἔφερε στήν ἀνθρωπότητα ὁ Ἰ. Χριστός.

Ἄν ἀρνηθοῦμε τή λογική τῶν παραπάνω καί δεχθοῦμε τήν ἄποψι τῶν ὑλιστῶν ὅτι ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου καί τῆς ζωῆς εἶναι τυχαῖο γεγονός, χωρίς κανένα σκοπό, τότε πρέπει νά ἐξηγήσουμε πῶς μέσα ἀπό ἕναν ἄσκοπο κόσμο, βγῆκε ἕνα ὄν —ὁ ἄνθρωπος— πού καί βλέπει καί θέτει σκοπούς στά πάντα καί τά πιό ἀσήμαντα καί νά παραδεχθοῦμε ὅτι ἡ ζωή δέν ἔχει καμμιά ἀξία καί ἡ μόνη λογική εἶναι ὁ θάνατος καί ἡ ἐκμηδένισι τῶν πάντων! Ἄν, ὅμως, μιά τέτοια “λογική” θεωρηθῆ ὅτι εἶναι λογική, τότε τί εἶναι ὁ παραλογισμός;»(ΨΝ, 15).

  • Διαβάζουμε: «Ἰταλική παροιμία: “Ὁ ἄνθρωπος πού καλλιεργεῖ τή γῆ εἶναι πολύ κοντά στό χαμόγελο τοῦ Θεοῦ”»(BL, 96).
  • Σημειώνει ὁ Ρriit Vesilind: «Οἱ Φιλιππίνες κάποτε καλύπτονταν κατά 96% ἀπό δάση —ἕλη μαγκρόβιων, δάση τῆς βροχῆς σέ χαμηλό ὑψόμετρο, δάση κωνοφόρων στούς πρόποδες τῶν λόφων καί δάση μέ βρύα στίς κορυφές. Αὐτή ἡ ἐδαφοκάλυψι σήμερα ἔχει μειωθῆ σέ ποσοστό μικρότερο ἀπό 18% ἐνῶ ἔχει ἀπομείνει μόνο τό 7% τῶν ἀρχικῶν ἀνεκμετάλλευτων δασῶν. Ἡ ἐμπορική καί μικρῆς κλίμακας ὑλοτομία γιά τό φιλιππινέζικο μαόνι, ἡ ἀποψίλωσι τοῦ ἐδάφους γιά γεωργικές χρήσεις καί τά ὀρυχεῖα ἔχουν σχεδόν καταστρέψει κάποια νησιά πού τώρα πλήττονται ἀπό τή διάβρωσι, τίς πλημμύρες καί τήν ξηρασία. Τό λεπτό στρῶμα τοῦ ἐπιφανειακοῦ ἐδάφους ἔχει παρασυρθῆ στόν ὠκεανό καί ὅ,τι ἀπέμεινε δέν περιέχει κανένα θρεπτικό συστατικό καί δέν εἶναι κἄν καλλιεργήσιμο.

Ἡ ἐκτεταμένη ἐπιφανειακή ἀπορροή ἔχει προκαλέσει τή ρύπανσι τῶν ὑδάτων. Ἡ ἰλύς τῶν ποταμῶν στερεῖ τό ἡλιακό φῶς ἀπό τούς κοραλλιογενεῖς ὑφάλους μέ ἀποτέλεσμα νά τούς καταστρέφη. Πολλοί πτωχοί ψαράδες ἐπιδεινώνουν τήν κατάστασι χρησιμοποιώντας κυανιοῦχα ἅλατα γιά νά ἀναισθητοποιοῦν καί νά αἰχμαλωτίζουν ζωντανά ψάρια γιά τά ἐνυδρεῖα, ἐνῶ ἄλλοι ψαρεύουν στούς ὑφάλους μέ δυναμίτη»(περ. Ng, Ἰλ 2002, 69).

  • Γράφει ὁ Νίκος Μάργαρης: «Μιά ὁμάδα φυτῶν τῆς οἰκογενείας Εuphorbiaceae ἔχουν τή δυνατότητα νά παράγουν “πετρέλαιο” ἀπευθείας. Γνωστά μέ τό ὄνομα “γαλατσίδες”, στήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν περισσότερα ἀπό 60 εἴδη, στά ὁποῖα τό ποσοστό τῶν περιεχομένων ὑδρογονανθράκων ξεπερνᾶ συχνά τό 8% τοῦ ξηροῦ τους βάρους. Ἀπ᾽ τό εἶδος Εuphorbia dendroides χρειάζονται μόνο μερικά φυτά γιά τήν παραγωγή ἑνός λίτρου βενζίνης, ἐνῶ ἡ βενζίνη τήν ὁποία βάζουμε στό πρατήριο ἔχει “κοστίσει”, σύμφωνα μέ τόν Τζέφ Ντιούκς τοῦ Παν/μίου τῆς Γιούτα, 26 τόννους προϊστορικῶν φυτῶν!»(στό: περ. Ng, Ἰα 2004, 22 μή ἀριθ. σελ.).
  • Ὁ καθηγ. Δημήτριος Κωτσάκης γράφει: «Ἐάν θελήσουμε νά κάνουμε σύγκρισι τοῦ ἀνθρώπου ὡς πνευματικῆς προσωπικότητος μέ τούς ἀστέρες, τούς γαλαξίες καί τό Σύμπαν, τότε τά πράγματα τίθενται ἐπί ἄλλης βάσεως καί ἡ ἀπάντησι θά εἶναι διαφορετική. Γράφει σχετικά ὁ διάσημος Ἀμερικανός φυσικός (βραβεῖο Νobel), καθηγητής Α. Compton τά ἑξῆς: “Τό σπουδαῖο καί τό σοβαρό οἱουδήποτε πράγματος ἐξαρτᾶται ἀπό τό ἐνδιαφέρον τοῦ ἑνός, πού κρίνει καί ἀποφασίζει γι᾽ αὐτό. Ὁ ἄνθρωπος ἄραγε ἔχει μικρότερη ἀξία ἀπό τά ἀστέρια; Ἐρωτήσατε μία μητέρα, θά ἤθελε νά ἀνταλλάξη τό νεογέννητο παιδί της μέ τό λαμπρότερο ἀστέρι τοῦ οὐρανοῦ; Ἐπίσης, ἐάν τό παιδί συνέβαινε νά εἶναι ἕνας Νεύτων, αὐτό θά ἄξιζε γιά τούς ἀστρονόμους περισσότερο ἀπό πολλούς γαλαξίες ἀστέρων. Κατόπιν αὐτῶν ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού θά πῆ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα πού δέν ἑλκύει τό ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ; Δέν εἶναι λογικό νά δεχθοῦμε ὅτι ὁ σκεπτόμενος Δημιουργός πρέπει νά ἔχη ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιά τά σκεπτόμενα δημιουργήματα;”»(ΔΚ, 114).
  • Ὁ Ἀπ. Μακράκης ἐπισημαίνει: «Ὅπως ἕνας ἀρχιτέκτων πού θέλει νά ἀνεγείρη λιθόκτιστη οἰκία, στήνει ἔξω ἀπό τούς τοίχους ξύλινες ἀναβάθρες, ἀφοῦ δέ τελειώσουν οἱ τοῖχοι, κατ᾽ ἀνάγκη τίς γκρεμίζει καί τίς ἐξαφανίζει· ἔτσι καί ὁ Θεός θά κάνη μ᾽ αὐτόν τόν κόσμο, ἀφοῦ τελειώση ἡ οἰκοδομή τῆς ἁγίας Σιών. Τό ἐργοστάσιο ἀνεγείρεται καί ὑφίσταται ὄχι γι᾽ αὐτό τό ἴδιο, ἀλλά γιά τά προϊόντα του· ἄρα τότε θά ἐκλείψη τό ἐργοστάσιο, ὅταν θά ἐκλείψη καί ἡ ἀνάγκη τῶν ἐξαγομένων. Ὁ κόσμος αὐτός, κόσμος ὑπό χρόνον, κόσμος γενέσεως καί φθορᾶς, ὀφείλει νά ἐκλείψη ἐνώπιον τοῦ κόσμου τῆς αἰωνιότητος καί τῆς στάσεως, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄξιος τοῦ αἰωνίου Θεοῦ.

Καί ἐνῶ τέτοια εἶναι ἡ φύσι καί ὁ προορισμός τοῦ παρόντος κόσμου, καί αὐτός εἶναι ὁ λόγος τῆς ἐνεργείας τοῦ κακοῦ μέσα του, οἱ ἄνθρωποι δέ εἰσέρχονται σ᾽ αὐτόν ὡς κατεργάσιμη ὕλη, βλέπουμε ὅτι δέν κατεργάζονται ὅλοι, καί ὅτι δέν ἀνέρχονται ὅλοι στό ὕψος τό ὁποῖο καθόρισε ἡ θεία μεγαλοπρέπεια. ῾Ο Θεός εἶπε· “Ἐγώ εἶπα θεοί ἐστέ καί υἱοί ὑψίστου πάντες, ὑμεῖς δέ ὡς ἄνθρωποι ἀποθνήσκετε”. Ἄρα τό νά μήν ἐπιτυγχάνεται σέ κάθε περίπτωσι ὁ ὑψηλός προορισμός, τοῦτο δέν προέρχεται διόλου ἐκ τοῦ Θεοῦ πού θέλει νά σωθοῦν ὅλοι καί νά ἔλθουν στήν ἐπίγνωσι τῆς ἀληθείας· ἀλλά προέρχεται ἀπό τόν ἄνθρωπο πού ἀπειθεῖ μέν στήν ἀλήθεια, πείθεται δέ στήν ἀδικία»(Π, 96).

  • Καί τελειώνουμε τό Κεφάλαιο μ᾽ ἕνα χωρίο ἀπό τή Βίβλο: «Τά ἔργα Κυρίου πάντα ὅτι καλά σφόδρα, καί πᾶν πρόσταγμα ἐν καιρῷ αὐτοῦ ἔσται»(ΣΣειρ 39, 16). Βλέπουμε τό «καλά σφόδρα» νά συνδέεται μέ τή σκοπιμότητα. Εἶναι παράλογο ἕνα δημιούργημα νά ὑπάρχη γιά ἑκατομμύρια χρόνια ἄσκοπα, ὅπως γιά παράδειγμα ἡ ἄμπελος.

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΒΙΒΛΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΙ

Περί Ἐξελίξεως 2

ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Σταμάτα 2014

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

τηλ. επικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Email: truthtarget@gmail.com

SAINT JOSE MUNOZ-CORTEZ THE NEW MARTYR OF ATHENS, GREECE, FROM CHILE & CANADA (+1997)

Twelve - Photography by Thomas Fliegner www.gnomlinchen.de Twelve Apostels Australia, Great Ocean Road. #australia #seascape #sunset

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

imgres

jose_munoz_0

Saint Jose Munoz-Cortes the new martyr of Athens, Greece, 

from Chile & Canada (October 31, +1997)

http://latinamericaofmyheart.wordpress.com

LATIN AMERICA OF MY HEART

At the end of October 1997, a terrible event occurred, one that shook the entire Orthodox world. In Greece, a young Romanian brutally murdered Joseph, Jose, Munoz-Cortes, guardian of the renowned Miracle-working, Myrrh-streaming Iveron Icon of the Mother of God: The Keeper of the Portal.

An obituary compiled by the members of the “Icon’s House” Society in Montreal stated: “We live in a time of the flowering of spirituality, but only of satanic spirituality — a time when all that is of Christ, of Jesus, of God, evokes a tormenting irritation in carnal man and a rabid malice in the deluded. One of those deluded men brutally murdered Jose Munoz-Cortes, the guardian of the Miracle-working, Myrrh-streaming Icon of the Mother of God, the Keeper of the Portal.

In the fall of 1982, through ways unfathomable to the mind, an Orthodox Spaniard, an instructor of art history at the University of Montreal, was called by the Lord to a special service, which he was allowed to bring to its conclusion with a martyric death. In the face of his death, questions far from those contained in the police inquiry involuntarily arise. What did he feel when he first visited the Nativity Skete on Holy Mount Athos, where, as if accidentally, he noticed the Iveron Mother of God Icon? How did he understand the words of the Abbot of the Skete, Fr. Clement, when he unexpectedly yielded to the requests of the visiting young iconographer, saying, “The Most-Holy Virgin will leave with you”?

In what way was the gradual realization of the miracle expressed for him — from that very day, November 24, 1982, when Jose woke up in his Montreal apartment around three o’clock in the morning and noticed a blessed scent of unknown origin wafting over to him?

The Lord lead him with His mighty hand and His lofty design, and under these circumstances everything in the life of the future guardian of the Miracle-working Icon developed without artifice, and if it is possible to say so, naturally. An offspring of an ancient race, Jose was born in 1948 (1950) to a pious Catholic family in Chile. In 1962 while living in Santiago the 14-year-old boy was struck by the Orthodox divine services in the local Holy Trinity and Kazan Mother of God Church. He found himself in the church accidentally, as it were, while on the way to the Catholic cathedral. Two years later Archbishop Leonty of Chile baptized him into Orthodoxy. He studied theology in college for three years. Later, he wanted to accept monasticism, but there was not a men’s community where he had moved in Canada. Therefore, he continuously turned with prayers to the Most-Pure Theotokos that she show him his path, praying: “There I will go.”

He was certainly granted the possibility to stand before a miracle in this world, the kind of miracle that is impossible to comprehend. And the Holy miracle-working Icon, the Hope of those without Hope has healed not only the bodies but also the souls of those who turn to it, taming cruel hearts, bestowing the gift of tears, helping to find hope. Whoever saw the faces of the people, Orthodox and heterodox alike, in the many parish churches and monasteries to which Brother Jose brought the grace-filled myrrh-streaming Icon entrusted to him, the Icon of the Keeper of the Portal which opened the gates of heaven to the faithful, that person could not but comprehend, to the extent possible, how awesome and difficult to bear was the obedience given to this man, and how intolerable it must have been for the ancient serpent, the enemy of the Church of Christ.

In the sixth kontakion of the wonderful akathist to the Montreal Myrrh-Streaming Icon it is correctly noted: “You chose as the proclaimer of your miracles and the keeper of your icon in the Russian Diaspora not a bishop, not a prince, nor a monastic instructor, but an ordinary man from a foreign people, that no one might boast before God of his earthly origin. Rather that we may praise the praiseworthy, to know the Lord and in an Orthodox manner to call to Him: Alleluia.”

The more blinding the uncreated light of Christ’s miracles, the darker it is in the kingdom of this age. The murder of Jose Munoz-Cortes, guardian of the Miracle-working Icon of the Mother of God, is, we trust, still one more sign of the depletion of the branches of our time that have lived out their usefulness and a sign of the impending (rapid) approach of the victory that overcometh the world. “Even so, come, Lord Jesus!” (Revelation 22:20). 

15th_Anniversary_of_the_Martyrdom_of_Brother_Jose_MunozCortes__115810

Jose Munoz-Cortez, Brother Joseph’s Last Days

web1

roy-mart05-3

Saint Jose Munoz-Cortez & Saint John Maximovitcn

VIDEO ╰⊰¸¸.•¨* ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΗΜΕΡΟΝΥΚΤΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ – ΠΡΩΙΝΗ & ΒΡΑΔΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΟΥ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ)

https://christisrisenltrulyheisrisen.wordpress.com

http://videosofmyheart.wordpress.com

CHRIST IS RISEN! TRULY, HE IS RISEN!

2bf89cae7506cd38c93751364876ba78

Πασχάλιος ημερονύκτιος ακολουθία

Την διαβάζουμε ή ακούμε ως πρωινή & βραδυνή προσευχή

την Διακαινισήμο εβδομάδα (πρώτη εβδομάδα μετά το Πάσχα)

FR. GEORGE PAULIDIS BISHOP OF NICEA, ATHENS, GREECE (+1990): A SAINT OF OUR TIMES

tumblr_ngn59com1I1t1prrio1_500

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

«One winter night, his phone ring around midnight. Just picked up the phone, a female voice spoke:

“I do not know whom I speak , but before committing suicide , I wanted to listen for the last time a human voice…”.

Divine providence ring the phone of fr.George. Was there any discussion, without disclosing his status, Fr. George (it was then Bishop of Nicea, Athens) except that he speaks with a cleric. He never learned what happened next, but I’m sure that the Grace of God will not let a human soul disappear like that night».

SOURCE:

Fr. John Kostof

From Atheism to Christ

Publisher: St. John Damascene

Athens 2011

TRUTH TARGET

http://www.truthtarget.gr

THE HOLY CONFESSION & THE FR. GEORGE PAULIDIS OF GREECE (+1990) – THE PORTER OF LOVE

http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

EX 2×2 LETTERS FROM GREECE

11toledo

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

«Some Holy Tuesday [Tuesday before Sunday Easter] after a sermon in a church of Lamia, Greece, appeared at the end of his short sermon a young man asking insistently to confess that very evening.

Fr. George was jaded and suggested the next day. But the young were kind and insisted on pressing to receive him that very night.

The heart of Fr. George could not refuse such a persistent. And we can imagine the surprised of Fr.George, when the young man pulled from the pocket and enecheirise a small bottle, telling him:

“My father, I wanted to deliver this bottle contained poison because tonight I was thinking about killing myself. Afterward preaching change my mind…”.

Such was his influence».

SOURCE:

Fr. John Kostof

From Atheism to Christ

Publications: St. John Damascene

Athens 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΠΕΙΡΑΙΑ, Ο ΑΧΘΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (+1990) – ΜΕ ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΣΚΕΥΤΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ

15

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

γεωργιος-παυλιδης

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Ο π. Γεώργιος Παυλίδης “ὁ ἀχθοφόρος τῆς ἀγάπης”, ήταν 1ος Ἐπίσκοπος Νικαίας, Κορυδαλλοῦ, Κερατσινίου, Περάματος, Αἱγαλέου, Ἁγ. Βαρβάρας καί Χαϊδαρίου Πειραιᾶ-Ἀθηνῶν καί πρώην Ἐπίσκοπος Τριμυθοῦντος Κύπρου. Επίσης, πρωτού χειροτονηθεί Επίσκοπος ήταν ἱεροκήρυκας σε Ελλάδα Ἀθήνα, Πειραιᾶ, Λαμία, Δράμα κλπ. καί Κύπρο, καταγόμενος ἀπό Βέροια Μακεδονίας. Κοιμήθηκε 9/8/1990.

«Κάποια Μεγάλη Τρίτη μετά ἀπό ἕνα κήρυγμα σέ ἐκκλησία τῆς Λαμίας, ἐμφανίσθηκε στό τέλος τοῦ συντόμου κηρύγματός του ἕνας νέος πού ζητοῦσε ἐπίμονα νά ἐξομολογηθῆ τό ἴδιο ἐκεῖνο βράδυ. Ὁ Γεώργιος ἦταν κατάκοπος καί πρότεινε τήν ἑπομένη μέρα. Ἀλλά ὁ νέος ἦταν εὐγενικά πιεστικός καί ἐπέμενε νά τόν δεχθῆ τό ἴδιο ἐκεῖνο βράδυ. Ἡ καρδιά τοῦ Γεωργίου δέν ἦταν δυνατόν νά ἀρνηθῆ σέ μιά τέτοια ἐπιμονή. Καί φαντασθῆτε τήν ἔκπληξι τοῦ Γεωργίου, ὅταν ὁ νέος ἐκεῖνος ἔβγαλε ἀπ᾽ τήν τσέπη του καί τοῦ ἐνεχείρησε ἕνα μικρό μπουκαλάκι, λέγοντάς του: “Πάτερ μου, ἤθελα νά σᾶς παραδώσω αὐτό τό μπουκαλάκι πού περιέχει δηλητήριο γιατί σκεπτόμουν ἀπόψε νά αὐτοκτονήσω. Ὕστερα ἀπ᾽ τό κήρυγμά σας ἄλλαξα γνώμη…”. Τέτοια ἦταν ἡ ἐπιρροή του».

«Μιά νύκτα χειμωνιάτικη, τό τηλέφωνό του κτύπησε γύρω στά μεσάνυκτα. Μόλις σήκωσε τό ἀκουστικό, μιά γυναικεία φωνή μίλησε.

—Δέν γνωρίζω μέ ποιόν μιλῶ, ἀλλά, πρίν αὐτοκτονήσω, ἤθελα ν᾽ ἀκούσω γιά τελευταία φορά μιά ἀνθρώπινη φωνή…

Ἡ θεία Πρόνοια κτύπησε τό τηλέφωνο τοῦ Γεωργίου. Ἔγινε κάποια συζήτησι, χωρίς νά ἀποκαλύψη τήν ἰδιότητά του ὁ Γεώργιος (ἦταν τότε Μητροπολίτης Νικαίας) παρά μόνο ὅτι μιλάει μέ κάποιο κληρικό. Δέν ἔμαθε ποτέ τί συνέβη στή συνέχεια, ἀλλά εἶμαι βέβαιος πώς ἡ χάρι τοῦ Θεοῦ δέν θά ἄφησε μιά ἀνθρώπινη ψυχή νά χαθῆ ἐκεῖνο τό βράδυ».

ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ – ΕΝΑ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΚΛΗΡΙΚΟ Π. ΣΤΕΦΑΝΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟ

bergen-norway-23455-1920x1200

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Μᾶς ἀναφέρει ὁ καλός Κληρικός καί Πνευματικός Πατέρας τοῦ Πειραιᾶ, π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος, ἀπό τίς προσωπικές του σημειώσεις:

«“Τό ἔτος 1978, τήν Ε´ Κυριακή τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἔκανα ἕνα κήρυγμα στόν Ἅγιο Βασίλειο Πειραιῶς, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἑορτῆς τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, περί μετανοίας.

Ἀναφέρθηκα στίς διάφορες κατηγορίες μετανοούντων καί στήν ἐξομολόγησι, πού γινόταν δημόσια τά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας μας, μέσα στίς Κατακόμβες καί στούς τότε Ἱερούς Ναούς.

Ἕνας ἐκκλησιαζόμενος χριστιανός, γύρω στήν ἡλικία τῶν 60 ἐτῶν, εἶχε ἕνα μεγάλο πάθος, ἀπ᾽ τό ὁποῖο —καί στήν ἡλικία αὐτή— δέν μποροῦσε νά ἀπαλλαγῆ καί ἔτσι ἐστερεῖτο τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.

Τήν ἑπομένη Κυριακή, πού ἦταν τῶν Βαΐων, εἴχαμε ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία. Ὅταν σύν Θεῷ φθάσαμε στό τέλος καί σταθήκαμε ὅλοι οἱ ἱερεῖς μπροστά στήν Ὡραία Πύλη γιά νά γίνη ἡ Ἀπόλυσι, τοῦ διακόνου λέγοντος ῾τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν᾽ καί καθώς ὁ Μητροπολίτης θ᾽ ἄρχιζε τήν Ἀπόλυσι μέ τό Ἑὐλογία Κυρίου καί ἔλεος Αὐτοῦ ἔλθοι ἐφ᾽ ἡμᾶς…᾽, πάνω ἀπ᾽ τό δεσποτικό θρόνο ἀκούσαμε μιά δυνατή φωνή ἑνός χριστιανοῦ… Ἦταν ὁ χριστιανός πού σᾶς εἶπα, μέ τό μεγάλο πάθος.

Πάνω ἀπ᾽ τό δεσποτικό θρόνο, λοιπόν, φώναξε δυνατά δύο φορές: Ἑἶμαι τέτοιος… εἶμαι τέτοιος…᾽ καί εἶπε τό πάθος του. Μπροστά στόν κατάμεστο ἀπό χριστιανούς Ναό ὁμολόγησε τό πάθος του! Ὅλοι μας ἐκπλαγήκαμε, μείναμε ἄφωνοι. Ὁ δεσπότης ὅμως δέν τά ᾽χασε, συνέχισε καί τελείωσε τήν Ἀπόλυσι.

Ποιό τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ὁμολογίας; Ὅπως μοῦ ᾽λεγε ὁ ἴδιος κατόπιν, ἔφυγε ἀπ᾽ τά μέλη τοῦ σώματός του ἕνας βράχος, ἀπαλλάχθηκε ἀπ᾽ τό πάθος του μιά γιά πάντα καί στήν πρώτη του Θεία Κοινωνία εἶχε πανηγύρι”[ὑπ.: Ἀπ᾽ τίς προσωπικές μου σημειώσεις]».

ΠΗΓΗ:

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Η Εξομολόγηση – Μετάνοια: Το Αντικλείδι του Παραδείσου

εκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Αθήνα 2012

TRUTH TARGET

http://www.truthtarget.gr (Ώρες Εξομολόγησης)

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΘΕΪΣΜΟ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ & ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ: Ο ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ 3 ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΣΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES
20130927214650_YhJn2.thumb.600_0

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Μας αναφέρει ο π. Ιωάννης Κωστώφ:

Ἦταν ἕνας μεγάλος ἠθοποιός τοῦ Ὁλλανδικοῦ Κρατικοῦ Θεάτρου, ὁ Joseph Van den Berg, καί συνειδητός ἄθεος. Κάποτε, σέ ρόλο ἀθέου, ἔλεγε: “Δέν ὑπάρχει Θεός, δέν ὑπάρχει Θεός”. Ἀκούει τότε μιά φωνή μέσα του νά τοῦ λέη: “Ὑπάρχω, ψάξε νά μέ βρῆς!”. Πραγματικά ἔψαξε, Τόν βρῆκε στήν Ἑλλάδα καί βαπτίσθηκε Ὀρθόδοξος. Μιά Κυριακή, μάλιστα, ἕνας γνωστός μου, καθηγητής τῆς Ἰατρικῆς, πού τόν φιλοξενοῦσε, τόν ἔφερε νά ἐκκλησιασθῆ στήν Ἐκκλησία ὅπου ἱερουργοῦσα κι ἔτσι τόν γνώρισα κι ἐγώ. Μοῦ ἔλεγε, λοιπόν, ὁ γνωστός μου καθηγητής, ὅτι κάποια μέρα στή διάρκεια γεύματος τοῦ διηγεῖτο τό βίο τοῦ ὁμοτέχνου του Ἁγ. Πορφυρίου τοῦ ἀπό μίμων, τοῦ ἠθοποιοῦ δηλ., καί ὅταν αὐτός τόν ρώτησε πότε γιορτάζει, τοῦ ἀπήντησε: “15 Σεπτεμβρίου”. Ὁ Ἰωσήφ, αὐτό ἦταν τό ὄνομά του, ἔμεινε μέ τό στόμα ἀνοικτό: Ἦταν ἡ μέρα κατά τήν ὁποία εἶχε ἀκούσει τό: “Ὑπάρχω, ψάξε νά μέ βρῆς”!!!

Ἡ ἑπομένη ἦταν κοσμική κοπέλλα. Μιά μέρα ὁ πατέρας της τῆς πῆγε στό σπίτι γιά νά μαγειρέψη ἕνα «χωνί» ψάρια. Ὁ Θεός, ὅμως, «παραμόνευε» εὐεργετικά στή γωνία. Τό χωνί ἦταν τυλιγμένο μέ τό θρησκευτικό περιοδικό Ζωή. Ἔπεσε, λοιπόν, τό μάτι της σ᾽ αὐτό, τό διάβασε καί μετεστράφη. Ἔγινε, μάλιστα, καί καλή ἁγιογράφος, μαθήτρια τοῦ Φώτη Κόντογλου. Ἦταν θεία προσωπικοῦ φίλου, ὁ ὁποῖος καί μοῦ ἀφηγήθηκε τά τῆς μεταστροφῆς της.

Τέλος, ἕνα ἀπόγευμα στό ἐξομολογητήριο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στήν Ἀθήνα, ἦλθε κάποιος ἐπιστήμονας νά ἐξομολογηθῆ καί μοῦ εἶπε πῶς ὁδηγήθηκε στήν ἐξομολόγησι: Ἕνα ἀπόγευμα ἔβγαλε γιά βόλτα τό σκυλί του στό Κολωνάκι —ἐκεῖ ἔμενε. Τό σκυλί, δεμένο μέ λουρί, ὁδηγοῦσε τόν κύριό του καί τόν πῆγε στά σκουπίδια. Ἐκεῖ βρῆκε πεταμένο τό βιβλίο Ὑποθῆκες Ζωῆς, Ἀπό τή Ζωή καί τή Διδασκαλία τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου. Τό πῆρε, τό διάβασε καί ἦλθε νά ἐξομολογηθῆ!

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

https://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/

http://www.truthtarget.gr (Ώρες Εξομολόγησης)

TRUTH TARGET

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ (+1391)

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Lake Pukaki- 100% Pure

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

╰⊰¸¸.•¨*

http://www.imparaklitou.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=95:foni-ton-pateron-23&catid=78&Itemid=470

http://www.imparaklitou.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=78&Itemid=470

Ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς

╰⊰¸¸.•¨*

Πρόλογος από την Ι. Μονή Παρακλήτου

Πηγή:

http://www.imparaklitou.gr

Ι. ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Η ΘΕΙΑ Λειτουργία αποτελεί το κέντρο της Ορθόδοξης λατρείας. Είναι το μεγαλύτερο Μυστήριο της Εκκλησίας μας, το μυστήριο της παρουσίας του Χριστού ανάμεσά μας. Γι’ αυτό και παραμένει πάντα η μοναδική ελπίδα αληθινής ζωής για τον άνθρωπο.

Στον πνευματικό χώρο της θείας Λειτουργίας μας εισάγει αριστοτεχνικά ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας, μεγάλος μυστικός θεολόγος και κορυφαίος θεωρητικός της λειτουργικοπνευματικής ζωής, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του ορθόδοξου ανθρωπισμού του 14ου αιώνα.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη γύρω στα 1322. Ανατράφηκε χριστιανικά από την ευσεβή μητέρα του, που μετά τη χηρεία της (1363) έγινε μοναχή, διδάχθηκε τα εγκύκλια γράμματα από τον λόγιο θείο του Νείλο Καβάσιλα, που αργότερα αναδείχθηκε σε μητροπολίτη Θεσσαλονίκης (1361-1363), και καλλιεργήθηκε πνευματικά μέσα στους ησυχαστικούς κύκλους της γενέτειράς του, που διευθύνονταν από το μαθητή του οσίου Γρηγορίου του Σιναΐτη Ισίδωρο, τον κατοπινό οικουμενικό πατριάρχη (1347-1349).

Για εφτά περίπου χρόνια (1335-1342) σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη φιλοσοφία, θεολογία, ρητορική, νομική, μαθηματικά και αστρονομία.

Στην πατρίδα του ξαναβρέθηκε στα χρόνια της επαναστάσεως και κυριαρχίας των Ζηλωτών (1342-1349), παίρνοντας ενεργό μέρος στις πολιτικές ζυμώσεις, καθώς και στα 1363-1364 για οικογενειακές υποθέσεις. Το υπόλοιπο και μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στη Βασιλεύουσα, όπου, πέρα από την ενασχόλησή του με τα κοινά πράγματα -κοντά στ άλλα διετέλεσε και σύμβουλος του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ´ Καντακουζηνού (1347-1355)-, επιδόθηκε σε περαιτέρω μελέτες και στη συγγραφή. Τελικά, πάντως, αποσύρθηκε από τα εγκόσμια και, καθώς φαίνεται, έγινε μοναχός, ίσως και κληρικός. Κοιμήθηκε ειρηνικά μετά το 1391, πιθανότατα στη μονή των Μαγγάνων.

Στην τελευταία και ώριμη περίοδο της ζωής του ιερού Καβάσιλα ανήκουν τα δυό κύρια πνευματικά του έργα, «Εις την θείαν λειτουργίαν» και «Περί της εν Χριστώ ζωής», που είναι από τα λαμπρότερα κείμενα της χριστιανικής γραμματείας. Μιά σύνθεση εκλεκτών αποσπασμάτων του πρώτου, σε νεοελληνική απόδοση, παρουσιάζεται στις επόμενες σελίδες.

Ο θεόπνευστος λόγος του αγίου ανοίγει τα πνευματικά μας μάτια, κάνοντάς μας ικανούς να πλησιάσουμε με αίσθηση ψυχής τη θεία Λειτουργία και να γίνουμε ουσιαστικοί συμμέτοχοί της, όχι παθητικοί θεατές της. Έτσι θα μπορέσουμε ν ανταποκριθούμε με επίγνωση στο ευφρόσυνο κάλεσμα που η μητέρα μας Εκκλησία επαναλαμβάνει σε κάθε ευχαριστιακή της σύναξη: «Γεύσασθε και ίδετε ότι χρηστός ο Κύριος».

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

ΕΡΓΟ της θείας Λειτουργίας είναι η μεταβολή των δώρων που προσφέρουν οι πιστοί – του άρτου και του οίνου – σε σώμα και αίμα Χριστού. Και σκοπός της είναι ο αγιασμός των πιστών, οι οποίοι με τη θεία μετάληψη αποκομίζουν την άφεση των αμαρτιών τους, την κληρονομία της βασιλείας των ουρανών και κάθε πνευματικό αγαθό.

Σ αυτό το έργο και το σκοπό συμβάλλουν οι προσευχές, οι ψαλμωδίες, τα αγιογραφικά αναγνώσματα και όλα εκείνα που τελούνται και λέγονται στη διάρκεια της Λειτουργίας. Μέσα σε αυτά είναι σαν να βλέπουμε σε ένα πίνακα ζωγραφισμένη ολόκληρή τη ζωή του Χριστού, από την αρχή ως το τέλος της. Γιατί ο καθαγιασμός των δώρων, η ίδια δηλαδή η θυσία, διακηρύσσει τον θάνατο, την ανάσταση και την ανάληψή Του, καθώς τα δώρα αυτά μεταβάλλονται στο ίδιο το σώμα του Κυρίου, δηλαδή την έλευσή Του στον κόσμο, τη δημόσια εμφάνισή Του, τα θαύματα και τη διδασκαλία Του. Κι εκείνα που έπονται της θυσίας, συμβολίζουν την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους, την επιστροφή των ανθρώπων στο Θεό και την κοινωνία τους μαζί Του.

Οι πιστοί που εκκλησιάζονται και συμμετέχουν σε όλα αυτά με προσηλωμένο το νου, γίνονται πιο σταθεροί στην πίστη, πιο θερμοί στην ευλάβεια και την αγάπη τους προς τον Θεό. Με τέτοιες λοιπόν διαθέσεις αξιώνονται να πλησιάσουν και τη φωτιά των μυστηρίων και να μεταλάβουν με κάθε ασφάλεια και οικειότητα.

Αυτό είναι συνοπτικά το νόημα της Θείας Λειτουργίας. Ας την εξετάσουμε τώρα όσο μπορούμε λεπτομερέστερα, αρχίζοντας με εκείνα που τελούνται στην αγία Πρόθεση [Ειδικός χώρος που βρίσκεται αριστερά από την αγία τράπεζα, όπου τοποθετούνται (προτίθενται-πρόθεση) τα δώρα που προσφέρουν (προσκομίζουν-προσκομιδή) οι πιστοί για τη θεία Ευχαριστία. Εδώ γίνεται η αναγκαία προετοιμασία τους από τον λειτουργό ιερέα].

Η ΠΡΟΣΚΟΜΙΔΗ

Τα Τίμια Δώρα

Το ψωμί και το κρασί που προσφέρουν οι πιστοί για τη λειτουργία, και τα οποία συμβολίζουν το σώμα και το αίμα του Κυρίου, δεν τοποθετούνται από την αρχή στο Θυσιαστήριο για τη θυσία, αλλά πρώτα τοποθετούνται στην αγία Πρόθεση και αφιερώνονται στο Θεό σαν δώρα τίμια – αυτή είναι πλέον και η ονομασία τους.

Προσφέρουμε στο Θεό ψωμί και κρασί, γιατί αυτά αποτελούν τροφή αποκλειστικά ανθρώπινη, με την οποία συντηρείται και εκδηλώνεται η ζωή μας. Για αυτό και πιστεύεται πως, όταν προσφέρει κανείς τροφή, είναι σαν να προσφέρει την ίδια τη ζωή. Επειδή λοιπόν με τα μυστήρια ο Θεός μας χαρίζει την ανθρώπινη ζωή, ήταν φυσικό και το δικό μας δώρο να είναι κατά κάποιο τρόπο ζωή, για να μην είναι αταίριαστη η προσφορά μας με την ανταπόδοση του Θεού, αλλά να έχει κάτι συγγενικό. Άλλωστε ο Κύριος παρήγγειλε να Του προσφέρουμε ψωμί και κρασί, κι Αυτός πάλι μας ανταποδίδει «άρτον ουράνιον» και «ποτήριον ζωής». Θέλησε να Του προσφέρουμε εμείς εφόδια της πρόσκαιρης ζωής, κι Εκείνος να μας αντιπροσφέρει την αιώνια ζωή. Για να φανούν έτσι η χάρη Του σαν αμοιβή και το αμέτρητο έλεός Του σαν πράξη δικαιοσύνης.

Ανάμνηση της Σταυρικής Θυσίας

Ο ιερέας αφού πάρει στα χέρια του τον άρτο, από τον οποίο θα κόψει το ιερό τμήμα που θα μεταβληθεί σε σώμα Χριστού, λέει: «Εις ανάμνησιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού». Τα λόγια αυτά αναφέρονται σε όλη τη λειτουργία και ανταποκρίνονται στην παραγγελία που άφησε ο Χριστός όταν παρέδωσε το μυστήριό της Θείας Ευχαριστίας: «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. 22:19).

Αλλά ποια είναι αυτή η ανάμνηση; Πως θα θυμηθούμε τον Κύριο στη Λειτουργία και τι θα διηγηθούμε για Αυτόν; Μήπως εκείνα που Τον απέδειξαν Θεό παντοδύναμο; Ότι δηλαδή ανέστησε νεκρούς, χάρισε το φως σε τυφλούς, πρόσταξε τους ανέμους να κοπάσουν, χόρτασε χιλιάδες ανθρώπους με λίγα ψωμιά; Όχι, ο Χριστός δεν ζήτησε να θυμόμαστε αυτά, αλλά μάλλον εκείνα που φανερώνουν αδυναμία, δηλαδή τη σταύρωση, το πάθος, το θάνατο. Γιατί τα πάθη ήταν πιο αναγκαία από τα θαύματα. Τα πάθη του Χριστού μας προξενούν τη σωτηρία και την ανάσταση, ενώ τα θαύματά Του αποδεικνύουν μόνο ότι Αυτός είναι ο αληθινός Σωτήρας.

Αφού λοιπόν ο ιερέας πεί, «Εις ανάμνησιν του Κυρίου…», προσθέτει εκείνα που δηλώνουν τη σταύρωση και το θάνατο. Τεμαχίζει δηλαδή με το μαχαίρι τον άρτο, λέγοντας την προφητεία: «Σάν πρόβατο οδηγήθηκε στην σφαγή. Και σαν αρνί αμώμητο, που παραμένει άφωνο μπροστά σ αυτόν που το κουρεύει, έτσι κι Αυτός δεν ανοίγει το στόμα Του. Καταδικάστηκε σε ταπεινωτικό θάνατο και Του αρνήθηκαν δίκαιη κρίση. Και ποιός μπορεί να μας μιλήσει για την καταγωγή του; Γιατί εξαλείφθηκε η ζωή Του από το πρόσωπο της γης» (Ησ. 53:7-8). Κι αφού εναποθέσει στο άγιο Δισκάριο το ιερό τμήμα που έκοψε (Αμνό), προσθέτει τα λόγια: «Θυσιάζεται ο Αμνός του Θεού, που παίρνει επάνω Του την αμαρτία των ανθρώπων» (πρβλ. Ιω. 1:29). Μετά χαράζει πάνω στον Αμνό το σημείο του σταυρού, δείχνοντας έτσι τον τρόπο που έγινε η θυσία: με το σταυρό. Ύστερα, με το μαχαίρι που έχει σχήμα λόγχης, κεντάει τον Αμνό στο δεξί μέρος και λέει: «Ένας από τους στρατιώτες Του τρύπησε την πλευρά με τη λόγχη». Και χύνοντας μέσα στο άγιο Ποτήριο κρασί και νερό, συμπληρώνει: «κι αμέσως βγήκε αίμα και νερό» (Ιω. 19:34).

Μνημονεύσεις των ονομάτων

Ο ιερέας συνεχίζει την Προσκομιδή. Αφαιρεί τώρα μικρά κομματάκια (μερίδες) από τους υπόλοιπους άρτους, και σαν δώρα ιερά τα τοποθετεί στο άγιο Δισκάριο, λέγοντας για το καθένα: «Εις δόξαν της Παναγίας του Θεού Μητρός», ή «Εις πρεσβείαν του τάδε ή του τάδε Αγίου» ή «Εις άφεσιν αμαρτιών των τάδε ζώντων ή των τάδε τεθνεώτων».

Τι σημαίνουν αυτά; Ευχαριστία στο Θεό και ικεσία. Γιατί με τα δώρα μας είτε ανταποδίδουμε στον ευεργέτη την ευεργεσία που μας έκανε είτε καλοπιάνουμε κάποιον για να μας ευεργετήσει. Έτσι και εδώ η Εκκλησία, με τα δώρα που προσφέρει στο Θεό, Τον ευχαριστεί γιατί στα πρόσωπα των Αγίων της της δόθηκαν η άφεση των αμαρτιών και η βασιλεία των ουρανών. Και Τον ικετεύει να δοθούν αυτά τα αγαθά και στα παιδιά της που ακόμα ζούν και το τέλος τους είναι αβέβαιο, καθώς επίσης και σε εκείνα που έχουν πεθάνει, αλλά με ελπίδες όχι τόσο καλές και σίγουρες. Για αυτό λοιπόν μνημονεύει ονομαστικά πρώτα τους Αγίους, έπειτα τους ζώντες και τέλος τους κεκοιμημένους. Και για τους Αγίους ευχαριστεί, ενώ για τους άλλους ικετεύει.

Κάλυψη των Τίμιων Δώρων

Τα όσα ειπώθηκαν και έγιναν πάνω στον Αμνό, για να συμβολίσουν το θάνατο του Κυρίου, είναι απλές περιγραφές και σύμβολα. Ο Αμνός παρέμεινε άρτος, μόνο που τώρα έγινε δώρο αφιερωμένο στο Θεό, και συμβολίζει το σώμα του Χριστού στην πρώτη Του ηλικία. Για αυτό ο ιερέας αναπαριστά τα θαύματα που έγιναν στον νεογέννητο Κύριο στη φάτνη. Βάζει πάνω στον άρτο τον λεγόμενο Αστερίσκο και λέει: «Και να, το αστέρι ήρθε και στάθηκε πάνω από τον τόπο, όπου ήταν το Παιδί» (Ματθ. 2:9). Ύστερα σκεπάζει το Δισκάριο και το Ποτήριο με πολυτελή καλύμματα και θυμιάζει. Γιατί αρχικά ήταν συγκαλυμμένη η δύναμη του Χριστού, μέχρι τον καιρό που Αυτός άρχισε να θαυματουργεί, και ο Θεός Πατέρας έδινε τη μαρτυρία Του από τον ουρανό.

Αφού λοιπόν ολοκληρωθεί η Προσκομιδή, ο λειτουργός έρχεται στο Θυσιαστήριο, στέκεται μπροστά στην αγία Τράπεζα και αρχίζει τη Λειτουργία.

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Δοξολογία

«Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…». Με αυτή τη δοξολογία αρχίζει ο ιερέας τη Λειτουργία. Γιατί και οι ευγνώμονες δούλοι το ίδιο κάνουν όταν παρουσιάζονται στον κύριό τους. Πρώτα-πρώτα δηλαδή τον εγκωμιάζουν, κι έπειτα τον παρακαλούν για τις δικές τους υποθέσεις.

Ειρηνικά

Και ποια είναι η πρώτη αίτηση του ιερέα; «Υπέρ της άνωθεν ειρήνης και της σωτηρίας των ψυχών ημών». Λέγοντας ειρήνη, δεν εννοεί μόνο τη μεταξύ μας ειρήνη, όταν δηλαδή δεν μνησικακούμε εναντίον κανενός, αλλά και την ειρήνη προς τους εαυτούς μας, όταν δηλαδή η καρδιά μας δεν μας κατηγορεί για τίποτα. Την αρετή της ειρήνης, βέβαια, την έχουμε πάντοτε ανάγκη, μά ιδιαίτερα την ώρα της προσευχής, γιατί χωρίς αυτήν κανείς δεν μπορεί να προσευχηθεί σωστά και να απολαύσει κάποιο καλό από την προσευχή του.

Στη συνέχεια παρακαλούμε για την Εκκλησία, για το κράτος και τους άρχοντες, για όσους βρίσκονται σε κινδύνους, για όλους γενικά τους ανθρώπους. Και δεν προσευχόμαστε μόνο για ό,τι ενδιαφέρει την ψυχή, αλλά και για τα αναγκαία υλικά αγαθά – «υπέρ ευκρασίας αέρων, ευφορίας των καρπών της γης…». Γιατί ο Θεός είναι ο αίτιος και χορηγός όλων, και σ Αυτόν μόνο πρέπει να έχουμε στραμμένα τα βλέμματά μας.

Σε όλες τις αιτήσεις οι πιστοί επαναλαμβάνουν μία μόνο φράση, το «Κύριε, ελέησον». Το να ζητάμε το έλεος του Θεού ισοδυναμεί με το να ζητάμε τη βασιλεία Του. Γι’ αυτό και οι πιστοί αρκούνται σ αυτή τη δέηση, γιατί αυτή τα περιλαμβάνει όλα.

Αντίφωνα

Έπειτα αρχίζουν οι ψαλμωδίες που περιέχουν θεόπνευστα λόγια από τους Προφήτες. Τα αντίφωνα -έτσι λέγονται- μας αγιάζουν και μας προπαρασκευάζουν για το μυστήριο. Ταυτόχρονα όμως μας θυμίζουν τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του Χριστού στη γη, τότε που Εκείνος δεν φαινόταν ακόμα στον πολύ κόσμο, και για αυτό ήταν απαραίτητα τα προφητικά λόγια. Όταν αργότερα εμφανίστηκε ο Ίδιος, δεν υπήρχε πλέον ανάγκη των προφητών, αφού Τον έδειχνε παρόντα ο Βαπτιστής Ιωάννης.

Μικρή Είσοδος

Την ώρα που ψάλλεται το τρίτο αντίφωνο, γίνεται η είσοδος του Ευαγγελίου με τη συνοδεία λαμπάδων. Το Ευαγγέλιο το κρατάει ο διάκονος ή, αν δεν υπάρχει διάκονος, ο ιερέας. Ενώ λοιπόν αυτός πρόκειται να εισέλθει στο Ιερό, στέκεται σε μικρή απόσταση από την Ωραία Πύλη και παρακαλεί τον Θεό να τον συνοδεύσουν άγιοι άγγελοι, για να γίνουν συμμέτοχοί του στην ιερουργία και τη δοξολογία. Στη συνέχεια σηκώνει ψηλά το Ευαγγέλιο, το δείχνει στους πιστούς και, αφού εισέλθει στο Θυσιαστήριο, το αποθέτει στην αγία Τράπεζα.

Η ύψωση του Ευαγγελίου συμβολίζει την ανάδειξη του Κυρίου όταν άρχισε να εμφανίζεται στα πλήθη. Γιατί με το Ευαγγέλιο δηλώνεται ο ίδιος ο Χριστός. Τώρα λοιπόν που φανερώνεται ο Χριστός, κανείς δεν προσέχει τα λόγια των Προφητών, Γι’ αυτό, μετά τη μικρή Είσοδο, ψάλλουμε ό,τι έχει σχέση με την καινούρια ζωή που έφερε ο Χριστός. Υμνούμε τον ίδιο τον Χριστό για όσα έκανε για μας. Εγκωμιάζουμε επίσης την Παναγία ή άλλους Αγίους, ανάλογα με την εορτή ή τον Άγιο που τιμά η Εκκλησία κάθε φορά.

Τρισάγιος Ύμνος

Ανυμνούμε τέλος τον ίδιο τον Τριαδικό Θεό, ψάλλοντας: «Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς». Το «Άγιος, άγιος, άγιος…» αποτελεί τον ύμνο των αγγέλων (Ησ. 6:3). Και τα «Θεός», «ισχυρός» και «αθάνατος» είναι λόγια του προφήτη Δαβίδ: «Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν, τον ισχυρόν, τον ζώντα» (Ψαλμ. 41:3).

Ψάλλουμε τον Τρισάγιο Ύμνο μετά την είσοδο του Ευαγγελίου, για να διακηρύξουμε πως με την έλευση του Χριστού άγγελοι και άνθρωποι ενώθηκαν και αποτελούν πλέον μία Εκκλησία.

Αναγνώσματα

Αμέσως μετά ο ιερέας παραγγέλλει σε όλους να μη στέκονται με οκνηρία, αλλά να έχουν προσηλωμένο το νου τους σε εκείνα που θα ακολουθήσουν. Αυτό σημαίνει το «Πρόσχωμεν». Και με το «Σοφία» υπενθυμίζει στους πιστούς τη σοφία με την οποία πρέπει να συμμετέχουν στη Λειτουργία. Αυτή είναι οι καλοί λογισμοί που έχουν όσοι είναι πλούσιοι σε πίστη και ξένοι από καθετί ανθρώπινο. Είναι πράγματι ανάγκη να παρακολουθούμε τη Λειτουργία με τους πρέποντες λογισμούς, αν βέβαια θέλουμε να μην χάνουμε άδικα τον καιρό μας. Επειδή όμως κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο, χρειάζεται και η δική μας προσοχή και η εξωτερική υπενθύμιση, ώστε να ξανασυγκεντρώνουμε το νου μας, που συνεχώς ξεχνιέται και παρασύρεται σε μάταιες φροντίδες.

Επίσης και η εκφώνηση «Ορθοί» περιέχει παραίνεση. Θέλει μπροστά στο Θεό να στεκόμαστε πρόθυμοι, με ευλάβεια και ζήλο πολύ. Και πρώτο σημάδι αυτού του ζήλου είναι η όρθια στάση του σώματός μας. Ύστερα από αυτές τις εκφωνήσεις, διαβάζονται το Αποστολικό και το Ευαγγελικό ανάγνωσμα. Αυτά δηλώνουν τη φανέρωση του Κυρίου, όπως γινόταν σιγά-σιγά μετά την πρώτη Του εμφάνιση στους ανθρώπους. Στη μικρή Είσοδο το Ευαγγέλιο ήταν κλειστό και συμβόλιζε το διάστημα των τριάντα πρώτων ετών του Κυρίου, τότε που ο Ίδιος ακόμα σιωπούσε. Τώρα όμως που διαβάζονται τα αναγνώσματα, έχουμε την πληρέστερη αποκάλυψή Του, με όσα ο Ίδιος δίδασκε δημόσια και με όσα πρόσταζε τους Αποστόλους να κηρύσσουν.

Μεγάλη Είσοδος

Σε λίγο ο λειτουργός θα προχωρήσει πλέον στη θυσία, και πρέπει τα δώρα που πρόκειται να θυσιαστούν, να τοποθετηθούν στην αγία Τράπεζα. Για αυτό έρχεται τώρα στην Πρόθεση, παίρνει τα τίμια δώρα, τα κρατάει στο ύψος του κεφαλιού του και βγαίνει από το Ιερό. Προχωρώντας με πολλή κοσμιότητα και με βήμα αργό, τα περιφέρει στο ναό, ανάμεσα στο πλήθος, συνοδευόμενος από λαμπάδες και θυμιάματα. Τελικά εισέρχεται στο θυσιαστήριο και τα αποθέτει στην αγία Τράπεζα.

Στο πέρασμα του ιερέα οι πιστοί ψάλλουν και προσκυνούν με κάθε σεβασμό παρακαλώντας να τους μνημονεύει την ώρα που θα προσφέρει στο Θεό τα τίμια δώρα. Γιατί ξέρουν πως δεν υπάρχει αποτελεσματικότερη ικεσία από τούτη τη φρικτή θυσία, που καθάρισε δωρεάν όλες τις αμαρτίες του κόσμου (Χαρακτηριστικό λειτουργικό στοιχείο της Μεγάλης Εισόδου είναι ο Χερουβικός Ύμνος, που ψάλλεται σε αργό μέλος από το χορό: «Οι τα Χερουβίμ μυστικώς εικονίζοντες και τη ζωοποιώ Τριάδι τον τρισάγιον ύμνον προσάδοντες, πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν, ως τον βασιλέα των όλων υποδεξόμενοι, ταις αγγελικαίς αοράτως δορυφορούμενον τάξεσιν. Αλληλούια». Δηλαδή: «Εμείς που μυστικά εικονίζουμε τα Χερουβείμ και ψάλλουμε στη ζωοποιό Τριάδα τον τρισάγιο ύμνο, ας αφήσουμε κάθε βιοτική μέριμνα, για να υποδεχθούμε τον Βασιλιά των όλων, που αόρατα συνοδεύεται από τα αγγελικά τάγματα. Αλληλούια»).

Η μεγάλη Είσοδος συμβολίζει την πορεία του Χριστού προς την Ιερουσαλήμ, όπου έπρεπε να θυσιαστεί. Καθισμένος τότε πάνω σε ζώο, έμπαινε στην Αγία Πόλη, συνοδευόμενος και υμνούμενος από τα πλήθη.

Σύμβολο της Πίστεως

Ο ιερέας καλεί τώρα τους πιστούς να προσευχηθούν «υπέρ των προτεθέντων τιμίων δώρων»: «Ας παρακαλέσουμε τον Θεό να αγιαστούν τα τίμια δώρα που είναι μπροστά μας, ώστε να εκπληρωθεί έτσι ο αρχικός μας σκοπός».

Ύστερα, αφού προσθέσει και άλλες αιτήσεις, παρακινεί όλους να έχουν μεταξύ τους ειρήνη («Ειρήνη πάσι») και αγάπη («Αγαπήσωμεν αλλήλους…»). Κι επειδή τη μεταξύ μας αγάπη ακολουθεί η αγάπη στο Θεό και η τέλεια και ζωντανή μας πίστη σ Αυτόν, Γι’ αυτό, αμέσως μετά ομολογούμε τον αληθινό Θεό: «Πατέρα, Υιόν και άγιον Πνεύμα, Τριάδα ομοούσιον και αχώριστον».

«Τας θύρας, τας θύρας· εν σοφία πρόσχωμεν», συμπληρώνει ο λειτουργός. Μ αυτό θέλει να πεί: «Ανοίξτε διάπλατα όλες τις πόρτες, δηλαδή τα στόματα και τα αυτιά σας, στην αληθινή σοφία, δηλαδή σε όσα υψηλά μάθατε και πιστεύετε για το Θεό. Αυτά συνεχώς να λέτε και να ακούτε, και μάλιστα με ζήλο και προσοχή».

Τότε οι πιστοί απαγγέλλουν δυνατά το Σύμβολο της Πίστεως («Πιστεύω εις έναν Θεόν…») .

Αγία Αναφορά

«Στώμεν καλώς· στώμεν μετά φόβου. Πρόσχωμεν την αγίαν αναφοράν εν ειρήνη προσφέρειν», προτρέπει πάλι ο ιερέας. Δηλαδή: «Ας σταθούμε γερά σε όσα ομολογήσαμε με το «Πιστεύω…», χωρίς να κλονιζόμαστε από τους αιρετικούς. Ας σταθούμε με φόβο, γιατί είναι μεγάλος ο κίνδυνος να πλανηθούμε. Όταν έτσι σταθεροί παραμένουμε στην πίστη, τότε ας προσφέρουμε τα δώρα μας στο Θεό με ειρήνη».

Στο σημείο αυτό οι πιστοί πρέπει να έχουν στο νου τους και τα λόγια του Κυρίου: «Αν προσφέρεις το δώρο σου στο θυσιαστήριο και θυμηθείς ότι κάποιος κάτι έχει εναντίον σου, συμφιλιώσου πρώτα μαζί του, και μετά έλα να προσφέρεις το δώρο σου» (Ματθ. 5:23 -24).

Αφού λοιπόν ο ιερέας ανυψώσει τις ψυχές και τα φρονήματα των πιστών από τα επίγεια προς τα ουράνια, αρχίζει την ευχαριστήρια προσευχή. Μιμείται έτσι τον πρώτο Ιερέα, τον Χριστό, που ευχαρίστησε το Θεό Πατέρα προτού παραδώσει το μυστήριό της θείας Ευχαριστίας.

Τον δοξολογεί τώρα κι αυτός και Τον υμνεί μαζί με τους αγγέλους. Τον ευγνωμονεί για όλες τις ευχαριστίες που μας έκανε από την αρχή της δημιουργίας. Τον ευχαριστεί ιδιαίτερα για την έλευση του Μονογενούς Του Υιού στον κόσμο και για την παράδοση του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Διηγείται μάλιστα και τα σχετικά με τον Μυστικό Δείπνο, επαναλαμβάνοντας τα ίδια τα λόγια του Κυρίου: «Λάβετε, φάγετε… Πίετε εξ αυτού πάντες…» (Ματθ. 26:26–27).

Ο ιερέας, αφού πεί, «Έχοντας λοιπόν στο νου μας αυτή τη σωτήρια εντολή και όλα όσα έχουν γίνει για μας, δηλαδή τη σταύρωση, την ταφή, την τριήμερη ανάσταση, την ανάληψη στους ουρανούς, την ενθρόνιση στα δεξιά του Πατέρα, τη δεύτερη και ένδοξη πάλι παρουσία», καταλήγει με την εκφώνηση: «Τα σά εκ των σών σοί προσφέροντες κατά πάντα και δια πάντα, σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν, σοί ευχαριστούμεν, Κύριε, και δεόμεθά σου, ο Θεός ημών». Με τούτα τα λόγια είναι σαν να λέει στον ουράνιο Πατέρα: «Σου προσφέρουμε την ίδια εκείνη προσφορά που ο ίδιος ο Μονογενής Σου Υιος πρόσφερε σ Εσένα, το Θεό και Πατέρα. Και προσφέροντας την, Σ ευχαριστούμε, γιατί κι Εκείνος προσφέροντας την Σ ευχαριστούσε. Τίποτα δικό μας δεν προσθέτουμε σ αυτή την προσφορά των δώρων. Γιατί δεν είναι δικά μας έργα τούτα τα δώρα, αλλά δικά Σου δημιουργήματα. Ούτε και δική μας επινόηση είναι αυτός ο τρόπος της λατρείας, αλλά Εσύ μας τον δίδαξες κι Εσύ μας παρακίνησες να Σε λατρεύουμε με αυτόν τον τρόπο. Γι’ αυτό, όσα Σου προσφέρουμε, είναι εξ ολοκλήρου δικά Σου. . . ».

Την ίδια στιγμή ο ιερέας προσπίπτει και ικετεύει θερμά το Θεό. Παρακαλεί για τα δώρα που έχει μπροστά του, ώστε να δεχθούν το πανάγιο και παντοδύναμο Πνεύμα Του και να μεταβληθούν ο μεν άρτος στο ίδιο το άγιο σώμα του Χριστού, ο δε οίνος στο ίδιο το άχραντο αίμα Του.

Μετά απ αυτές τις ευχές, η θεία ιερουργία ολοκληρώθηκε! Τα δώρα αγιάστηκαν! Η θυσία πραγματοποιήθηκε! Το μεγάλο θύμα και σφάγιο, που θυσιάστηκε για χάρη του κόσμου, βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, πάνω στην αγία Τράπεζα! Γιατί ο άρτος δεν είναι πλέον τύπος του Δεσποτικού σώματος. Είναι το ίδιο το πανάγιο σώμα του Κυρίου που δέχτηκε όλες εκείνες τις προσβολές, τα ραπίσματα, τα φτυσίματα, τις πληγές, τη χολή, τη σταύρωση. Και ο οίνος είναι το ίδιο το αίμα που ξεπήδησε όταν σφαζόταν το σώμα. Αυτό είναι το σώμα, αυτό είναι το αίμα που έλαβε σύσταση από το Άγιο Πνεύμα, που γεννήθηκε από τον Παρθένο Μαρία, που θάφτηκε, αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, ανέβηκε στους ουρανούς και κάθησε στα δεξιά του Πατέρα.

Και πιστεύουμε πως έτσι είναι, γιατί ο ίδιος ο Κύριος είπε: «Τούτο εστί το σώμα μου… τούτο εστί το αίμα μου» (Μαρκ. 14:22, 24). Και γιατί ο Ίδιος παρήγγειλε στους Αποστόλους και σ όλη την Εκκλησία: «Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν» (Λουκ. 22:19). Δεν θα πρόσταζε να επαναλαμβάνουν αυτό το μυστήριο, αν δεν είχε σκοπό να τους δώσει δύναμη να το επιτελούν. Και ποια είναι η δύναμη; Το Άγιο Πνεύμα. Αυτό είναι που με το χέρι και τη γλώσσα των ιερέων τελεσιουργεί τα μυστήρια. Ο λειτουργός είναι υπηρέτης της χάριτος του αγίου Πνεύματος, χωρίς να προσφέρει τίποτε από τον εαυτό του. Γι’ αυτό και δεν έχει σημασία αν τύχει να είναι ο ίδιος γεμάτος αμαρτίες. Κάτι τέτοιο δεν νοθεύει την προσφορά των δώρων, τα οποία είναι πάντοτε ευάρεστα στο Θεό. Όπως κι ένα φάρμακο που κατασκευάστηκε από άνθρωπο άσχετό με την ιατρική επιστήμη, δεν χάνει τη θεραπευτική του δράση, αρκεί μόνο να κατασκευάστηκε σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού.

Αφού λοιπόν συμπληρωθεί η θυσία, ο ιερέας, βλέποντας μπροστά του το ενέχυρο της θείας φιλανθρωπίας, τον Αμνό του Θεού, ευχαριστεί και ικετεύει. Ευχαριστεί το Θεό για όλους τους αγίους, γιατί στο πρόσωπό τους η Εκκλησία βρήκε εκείνο που ζητάει, τη βασιλεία των ουρανών. Ιδιαίτερα -«εξαιρέτως»- ευχαριστεί για την υπερευλογημένη Θεοτόκο και αειπάρθενο Μαρία, γιατί αυτή υπερβαίνει κάθε αγιοσύνη. Και ικετεύει ο ιερέας για όλους τους πιστούς -τους κεκοιμημένους και τους ζώντες- γιατί αυτοί δεν έφτασαν στην τελειότητα ακόμα κι έχουν ανάγκη από προσευχή.

 Θεία Κοινωνία 

Σε λίγο ο λειτουργός θα κοινωνήσει ο ίδιος και θα προσκαλέσει και τους πιστούς στα θεία Μυστήρια. Επειδή όμως δεν επιτρέπεται σε όλους ανεξαίρετα η θεία Μετάληψη, ο ιερέας, υψώνοντας τον ζωοποιό Άρτο και δείχνοντάς Τον, εκφωνεί: «Τα άγια τοις αγίοις». Είναι σαν να λέει: «Να ο Άρτος της ζωής! Τον βλέπετε. Λοιπόν, τρέξτε να τον μεταλάβετε. Όχι όμως όλοι, αλλά όποιος είναι άγιος. Γιατί τα άγια επιτρέπονται μόνο στους αγίους».

Αγίους εδώ εννοεί όχι μόνο εκείνους που έφτασαν στην τελειότητα της αρετής, αλλά κι εκείνους που αγωνίζονται να φτάσουν σ αυτήν, έστω κι αν ακόμα υστερούν. Για αυτό οι χριστιανοί, αν δεν πέφτουν σε θανάσιμα αμαρτήματα που τους εμποδίζουν από το Χριστό και τους νεκρώνουν πνευματικά, δεν έχουν κανένα εμπόδιο να κοινωνούν [Άλλωστε η θεία Λειτουργία γίνεται για να κοινωνούν οι πιστοί. Όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος, «το να κοινωνεί κανείς και να μεταλαμβάνει κάθε μέρα το άγιο σώμα και αίμα του Χριστού, είναι καλό και ωφέλιμο». Η συχνή θεία Κοινωνία, όμως, προϋποθέτει τον συνεχή πνευματικό αγώνα και την κατάλληλη προετοιμασία (νήψη-προσευχή, μετάνοια-εξομολόγηση κ. λπ. )].

Στην εκφώνηση του ιερέα, «Τα άγια τοις αγίοις», οι πιστοί αποκρίνονται δυνατά: «Εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός». Γιατί κανείς δεν έχει την αγιότητα από μόνος του, ούτε είναι και κατόρθωμα της ανθρώπινης αρετής, αλλά, όλοι από τον Χριστό την αντλούν. Και όπως, αν κάτω από τον ήλιο τοποθετηθούν πολλοί καθρέφτες, όλοι ακτινοβολούν, και νομίζεις ότι βλέπεις πολλούς ήλιους, ενώ στην πραγματικότητα ένας είναι ο ήλιος που αστράφτει σε όλους τους καθρέφτες, έτσι και ο μόνος Άγιος, ο Χριστός, καθώς διαχέεται με τη μετάληψη μέσα στους πιστούς, φαίνεται σε πολλές ψυχές και παρουσιάζει πολλούς ως αγίους. Αυτός όμως είναι ο ένας και μοναδικός Άγιος.

Αφού λοιπόν μ αυτόν τον τρόπο συγκαλέσει ο λειτουργός τους πιστούς στο ιερό δείπνο, μεταλαμβάνει πρώτα ο ίδιος και οι άλλοι κληρικοί που βρίσκονται στο άγιο Βήμα. Προηγουμένως όμως χύνει θερμό νερό μέσα στο άγιο Ποτήριο, πράγμα που υποδηλώνει την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Γιατί αυτό το ζεστό νερό, επειδή και νερό είναι αλλά και φωτιά έχει μέσα του λόγω του βρασμού, φανερώνει το Άγιο Πνεύμα, το οποίο με «ύδωρ ζων» (Ιω. 7:38) το παρομοίασε ο Κύριος, και με τη μορφή της φωτιάς κατέβηκε στους Αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής.

Στη συνέχεια ο ιερέας στρέφεται προς το εκκλησίασμα και, δείχνοντας τα Άγια, προσκαλεί όσους θέλουν να κοινωνήσουν, να προσέλθουν «μετά φόβου Θεού και πίστεως». Να μην καταφρονήσουν δηλαδή την ταπεινή εμφάνιση που έχουν το σώμα και το αίμα του Κυρίου, αλλά να πλησιάσουν έχοντας επίγνωση της αξίας των μυστηρίων και πιστεύοντας ότι αυτά προξενούν την αιώνια ζωή σ εκείνους που μεταλαμβάνουν.

Το σώμα και το αίμα του Χριστού είναι αληθινή τροφή και αληθινό ποτό. Και όταν τα μεταλαμβάνει κανείς, δεν μετατρέπονται αυτά σε ανθρώπινο σώμα, όπως γίνεται με τις συνηθισμένες τροφές, αλλά το ανθρώπινο σώμα μεταβάλλεται σε εκείνα. Όπως και το σίδερο, όταν έρθει σε επαφή με τη φωτιά, γίνεται κι αυτό φωτιά· δεν κάνει τη φωτιά σίδερο.

Τη θεία Κοινωνία τη δεχόμαστε βέβαια με το στόμα, αλλά αυτή εισέρχεται πρώτα στην ψυχή κι εκεί πραγματοποιείται η ένωσή μας με το Χριστό, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος: «Εκείνος που ενώνεται με τον Κύριο, γίνεται ένα πνεύμα με Αυτόν» (Α΄ Κορ. 6:17). Χωρίς την ένωσή του με το Χριστό, ο άνθρωπος, από μόνος του, είναι ο παλαιός άνθρωπος, ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα κοινό με το Θεό.

Ποια όμως είναι εκείνα που ζητάει από εμάς ο Χριστός για να μας αγιάσει με τα θεία μυστήρια; Είναι η κάθαρση της ψυχής, η πίστη και η αγάπη στο Θεό, ο διακαής πόθος και η λαχτάρα μας για τη θεία Κοινωνία. Αυτά ελκύουν τον αγιασμό, κι έτσι πρέπει να κοινωνούμε. Γιατί πολλοί είναι εκείνοι που προσέρχονται στα μυστήρια, και όχι μόνο δεν ωφελούνται καθόλου, αλλά φεύγουν χρεωμένοι με αμέτρητες αμαρτίες.

Απόλυση

Αφού κοινωνήσουν οι πιστοί, εύχονται να παραμείνει μέσα τους ο αγιασμός που έλαβαν, και να μην προδώσουν τη χάρη ούτε να χάσουν τη δωρεά.

Ο ιερέας τους καλεί τώρα να ευχαριστήσουν με ζήλο το Θεό για τη θεία Μετάληψη. Γι’ αυτό λέει: «Ορθοί. . . αξίως ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω». Όχι δηλαδή ξαπλωμένοι ούτε καθισμένοι, αλλά υψώνοντας την ψυχή και το σώμα προς Αυτόν. Και οι πιστοί με λόγια της Γραφής δοξολογούν το Θεό, που είναι αίτιος και χορηγός όλων των αγαθών: «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος» (Ψαλμ. 112:2). Αφού ψάλλουν τρεις φορές αυτόν τον ύμνο, ο ιερέας βγαίνει από το Θυσιαστήριο, στέκεται μπροστά στο πλήθος και απευθύνει την τελευταία ευχή: «Χριστός ο αληθινός Θεός ημών. . . ». Ζητάει από τον Κύριο να μας σώσει με το έλεός Του, γιατί από τον εαυτό μας δεν έχουμε να επιδείξουμε τίποτε άξιο σωτηρίας. Γι’ αυτό και ως πρεσβευτές μνημονεύει πολλούς αγίους και ιδιαίτερα την παναγία Του Μητέρα.

Τέλος, ο λειτουργός μοιράζει το αντίδωρο. Αυτό έχει αγιαστεί, καθώς προέρχεται από τον αρχικό άρτο, που προσφέραμε στο Θεό για την τέλεση της θείας Ευχαριστίας. Οι πιστοί παίρνουν με ευλάβεια το αντίδωρο, φιλώντας το δεξί χέρι του ιερέα. Γιατί αυτό το χέρι, μόλις πριν, άγγιξε το πανάγιο σώμα του Χριστού, δέχτηκε από εκείνο τον αγιασμό και τον μεταδίδει τώρα σε όσους το ασπάζονται.

Εδώ η θεία Λειτουργία φτάνει στο τέλος της και το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ολοκληρώνεται. Γιατί και τα δώρα, που προσφέραμε στο Θεό, αγιάστηκαν και τον ιερέα αγίασαν και στο υπόλοιπο πλήρωμα της Εκκλησίας μετέδωσαν τον αγιασμό.

Για όλα αυτά, λοιπόν, στο Χριστό, στον αληθινό Θεό μας, πρέπει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το πανάγιο Πνεύμα Του, τώρα και πάντοτε και στην ατέλειωτη αιωνιότητα. Αμήν.

Πηγή:

http://www.imparaklitou.gr

Ι. ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΑΘΗΝΑ: ΠΑΤΗΡ ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΚΑΝΝΑΒΟΣ (+1920-2014) – ΕΝΑΣ ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΛΕΥΪΤΗΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ╰⊰¸¸.•¨* ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

A view of the acropolis, Plaka and Monastiraki, Athens, Greece

fr sotirios

Αθήνα: Πατήρ Σωτήριος Κανναβός (+1920-2014)

Ένας Ταπεινός Λευϊτης στήν Υπηρεσία του Θεού

Αυτοβιογραφία
╰⊰¸¸.•¨*

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Εἶναι πολύ ἀτέροιαστο πράγμα γιά κάποιον νά θέλει νά ζήσει ἁπλά καί ἀθόρυβα στή πεπερασμένη αύτή ζωή καί ἀφ’ ἑτέρου νά καθήσει καί νά περάσει σέ μιά κόλλα χαρτί τις ἐμπειρίες, ἀπό τή βιωτή του.

“Λάθρα βιών” ἔλεγαν οἱ ἅγιοι  πατέρες μας, ζῆσε χωρίς κανείς νά μή σέ γνωρίζει, ἀρκεί πού μᾶς γνωρίζει ο Κύριος.

Η βασσιλίδα τῶν ἀρετῶν, ἡ ταπείνωση πρέπει νά εἶναι ὁ κύριος στόχος γιά νά μπορέσει  νά πραγματοποιηθεί κάθε άλλη άρετή.

Ἐχοντας αὐτά στό νοῦ, μοῦ ἦταν αδύνατο να φαντασθῶ ὅτι θά μποροῦσα νά καταγράψω τά σχετικά με τήν ἐφήμερη αὐτή ζωή μου.

Ὄμως νά πού ἄλλη μιά φορά στή ζωή μου δέν γίνεται ἡ ἐπιθυμία μου, ἀλλά κατά τό θέλημα τοῦ Κυρίου.

Ὁ σεβαστός μου Γέροντας (*1) με παρότρυνε και μπροστά στο δισταγμό μου, με πρόσταξε νά καταγράψω τά πιό σημαντικά γεγονότα πού συνέβησαν στή ζωή μου.

Ἔτσι κάνοντας ὑπακοή, καί  παρά τίς δυσκολίες ἀπό τό πέρασμα τοῦ χρόνου θά προσπαθήσω νά φέρω στή μνήμη μου ὅ,τι μπορέσω νά θυμᾶμαι, ἀλλά καί μέ τή παράκλησή,  ὅλα αὐτά πού θά ἀναφέρω νά γίνουν γνωστά μετά τήν ἐπιθυμητή μετάβασή μου στό Κύριο.

ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Πατρίδα μου είναι η Περιθιώτισσα Δωρίδος του Νομού Φωκίδος, ένα χωριό κοντά στην Άμφισσα και το Λιδωρίκι.

Γεννήθηκα το έτος 1922 κατά το μήνα Μάρτιο από τους γονείς μου Παναγιώτη Κανναβό και τη μητέρα μου Δήμητρα, το γένος Μπεζαΐτη.   Έκαναν  τέσσερα παιδιά, το Χαράλαμπο, το Κωνσταντίνο,  τη Γεωργία (μετέπειτα μοναχή Νεκταρία στην Αίγινα) και μένα.  Η Μητέρα μου κοιμήθηκε γρήγορα από κρυολόγημα.

Έλαβα τις βασικές γραμματικές γνώσεις του Δημοτικού στο σχολείο  του χωριού έως την έκτη τάξη.

Ήταν πολύ δύσκολη η διαβίωση στο χωριό, σε περίοδο μάλιστα πείνας.  Έτσι έφυγε και ο πατέρας μου ο οποίος είχε ζήσει στην Αμερική και δεν άντεξε στη κατάσταση του χωριού.

Από κάποια γνωριμία του  μεγάλου αδελφού  μου Χαραλάμπη, δέχθηκα πρόσκληση και πήγα στη Λαμία να πιάσω δουλειά σε ένα εστιατόριο ως βοηθός. Έκανα όλα τα θελήματα, μέχρι και να ψωνίζω από το περίπτερο.

Εκεί λοιπόν που με έστελναν  να ψωνίζω, γνωρίστηκα με το περιπτερά το μακαριστό κύριο Σταμάτη Πανούτσο (*2). Αυτός με αγάπησε και μου έδωσε βιβλιαράκια να διαβάζω. Είναι εκείνος που με οδήγησε στο Χριστό.  Με έστειλε σε ένα πνευματικό, το πατέρα Γεώργιο της Αγίας Παρασκευής, στη Λαμία.

Ήταν η πρώτη μου φορά που εξομολογήθηκα και θυμάμαι πόση μεγάλη ήταν η χαρά μου.  Έτσι η Λαμία ήταν η <<Δαμασκός>> μου.  Ο πόθος μου ήταν μεγάλος για να γνωρίσω πιό πολλά για το Χριστό.

Κάποια φορά ο κύριος Σταμάτης μου έδωσε ένα βιβλιαράκι με τη βιογραφία, το συναξάρι του αγίου Αλεξίου, του ανθρώπου του Θεού. Το διάβασα και συγκινήθηκα τόσο πολύ, που επεθύμησα να μιμηθώ τη ζωή του.

Εντελώς τυχαία βρήκα από μια εφημερίδα ένα χάρτη με το Μοναστήρι της Παναγίας της Προυσσιώτισσας.

Έτσι απροειδοποίητα έφυγα από το εστιατόριο, πήρα το χάρτη και άρχισα τη πορεία μου προς το Μοναστήρι στο Προυσσό. Προηγουμένως είχα εξομολογηθεί και πήρα μαζί μου ένα μικρό σακουλάκι με λίγα βιβλιαράκια μέσα και λίγο αντίδωρο, όπως έκανε ο άγιος Αλέξιος.

Όταν νύχτωνε, σταμάταγα στην άκρη του δρόμου και και προσπαθούσα να βρω κάπου να κοιμηθώ. Το πρωί συνέχιζα την οδοιπορία.  Όταν έφθασα στο Καρπενήσι είχε πολύ χιόνι και μπήκα σε μια καλύβα με άχυρα και κοιμήθηκα. Την επόμενη μέρα συνέχισα την πορεία μου προς  τη Μονή στο Προυσσό.  Ο δρόμος τότε ήταν πολύ δύσκολος και με κόπο έφθασα στο Μοναστήρι.

Εκεί οι Πατέρες της Μονής με δέχτηκαν με χαρά με φιλοξένησαν και θέλησαν να με σπουδάσουν.  Όμως τα αδέλφια μου με αναζητούσαν επίμονα μέχρι που τηλεφώνησαν και στο Μοναστήρι.  Γι’ αυτό  οι πατέρες δεν θεώρησαν σωστό να με κρατήσουν και με συμβούλευσαν λόγω της νεαράς ηλικίας μου, να επιστρέψω.

Όταν ξαναγύρισα στη Λαμία, πήγα στη δουλειά μου όπου με δέχθηκαν με εγκαρδιότητα χωρίς να με ενοχλήσουν. Με εκτιμούσαν και με κρατούσαν στο σπίτι τους σαν δικό τους άνθρωπο.  Με άφηναν να εκκλησιάζομαι και να επισκέπτομαι την αίθουσα της ΧΕΕΝ Λαμίας. Μάλιστα όταν τα αδέλφια μου με καλέσανε να πάω στην Αθήνα, αυτοί δεν ήθελαν να φύγω.

Τελικά μετά από δύο χρόνια περίπου, έφυγα με την επιμονή του μεγάλου μου αδελφού Χαράλαμπου από τη Λαμία και πήγα στην Αθήνα. Εκεί ανεζήτησα εργασία  και βρήκα αρχικά ως βοηθός σε ένα μαγαζί που είχε διάφορα δέρματα για βάψιμο, κοντά στη Μητρόπολη.

Κατόπιν εργάσθηκα σε εργαστήριο με δερμάτινες τσάντες στη περιοχή Ψυρή, στο κέντρο της Αθήνας σε κάποιον εξαίρετο κύριο Ηλία Γκέτση, ο οποίος αργότερα έγινε μοναχός στο Άγιο Όρος στη Ι. Μονή Σιμωνόπετρας με το όνομα Μακάριος, όπου και κοιμήθηκε.

ΝΕΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Τα νεανικά μου χρόνια με βρήκαν να εργάζομαι στην Αθήνα κάπου στη Πλάκα  σε εργαστήριο με δερμάτινα είδη, του Παναγιώτη Οικονόμου, όπου εκεί  μου προσέφεραν και τον ύπνο.

Εδώ γνώρισα φίλους και ανεζήτησα πνευματικό οδηγό.  Βρήκα το πατέρα Αθανάσιο που ανήκε στην αδελφότητα της <<Ζωής>>.  Γνωρίστηκα με νέους της ιδίας ηλικίας (*3 και όχι μόνο) και με τέσσερις από αυτούς γίναμε φίλοι και πήγαμε να νοικιάσουμε μία οικία να μένουμε μαζί.

Με την εκλεκτή παρέα μου, οδηγούμενοι από το πνευματικό μας περάσαμε ευχάριστα νεανικά χρόνια. Δουλεύαμε χώρια, αλλά κάναμε μαζί προσευχή, πηγαίναμε μαζί στην εκκλησία και μελετούσαμε πνευματικά βιβλία. Παρακολουθούσαμε θρησκευτικούς κύκλους και πηγαίναμε στις εκδηλώσεις της ΧΕΕΝ.

Επίσης πηγαίναμε στο κατηχητικό και βοηθούσαμε στη τάξη και την καλή λειτουργία.

Συνήθως τις Κυριακές επισκεπτόμεθα νοσοκομεία για να βοηθήσουμε συνανθρώπους μας, ειδικά αυτούς που δεν είχαν κανένα συγγενή για βοήθεια.

Είχαμε πολύ καλή συνεργασία σε βαθμό που θεωρούσαν τη  παρέα μας πρότυπο στην ΧΕΕΝ.

Πολύ τακτικά πήγαινα στη Πάρνηθα ψηλά στο βουνό και κοιμόμουν εκεί τα βράδια, αλλά και κάποιες άλλες φορές στη Πεντέλη. Εκεί έκανα και τις διακοπές μου τα καλοκαίρια. Μου άρεσε η μόνωση με προσευχή και μελέτη κάνοντας και τις σχετικές ακολουθίες, είτε στο βουνό, είτε στο κοντινό εξωκλήσι. Η μόνωση με θερμή προσευχή και άσκηση προς φωτισμό και κάθαρση είναι απαραίτητη κατά τους πολύφωτους πατέρες της Εκκλησίας μας. Μάλιστα όλοι οι πατέρες, προτού αναλάβουν ποιμαντικά καθήκοντα με μελέτη, προσευχή και δάκρυα προετοιμάσθηκαν κατάλληλα και έλαβαν τη Θεία Χάρη έχοντας  πραγματική πρόοδο και επιτυχία στο έργο τους.

ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ

Ήρθε  όμως η ώρα να εκπληρώσω τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις. Κατετάγην στο στρατό και υπηρέτησα για τρία περίπου χρόνια. Στην αρχή δυσκολεύτηκα ως προς την εκπλήρωση των θρησκευτικών μου καθηκόντων, αλλά σιγά σιγά όλα τακτοποιήθηκαν.

Πάλι βρήκα εδώ μια καλή παρέα με κοινά ιδανικά. Συγκέντρωνα στρατιώτες σε μεγάλα βαριά οχήματα τα <<Ματαντόρ>> στο πυροβολικό, όπου μελετούσαμε τη Γραφή και τραγουδούσαμε χριστιανικά τραγούδια.

Το μεγαλύτερο διάστημα της στρατεύσεώς μου το πέρασα σε καιρό του πολέμου. Ο Θείος λόγος μας έδιδε δύναμη και είχαμε υψηλό ηθικό και θάρρος. Κάποτε ενώ μελετούσαμε τη Γραφή, πέρασε ένας λοχαγός και ρώτησε τι γίνεται εδώ; Τον χαιρετήσαμε καθώς συνηθίζεται και του εξηγήσαμε.  Τότε είπε στον υπολοχαγό: <<Έχουμε το 50 μετά Χριστό;>> Και έλαβε την απάντηση: <<Αυτός είναι ο Κανναβός.>> Το ίδιο κάναμε και όταν πέρασε ο Σωματάρχης.  Πάντως με παρακολουθούσαν να δουν τι άνθρωπος ήμουνα και στο τέλος όταν έφυγα από τη μονάδα με επαίνεσαν για όλη τη στρατιωτική μου σταδιοδρομία.

Πέρασα και πάρα πολλές δύσκολες στιγμές, αλλά με τη χάρη του Θεού όλα πήγαν καλά.  Μάλιστα αρκετές φορές γλίτωσα από βέβαιο θάνατο.  Χαρακτηριστικά, κάποια φορά στη περίοδο του πολέμου που ήμασταν όλοι κρυμμένοι σε ένα <<αμπρί>>, (σαν σπηλιά) στο βουνό, προαισθάνθηκα με τη χάρη του Θεού κάτι και άρπαξα με το ζόρι τους στρατιώτες και βγήκαμε όλοι έξω μαζί σε απόσταση 15 μέτρων.  Αμέσως μετά έπεσαν όλμοι σε εκείνο το σημείο που διαλύσανε τα πάντα και κατατρυπήσανε τον ασύρματό μου.  Παρά τους τόσους μεγάλους κινδύνους, τελείωσα σώος την  υποχρέωση μου  για τη πατρίδα, με τη χάρη του Θεού φυσικά.
Δόξα τω Τριαδικώ Θεώ.

ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ

Μετά το στρατό επέστρεψα στα ίδια, και σε ώριμη ηλικία πλέον πήγα και ερώτησα το πνευματικό μου, πατέρα Αθανάσιο, ποία ζωή να ακολουθήσω, την έγγαμη ή την άγαμο;  Και εκείνος μου πρότεινε τον έγγαμο βίο.

Έτσι προσευχόμουν στο Κύριο να με φωτίσει  πιο πρόσωπο θα ήταν κατάλληλο να βρω ως σύντροφο της ζωής μου για να δημιουργήσω οικογένεια.

Είχα μια <<πληροφορία>> και έκανα πρόταση γάμου στην οικογένεια του Οικονόμου για τη κόρη τους Ιφιγένεια. Εκείνοι συμφώνησαν και η Ιφιγένεια επίσης δέχθηκε να ενώσουμε τη ζωή μας.  Όταν ρώτησα και το  πνευματικό μου, εκείνος συμφώνησε μετά χαράς.

Ο γάμος μας τελέσθηκε στις 8 Οκτωβρίου το 1950 στην Παναγία Φανερωμένη στο Χολαργό.

Δημιούργησα με τη χάρη του Θεού μία πολυμελή οικογένεια, την οποία προσπάθησα και ανέθρεψα με πίστη και εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια.

Είχαμε πρόγραμμα με καθημερινή κοινή προσευχή, πρωί και βράδυ και μελέτη. Ξύπναγα πολύ πρωί για να προσευχηθώ και να μελετήσω είτε τις Ιερές Γραφές, είτε άλλα βιβλία κοινωνικά, που θα με βοηθούσαν στο τρόπο αντιμετωπίσεως του χαρακτήρα κάθε παιδιού, (*4) γιατί δεν είχε φυσικά κάθε παιδί την ίδια συμπεριφορά.

Στο σπίτι μας ήταν και το εργαστήριο κατασκευής δερματίνων τσαντών για τον επιούσιο, σε ειδικό δωμάτιο.
Η εργασία πήγαινε καλά, είχα και βοηθούς, αλλά βοηθούσαν και τα παιδιά. Εφοδίαζα μεγάλα καταστήματα της εποχής, όπως το Λαμπρόπουλο, το Κλαουδάτο και τον Δραγώνα.  Υπήρχαν διαστήματα με πολλή εργασία, αλλά και περίοδοι χωρίς δουλειά, ανάλογα την εποχή.

Για να μεγαλώσεις πολλά παιδιά δεν αρκεί τόσο ο προσωπικός κόπος, όσο η βοήθεια από το Θεό.
Με πίστη στο Θεό, με συνεργασία του πνευματικού και συμμετοχή στα Θεία μυστήρια, έρχεται και βοηθά η Θεία Χάρη.

Μου έλεγε ο τότε πνευματικός μου, θα δεις μεγάλα θαύματα στη ζωή σου και πράγματι έτσι έγινε. Παντού έβλεπα τη Θεία παρέμβαση στα δύσκολα προβλήματα που πάντα υπάρχουν και πολλές φορές είναι απρόβλεπτα.

Κάποτε είχα να εξοφλήσω ένα γραμμάτιο, αλλά η περίοδος να δώσω εμπόρευμα για να έχω τα χρήματα, δεν ήταν καθόλου καλή.  Σημειωτέον ότι είχα λαμβάνειν χρήματα από κάποιους κακοπληρωτές πελάτες, αλλά ποτέ κανενός  δεν <<διαμαρτύρησα>> το γραμμάτιο, ακόμα και όταν βρισκόμουν σε δύσκολη θέση.  Έτσι προσέφυγα στη Θεία Πρόνοια.

Έβαλα τότε όλη την οικογένεια να προσευχηθεί για να παρακαλέσουν το Κύριο να βρεθούν τα χρήματα και να μη διαμαρτυρηθούν τα γραμμάτια.

Στη συνέχεια προσπάθησα σε πολλά μαγαζιά να δώσω εμπόρευμα, αλλά εις μάτην, γιατί δεν ήταν κατάλληλη περίοδος. Πριν όμως καταλήξω στη Τράπεζα, στα σκαλιά της, βρέθηκε κάποιος που με ρώτησε αν πουλάω το εμπόρευμα.  Πρώτη φορά τον έβλεπα και με ευχαρίστηση, το έδωσα.  Με τα χρήματα αυτά εξόφλησα το χρέος μου.  Κάποιος Γέροντας (ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος), αργότερα όταν του ανέφερα αυτό το περιστατικό μου είπε ότι ήταν Άγγελος και όχι άνθρωπος .

Δεν θυμάμαι ούτε άλλη φορά να διαμαρτυρήθηκε κάποιο γραμμάτιο με τη χάρη του Θεού.

Επιστρέφοντας λοιπόν στο σπίτι, έφερα τα ευχάριστα νέα, χάρηκε όλη η οικογένεια και όλοι μαζί δοξάσαμε και ευχαριστήσαμε το Κύριο, γιατί άκουσε τις προσευχές μας και έλυσε το πρόβλημά μας, τόσο απροσδόκητα μάλιστα.

Έτσι παντού βλέπαμε ολοφάνερα τη Θεία Πρόνοια και καταφέραμε να μεγαλώσουμε και να σπουδάσουμε τα παιδιά μας.

Τις Κυριακές πάντα όλοι μαζί πηγαίναμε εκκλησία, στη συνέχεια τα παιδιά στο κατηχητικό και οπωσδήποτε το μεσημέρι έπρεπε όλοι να είμαστε παρόντες στο Κυριακάτικο γεύμα. Υπήρχε και η καλή συνήθεια να μένει στο τραπέζι και ένα πιάτο για το Χριστό. Αν δεν είχαμε φιλοξενούμενο πρόσωπο, στο τέλος το μοιραζόμεθα.

Η ανατροφή των παιδιών επίσης χρειαζόταν ειδική φροντίδα. Κάθε παιδί έχει και διαφορετικό χαρακτήρα.

Θυμάμαι κάποια φορά ένα περιστατικό, όπου σαν παιδιά με είχαν στενοχωρήσει και δεν ήθελαν να με ακούσουν.

Μετά από πολλή προσευχή, τα φώναξα και τους ρώτησα τι παρατηρούν στο πάγκο του εργαστηρίου που είχε πάνω ένα μεγάλο χαρτόνι.  Εκείνα άρχισαν τις υποθέσεις τους λοιπόν. Άλλος έβλεπε νερά, άλλος σταγόνες από πετρέλαιο ή οινόπνευμα. Όταν όμως τους είπα ότι ήταν τα δάκρυά μου γιατί με στενοχώρησαν με τη συμπεριφορά τους, έμειναν άφωνοι, τους έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό που αντίκρισαν, και είδα τελεία αλλαγή στη συμπεριφορά τους.

Μεγάλη βέβαια ήταν η προσφορά της συζύγου μου, που όχι μόνον βοηθούσε στη καθαριότητα του σπιτιού, στο μαγείρεμα, αλλά και στην εργασία στο μαγαζί.

Γι’ αυτό δοξάζω πολύ το Κύριο, που μου έδωσε μία τόσο εργατική και φιλότιμη σύντροφο, γιατί διαφορετικά δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα. Ειδικά σε μια πολύτεκνη οικογένεια, η μητέρα είναι το παν στην ανατροφή των παιδιών. Και μας έδωσε ο Θεός ευλογία με δέκα παιδιά και περισσότερα από τριάντα εγγόνια.

Και τελειώνω με άλλο ένα μεγάλο γεγονός από τη συνεχή Θεία Παρουσία στη ζωή μας. Ένα από τα παιδιά μας σε ηλικία 5 μηνών αρρώστησε βαριά. Το πήγαμε στον Ευαγγελισμό, αλλά έγινε λάθος διάγνωση και μας έδωσαν λάθος θεραπεία, με συνέπεια να μελανιάσει και να είναι έτοιμο να πεθάνει. Οι γιαγιάδες άρχισαν να κλαίνε και φοβούμενες μήπως μείνει στα χέρια τους, μου το έδωσαν εμένα. Αμέσως  πήρα το παιδί και πήγα  στην εκκλησία, ο Ιερέας διέκοψε τον εσπερινό και το κοινώνησε. Στη συνέχεια  πήγα στο Νοσοκομείο Παίδων, όπου οι γιατροί μου είπανε ότι δεν έχει ελπίδα σωτηρίας, γιατί το πήγαμε πολύ αργά. Τους είπα να κάνουν ότι μπορούν και τότε έφυγα.

Πράγματι ενήργησε πάλι η Θεία Πρόνοια και τελικά έγινε καλά.  Και όπως είπε ο μακαριστός π. Αναστάσιος, Ιερέας τότε του Λαϊκού  Νοσοκομείου, αυτό το παιδί κάποτε θα γίνει Ιερέας και πράγματι  έγινε και  είναι σήμερα ο Πατήρ Πέτρος.

Και έγγαμος πάντως υπήρχε η διάθεση και ο χρόνος της προσφοράς στον πλησίον.

Με νέες παρέες τώρα, κυρίως από το θρησκευτικό χώρο, πηγαίναμε σε επισκέψεις σε νοσοκομεία, σε φυλακές κάποτε, ή σε βοήθεια οποιουδήποτε είχε ανάγκη.  Είτε ατομικά είτε ομαδικά.

Μερικές φορές συγκεντρωνόμεθα αρκετοί φίλοι και πηγαίναμε όλοι μαζί κάποια Κυριακή, εθελοντικά, δηλαδή χωρίς πληρωμή, και βοηθούσαμε στο κτίσιμο του σπιτιού κάποιου συνανθρώπου μας, ανάλογα με τις γνώσεις του ο καθένας, είτε ως ηλεκτρολόγος, είτε βοηθώντας να μεταφέρουμε τη λάσπη, είτε κτίζοντας κλπ.

Κάποια φορά ως λαϊκός επεσκέφθηκα το Άγιον Όρος. Έφθασα πολύ αργά στην Ιερά Μονή Ιβήρων να προσκυνήσω τη Παναγία τη Πορταΐτισσα. Μόλις πέρασα μέσα στην αυλή της εισόδου με πλησίασε ένας μοναχός και έκπληκτος με ρώτησε πως μπήκα μέσα, αφού μόλις είχε κλείσει τη πόρτα και είχε βάλει τη μεγάλη μπάρα.  Μου είπε μάλιστα να προσέξω γιατί  για κάτι μεγάλο με προορίζει η Παναγία.

Σε κάποια εθελοντική βοήθεια οικοδομικής φύσεως, μου συνέβηκε ένα μεγάλο ατύχημα, που κόντεψα να σκοτωθώ και να μείνω παράλυτος. Μου έπεσε μια τσιμεντόπλακα και μόλις που πρόλαβα να γλυτώσω το κεφάλι μου, αλλά τραυματίσθηκε η σπονδυλική μου στήλη. Ήμουν καταματωμένος και θυμάμαι όλους να κλαίνε από πάνω μου πριν έλθουν οι πρώτες βοήθειες και  αντί να με παρηγορούν, τους έδινα εγώ θάρρος.

Τελικά βοήθησε ο Κύριος και  ξεπέρασα και αυτό το μεγάλο πρόβλημα, μετά όμως από αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτό το ατύχημα είχε συνέπεια για πολλά χρόνια να διακόψω την εργασία μου, γιατί δεν έπρεπε να σκύβω, λόγω της βλάβης μου στη σπονδυλική στήλη, που ευτυχώς δεν έσπασε!

ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ, ΑΠΟ ΛΑΪΚΟΣ, ΚΛΗΡΙΚΟΣ

Από μικρός, στο χωριό που γεννήθηκα πήγαινα στην εκκλησία και όταν δεν είχαμε Ιερέα πήγαινα κρυφά από τους γονείς μου, στο διπλανό χωριό. Επίσης όταν έβλεπα Ιερέα τον πλησίαζα και τον ρωτούσα πως να γίνω καλύτερος ή διάφορα άλλα θέματα πίστεως.

Αργότερα που γνώρισα την αλήθεια του Ευαγγελίου, είχα πόθο για την Ιερωσύνη και προσευχόμουν στο Κύριο να με αξιώσει να τον υπηρετήσω.  Ειδικά όταν ήμουν στη Λαμία και γνώρισα βαθύτερα το Χριστό από το μακαριστό Κύριο Σταμάτη Πανούτσο, με τη συνεχή συμμετοχή στα μυστήρια και τη καθοδήγησή μου  από τον πατέρα Γεώργιο.

Η επιθυμία μου για την Ιερωσύνη δυνάμωσε πιο πολύ στην Αθήνα που παρακολουθούσα τους θρησκευτικούς κύκλους και μελετούσα τη Γραφή και τους πατέρες και γνώρισα αξιόλογους πνευματικούς.  Πολλοί από αυτούς που συναναστρεφόμουν, επανειλημμένως με πρότειναν για την Ιερωσύνη.

Χαρακτηριστικά ένας σεβάσμιος Γέροντας μου είπε: <<Σου ρίχνω τη μηλωτή του Ηλιού να γίνεις Ιερέας.>>

Ένας άλλος αρχιμανδρίτης και συγγραφέας με κάλεσε μετά τη Θεία Λειτουργία και αφού μου έκανε διάφορες ερωτήσεις μου είπε προστακτικά: <<Θέλεις δε θέλεις να γίνεις Ιερέας>>.

Σε κάποια θρησκευτική σύναξη είχαμε θέμα περί Ιερωσύνης. Τότε πολλοί μου συνέστησαν να γίνω Ιερέας και να το αναφέρω στον πνευματικό μου.  Ο πνευματικός μου, που ήταν τότε ο πατέρας Δημήτριος Οικονόμου συμφώνησε και  το πρότεινε στον γνωστό από τα νεανικά μας χρόνια και επίσκοπο τότε Δημητριάδος και Αλμυρού, πατέρα Ηλία Τσακογιάννη.

Τότε κατά τη προσφιλή μου συνήθεια, αποσύρθηκα κατά μόνας λίγο καιρό στη Πάρνηθα, έκανα τη γνωστή μου άσκηση, προσευχήθηκα και ένοιωσα τη κλήση, έλαβα ‘’πληροφορία’’.

Κατόπιν με την σύμφωνο γνώμη της συζύγου και των παιδιών μου, χειροτονήθηκα Διάκονος στο Βόλο στις 4 Οκτωβρίου 1970 στον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως.

Τα ιερά άμφια μου τα δώρισε ο εξαίρετος κύριος και κουμπάρος μου, Ιωάννης Πονηρός. Χειροτονήθηκα πρεσβύτερος μετά από ένα μήνα στις 8 Νοεμβρίου 1970 στον Ιερό Ναό Φανερωμένης Χολαργού, πάλι από τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος Σεβασμιότατο π. Ηλία.

Στις 12 Νοεμβρίου 1970 ο μακαριστός μητροπολίτης π. Ηλίας, με διόρισε Ιερέα σε ένα χωριό της περιοχής Αλμυρού, στα Βρύναινα, μαζί με άλλες 2-3 μικρότερες ενορίες, του Αγίου Ιωάννη, στο βουνό με κάτι τσοπάνηδες και τη Κονταρόλακα.

ΚΛΗΡΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΣΕ ΒΡΥΝΑΙΝΑ

Με το που ανέλαβα υπηρεσία στη Βρύναινα κατά πρώτον άρχισα τις τακτικές Ιερές ακολουθίες. Έκανα συχνά κηρύγματα, είχα δανειστική βιβλιοθήκη και επισκεπτόμουν τα σπίτια για να  γνωρίσω καλύτερα το λαό του Θεού, τα προβλήματά τους και επίσης να κάνω αγιασμό ή ευχέλαιο, χωρίς φυσικά να παίρνω χρήματα. Μάλιστα κάποια φορά που τέλεσα μυστήριο σε κάποια οικογένεια, επειδή δεν λάβαινα χρήματα, κάποιος μου έβαλε κρυφά στη τσέπη ένα χιλιάρικο και το αντιλήφθηκα όταν μπήκα στο Λεωφορείο.

Αυτό το έμαθε και ο Σεβασμιότατος και μου είπε να παίρνω τα χρήματα γιατί είχα μεγάλη οικογένεια.  Όμως του είπα με τρόπο να μην ανακατεύεται στα οικονομικά. Αργότερα το κατάλαβε και το έφερνε για παράδειγμα στους άλλους Ιερείς.

Μεγάλη εντύπωση  μου προξένησε το γεγονός ότι κανείς δεν εξομολογείτο στο χωριό, μάλιστα ούτε οι Ιεροψάλτες.

Τους ρώτησα πως πηγαίνετε και κοινωνάτε χωρίς εξομολόγηση; Δυστυχώς, υπάρχει μεγάλη άγνοια και χρειάζεται πολλή δουλειά στο τομέα αυτό.

Αφού λοιπόν τους μίλησα και τους ανέλυσα το μυστήριο, κατόπιν έφερα ένα πνευματικό στο χωριό, για εξομολόγηση.

Για παραδειγματισμό, εξομολογήθηκα πρώτος εγώ και έπειτα   οι υπόλοιποι.  Επειδή δεν είχα άδεια εξομολόγου, αρκετοί από το ποίμνιο μου ζήτησαν να γίνω  πνευματικός.

Έτσι το ανέφερα στον επίσκοπο και εκείνος συμφώνησε και μου έδωσε την άδεια του εξομολόγου.

Έκανα συχνές περιοδείες στα διπλανά χωριά για ιερές ακολουθίες, ομιλία, εξομολόγηση και ειδικά κάθε  Πάσχα, έκανα Ανάσταση,  εκτός από τη μεγάλη Ενορία και σε άλλες τρείς μικρότερες, σε διαφορετικές ώρες φυσικά.

Στους άνδρες έκανα θρησκευτικό κύκλο σε πρωινές ώρες  και ξέχωρα στις γυναίκες το απόγευμα. Στα παιδιά έκανα κατηχητικό χωριστά για τα αγόρια και τα κορίτσια. Επίσης πηγαίναμε  εκδρομές και τα μάθαινα διάφορα χριστιανικά τραγούδια.

Αν και δεν το περίμενα, ως κληρικός συνάντησα τεράστια προβλήματα στη διαποίμανση.

Το πρώτο πρόβλημα ήταν που στο χωριό υπήρχε ένας οίκος ανοχής που συγκέντρωνε κόσμο από μέσα, αλλά και από διπλανά χωριά και αυτό δυσκόλευε το πνευματικό μου έργο. Ξεκίνησα τότε κάποιες ενέργειες. Πήγα  στην Αστυνομία, αλλά  αδυνατούσε να βοηθήσει. Κατόπιν πήγα στην Εισαγγελία στο Βόλο που όχι μόνο δεν με βοήθησαν, αλλά επί πλέον με απείλησαν. Τέλος πήγα στον επίσκοπο της περιοχής, αλλά ούτε εκείνος μπόρεσε να με βοηθήσει.

Έτσι κατέφυγα στο Μέγα Δεσπότη να δώσει τη λύση. Θυμάμαι ότι ήταν ώρα 11 το βράδυ και μπήκα στην Αγία Τράπεζα προσευχόμενος και είπα: <<Κύριε Ιησού Χριστέ, έκανα ότι εξαρτάται από μένα και κανείς δεν με βοήθησε, σε παρακαλώ να λύσεις Εσύ το πρόβλημα>>.

Πράγματι μετά από 24 ώρες λύθηκε το πρόβλημα.  Ενώ μέχρι εκείνη την ώρα κανείς δεν με βοηθούσε, τώρα βρέθηκαν άνθρωποι που την κυνήγησαν και την έδιωξαν από το χωριό. Δόξα σοι ο Θεός!

Τα καλοκαίρια έπαιρνα άδεια και πήγαινα, όπως συνήθιζα, με την οικογένειά μου στη Πάρνηθα.

Εκεί λειτουργούσα στο μετόχι της Ιεράς Μονής Πετράκη, στην Αγία Τριάδα, με Ιεροψάλτη το (Δοκ. Μοναχό) κύριο Θεόδωρο Σαρρή.

Και εκεί ήταν ευκαιρία πνευματικού έργου γιατί έρχονταν παραθεριστές να εξομολογηθούν, να μεταλάβουν και να ωφεληθούν.

Ο Σεβασμιότατος π. Ηλίας μου ανέθεσε επίσης κάποιες μέρες να εξομολογώ και στο Βόλο. Όμως έπρεπε να είμαι εγκαίρως στην ώρα του φαγητού όπου παρευρίσκετο και ο ίδιος. Κάποια φορά ήταν πολλοί οι εξομολογούμενοι, τους λυπήθηκα για να μη ταλαιπωρηθούν  και έρθουν άλλη φορά και έτσι άργησα να πάω στο δείπνο.

Μόλις τελείωσα πήγα και κάθισα, αλλά ο επίσκοπος  μου έκανε  αυστηρή παρατήρηση και επίπληξη. Μου έδωσε δε ένα ψεύτικο μήλο και μου είπε: <<Να τι έκανες>>.  Εκείνη τη στιγμή του είπα: <<Σεβασμιότατε, να μη μπορώ να λυπηθώ;>> και γελάσαμε τότε και οι δύο.

Ο Ναός στο χωριό Βρύναινα ήταν σε άθλια κατάσταση.

Υπήρχε φόβος να πέσει και είπαμε με τη βοήθεια του Θεού να τον ανακαινίσουμε. Ζήτησα από τον κόσμο να κάνουμε ένα σύλλογο, ή να βοηθήσουν, αλλά  δεν συμφωνούσαν.

Τότε άρχισα μόνος μου να κάνω κάποιες εργασίες στο Ναό, βρίσκοντας  εργάτες από το χωριό που τους πλήρωνα με λεφτά που προέρχονταν από εράνους με κουπόνια, τα οποία πουλήθηκαν πιο πολύ στην Αθήνα.  Με ενέργειές μου λάβαμε και από τη Πολιτεία περίπου 50.000 δραχμές.

Πρότεινα και έγιναν οι εργασίες με αντισεισμικό τρόπο. Στρώσαμε στο δάπεδο κολόνες δεξιά και αριστερά. Έπειτα βάλαμε κολόνες και μέσα στους τοίχους και πάνω δέσαμε τη σκεπή. Δέθηκε τόσο καλά ο Ιερός Ναός, που αργότερα στο μεγάλο σεισμό άντεξε, ενώ έπεσαν πολλά σπίτια και πολλές άλλες εκκλησίες στη  γύρω περιοχή. Τότε κατεστράφη και η παλαιά Ιερά Μονή Ξενιάς.

Παρόλα αυτά εκείνη τη περίοδο δεν ήταν λίγες οι κατηγορίες και οι υπαινιγμοί σε βάρος μου. Αργότερα βέβαια όταν έφυγα, όλοι αναγνώρισαν το έργο που έγινε με τη βοήθεια του Θεού.

Όταν ήρθε η ώρα να μετατεθώ, είχα εξοφλήσει όλα τα χρέη και άφησα μάλιστα στο ταμείο 30.000 δραχμές περίσσευμα.

Μόλις έμαθα τη μετάθεσή μου, για ένα μήνα έκανα καταγραφή όλων των πραγμάτων που ανήκαν στην ενορία.

Έπειτα κάλεσα  όλους στη πλατεία της Εκκλησίας  για να αποδώσω λογαριασμό, να ελέγξουν τις καταστάσεις των έργων και να υπογράψουν ότι όλα έχουν καλώς.

Αρχικά οι περισσότεροι αρνήθηκαν, αλλά βρέθηκαν σε δύσκολη θέση, γιατί δεν είχαν δίκαιο. Όμως υπήρχαν δύο –  τρεις που με υποστήριξαν.  Ένας από αυτούς μάλιστα που ήταν αριστερών φρονημάτων και δεν εκκλησιάζετο τακτικά, αλλά με εκτιμούσε και έφερνε τα παιδιά του στο κατηχητικό, τους είπε: <<Βρε δε ντρέπεσθε, αυτός δεν παίρνει τα δικά του λεφτά, θα παίρνει τα δικά μας;>>. Ένας άλλος τους είπε ότι θα μας πλάκωνε η σκεπή, αν δεν την έφτιαχνε ο πάτερ Σωτήριος.

Τελικά από μόνοι τους  εκείνη την νύχτα συσκέφθηκαν και αποφάσισαν να τα ελέγξουν. Τα είχα όλα αναλυτικά, με όλα τα δικαιολογητικά, ώστε στον έλεγχο δεν βρήκαν κανένα λάθος. Έτσι  υπέγραψαν όλοι οι αρμόδιοι.

Κατόπιν τους παρέδωσα τη κατάσταση με όλα τα έργα της ανακαινίσεως του Ναού, αλλά και ό,τι εικόνες αξίας είχαν καθώς και ένα αξιόλογο Ευαγγέλιο  τα οποία μάλιστα τα είχα φυλαγμένα σε ειδικό μέρος, με κλειδαριά ασφαλείας.

Λίγο πριν φύγω από το χωριό, ο πρόεδρος μου ζήτησε να γίνουν στο χώρο της Εκκλησίας γραφεία της κοινότητος! Φυσικά αρνήθηκα, με συνέπεια να με φοβερίσει.

Έκανα τότε αναφορά στον Επίσκοπο στο Βόλο και στο Δήμαρχο οι οποίοι και τον επιπλήξανε. Όμως εκείνος για ένα μήνα δεν μου μιλούσε, ενώ εγώ καθημερινά τον καλημέριζα.  Στο τέλος το κατάλαβε και μου είπε: <<Εσύ πάτερ δεν δούλευες απλώς, αλλά μόχθησες για μας, εσύ είσαι σαν Δεσπότης>>. Στο χωριό αυτό απεχώρησα με μετάθεση μετά από έξι περίπου χρόνια, αλλά σχεδόν κάθε χρόνο το επισκεπτόμουν. (*5)

Ο λόγος που μετατέθηκα ήταν για να έλθω πιο κοντά στην Αθήνα, στη πολυμελή οικογένειά μου πράγμα που συνέβηκε με τη Θεία Χάρη, ως εξής:

Σε μία επίσκεψη στην Αίγινα της πρεσβυτέρας στην κατά σάρκα αδελφή μου και μοναχή Νεκταρία στο Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, συνάντησε κάποιες κυρίες.

Όταν γνωριστήκανε, ρώτησαν εκείνες που υπηρετούσα και μόλις έμαθαν ότι είχα πολυμελή οικογένεια στην Αθήνα, υποσχέθηκαν ότι θα το αναφέρουν στον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Αθηνών κύριο Σεραφείμ, στο περιβάλλον του οποίου ανήκαν για να έρθω στην Αθήνα.

Οι κυρίες αυτές κυρίως, αλλά και κάποιοι άλλοι,  ενημέρωσαν τον αρχιεπίσκοπο και εκείνος μεσολάβησε να μετατεθώ και να έρθω πιο κοντά στην Αθήνα. Πρώτη μετάθεση έγινε στη Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδίας.

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΘΗΒΩΝ

Στη Μητρόπολη Θηβών, υπηρέτησα αρχικά στα Βάγια στην ενορία του Αγίου Αθανασίου. Από εδώ μπορούσα να πηγαίνω πιό τακτικά να βλέπω την οικογένειά μου στην Αθήνα. Εδώ όμως αντιμετώπισα  τεράστιο πρόβλημα στη διαποίμανση που ούτε καν το φανταζόμουν.

Συγκεκριμένα σε μια άλλη εκεί κοντά μεγάλη ενορία όταν κοιμήθηκε ο Ιερέας της, ο επίσκοπος, μου ανέθεσε να επιβλέπω και αυτή την ενορία.

Ανέφερα στον επίσκοπο ότι έχω πολλή εργασία στη δική μου ενορία και απ’ ότι γνωρίζω είναι και δύσκολοι άνθρωποι εκεί, αλλά  εκείνος επέμεινε.

Πήγα λοιπόν στην ενορία αυτή και τους εξήγησα ότι με έστειλε ο Μητροπολίτης.  Παραδόξως τότε κάποιοι ενορίτες αντιστάθηκαν βίαια εναντίον μου με αρχηγό κάποιο Ιερέα και χωρίς λόγο μου επιτέθηκαν, με έσπρωξαν στο τέμπλο και με απείλησαν να με κτυπήσουν, αν δεν έφευγα. Έτσι αναγκάσθηκα και έφυγα, κάνοντας τη σχετική αναφορά στη Μητρόπολη.  Όμως δεν έγινε  τίποτα και τα πράγματα χειροτέρευαν. Μάλιστα παράνομα, έφερναν άλλους Ιερείς να εκτελούν τα μυστήρια βαπτίσεως και γάμου.

Μία φορά είχα να κάνω μια βάπτιση και μέχρι να τελειώσει το κατηχητικό που έκανα, ήλθε άλλος Ιερέας και την έκανε. Άλλη μέρα είχα συμφωνήσει  με ένα Ιερέα να κάνει μία βάπτιση σε πιστούς που θα έρχονταν από την Αθήνα.

Εκείνη την ώρα του μυστηρίου είχα άλλού απασχόληση και για να με εκθέσει, εκείνος δεν ήρθε να κάνει το μυστήριο. Τότε τηλεφώνησα στη Μητρόπολη και τον ανάγκασαν να συμμορφωθεί.

Το πράγμα όμως παράγινε και σε μία άλλη περίπτωση ένας ιεροκήρυκας πήρε την άδειά μου για το γάμο και  δεν με άφηνε να ιερουργήσω, οπότε έβγαλα το πετραχήλι και έφυγα. Έγινε μεγάλος σκανδαλισμός των πιστών και κάποιες κυρίες μάλιστα, τηλεφώνησαν στη Μητρόπολη. Ο Ιερέας εκείνος τότε  φοβήθηκε μη βρει το μπελά του, επειδή η άδεια ήταν στο όνομά μου, και δεν άρχιζε το μυστήριο. Ο κόσμος περίμενε και

τελικά έστειλαν να με βρουν. Πήγα, αλλά με όλα αυτά, τέλεσα το μυστήριο με τρία τέταρτα περίπου καθυστέρηση, ώστε όπως ήταν λογικό, ο κόσμος αγανάκτησε. Κατόπιν έκανα αναφορά στη Μητρόπολη, και προφορικά και εγγράφως, για την όλη κατάσταση, αλλά δεν λάβαινα απάντηση για ένα μήνα περίπου.

Εν τω μεταξύ στενοχωρήθηκα πάρα πολύ όλο αυτό το διάστημα, μέχρι δακρύων γι’ αυτό το σκανδαλισμό των πιστών. Συμβουλεύτηκα τότε το πνευματικό μου, μήπως εγώ κάπου φταίω και μου είπε ότι αλλού είναι το πρόβλημα.

Προσευχόμενος και μελετώντας τον Ιερό Χρυσόστομο έπεσα σε παρόμοιου θέματος σκανδαλισμό, παρηγορήθηκα, πήρα θάρρος, ανακουφίσθηκα και τελικά έγιναν όλα όπως τα έλεγε ο Ιερός πατήρ.

Μετά από πάροδο περίπου ενός  μηνός και αφού δεν έλαβα απάντηση στις αναφορές μου, για την όλη κατάσταση, ενώ και άλλοι τον ενημέρωναν αρμοδίως, τότε αποφάσισα  να δω προσωπικά το Μητροπολίτη.

Πρώτα πήγα στην Αγία Τράπεζα και προσευχήθηκα στο Κύριο να με βοηθήσει με ιδιαίτερη επίκληση στον  απόστόλο Παύλο και σε έναν άλλο μεγάλο Άγιο (*6). Έτσι πήρα πολλή δύναμη. Στη συνέχεια πήγα στη Μητρόπολη να βρω τον επίσκοπο.

Πράγματι εκείνος με δέχθηκε, αλλά παρά το σεβασμό που του είχα, του μίλησα σκληρά για την αλήθεια και του είπα: <<Θα σας κρίνει ο Θεός Σεβασμιότατε, ειδικά για τον σκανδαλισμό των ψυχών. Παρά την προειδοποίηση μου και τόσων άλλων προσώπων, τίποτε δεν κάνατε. Είναι διοίκηση αυτή; Παρακαλώ να μου επιτρέψετε να φύγω από εδώ>>.

Ο επίσκοπος εξεπλάγη από την αγανάκτησή μου, θορυβήθηκε,  σκέφθηκε για λίγο, και κατάλαβε το πρόβλημα  μου. Ζήτησε συγνώμη αλλά αρνήθηκε κάθε σκέψη να φύγω από τη μητρόπολη. Ανέλαβε την ευθύνη για την κατάσταση, έθεσε σε αργία τον ιεροκήρυκα που αναφέραμε και υποσχέθηκε να τακτοποιήσει άμεσα όλα τα προβλήματα, τέλος με ασπάσθηκε και έφυγα.

Στη κωμόπολη Βάγια Θηβών υπηρέτησα τρία χρόνια με συνεχή κηρύγματα, κατηχητικά, ιερές ακολουθίες, εκδηλώσεις, αλλά και φέρνοντας εκλεκτούς ομιλητές από την Αθήνα. (*7)  Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην αγάπη μου, και με στήριξε με κάθε τρόπο.

Μετά τα Βάγια  ο επίσκοπος με μετάθεσε  στο χωριό Αμπελοχώρι.  Εδώ ευτυχώς δεν είχα προβλήματα σοβαρά, εργάσθηκα με την ήδη αποκτηθείσα εμπειρία μου και για τρία περίπου χρόνια,  κατόπιν  αποχαιρέτισα  τη Βοιωτία.

Από τη Βοιωτία ήρθε η μετάθεσή μου για τη Νίκαια.

Σημειωτέον ότι για να γίνω Ιερέας βγήκε τότε κάποιος νόμος που επέτρεπε σε Ιερείς που δεν είχαν πλήρεις γραμματικές γνώσεις, να γίνουν. Μάλιστα όταν κάποιοι σχολίαζαν αυτό το νόμο, για (να έχουμε μόνο μορφωμένους) Ιερείς ο πνευματικός μου τότε πατέρας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, έλεγε στα πνευματικά του παιδιά: <<Και μόνο για τον πατέρα Σωτήριο να έγινε αυτός ο νόμος,  είναι σωστός>>.

ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΝΙΚΑΙΑΣ

Εδώ λειτουργούσα στο εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονος που ανήκε στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας.

Η ιδιαιτερότητα στο χώρο αυτό είναι ότι ο κόσμος στην αρρώστια του έρχεται πιο κοντά στο Θεό.

Και ως μεγάλο νοσοκομείο που είναι θέλει να είσαι σε συνεχή ετοιμότητα, να τρέχεις να εξομολογείς και να κοινωνείς τους ασθενείς.

Υπηρέτησα για δύο περίπου χρόνια με άριστες αναμνήσεις.

Ο τότε Μητροπολίτης Νικαίας κ. Γεώργιος Παυλίδης, με είχε σε εκτίμηση και στενοχωρήθηκε όταν δόθηκε εντολή από τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Αθηνών κ. Σεραφείμ να μετατεθώ στην Αθήνα.

ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ

Στην Αθήνα ήρθα 27 Οκτωβρίου 1987 με διορισμό στον Άγιο Γεώργιο Ζωγράφου.  Στις 4 Νοεμβρίου μου ήρθε απόσπαση στο Θεραπευτήριο <<Ευαγγελισμός>> στην ομώνυμη εκκλησία. Εδώ θα μείνω πλέον μέχρι τη συνταξιοδότησή μου.  Το νοσοκομείο αυτό είναι ως γνωστόν από τα μεγαλύτερα στην Ελλάδα και είναι σαν να υπηρετείς σε ένα υπερωκεάνιο.  Εδώ έδωσα όλες τις δυνάμεις μου, γιατί το μεγαλύτερο διάστημα ήμουν μόνος.

Οι δωρητές του Νοσοκομείου είχαν μεριμνήσει να έχει ο Ιερέας ένα δωμάτιο να μπορεί να προλαβαίνει τους ασθενείς ειδικά σε έκτακτες καταστάσεις. Στα νοσοκομεία τα μυστήρια δεν προγραμματίζονται.

Έπρεπε λοιπόν να ξυπνώ νωρίς, γιατί η Θεία Λειτουργία πρέπει να τελειώνει νωρίτερα ώστε να κοινωνούν οι ασθενείς πριν να πάρουν τα φάρμακά τους. Το σπίτι μου δεν ήταν κοντά και  έτσι τα περισσότερα βράδια έμενα εκεί. Όμως το δωμάτιο αυτό δεν ήταν σε καλή κατάσταση.

Σε κάθε βροχή έμπαιναν νερά από τη στέγη και έβαζα νάιλον να μη βραχούν τα βιβλία και τα ρούχα μου, αλλά παρά τις διαμαρτυρίες μου, δεν το επισκεύαζαν.

Όταν δε τελευταία μου είπαν να φύγω για να το επισκευάσουν, τελικά μόλις το έφτιαξαν, το έδωσαν σε άλλους. Εάν όμως δεν μένει κανείς μέσα στο Νοσοκομείο δεν γίνεται σωστή εργασία, λόγω των επειγόντων περιστατικών.

Το έργο που πρέπει να επιτελέσει ένας Ιερέας στο Νοσοκομείο είναι πολύ μεγάλο. Ο άνθρωπος θέλει βοήθεια στην ασθένειά του και πλησιάζει πιο εύκολα στα μυστήρια.

Αν λοιπόν θέλει κάποιος να κάνει ευσυνείδητα το καθήκον του, πρέπει να κυνηγάει τη δουλειά. Όταν σου ζητούν τη Θεία Κοινωνία, πρέπει να τους πείσεις να εξομολογηθούν πρώτα, γιατί οι περισσότεροι δεν το καταλαβαίνουν. Και επειδή κάθε άνθρωπος είναι και διαφορετικός, πρέπει με μεγάλη προσοχή και προσευχή να τους πλησιάζεις.

Έχω συναντήσει ανθρώπους που δεν ήθελαν ούτε καν να ακούσουν για εξομολόγηση, αλλά όταν τους πλησιάσεις με αγάπη και υπομονή, οι πιο πολλοί μαλακώνουν.  Θυμάμαι πολλούς από δαύτους που στο τέλος με καταφιλούσαν.

Αυτές είναι αξέχαστες εμπειρίες και από τις πιο όμορφες στη ζωή μου.  Είναι πολύ δύσκολη και κουραστική η υπηρεσία σε Νοσοκομείο, γι’ αυτό και δεν βρίσκονται εύκολα άνθρωποι να υπηρετήσουν. Πρέπει ανά πάσα στιγμή να είσαι σε επιφυλακή για επείγουσες περιπτώσεις, μήπως και προλάβεις να σώσεις κάποια ψυχή έστω και πριν την τελευταία της ώρα.

Επίσης χρειάζεται διάκριση στα τυχόν επιτίμια, διότι αν κάποιος είναι κοντά στη τελευτή του, πρέπει να κριθεί κατ’ οικονομία, με πιό επιείκεια.

Ένα συγκλονιστικό γεγονός μου συνέβηκε με κάποιον που ήρθε σε απόγνωση και δεν ήταν από τους ασθενείς, αλλά από εκείνους που έρχονται από έξω, είτε για να συμμετέχουν στις Ιερές ακολουθίες, είτε για να τύχουν των θείων μυστηρίων, είτε έστω για να ανάψουν ένα κεράκι.

Αυτός λοιπόν θέλησε να τερματίσει τη ζωή του. Τον αντιλήφθηκα, τον πλησίασα και του είπα πόσο μεγάλο κακό είναι η αυτοκτονία, που ούτε να το σκέπτεται κανείς δεν πρέπει. Μετά τον συμβούλευσα και του είπα ότι έχει όλη μου τη συμπαράσταση να τον βοηθήσω παντού, και στη δουλειά και στα χρήματα και ό,τι θέλει. Αυτός συγκινήθηκε και έκλαιγε.  Κατόπιν του είπα να ξαναέλθει σε μια βδομάδα.

Πράγματι  ξανάλθε. Του έδειξα πάλι την αγάπη μου, για να τον βοηθήσω και αφου  είχα προετοιμασθεί κατάλληλα με νηστεία, προσευχή  και τη Θεία Κοινωνία, όπως πρέπει σε τέτοιες καταστάσεις – επειδή εκτίμησα ότι είχε δαιμόνιο – του διάβασα τους εξορκισμούς. Τέλος του είπα ότι αν χρειασθεί οτιδήποτε να ξανάρχεται και του έδωσα πάλι κάποια χρήματα μέχρι να τακτοποιηθεί.

Ο άνθρωπος ελευθερώθηκε, του βγήκε το δαιμόνιο, αλλά αυτό  φεύγοντας από εκείνον, απειλούσε εμένα. Πιο συγκεκριμένα ερχόταν κάθε βράδυ σπίτι  επί τρεις μέρες, και με φοβέριζε.

Με συμβούλευε να κρεμάσω το πετραχήλι και με απειλούσε να φύγω από τον Ευαγγελισμό για να σωθώ, διαφορετικά θα κινδύνευα και εγώ και η οικογένειά μου.

Δεν εμφανίζετο με σχήμα, αλλά ακούετο η φωνή του περίεργη και ανατριχιαστική. Μεταξύ των πολύωρων <<συμβουλών>> του αργά το βράδυ, ήταν και κάτι εκφράσεις αγανάκτησης. Έλεγε συχνά: <<Με έκαψες, μου κατέστρεψες τη φωλιά, θα κάνω ζημιά στα παιδιά σου, θα σου κάψω το σπίτι αν δεν παραιτηθείς, πέταξε το πετραχήλι, φύγε από τον Ευαγγελισμό κ.λ.π.>>. Επίσης έλεγε και άλλα πολλά σχόλια, όπως π.χ. <<κρίμα, κρίμα στο παλικάρι που το έκανες παπά>> εννοώντας το γιο μου.  Τις δυο πρώτες νύκτες δεν έκανα καμία ενέργεια, γιατί κατάλαβα τι συνέβαινε και σιωπούσα. Τη τρίτη όμως κατά σειρά νύκτα βλέποντας και την πρεσβυτέρα έντρομη, πήρα το πετραχήλι και τότε αμέσως εξαφανίσθηκε και πλέον άλλη φορά δεν με ενόχλησε.

Όμως ό,τι δεν κατάφερε ο πονηρός στην Αθήνα, το προσπάθησε αργότερα στο πατρικό μου σπίτι, στο χωριό.

Εκεί λοιπόν έβαλε τους χωρικούς και τους ανθρώπους του συλλόγου από την Αθήνα, καμία τριανταριά περίπου, εναντίον μου. Συγκεκριμένα όταν έγινε σεισμός στο χωριό μου στη Περιθιώτισσα Δωρίδας, χρειάσθηκε να επισκευασθεί το σπίτι εκ θεμελίων. Ήρθε επιτροπή από το κράτος το έλεγξε και έδινε δάνειο για να ανορθώσουμε το σπίτι.

Και ενώ λόγω της αποστάσεως είχα εμπιστευθεί σε συγγενή μου να κάνει τις σχετικές ενέργειες, αυτός τελικά έβαλε το πατρικό μου, στο δικό του όνομα. Μάλιστα συνεννοήθηκε με άλλους και με το πρόεδρο της κοινότητος και χάλασαν τη μάνδρα και πήραν το γύρω έδαφος. Ρώταγα συνεχώς  για την πορεία της υποθέσεως και εκείνος με καθησύχαζε ότι “περπατάει”.

Όμως κάποια φορά έμαθα τι συνέβηκε, όταν ήρθε η ώρα να πάρω τα χρήματα.  Του ζήτησα εξηγήσεις, αλλά η απάντηση αυτού και του προέδρου ήταν: “αποφασίζουμε και διατάσσουμε”. Και επί πλέον  άκουσα να μου λένε ότι δεν πρέπει να κάνω εδώ το σπίτι, αλλά αλλού. Μα αυτό είναι το πατρικό μου σπίτι, είπα, σε αυτό γεννήθηκα, μεγάλωσα και θα πάω αλλού;

Οπότε αναγκάσθηκα πλέον να βάλω δικηγόρο.  Συνάμα προσευχόμασταν στο Κύριο και στον Άγιο Δημήτριο, προστάτη του χωριού.

Στο μεταξύ πήγα και στο Μητροπολίτη της περιοχής και εξέθεσα το πρόβλημα, επειδή δίπλα στο σπίτι μου ήταν και ο Ναός του χωριού. Η γνώμη του επισκόπου ήταν ότι δεν θα μπορέσω έτσι που είναι τα πράγματα να το πάρω.

Τότε του είπα ότι  όπως ο Χριστός δεν νικιέται, έτσι και όποιος είναι μαζί με το Χριστό,  ζει τη συμμαχία,  δεν νικιέται.

Οι Απόστολοι νίκησαν το κόσμο επειδή είχαν ζώσα πίστη και ζούσαν τη συμμαχία με το Χριστό. Μα πως τότε εκτελούσαν και θανάτωναν του Αποστόλους, αφού είχαν τη συμμαχία με το Χριστό; Αυτό δεν είναι ήττα τους, αλλά χάρις  από το Θεό.

“Υμίν εχαρίσθη υπέρ Χριστού όχι μόνον εις Αυτόν πιστεύειν, αλλά και υπέρ Αυτού πάσχειν”.

Έτσι και εμείς ζώντας τη συμμαχία με το Θεό, με ζώσα πίστη, θα νικήσουμε και με τη πρεσβεία του Αγίου Δημητρίου, προστάτη του χωριού μας.

Πράγματι, όταν έγινε το δικαστήριο  αναγνώρισε το δίκαιο. Τότε τους ζήτησα να ομολογήσουν ότι  φταίνε διαφορετικά θα συνεχίσω το δικαστήριο μέχρι πλήρους δικαιώσεως. Ορκίστηκαν ότι είχα δίκαιο και τους επεβλήθη χρηματική ποινή. Στο μεταξύ μέχρι να δικαιωθούμε, πέθανε ο πρόεδρος, ένας αξιωματικός και μια κυρία. Μάλιστα κάποιοι απέδωσαν το θανάτό τους σε μένα.  Όμως όχι μόνο δεν ευχήθηκα τίποτε κακό, για κανένα, όσο ζούσαν, αλλά και τώρα όσο θα ζω θα τους μνημονεύω, για τη σωτηρία τους.

Τελικά κτίσαμε ένα ωραίο διώροφο σπίτι, έστω  μετά από πολλές περιπέτειες και κυνηγητά.

Και τέλος, όταν με δικαστική απόφαση έπρεπε να πληρώσουν αποζημίωση περίπου οκτώ εκατομμύρια,  δεν τα απαιτήσαμε, αλλά τα χαρίσαμε για να ειρηνεύσουν τα πράγματα και εφ’  όσον ο σκοπός επετεύχθη.

Στο Θεραπευτήριο “Ευαγγελισμός” πάντως έχω τις καλύτερες αναμνήσεις μου και τις μεγαλύτερες συγκινήσεις.  Και ευχαριστώ όλους όσους με βοήθησαν στο δύσκολο έργο αυτό, τους κατά καιρούς Ιεροψάλτες, τις Αδελφές και πολλούς από το ποίμνιο που συνήθως έρχονταν από πολύ μακριά.

Με τη Χάρη του Θεού πιστεύω ότι σώθηκαν πάρα πολλές ψυχές, έστω και την δωδεκάτη ώρα, και αυτό δίνει ιδιαίτερη ικανοποίηση στον Λειτουργό. Αν θέλει κανείς να έχει ήσυχη τη συνείδησή του, πρέπει να μην αρκείται απλά στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας που συνήθως ζητούν οι συγγενείς, αλλά να προετοιμάζει κατάλληλα τους ασθενείς και να πλησιάζει άφοβα τους ασθενείς, έστω και με Έιτζ.

Η Θεία Κοινωνία είναι Σώμα και Αίμα Χριστού και ως γνωστόν είναι το μοναδικό φάρμακο αθανασίας.  Αυτό είναι που χρειάζονται πιο πολύ οι ασθενείς.

Υπηρέτησα μέχρι μεγάλης ηλικίας, αλλά λόγω υγείας αναγκάσθηκα  να αποχωρήσω.

Συνταξιοδοτήθηκα το 2005, όμως όσο θα έχω ακόμα τις δυνάμεις μου, και όπου μπορώ θα βοηθώ με το τρόπο μου την Εκκλησία.

Παρακαλώ δε το έλεος του Κυρίου, όπου δεν στάθηκα στο ύψος των καθηκόντων μου, να δείξει τη μακροθυμία Του.   Επίσης ζητώ συγγνώμη αν τυχόν στενοχώρησα κανένα,  άθελά μου καθώς και τις προσευχές όλων όπως τύχω την ‘’καλή  απολογία’’ στο φοβερό βήμα του Κυρίου.

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ

Πατήρ Σωτήριος Κανναβός (+4/10/14)

(*σημειώσεις του γράφοντος στο ‘’word’’)

1 * Τελευταίος πνευματικός του: π. Ιωάννης Κωστώφ.

2 * Τον μνημόνευε μέχρι τα τελευταία του χρόνια.

3 * Όπως ο μετέπειτα επίσκοπος Δημητριάδος Ηλίας και ο π. Ευσέβιος Γιαννακάκης, στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο.

4 * Διάβαζε κάτι τόμους του ψυχολόγου Ασπιώτη.

5 * Και να δει το πνευματικό του τέκνο, ηγουμένη της Ι.Μ. Ξενιάς Γερόντισσα Νυμφοδώρα.

6 * Μάλλον εννοούσε τον Ιερό Χρυσόστομο.

7 *Όπως τον κ. Δημ. Παναγόπουλο.

ΠΗΓΗ:

Πατήρ Σωτήριος Κανναβός (+1920-2014)

Ένας Ταπεινός Λευϊτης στήν Υπηρεσία του Θεού

Tehnografia Press

Αθήνα 2014

ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ Η ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΡΦΥΡΙΑ Η ΠΡΩΗΝ ΟΔΗΓΟΣ ΤΑΞΙ ΣΕ ΑΘΗΝΑ & ΠΕΙΡΑΙΑ – ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΦΕΒ 2015 ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΤΕΛΕΣΘΗΚΕ Η ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ

σάρωση0021mm

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://videosofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

hqdefault

Κοιμήθηκε η Μοναχή Πορφυρία η πρώην οδηγός ταξί σε Αθήνα & Πειραιά…!

Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015 τελέσθηκε η επικήδειος ακολουθία της

στην Ι. Μονή Αγίου Νικολάου Σαλαμίνας

 58 - 1

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=%CE%A0%CE%9F%CE%A1%CE%A6%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%91

WORKER SECT IN GREECE:

FROM WORKER SECT TO ORTHODOXY

Όλα τα άρθρα & video από την ζωή της Μοναχής Πορφυρίας

Η Μοναχή Πορφυρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Άσκησε κατά καιρούς διάφορα επαγγέλματα. Επί δέκα χρόνια, τα έτη 1997-2007, εργάστηκε ως οδηγός Ταξί στην Αθήνα και στον Πειραιά. Γνώρισε τον σύγχρονο ενάρετο και ένθεο Γέροντα Πορφύριο από βιβλία σχετικά με την ζωή και την διδασκαλία του. Αυτή η γνωριμία την έφερε πιο κοντά στον Χριστό και τη συνειδητή χριστιανική ζωή. Με δυνατή πίστη και βαθιά αγάπη στον Θεό έβαλε στόχο τη δόξα Του και τη σωτηρία των συνανθρώπων της. Έτσι το Ταξί της έγινε ένας σύγχρονος άμβωνας, που οδήγησε πολλούς σε αλλαγή ζωής, στην ευλογημένη αλλοίωση. Το 2008 περιεβλήθη το ταπεινό μοναχικό τριβώνιο, με διπλό σκοπό: να αγωνιστεί απερίσπαστη για τη σωτηρία της και να διακονήσει τον σύγχρονο δοκιμαζόμενο άνθρωπο.

tumblr_n2qyu8ysba1rav43uo1_500

unknown-16

https://workersectingreece.wordpress.com/wind-of-change/

http://paintingleaves.blogspot.gr/2014/08/1997-2007-wind-of-change.html

Το συγκινητικότερο περιστατικό της ζωής της

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Η μοναχή Πορφυρία, η επί δεκαετίας (1997-2007) πρώην οδηγός TAXI  σε Αθήνα και Πειραιά μας αναφέρει:

«Ἡ βάρδια μου εἶναι νυκτερινή, ἡ ὥρα ἕντεκα τό βράδυ. Ἀνέβαινα τήν ὁδό Πειραιῶς, πρός Ὀμόνοια. Μέσα στό ταξί, ὡς συνήθως, μιλοῦσα μέ τόν γλυκύ μου Ἰησοῦ. Αὐθόρμητα εἶπα μέσα μου στό Χριστό μου: Τόν πρῶτο ἄνθρωπο πού θά μοῦ κάνη σινιάλο νά σταματήσω, θά τόν πάω χωρίς χρήματα, ἀρκεῖ νά τόν φέρω κοντά Σου. Δέν μέ σταμάτησε κανείς, μέχρι πού ἔφθασα Πειραιῶς καί Μενάνδρου. Ἐκεῖ στή γωνία στεκόταν μιά κοπέλλα. Σταμάτησα καί τήν κοιτοῦσα. Περίμενε πελάτη, γιά τό μεροκάματο. Χωρίς νά τό καλοσκεφθῶ, κατέβηκα καί πῆγα κοντά της.

—Καλησπέρα!

—Καλησπέρα!, μοῦ ἀπάντησε.

—Ξέρεις, αὐτή τήν ὥρα, αἰσθάνομαι πολύ πόνο στήν ψυχή μου καί θέλω μέ κάποιον νά τόν μοιρασθῶ.

Μέ κοιτοῦσε παραξενεμένη καί μοῦ λέει:

—Καλά, καί βρῆκες ἐμένα νά μιλήσης;

—Ναί! Ἡ καρδιά μου μοῦ λέει πώς ἐσύ θά μέ καταλάβης.

—Ξέρεις τί δουλειά κάνω ἐγώ;

—Τό βλέπω.

—Καί θέλεις νά μιλήσης μαζί μου;

—Ναί! Θέλω νά μιλήσω μαζί σου. Εἶσαι νά χάσουμε σήμερα καί οἱ δύο τό μεροκάματο; Ἴσως νά μπορέσης νά μέ βοηθήσης καί νά σωθῶ.

—Πᾶμε, μοῦ λέει διστακτικά.

—OΚ, φύγαμε!

Ἔρριξε μιά ματιά γύρω της καί μπῆκε γρήγορα στό ταξί.

Χαρούμενη ἐγώ, ἀλλά καί προβληματισμένη· τί θά τῆς ἔλεγα; Θεέ μου! ἔλα κάτω καί βοήθησέ με, τί νά κάνω τώρα; Τί νά τῆς πῶ; Ἀφοῦ συστηθήκαμε, τῆς λέω:

—Δύσκολα τά ἐπαγγέλματα πού διαλέξαμε νά κάνουμε, ἔ;

Καί ἔτσι ἀρχίζει μιά πολύ ὡραία συζήτησι.

Στήν ἀρχή γύρω ἀπ’ τό ταξί καί τίς δυσκολίες του. Καί δειλά-δειλά ἄρχισα νά μπαίνω στή δική της ζωή. Ὡστόσο, φθάσαμε στό Καβούρι. Τῆς εἶπα:

—Θά κατέβουμε ἐδῶ νά πιοῦμε καφέ καί νά συνεχίσουμε τήν κουβέντα μας.

Ἐκείνη τότε μοῦ εἶπε κάτι πού μέ συγκίνησε:

—Δέν ντρέπεσαι νά πᾶμε μαζί μέσα;

Ὅπως καταλαβαίνετε, τό ντύσιμό της ἦταν διαφορετικό ἀπ’ τό δικό μου, ἀλλά καί ἡ ὅλη της ἐμφάνισι. Τῆς εἶπα:

—Ὄχι! Δέν ντρέπομαι! Νά ντρέπωνται αὐτοί πού σέ ἔφεραν σ’ αὐτή τήν κατάστασι! Γιά μένα εἶσαι ἕνα γλυκό καί τρυφερό πλάσμα τοῦ Θεοῦ.

Μπήκαμε μέσα· τά βλέμματα ὅλων πέσανε ἐπάνω μας. Ὅμως, αὐτό δέν μέ ἐνδιέφερε καθόλου, οὔτε οἱ μελανιές τίς ὁποῖες εἶχε στά πόδια της μέ ἔκαναν νά ντραπῶ καί νά ἀρχίσω νά τρέχω. Γιά μένα ἐκείνη ἡ ὥρα ἦταν ἱερή. Ἔπρεπε, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νά ἀναστήσω πάσῃ θυσία αὐτό τό κορίτσι.

Ὅπως κι ἄλλες φορές, αἰσθανόμουν πώς δέν μιλάω ἐγώ, ἀλλά κάποιος ἄλλος μέσα ἀπό ἐμένα· τό ἴδιο συνέβη καί σ’ αὐτή τήν περίπτωσι· κάποιος ἄλλος μέ ὠθοῦσε νά βοηθήσω αὐτή τήν κοπέλλα. Μοῦ διηγήθηκε ὅλη τή ζωή της ἀπ’ τά παιδικά της χρόνια μέχρι σήμερα. Καί, ἐπίσης, πῶς ἔφθασε νά κάνη αὐτό τό ἐπάγγελμα.

Ἕνα ἐπάγγελμα ὀδυνηρό, ὄχι ἁπλᾶ δύσκολο. Αὐτό τό ἐπάγγελμα σοῦ καταρρακώνει τήν προσωπικότητα, τήν ἀξιοπρέπεια, ξεχνᾶς ἄν εἶσαι ἄνθρωπος, ξεχνᾶς τά θέλω σου, ζῆς καί λειτουργεῖς μέ τά θέλω τῶν ἄλλων. Ἐσύ δέν ὑπάρχεις πουθενά, γιατί, ἐκτός ἀπ’ τή σάρκα σου, γι’ αὐτούς δέν ἔχεις τίποτε ἄλλο. Γι’ αὐτό καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά ὑπακοῦς στίς διαταγές τους. Δηλαδή, βρίσκεσαι στήν ὑπακοή τοῦ Διαβόλου καί ὄχι τοῦ Θεοῦ. Τή δυσκολία αὐτοῦ τοῦ ἐπαγγέλματος τήν ἄκουσα γιά πρώτη φορά αὐτή τή βραδιά. Πιστέψτε με, ρομφαία τρύπησε τήν καρδιά μου! Ἡ ἐξομολόγησι αὐτοῦ τοῦ κοριτσιοῦ μέ πόνεσε τόσο πολύ, πού ἀνάλογο πόνο δέν θυμᾶμαι νά ἔχω νοιώσει στή ζωή μου!

Τότε ἄρχισα νά τῆς μιλῶ γιά τό Θεό καί γιά τή μεγάλη εὐτυχία τήν ὁποία μᾶς χαρίζει, ὅταν εἴμασθε κοντά Του· τῆς μίλησα γιά τήν Παναγία μας καί τό πόσο γλυκειά, τρυφερή καί προστατευτική εἶναι γιά τά παιδιά Της. Τῆς μίλησα γιά τά θαύματα τῶν Ἁγίων μας, γιά τό Γέροντα Πορφύριο, γιά τά θαύματα τά ὁποῖα ἔζησα μέσα στό ταξί, μά καί πολλοί ἄνθρωποι μαζί μου. Τῆς μίλησα γιά τή δύναμι τῆς Ἐξομολογήσεως, τῆς Θείας Κοινωνίας καί γιά πάρα πολλά θέματα γύρω ἀπ’ τό Θεό καί τήν πίστι. Προσπαθοῦσα νά τήν πείσω νά ἀλλάξη τή ζωή τήν ὁποία ἔκανε, ἀφήνοντας τά δάκρυά μου νά τρέχουν συνέχεια, ἀσταμάτητα, κρατώντας της τρυφερά τά χέρια.

Ὅταν πιά, κουρασμένη ἀπ’ τό κλάμα μου, τῆς εἶπα: “Ὥρα εἶναι νά πηγαίνουμε”, πλήρωσα καί σηκωθήκαμε νά φύγουμε.

Ὅταν φθάσαμε στό ταξί, μέ περίμενε ἡ μεγάλη ἔκπληξι. Ἦλθε κοντά μου καί μοῦ λέει:

—Μ’ ἀφήνεις νά σέ ἀγκαλιάσω;

—Καί, βέβαια, νά μέ ἀγκαλιάσης, τῆς εἶπα μέ πολύ χαρά.

Μέ ἀγκάλιασε καί τότε ξέσπασε σέ λυγμούς. Μέσα ἀπ’ τούς λυγμούς της μοῦ ἔλεγε:

—Βοήθησέ με, βοήθησέ με, ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε, βοήθησέ με νά ἀλλάξω τή ζωή μου, κουράσθηκα νά κάνω αὐτή τή δουλειά! Εἶμαι πολύ νέα, ὅπως λές κι ἐσύ, ἄν καί νιώθω ἑκατό χρονῶν. Βοήθησε νά κάνω μιά καινούργια ἀρχή, νά κάνω οἰκογένεια, νά κάνω παιδιά. Ἔχεις δίκηο, μπορῶ νά ξαναρχίσω ἀπ’ τήν ἀρχή. Ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε. Σέ παρακαλῶ, πήγαινέ με στό δικό σου Θεό καί, σέ παρακαλῶ, πές Του νά μοῦ δώση καί μένα ὅ,τι ἔδωσε σέ σένα. Νά γίνω κι ἐγώ εὐτυχισμένη καί χαρούμενη ὅσο καί ἐσύ.

Τῆς ὑποσχέθηκα πώς θά τή βοηθήσω. Τή φιλοξένησα ἐπί ἕνα μῆνα σπίτι μου. Ἕνας μῆνας μαρτυρικός καί ἐπικίνδυνος γιά μένα. Γιατί, ὅπως γνωρίζετε, αὐτές οἱ κοπέλλες ἔχουν καί κάποιον πού τίς “προστατεύει”. Κινδύνευσε ἡ ζωή μου μερικές φορές. Ὅμως, ἤμουν σίγουρη πώς ὁ Θεός δέν θά ἐπέτρεπε νά μοῦ συμβῆ κανένα κακό· ἀντιθέτως θά μέ βοηθοῦσε νά σώσω αὐτό τό κορίτσι· γιατί Ἐκεῖνος μέ ἔστειλε στό δρόμο της.

Ἔτσι κι ἔγινε· ἀπό ἐκείνη τή νύκτα ἡ ζωή της ὁλοκληρωτικά ἄλλαξε. Σήμερα εἶναι παντρεμένη, εὐτυχισμένη καί κοντά στό Θεό, ἔχει καί δύο παιδάκια.

Ἐκείνη ἡ νύκτα ἦταν εὐλογημένη, ἦταν θεϊκή!».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

&

Πορφυρίας Μοναχής

Ταξιδεύοντας στα Τείχη της Πόλης

εκδ. Παναγόπουλος

Αθήνα 2010

Unknown

Μικρολίμανο, Πειραιάς

 Μοναχή Πορφυρία: Πρώην οδηγός TAXI σε Αθήνα και Πειραιά κατά τα έτη 1997-2007 

1

Αθήνα – Πειραιάς…

dswas

https://workersectingreece.wordpress.com/2014/06/19/ores-eksomologisis/

Ώρες εξομολόγησης σε Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία, Αγγλία, ΗΠΑ

fffd1

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ: ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ

4

http://www.egolpion.com/protestants.searchagentresults.el.aspx?idSearchAgent=25E7C9C9

Αντιαιρετικό Εγκόλπιο: Αγία Τριάδα

agia_triada_HandMadeIconV2__photo_2

Η φιλοξενία του Αβραάμ: Η Ορθόδοξη & ορθή Εικόνα της Αγίας Τριάδας

(Προσοχή: Η Εικόνα της Αγίας Τριάδας που δείχνει

τον Πατέρα με άσπρη γενειάδα & τον Υιό με μαύρη, δηλαδή νεότερο, είναι λανθασμένη.

Αρκετοί σωστοί Κληρικοί κάνουν αγώνα να αφαιρεθεί

από όσους Ορθόδοξους Ι. Ναούς υπάρχει)

VIDEO – ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (+1991): Ο ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ – Χ. ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ, CEO HELLAS SAT

http://americaofmyheart.wordpress.com

AMERICA OF MY HEART

ap13-S69-62224

Ό Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης & το Apollo 13

10565-porfyrios1

IMG_8817

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (+1991)

ο Άγιος της Τεχνολογίας

╰⊰¸¸.•¨*

Χριστόδουλος Α. Πρωτοπαπάς, CEO Hellas Sat

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Κανένας Άγιος μέχρι σήμερα από το Συναξάρι της Ορθοδόξου Εκκλησίας δεν έχει τόση μεγάλη σχέση με τη σύγχρονη τεχνολογία όση ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.  Η σοφία που με τη χάρη του Θεού είχε αποκτήσει ο Άγιος Πορφύριος ήταν μοναδική αλλά και ο τρόπος και τα θαύματα που έκανε όταν ήταν στη ζωή ή μετά το θάνατό του ήταν τόσο σημαντικά που άφηνε εμάς τους «τεχνολόγους αλόγους» όπως σωστά λέει η αγία μας Εκκλησία.

Αξίζει να αναφερθεί  ότι ο Άγιος Πορφύριος έζησε σε μια εποχή όπου αναπτυσσόταν με ραγδαίο ρυθμό η τεχνολογία και οι διάφορες άλλες επιστήμες σε ολόκληρη την ανθρωπότητα σε τέτοιο σημείο που κάποιοι ορθόδοξοι στοχαστές της εποχής του είχαν ξεκινήσει να δαιμονοποιούν και να κακίζουν την τεχνολογική πρόοδο.

Κατά τα τελευταία 30 χρόνια της επί γης παρουσίας του  Αγίου Πορφυρίου η τεχνολογία έχει κάνει σοβαρά βήματα: Ο άνθρωπος πάτησε στο φεγγάρι, αναπτύχθηκε η ραδιοφωνία και η τηλεόραση, αναπτύχθηκε η ιατρική και η νανοτεχνολογία, προχώρησε η έρευνα για τα στοιχειώδη σωματίδια, ξεκίνησε η ανάπτυξη των υπολογιστών και της μηχανογράφησης, οι σεισμογραφικές έρευνες, η αστρονομία, η τεχνολογία των υλικών κλπ.

Ήταν πάρα πολλές οι περιπτώσεις κατά τις οποίες καταξιωμένοι επιστήμονες επισκέπτονταν τον Άγιο Πορφύριο για να του περιγράψουν και να του ανακοινώσουν με χαρά και ενδόμυχη υπερηφάνεια μια επιστημονική τους ανακάλυψη και να μένουν οι ίδιοι άφωνοι από τις επιστημονικές παρατηρήσεις, συμβουλές και συμπληρώσεις που έκανε ο Άγιος στη δική τους υψηλού επιπέδου επιστημονική έρευνα.

Αστρονόμοι πήγαιναν να του πουν ότι ανακάλυψαν πλανήτες με ισχυρά αστρονομικά τηλεσκόπια και τους καθοδηγούσε να ανακαλύψουν άλλους μεγαλύτερης σημασίας διπλανούς με αυτούς που ανακάλυψαν. Καθηγητές της Ιατρικής πήγαιναν με χαρά και ενθουσιασμό να του αναφέρουν για μια εξειδικευμένη και καινοτόμο ιατρική μέθοδο θεραπείας μιας ασθένειας και προσγειώνονταν μένοντας άφωνοι όταν με υψηλούς ιατρικούς όρους και άλλη επιστημονική ορολογία διόρθωνε την έρευνα τους.

Ο Άγιος Πορφύριος όταν ήλθε στην Ελλάδα η ιδιωτική ραδιοφωνία και  κάποιοι άλλοι ιερωμένοι έβλεπαν με σκεπτικισμό την ίδρυση και λειτουργία του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο ίδιος χαιρόταν σαν μικρό παιδί για την εξέλιξη και κρατούσε καθημερινά ένα τρανζιστοράκι για να ακούει το Σταθμό της Εκκλησίας.

Είναι πολλαπλά τα θαύματα που έχουν καταγραφεί και είχε με τη βοήθεια του Θεού κάνει ο Άγιος Πορφύριος όταν ήταν στη ζωή βλέποντας και αναγνωρίζοντας με τα δικά του μάτια τα γεωλογικά στρώματα του υπεδάφους καλύτερα και από κάθε σεισμολογική έρευνα, τους γαλαξίες και το σύμπαν ολόκληρο πιο μακριά και από το πιο προηγμένο αστρονομικό τηλεσκόπιο και τα κύτταρα και τους ιούς των ασθενειών πιο αναλυτικά και από το καλύτερο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο.

Ο Άγιος λίγο πριν την κοίμησή του, αρχές της δεκαετίας του 1990, είχε προβλέψει την επανάσταση που θα έφερνε σε όλη την ανθρωπότητα το ιντερνέτ.  Έλεγε τότε: «Τι ωραία που θα είναι όταν τα κομπιούτερ θα μιλούν μεταξύ τους!» και πράγματι το μεγαλείο του ιντερνέτ στηρίζεται σε αυτή τη δυνατότητα και ιδιότητα που έχουν τα κομπιούτερ και μιλούν μεταξύ τους στο ένα παγκόσμιο υπερδίκτυο του internet.

Το μεγαλύτερο όμως και κατά την άποψή μου μοναδικό θαύμα που έχει καταγραφεί και έχει κάνει ο Άγιος Πορφύριος που συγκλονίζει τους τεχνολόγους και τους φυσικούς είναι η συστολή του χρόνου όχι για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου που πασχίζουν σήμερα οι φυσικοί που ασχολούνται με τη θεωρία της σχετικότητας και τη φυσική των υψηλών ενεργειών να πραγματοποιήσουν, αλλά πάνω από μια ώρα. Η μόνη αναφορά στην Ορθόδοξη Χριστιανική μας Πίστη παρόμοιου θαύματος για την επέμβαση στο χρόνο βρίσκεται στην Παλαιά διαθήκη όταν ο Ιησούς του Ναυΐ ύψωσε τα χέρια του σε σημείο του σταυρού για να «σταθεί ο ήλιος» και να παραταθεί η ημέρα για να νικήσουν οι Ισραηλίτες στο λόφο της Γαβαών.  Η διαφορά όμως στην περίπτωση του θαύματος του Αγίου Πορφυρίου, ήταν ότι η μεταβολή του χρόνου πραγματοποιήθηκε μόνο για μια ομάδα μοναχών και όχι για ολόκληρο τον κόσμο.  Μια τέτοια συστολή του χρόνου μπορεί να πραγματοποιηθεί σήμερα με βάση τη θεωρία της σχετικότητας για κάποιο αντικείμενο που κινείται με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή της ταχύτητας του φωτός και πραγματικά ως τεχνολόγο επιστήμονα με αφήνει άφωνο διότι ακόμα δεν πραγματοποιήθηκε παρά σε κάποια σωματίδια που δεν έχουν μάζα.

Το πιο πάνω θαύμα μαρτυρείται από τις Μοναχές και τη σημερινή Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου Μακρινού Μεγάρων σε ένα από τα πολλά βιβλία των θαυμάτων του Αγίου.  Οι Μοναχές αυτές επισκέφθηκαν τον Άγιο στο Ησυχαστήριό του στο Μήλεσι και ήθελαν να φύγουν νωρίς για να προλάβουν να πάνε στο μοναστήρι προτού κλείσει η εξώπορτα. Όμως ο Άγιος είχε μαζί τους πολύ κέφι και δεν τις άφηνε να φύγουν. Οι μοναχές του έλεγαν ότι έπρεπε να πάνε αλλά αυτός τους έλεγε, «μείνετε ακόμα λίγο και έχει ο Θεός».  Τελικά αυτές έκαναν υπακοή στον Άγιο και μετά από πολλή ώρα ξεκίνησαν με ένα ταξί για το μοναστήρι  τους πολύ καθυστερημένες.  Δεν έφτανε η καθυστέρηση που είχαν όταν ξεκίνησαν, αλλά και ο οδηγός του ταξί πήγαινε πάρα πολύ αργά διότι είχε πάρα πολύ κίνηση ο δρόμος.  Οι μοναχές ήταν απελπισμένες για την καθυστέρηση που θα είχαν όταν θα πήγαιναν στο μοναστήρι τους διότι όπως μετρούσαν το χρόνο θα πήγαιναν εκεί αρκετή ώρα μετά που θα έκλεινε η είσοδος του Μοναστηριού.  Με μεγάλη τους έκπληξη είχαν διαπιστώσει ότι είχαν φτάσει στην ώρα τους το Μοναστήρι, σαν να και είχαν περάσει μόνο δεκαπέντε λεπτά από τότε που είχαν φύγει από το Μήλεσι. Το πιο πάνω θαύμα με έχει προβληματίσει για πολλά χρόνια γιατί για μένα είναι από τις λίγες θαυματουργικές επεμβάσεις στο χωροχρόνο που έχουν καταγραφεί στην Ορθόδοξή μας Παράδοση και δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με τη συμβατική σύγχρονη επιστημονική γνώση.

Δεν θέλω να αναφερθώ στη βοήθεια που προσέφερε και συνεχίζει να προσφέρει με θαυματουργικό τρόπο από το 2001 ο Άγιος στο διαστημικό πρόγραμμα HELLAS SAT αλλά ούτε και στα άλλα προορατικά του χαρίσματα που άφηναν αμήχανο όποιο δεχόταν τη χάρη του. Εξετάζοντας όμως τον Ορθόδοξο Συναξαριστή διαπιστώνει κάποιος ότι δεν υπάρχει ακόμα Άγιος προστάτης της έρευνας και της τεχνολογίας και για αυτό θεωρώ ότι ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης δίκαια μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο σοφός Άγιος της σύγχρονης έρευνας και τεχνολογίας.

Πηγή:

Χριστόδουλος Α. Πρωτοπαπάς, CEO Hellas Sat

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΓΙΑ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ. ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ;

http://heartquestionsandanswers.wordpress.com

Q&A – HEART QUESTIONS & ANSWERS

R0KH3PkFfdJW4U78

Δεν έχω παιδιά και σκέπτομαι για εξωσωματική.

Είναι σωστό;

https://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

Για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μου δεν είχα καμία σχέση με τον Θεό και την Εκκλησία, και ούτε πού μού έκαναν εντύπωση όλα αυτά… Αν κατά λάθος άκουγα καμιά ψαλμωδία σε κανένα κανάλι, το γύριζα γρήγορα από εκεί εκνευρισμένη!

Κάτι μού έτυχε όμως (άς μη μπώ τώρα σε λεπτομέρειες) κι εκείνα πού πρώτα απόφευγα και ίσως κορόϊδευα, μετά μού γίνανε ειρηνικό βίωμα και απαραίτητα στην ζωή μου!

Έμαθα να προσεύχομαι, να εξομολογούμαι, να κοινωνώ, ακόμη καί να ψέλνω!!! Ποια; Εγώ, η Μαργαρίτα, (Μάργκοτ για τους φίλους μου)!

Όμως, υπήρχαν και οί σκιές πού με καταδίωκαν, από την παλαιότερη ζωή μου…

Παντρεύτηκα τον άνδρα μου από αίσθημα. Είχα κι εγώ τά όνειρά μου για μια χαρούμενη οικογένεια γιατί αγαπούσα τα παιδιά, έστω κι αν έκανα μία έκτρωση όταν ήμουν μαθήτρια πιεζόμενη από τις τότε καταστάσεις… Δυστυχώς σήμερα δεν έχω παιδιά, αν και προσεύχομαι γι΄ αυτό κι εγώ και ο άνδρας μου… Κι΄ έτσι, μετά από 10 χρόνια γάμου, σκέπτομαι τώρα σοβαρά τήν εξωσωματική… Είναι σωστό όμως;

Μαργαρίτα – Νέα Ιωνία, Αθήνα

 Exosomatiki-1

Η εξωσωματική γονιμοποίηση δίνει  τά παιδιά πού θέλουμε, αφού όμως καταστραφούν κάποια άλλα… Στά 6  γονιμοποιημένα οί γιατροί διαλέγουν 2,  καί τα υπόλοιπα 4  καταστρέφονται… Είναι δυνατόν όμως επάνω σε 4  διακοπές ζωής καί δολοφονίες, νά κτιστούν 2 μελλοντικές δικές μας ευτυχίες; Καί τί παιδιά στό τέλος θα γίνουν αυτά, όταν μεγαλώσουν;

Baby-babies-9384793-400-300

Αγαπητή Μαργαρίτα, καλημέρα σας.

Πήραμε το μήνυμά σας, στενόχωρο είναι αλήθεια, και είδαμε τις σκέψεις σας. Ένα πρώτο συμπέρασμα είναι ότι το «παλαιό λάθος σας» και ή αρχαία παράβαση των εντολών του Θεού στο «ού φονεύσεις», σας κυνηγάει και τώρα, κάνοντάς σας να απολαμβάνετε τους πικρούς καρπούς της πρό Χριστού ζωής σας…

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η ειλικρινής, πιστεύουμε, μετάνοιά σας για τους καιρούς της αγνοίας σας… Τότε δεν ξέρατε, σήμερα όμως γνωρίζετε!

Είναι γεγονός, και ιατρικά διαπιστωμένο μάλιστα, ότι τις περισσότερες φορές οί αμβλώσεις ακολουθούνται από μία παρατεταμένη και διαρκή στείρωση. Οί επιστήμονες μιλάνε για κακούς χειρισμούς στην επέμβαση, όμως πάνω απ΄ όλα είναι η αποστροφή του Θεού της Δημιουργίας για τους περιφρονητές του δώρου της ζωής πού μέσα από ένα νεογέννητο μωράκι δίνεται…

Τώρα, παρ΄ όλες τις προσευχές σας ο καλός Θεός δεν σας δίνει παιδιά.

Πιθανόν για να έλθετε σε μεγαλύτερη μετάνοια, πιθανόν για να πονέσει η ψυχή σας περισσότερο, να συναισθανθείτε και οί δυό σας εκείνο το διαρκές έγκλημα πού κάνατε και πού αιωνίως, σαν μία φυτευμένη λαμπάδα θα υπάρχει, φθάνοντας μέχρι και την ώρα της φοβερής του Χριστού Κρίσεως!

Σήμερα βέβαια στην εποχή μας πολλοί δεν δίνουν σημασία σ΄ αυτά και αλλάξανε ακόμη και τα ονόματα των εγκληματικών πράξεων για να μη δημιουργείται «ψυχολογικό» στους ενόχους…

Την έκτρωση, την βαφτίσανε «διακοπή κυήσεως», και την μοιχεία και το παλαιό «σπίτωμα και τις σπιτωμένες» πού ήξερε ανέκαθεν ο Ελληνικός λαός, σήμερα το λένε «ελεύθερη συμβίωση», «ελεύθερη συντροφιά» και «άντε να συζήσουμε χαρούμενοι κι΄ ελεύθεροι…»

Δηλαδή, «πάρτε διαβόλοι βάγια», και «άντε και του χρόνου…», να το πούμε έτσι λαϊκότερα και στην απλή καθομιλουμένη…

Τιποτένια γνώμη μας είναι να κάνετε πιο θερμές τις προσευχές σας, να πάτε και σε γνωστά προσκυνήματα πού η Παναγία μας δίνει παιδιά ( Τήνος, Μαλεβή, κλπ), και εάν ο Θεός δεν σας δώσει παιδί, να παραμείνετε όπως είσαστε και να μη πάτε διά πλαγίας οδού και εκτός της φυσιολογικής Δημιουργίας να αποκτήσετε τέκνο…

Ένας διορατικός Πνευματικός Πατέρας έλεγε κάποτε:

«Ο Θεός δίνει τα παιδιά, ο Θεός τα στερεί, ο Θεός τα παίρνει… Παρατηρώντας τον κύκλο της ζωής πολλών οικογενειών πού έρχονται εδώ, βλέπω ότι ακόμη και τα υιοθετημένα παιδιά (προϊόντα πολλές φορές παρανόμων σχέσεων), διαγράφουν μιά ζωή με πολλά προβλήματα. Τέτοια, πού και οί θετοί γονείς χτυπάνε το κεφάλι τους έπειτα… Δεν λέμε ότι αυτό είναι κανόνας, δεν λέμε ότι όλα αυτά τα παιδιά έχουν προβλήματα, αλλά όμως πρέπει πολύ να το σκεφτόμαστε όταν πάμε για μία υιοθεσία όχι από το συγγενικό μας περιβάλλον αλλά από ιδρύματα, και «αγνώστων γονέων…»

Σχετικά με την εξωσωματική γονιμοποίηση έλεγε:

«Τώρα βρήκανε κι αυτές τις πονηρές μεθόδους να φυτεύουνε παιδιά, όπως φυτεύουμε καρπούζια πάνω σε κολοκύθια, κάνοντας καρπουζοκολόκυθα! Δεν ξέρω τι παιδιά θα βγούνε στο τέλος αυτά, και ο καλός Θεός να μας ελεήσει όλους…

Ακούστε κι ένα φοβερό περιστατικό πού μού το ανέφερε μία κυρία.

Δεν λέω ονόματα, το Μυστήριο της Εξομολόγησης είναι αυστηρώς απόρρητο, αλλά αναφέρω αορίστως το περιστατικό για να ωφεληθούνε κι άλλοι. Η κυρία αυτή ήταν άτεκνη, τουλάχιστον για 15 χρόνια, αλλά πάντοτε επέμενε να αποκτήσει κι αυτή ένα παιδάκι δικό της.

Καλόψυχη κι ευλογημένη γυναίκα, και πολύ την λυπόμουνα…

Πήγαινε σ΄ έναν πολύ γνωστό Πνευματικό πού της είχε απαγορεύσει να κάνει εξωσωματική, αλλά παρ΄ όλα αυτά, αυτή επέμενε και είχε κάνει ήδη δύο αποτυχημένες επεμβάσεις με πολλές ταλαιπωρίες και με τεράστια έξοδα…

Στην τρίτη επέμβαση, διηγείται η ίδια, ότι,

«όπως ήμουνα εξαντλημένη έπεσα να κοιμηθώ σβήνοντας το φώς. Και ξαφνικά, αισθάνομαι δυό τριχωτά χέρια να με πιάνουν από τους ώμους και να με τραντάζουν δυνατά! Ξεχώρισα το πρόσωπο του δαίμονα επάνω μου! Έπαθα τέτοια λαχτάρα φωνάζοντας δυνατά το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με…» πού θα το θυμάμαι σε όλη μου την ζωή…»

Λίγες μέρες νωρίτερα μία δαιμονισμένη της είχε ειπεί «και παιδί να κάνεις, πάλι «δικό μου» θα είναι…»

Αγαπητή φίλη, σας δώσαμε μία μικρή εικόνα αυτού του θέματος. Εσείς, ελεύθερη είστε πιά να αποφασίστε…

Μία χαρακτηριστική επιστολή από μία γυναίκα:

«Πριν την εξωσωματική, η γυναίκα κάνει ενέσεις για να κατεβάσει περισσότερα ωάρια.

Όταν εγώ είδα ότι κατέβασα 9 ωάρια, είπα το γιατρό στοπ, και πήγα στο Κέντρο. Συνήθως, δεν είναι και απαραιτήτως όλα καλά για γονιμοποίηση. Από μένα όμως γονιμοποίησαν και τα εννέα, κι έτσι είχα 9 έμβρυα.

Όταν στα τοποθετούν μέσα σου, υποστηρίζουν ότι αν βάλεις 3 έχεις περισσότερες πιθανότητες σύλληψης. Αλλά στην πορεία, το ένα το κάνουν έκτρωση, γιατί η τριδυμία πλέον απαγορεύεται.

Εγώ είπα όχι, θα μου τοποθετήσετε μόνο 2 και ας έχω λιγότερες πιθανότητες. Εγώ έκτρωση δεν κάνωνβθηυ! Όπως και έγινε, αλλά σύλληψη δυστυχώς δεν επιτεύχθηκε…

Στην πορεία, είχα άλλα 7 έμβρυα ( από τα 9 σύνολο ). Αυτά, αν καταφέρουν να ζήσουν κάνουν κυτταρικές διασπάσεις. Από τα 7 τα 4 δεν τα κατάφεραν.

Τώρα έχω 3 κατεψυγμένα έμβρυα (τι ψυχρό πού ακούγετε…) από τα οποία αν επιβιώσουν στην απόψυξη θα μου τα κάνουν εμφύτευση. Συνήθως δεν επιβιώνουν, ή δεν επιβιώνουν όλα…

Είναι πραγματικότητα το γεγονός ότι όχι μόνο σκοτώνονται γονιμοποιημένα ωάρια, ζωντανά δηλαδή έμβρυα, αλλά συχνά διατηρούνται σε ειδικούς κουβάδες, όσο το δυνατόν περισσότερο στη ζωή και χρησιμοποιούνται για πειράματα, η ακόμα και για διάφορα “προϊόντα” της βιομηχανίας καλλυντικών (πού τα βάζουν οί γυναίκες σάν μάσκα προσώπου. Δηλαδή οί γυναίκες, καί προφανώς εν αγνοία τους γιατί ελάχιστες μπορεί να το ξέρουν, βάζουν πτώματα πεθαμένων παιδιών, πάνω στα πρόσωπά τους!…»).

ORTHODOXY

ΤΡΑΧΩΝΙΤΕΣ: Η ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΤΡΑΧΩΝΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

17 01 2015 - 1

COMING HOME - ORTHODOXY ╰⊰¸¸.•¨* ST JOHN MAXIMOVITCH & ST KEVIN OF IRELAND

ΤΡΑΧΩΝΙΤΕΣ:

Η ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΤΡΑΧΩΝΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

 image1

ΤΟ ΣΚΙΤΣΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΕΘΟΔΙΣΤΗ ΠΑΣΤΟΡΑ

Μια εικόνα, η οποία θεωρείται από τους Τραχωνίτες ως αποτέλεσμα θαυμαστού γεγονότος, είναι κλεμμένη από βιβλίο αμερικανού μεθοδιστή!

Αυτό είναι ένα κλεμμένο σκίτσο ΠΟΥ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΕΘΟΔΙΣΤΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ  Jesse Lyman Hurlbut με τίτλο  Hurlbut’s Story of the Bible  ΜΕ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟ 1904 το οποίο και έχει προβληθεί  ως φωτογραφία, «σήμα κατατεθέν» του Τραχωνίου,είναι η (δήθεν), φωτογραφία του Χριστού με τον προφήτη Ηλία, τον αρχάγγελο Μιχαήλ και τον Απόστολο Παύλο, οι οποίοι περπατάνε συνομιλώντας κάπου στην έρημο του Σινά. Κατά τον ισχυρισμό τους, τα πρόσωπα αυτά, τα φωτογράφησε η «προσκυνήτρια των αγίων τόπων Ελπίδα» (άνευ επωνύμου), από το λεωφορείο με το οποίο έκανε θρησκευτικό τουρισμό, ως εξής: από το παράθυρο του λεωφορείου έβλεπε σκέτη έρημο, φωτογράφησε την έρημο και, κατά την εμφάνιση, εμφανίστηκαν τα συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία ήταν…

View original post 717 more words

ΨΑΛΤΗΡΙΟΝ – ΨΑΛΜΟΙ ΤΟΥ ΔΑΥΪΔ

COMING HOME - ORTHODOXY ╰⊰¸¸.•¨* ST JOHN MAXIMOVITCH & ST KEVIN OF IRELAND

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

15 - 1

ΨΑΛΤΗΡΙΟΝ

ΨΑΛΜΟΙ ΤΟΥ ΔΑΥΪΔ

* * *

Ψαλμός Α’ 1

Μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καὶ ἐπὶ καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν. 2 ἀλλ᾿ ἤ ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετήσει ἡμέρας καὶ νυκτός. 3 καὶ ἔσται ὡς τὸ ξύλον τὸ πεφυτευμένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων, ὃ τὸν καρπὸν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ, καὶ τὸ φύλλον αὐτοῦ οὐκ ἀπορρυήσεται· καὶ πάντα, ὅσα ἂν ποιῇ, κατευοδωθήσεται. 4 οὐχ οὕτως οἱ ἀσεβεῖς, οὐχ οὕτως, ἀλλ᾿ ἢ ὡσεὶ χνοῦς, ὃν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς. 5 διὰ τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει, οὐδὲ ἁμαρτωλοὶ ἐν βουλῇ δικαίων· 6 ὅτι γινώσκει Κύριος ὁδὸν δικαίων, καὶ ὁδὸς ἀσεβῶν ἀπολεῖται.

Ψαλμός Β’ 2

Ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη, καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά; 2 παρέστησαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ οἱ ἄρχοντες συνήχθησαν ἐπὶ τὸ αὐτὸ κατὰ τοῦ Κυρίου καὶ κατὰ τοῦ χριστοῦ αὐτοῦ. (διάψαλμα). 3Διαρρήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν…

View original post 33,187 more words

Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ – PDF

COMING HOME - ORTHODOXY ╰⊰¸¸.•¨* ST JOHN MAXIMOVITCH & ST KEVIN OF IRELAND

Mz1

Η ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ

ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ – PDF

Διαβάστε … “Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον “ …. Αρχείο μορφής PDF 959 KB … κλικ Εδώ
Διαβάστε … “Το κατά Μάρκον Ευαγγέλιον “ …. Αρχείο μορφής PDF 276 KB … κλικ Εδώ
Διαβάστε … “Το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον “ …. Αρχείο μορφής PDF 1017 KB … κλικ Εδώ
Διαβάστε … “Το κατά Iωάννην Ευαγγέλιον “ …. Αρχείο μορφής PDF 759 KB … κλικ Εδώ
Διαβάστε … “Πράξεις Αποστόλων” …. Αρχείο μορφής PDF 954 KB … κλικ Εδώ
Διαβάστε … “Προς Ρωμαίους “ …. Αρχείο μορφής PDF 646 KB … κλικ Εδώ
Διαβάστε… “Προς Κορινθίους Α’ “ …. Αρχείο μορφής PDF 439 KB … κλικ Εδώ
Διαβάστε … “Προς Κορινθίους Β’ “ …. Αρχείο μορφής PDF 308 KB … κλικ Εδώ
Διαβάστε… “Προς Γαλάτας “ …. Αρχείο μορφής PDF 199 KB … κλικ Εδώ

View original post 229 more words

Ο ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΤΙ ΤΟ 1943 ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ & ΠΡΟΣΗΛΘΕ ΣΤΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ “Γ.Ο.Χ.”

COMING HOME - ORTHODOXY ╰⊰¸¸.•¨* ST JOHN MAXIMOVITCH & ST KEVIN OF IRELAND

https://schismaticsreturntochurch.wordpress.com

SCHSMATICS RETURN TO CHURCH

dsdw

url

Φώτο: Γέροντας Ιερώνυμος της Αιγίνης

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν τον έχει αναγνωρίσει ως Άγιο διότι το 1943

βγήκε από την Εκκλησία και προσήλθε 

στους σχισματικούς παλαιοημερολογίτες “Γ.Ο.Χ.”

images

Ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας και η Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αιγίνης δεν ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά είναι εκτός Εκκλησίας. Ανήκουν στούς σχισματικούς παλαιοημερολογίτες “Γ.Ο.Χ.”, στους αυτοαποκαλούμενους “Γνήσιους Ορθοδόξους Χριστιανούς” οι οποίοι είναι εκτός Εκκλησίας.

Κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το έτος 1943, ο ίδιος ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας έστηλε μία επιστολή στον τότε κανονικό Μητροπολίτη Αιγίνης και του δήλωσε πως διακόπτει κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με την Εκκλησία και ακολουθεί τους “Γ.Ο.Χ.”. Ερχόμενος σε επαφή με τον τότε πρόεδρο της συνόδου των “Γ.Ο.Χ.”, Χρυσόστομο Καβουρίδη άρχισε να εξυπηρετεί τους “Γ.Ο.Χ.” της Αίγινας και τις “Γ.Ο.Χ.” μοναχές της Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αιγίνης ως το τέλος της ζωής του.

Οι “Γ.Ο.Χ.” τον Γέροντα Ιερώνυμο της Αιγίνης τον έχουν ανακηρύξει “Άγιο” αλλά δεν είναι…

View original post 12 more words

ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΟΙ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΙ – ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΩΣΤΩΦ, ΦΥΣΙΚΟΥ

COMING HOME - ORTHODOXY ╰⊰¸¸.•¨* ST JOHN MAXIMOVITCH & ST KEVIN OF IRELAND

http://creationlifetruth.blogspot.com

http://earthage10000yearsold.wordpress.com

http://creationtruthorthodoxy.wordpress.com

CREATION TRUTH ORTHODOXY

YvT

ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΟΙ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΙ

Ἀπό τό νέο αντιεξελικτικό βιβλίο

τοῦ Ἀρχίμ. Ἰωάννου Κωστωφ, Φυσικού

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟ

τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελιών 2108220542

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

Ἡ Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως διδάσκει ὅτι ἀπό τούς πρωτογόνους ἀνθρώπους ἐξελίχθηκαν οἱ σημερινοί.

Σέ πολλά, ὅμως, κείμενα ἀναφέρεται ἡ ταυτοχρονικότητα «ἐξελιγμένων» καί «πρωτογόνων», πρᾶγμα τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι οἱ πρωτόγονοι δέν προϋπῆρξαν τῶν ἐξελιγμένων. Ἔχουμε, λοιπόν:

Ὁ Νicholas Roerich γράφει: «Ὁ Genghis Khan ἦταν πολύ διορατικός. Διέταξε τούς φίλους του νά σκίσουν τά μεταξωτά ὑφάσματα, νά προσποιηθοῦν πώς τούς πείραζε τό καλό φαγητό. Ἄς πιῆ ὁ κόσμος γάλα, ὅπως γινόταν παλαιά· ἄς ντυθῆ μέδέρματα, ὅπως παλαιά· ἔτσι ὥστε νά μή χάση τίς δυνάμεις της ἡ Μεγάλη Ὀρδή!»(RN, 101· πρβλ.: ΦΧ, 136· LG, 23, 31).

  • Διαβάζουμε στή Mahabharata: Κάποιος Μπραχμάνος: «Μερικές φορές εἶμαι ντυμένος μέ κουρέλια καί ἄλλοτε μέ τσουβάλια. Μερικές φορές φορῶ ροῦχα ἀπό ὡραῖο ὕφασμα…

View original post 567 more words