Η Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός Ασυρμάτου ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

http://orthodoksa-istologia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Flower-062

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κομποσχοίνι: Πομπός Ἀσυρμάτου

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα  2012

http://www.truthtarget.gr – Ὧρες Ἐξομολόγησης

(2108220542 – 6978461846)

TRUTH TARGET

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

http://www.truthtarget.gr/books/29-pray.html

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Ὁ Arthur Koestler, γνωστός συγγραφέας, ἔγραψε, τήν πιό ἐπιτυχημένη, νομίζω, σκέψι γιά τήν προσευχή: Ὁ Θεός «ξέχασε» νά βάλη τό ἀκουστικό στή θέσι του. Ἡ τηλεφωνική ἐγκατάστασι τοῦ οὐρανοῦ δέν καταρρέει ποτέ. Ὅποτε θέλει ὁ πιστός, ἀνοίγει τήν καρδιά καί τό στόμα του καί ὁ Θεός εἶναι στό ἄλλο ἄκρο τῆς γραμμῆς.

Γράφει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Πάλευε συνεχῶς νά συγκεντρώνης τό νοῦ σου πού Continue reading “Η Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός Ασυρμάτου ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ”

Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία; – Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)

http://gkiouzelis.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία;

Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Υπάρχουν πολλοί, ενίοτε και καθηγητές Θεολόγοι που διδάσκουν μια πολύ «βολική» και «έξυπνη» θεωρία: Ότι πορνεία είναι μόνο η σαρκική ικανοποίηση που γίνεται έξω από το γάμο με πόρνες και με χρήματα (δηλαδή με πληρωμή).

Ενώ όπου υπάρχει αγάπη, όπου υπάρχει ψυχική επαφή, εκεί δεν έχουμε πορνεία.

Συνεπώς, ένα ζευγάρι νέων που αγαπιούνται και η σαρκική σχέση του αποτελεί «ολοκλήρωση της αγάπης των», δεν είναι πορνεία και άρα δεν κάνουν αμαρτία.

Το Ευαγγέλιο μόνο την πορνεία και τη μοιχεία απαγορεύει. Δεν απαγορεύει την «ολοκλήρωση της αγάπης» ενός ζευγαριού.

Βέβαια η λέξη «πορνεία» στην κυριολεξία σημαίνει την ικανοποίηση των σαρκικών ορέξεων με χρήματα, αφού στην αρχαιότητα ασκούσαν το «επάγγελμα» αυτό γυναίκες αγορασμένες, δηλαδή δούλες.

Όμως εκτός από την κύρια σημασία της, η λέξη πορνεία, είχε ανέκαθεν και τη σημασία της σαρκικής σχέσεως δύο ετερόφυλων προσώπων, χωρίς να υπάρχει χρηματική δοσοληψία.
Μία είναι η νόμιμη συζυγία ανδρός και γυναικός, αυτή που γίνεται με την ευλογία του Μυστηρίου του γάμου. Κάθε πράξη που γίνεται έξω από το Μυστήριο του γάμου χαρακτηρίζεται ως πορνεία ή μοιχεία και καμία διάκριση δεν γίνεται αν συμβαίνει με αμοιβή ή εξ αγάπης.
Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν δικαιώνονται οι προγαμιαίες σχέσεις εφ’ όσον γίνονται μεταξύ δύο προσώπων που αγαπιούνται. Και πουθενά στην Αγία Γραφή δεν θα βρούμε αμνήστευση των σχέσεων αυτών, επειδή απουσιάζει η πληρωμή και γίνεται επίκληση του ερωτικού αισθήματος.
Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα:

1)Η περίπτωση της Σαμαρείτιδος. Είχε τελέσει πέντε νόμιμους γάμους (ο νόμος τότε το επέτρεπε) και τώρα συζεί με ξένον άνδρα, ασφαλώς γιατί «αγαπιούνται». Έχει όμως τη συνείδησή της βαρειά, γι’ αυτό και όταν ο Κύριος της λέει να πάει να φωνάξει τον (νόμιμο) άνδρα της, εκείνη του λέει «ουκ έχω άνδρα» για να κρύψει ότι συζεί παρανόμως με άνδρα που δεν είναι νόμιμος σύζυγός της. Και ο Κύριος την επιβεβαιώνει, λέγοντας της ότι είπε την αλήθεια, γιατί πέντε άνδρες νυμφέυθηκε και αυτόν που έχει τώρα δεν είναι νόμιμος σύζυγός της. Δηλαδή ο Κύριος αρνείται πως η σχέση αυτή είναι νόμιμη και αποδεκτή.

2)Ο Απόστολος Παύλος ήταν άγαμος. Γράφει λοιπόν για τους άγαμους άνδρες και τις χήρες γυναίκες, ότι θα προτιμούσε και αυτοί να παραμείνουν όπως και αυτός δηλαδή να μην παντρευθούν. Δεν αγνοεί όμως ότι η αγαμία είναι μεν ανώτερη, αλλά όχι και εύκολος δρόμος. Γι’ αυτό προσθέτει: «Αν δεν μπορούν, λόγω της ασθενείας της σάρκας να εγκρατεύονται, τότε καλόν είναι να παντρευθούν». Δεν τους είπε να βολευθούν με εξώγαμες σεξουαλικές σχέσεις, βρίσκοντας ο καθένας ή η καθεμιά ένα … ταίρι έξω από το γάμο.

Μοναδική διέξοδος ο γάμος. «Μονόδρομος». Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Ούτε διανοείται ο Παύλος την εύκολη «λύση» των εξ αγάπης σχέσεων γι’ αυτούς που δεν εγκρατεύονται. Αυτά λέει το Πνεύμα το Άγιον διά στόματος Παύλου!

3)Και ερχόμαστε στο χωρίο (Α΄ Κορ. Ζ΄ 27-28).
«Δέδεσαι γυναικί; Μη ζήτει λύσιν. Λέλυσαι από γυναικός; Μη ζήτει γυναίκα. Εάν δε και γήμης ουχ ήμαρτες». Μια σχέση βλέπει ο Παύλος αναμάρτητη. Αυτή στο γάμο. Ούτε υπαινιγμός υπάρχει για σχέσεις «εξ αγάπης» έξω από το γάμο.

4)Επίσης ο θείος Παύλος γράφειστην (Α΄ Κορ. 5, 1) επιστολή του. «Όλως ακούεται εν υμίν πορνεία, και τοιάυτη πορνεία, ήτις ουδέ εν τοις έθνεσιν ονομάζεται, ώστε γυναίκα τινά του πατρός έχειν».

Ο άνθρωπος για τον οποίον ομιλεί ο Παύλος δεν εσκέπτετο πορνεία, απλώς συζούσε με τη μητριά του και προφανώς ο δεσμός του ήταν «εξ αγάπης». Δεν συζεί με χρήματα. Και όμως για τον Παύλο η αθέμιτος αυτή συζυγία ήταν πορνεία.

Οι επινοήσεις αυτές οδηγούν σε ΑΤΥΠΟΝ ΠΟΛΥΓΑΜΙΑΝ!

Γιατί είναι αυτονόητο ότι, όταν οι χριστιανές νέες διαφωνήσουν αργότερα με το πρόσωπο που αγαπούν σήμερα και με το οποίο «ολοκληρώνουν την αγάπη τους», δεν εμποδίζονται να το αντικαταστήσουν με άλλο. Κι αν και με εκείνο διαφωνήσουν και χωρισθούν, θα αναζητήσουν την «αγάπη» τρίτου, μετά τέταρτου, πέμπτου κ.ο.κ. μέχρις ότου «κάπου, κάποτε, με κάποιον» καταλήξουν σε γάμο. Το ίδιο θα πράττουν και οι χριστιανοί νέοι. Όλα αυτά είναι αναμάρτητα!!, γιατί γίνονται… «εξ αγάπης» και όχι με χρήματα; Ωραίος Χριστιανισμός! «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος».

Αυτές είναι οι θέσεις του Χριστου και της Εκκλησίας Του. Ας μη μας πλανά ο Διάβολος. Ας μη απατούμε τον εαυτό μας. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι. «Τις καθαρός από ρύπου…»; Ας προσφέρουμε όμως την αμαρτωλότητά μαςμε ταπείνωση στο Θεό με τη μορφή της μετάνοιας. Μη καθησυχάζουμε και ναρκώνουμε τη συνείδηση μας λέγοντας ότι οι προγαμιαίες σχέσεις δεν είναι αμαρτία. Ότι είμαστε αδύνατοι, ναι. Ότι παρασυρθήκαμε, ναι. Όχι όμως ότι δεν είναι αμαρτία, δεν είναι πορνεία.

Αδελφοί, «στώμεν καλώς∙ στώμεν μετά φόβου»!! Είτε είμαστε Επίσκοποι, κληρικοί, πνευματικοί, θεολόγοι, λαϊκοί. Ο Χριστός δεν εμπαίζεται. Ο λόγος του Θεού είναι σαφής: «Εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί∙ έσονται γαρ οι άνθρωποι φίλαυτοι… ακρατείς… φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι» (Β’ Τιμ. 3, 1)

Απόσπασμα (σελ. 35-38) από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου «ΕΦΗΒΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ», Εκδ. ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ

Από τον αθεϊσμό στην Θεία Εξομολόγηση – Μοναχή Πορφυρία (+2015), πρώην οδηγός TAXI σε Αθήνα & Πειραιά

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

13933010108776930

Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο.

mporfyria-omilia

Ἐννέα ἡ ὥρα τὸ βράδυ, βρίσκομαι στὴν πλατεία Παγκρατίου. Ἕνα παιδὶ γύρω στὰ 17 μὲ σταματάει.

–Καλησπέρα, στὰ Village.

Ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο τοῦ αὐτοκινήτου ἔχει ἀρχίσει τὸ ἀπόδειπνο. Τὸ παιδί, ποὺ κάθισε δίπλα μου, μοῦ λέει:

–Δὲν βγάζεις τὸν παπά, νὰ βάλεις τραγούδια;

–Γιατί, ἀγόρι μου, δὲν σοὺ ἀρέσει ἡ ἀκολουθία;

–Ἡ ἀκολουθία δὲν μὲ νοιάζει… Τοὺς παπάδες δὲν θέλω νὰ ἀκούω.

–Γιατί, τί σου ἔκαναν οἱ παπάδες;

–Ἐμένα τίποτε… Ὁ πατέρας μου τοὺς βρίζει, γι’ αὐτὸ δὲν τοὺς θέλω.

–Ὁ πατέρας σου γιατί τοὺς βρίζει;

–Δὲν ξέρω.

–Ἔχεις πάει ποτέ σου στὴν Ἐκκλησία;

–Ὄχι! Ποτέ!

–Καλά, στὴν Ἀνάσταση δὲν πάτε; Τὰ…. Χριστούγεννα δὲν πάτε;

–Ὄχι!

–Σὲ γάμους, σὲ βαφτίσια, πάτε;

–Ναί, πᾶμε.

–Ἡ μανούλα σου δὲν σοὺ ἔχει μιλήσει γιὰ τὸν Θεό;

–Ὄχι!

–Οὔτε τὸ σταυρό σου κάνεις;

–Ὄχι!

Χριστέ μου, δὲν εἶναι δυνατόν!

–Ἀγόρι μου γλυκό, στὸ σχολεῖο θρησκευτικὰ δὲν κάνετε;

–Ἐ, κάνουμε κάτι λίγο.

–Ἄκουσε νὰ σοὺ πῶ, ἀγόρι μου, ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ζωή, ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ παπὰς εἶναι γιὰ νὰ μᾶς μεταφέρει τὰ λόγια του Θεοῦ. Χωρὶς τὸν Θεὸ εἴμαστε νεκροί!

–Νεκροί;

–Ναί! Χωρὶς Θεὸ εἴμαστε πνευματικὰ νεκροί. Στὸ σπίτι σᾶς εἶστε εὐτυχισμένοι, οἱ γονεῖς σου εἶναι ἀγαπημένοι;

–Μμ!! ὄχι.

–Γιατί; Τί συμβαίνει;

–Ὁ πατέρας μου εἶναι νευρικός, ὅλο μαλώνει μὲ τὴν μάννα μου καὶ μέ μας. Ὅλα του φταῖνε.

–Βλέπεις πῶς μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ εἴμαστε δυστυχισμένοι; Ἐνῶ, ὅταν εἴμαστε κοντά Του, εἴμαστε χαρούμενοι καὶ ἤρεμοι, δὲν νευριάζουμε, ξέρουμε νὰ συγχωροῦμε, εἴμαστε γεμάτοι ἀπὸ ἀγάπη. Ἐσὺ θὰ ἤθελες, ὅταν θὰ μεγαλώσεις καὶ παντρευτεῖς, νὰ κάνεις οἰκογένεια σὰν καὶ αὐτὴ ποῦ ζεῖς;

–Ὄχι, γιατί δὲν μ’ ἀρέσει.

–Γιὰ νὰ κάνεις καλύτερη οἰκογένεια, πρέπει νὰ πλησιάσεις τὸν Θεό.

–Πῶς θὰ τὸν πλησιάσω;

–Νά, θὰ σὲ πάω τώρα νὰ μιλήσεις μὲ ἕναν παπά, ὅπως τοὺς λὲς ἐσύ. Πᾶμε;

–Ὄχι, ὄχι, δὲν θέλω!

–Σὲ παρακαλῶ, σὲ ἱκετεύω, τοῦ εἶπα πολὺ γλυκά, πολὺ τρυφερά. Πήγαινε μόνο μία φορὰ καὶ μὴν ξαναπᾶς ποτέ σου, σὲ παρακαλῶ. Καὶ ἐγὼ θὰ ἔρθω μαζί σου καὶ ὕστερα θὰ σὲ πάω στὰ, VILLAGE, χωρὶς χρήματα.

Αὐτὸ τοῦ ἄρεσε καὶ μοῦ λέει:

–Τὸ λόγο σου;

–Τὸ λόγο μου!

Βιαζόμουν νὰ προλάβω, πρὶν φύγει ὁ ἱερέας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Εὐτυχῶς πρόλαβα. Τὸ παλληκάρι μπῆκε γιὰ ἐξομολόγηση. Ὅταν μετὰ ἀπὸ μισῆ ὥρα βγῆκε, ἦταν τόσο ἀλλαγμένος, ποὺ μὲ εὐχαρίστησε καὶ μοῦ εἶπε: «Ὡραῖος αὐτὸς ὁ παπάς, θὰ ξανάρθω!»

Μετὰ τὸν πῆγα στὰ VILLAGE. ὅπως τοῦ εἶχα ὑποσχεθεῖ. Ἡ χαρά μου ἦταν ἀπερίγραπτη• τὸ παιδὶ ξεκινοῦσε μία νέα σωτήρια πορεία.

Πηγή:

Πορφυρίας Μοναχής

Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης

ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος

Ἀθήνα 2010

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269) – 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου ╰⊰¸¸.•¨* Στα Ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται & στις 19 Ιανουαρίου – Ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιο Γελάσιο Πάπα Ρώμης

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

ORTHODOX SAINT VALENTINE

800x0_147836199450e3f032.jpg

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269)

Επιμέλεια κειμένου

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

4-russian-orthodox-ceremony

http://orthodoxsaintvalentine.wordpresss.com

Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, ένας Ορθόδοξος Άγιος

(14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου, +269)

Η λεγόμενη “γιορτή των ερωτευμένων” έχει θεσπιστεί από κοσμικούς ανθρώπους και προσβάλει τον Άγιο. Δεν παύει όμως ο Άγιος να είναι προστάτης όσων θέλουν να παντρευτούν με Ορθόδοξο Γάμο. Όταν ο Ἀγιος ήταν εν ζωή, ο αυτοκράτορας είχε απαγορέψει να παντρεύονται οι στρατιώτες και όσοι δεν είχαν παει στρατό και έτσι οι Χριστιανοί νέοι είχαν πρόβλημα. Αλλά ο Άγιος Βαλεντίνος τους πάντρευε κρυφά και έτσι τον συνέλλαβαν και μαρτύρησε.

Ο Άγιος Βαλεντίνος στα συναξάρια της Ελλάδας και της Ανατολής μνημονεύεται μαζί με τους συμμάρτυρές του στις 19 Ιανουαρίου και στις 5 Ιουλίου! Οι συμμάρτυρές του είναι ο Αγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα, οι υιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ και οι μάρτυρες Κρισπίνος και Αστέριος.

Μαρτύρησαν όλοι μαζί το 269 μαζί με τον Αγιο Ιερομάρτυρα Βαλεντίνο ο οποίος είναι Ορθόδοξος Άγιος επειδή μαρτύρησε πριν το σχισμα των Ρωμαιοκαθολικών το οποίο έγινε το 1054.

c37671-1392042077

Η ζωή του Αγίου Βαλεντίνου

Ημέρες εορτής:

14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου (+269)

╰⊰¸¸.•¨*

Ο Ἀγιος Βαλεντίνος είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος διότι μαρτύρησε το 269

πρίν το σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών (1054)

Τα αρχαία Μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο είναι ελλιπή.

Το Μαρτύριο του Αγίου Βαλεντίνου στη Ρώμη

Ο Άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος μάζι με τον Άγιο Μάριο και την οικογένεια του Αγίου Μαρίου και άλλους Χριστιανούς βοηθούσαν τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές· έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου…

«Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;», ρώτησε ο αυτοκράτορας. Τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε, «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!». Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!». Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου» Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας». Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί». Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε το Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το Άγιο Βάπτισμα. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269 ή 270).

Το σώμα του Αγίου ιερομάρτυρος Βαλεντίνου το περισυνέλεξε και το ενταφίασε στον κήπο του σπιτιού της, στη Φλαμινία οδό, η ευγενής Χριστιανή Σαβινέλλα. Επί Επισκόπου Ρώμης Ιουλίου του Α΄ (337- 352) κοντά στον τάφο του Αγίου χτίστηκε προς τιμή του μάρτυρα, Ναός και κοιμητήριο. Τον 11ο αιώνα, άγνωστο πώς, ο Ναός αυτός καταστράφηκε. Το 1888 ο αρχαιολόγος Μαρούκι μελέτησε την υπόθεση, έκαμε ανασκαφές κι έφερε στο φως τα ερείπια του Ναού του Αγίου Βαλεντίνου.

Οι υπόλοιποι Άγιοι που βοηθούσαν τον Άγιο Βαλέντινο στο έργο του και μαρτύρησαν μαζί του είναι οι εξής:

Άγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα και οι γιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ οι οποίοι πήγαν από την Περσία στη Ρώμη για να προσκυνήσουν τους τάφους των Αγίων Αποστόλων και οι μάρτυρες Κυρίνος και Αστέριος οι οποίοι γιορτάζουν όλοι μαζί στις 19 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Βαλεντίνο και πάλι.

Ο Άγιος Μάριος ο Πέρσης με τους υπόλοιπους μάρτυρες και μαζί με τον Αγιο Βαλεντίνο τον ιερεα υπαρχουν κανονικά στα Συναξάρια της Εκκλησίας στην Ανατολή (Ελλάδα κλπ.).

Ο Άγιος Βαλεντίνος ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιος Γελάσιο Πάπα Ρώμης, όταν η Ρώμη ήταν ακόμη Ορθόδοξη.

Agios_Valentinos

Άγιος Βαλεντίνος ο ανάργυρος ιατρός,

Πρεσβύτερος ιερομάρτυς στή Ρώμη, καταγόμενος από Αθήνα Ελλάδας (+269)

Εορτές: 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου

unnamed.jpg

Ο Άγιος Βαλεντίνος: Ένας Ορθόδοξος Άγιος

valentine skull

valentine relics

3 φώτο με τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου

valentine relics2

Τα Ι. Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου στην Αθήνα

Μετά το Μαρτύριο κάποιοι Χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των Μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι Μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του Μαρτυρίου του Αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Επίσκοπο Ρώμης Αγιο Γελάσιο.

Το 1054 έγινε το Μεγάλο Σχίσμα και ο Επίσκοπος της Ρώμης μαζί με όλη την Δυτική Ευρώπη αποκόπηκε από την Μία, Αγία, Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το 1815 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου δωρήθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς σε κάποιον Ρωμαιοκαθολικό Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάθηκαν» πάλι και το 1907 τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη της Ελλάδας στο Ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του Ρωμαιοκαθολικού ιερέα κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα Δυτικό-Ευρωπαίων Ρωμαιοκαθολικών.

Το 1990 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου μεταφέρθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς στην Αθήνα σε Ρωμαιοκαθολικό ναό της Ιταλικής παροικίας στην Αθήνα, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν Έλληνας καταγόμενος από την Αθήνα

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του Αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες ενδείξεις πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες Αγίους και γενικά αυτούς που ήταν από την Ανατολή. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης Ιωάννης ο 6ος (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο Άγιος Ζαχαρίας ο τελευταίος Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης  (15/3 +752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα Ι. Λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα.

CLIPA_12f.indd

Άγιος Βαλεντίνος προστάτης των παντρεμένων & 

όσων τους ενώνει η αγάπη & σκεύτονται να παντρευτούν

με Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο

Ο Άγιος Βαλεντίνος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν, ο άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον άγιο να ευλογήσει το γάμο τους.

Άλλο περιστατικό από την ζωή του αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.

il_fullxfull.676740780_8bed

Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία

Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο Άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: Πολλοί Νεομάρτυρες της Ελλάδας είναι γνωστοί μόνο στην Ελλάδα και π.χ. στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστοι. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι Άγιοι.
Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι Άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα, το Σχίσμα –η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών- ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον Άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».

Τιμή Μάρτυρος-Μίμησις μάρτυρος

Τιμούμε τους αγίους μας και τον Άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές μας αμαρτίες. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση…

Ετσι εμείς οι Ορθόδοξοι, όπως αναφέρεται και στην Ορθόδοξη ιστοσελίδα ORTHODOX ENGLAND εορτάζουμε την μνήμη και το Μαρτύριο του Αγ. Βαλεντίνου στις 14 Φεβρουαρίου (στα ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται η μνήμη του επίσης στις 19 Ιανουαρίου & στις 5 Ιουλίου) με χρονολογία Μαρτυρίου το 269:

http://orthodoxengland.org.uk/stdfeb.htm – ORTHODOX ENGLAND

Βλ. επίσης:

http://sthermans.ca/saints-life-of-valentine.asp – ST HERMAN OF ALASKA ORTHODOX SOBOR

Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!

Για να μιμηθούμε και για να κάνουμε τον Αγιο Βαλεντίνο να χαίρεται για εμάς πρέπει να ζούμε Χριστιανική ζωή, κοντά στο Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης  κάνοντας Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο (για όσους επιθυμούν το Γάμο).

Στις παρακάτω Ορθόδοξες ιστοσελίδες υπάρχουν ώρες Εξομολόγησης για να οδηγηθούμε μέσω της Εξομολόγησης ασφαλείς στο Μυστήριο του Γάμου αποκτώντας από το Θεό μία ευλογημένη οικογένεια!

Ώρες εξομολόγησης:

http://www.truthtarget.gr/ournews/45-confessionhours.html

https://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/

http://paintingleaves.blogspot.gr/p/blog-page.html

st-valentinus-12x16

tumblr_ms6qmyWBiE1rb44tmo1_500

Ο π. Ιωάννης Κωστώφ για το Γάμο:

http://www.truthtarget.gr/books/48-wedding.html

http://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/ (Ώρες Εξομολόγησης)

Ομιλίες του π. Ανδρέα Κονάνου για το Γάμο:

https://www.youtube.com/watch?v=mceth0PMBQQ – Για να μή ναυαγήσει ο Γάμος

https://www.youtube.com/watch?v=5by_9iSuagg – Αντιμετώπιση των δυσκολιών του Γάμου

https://www.youtube.com/watch?v=5IUiC_9wvN0  – Γιατί οι Γάμοι ναυαγούν

https://www.youtube.com/watch?v=tL66SdcofnM – Ευτυχισμένη σχέση χωρίς Χριστό γίνεται;

https://www.youtube.com/watch?v=o57l8d4kUVw – Μην αφήσεις το Γάμο σου να ναυαγήσει

https://www.youtube.com/watch?v=tMpb9iel8_c – Μήπως μετάνιωσες που παντρεύτηκες;

https://www.youtube.com/watch?v=ixoriWi_nNc – Κουράστηκα, βαρέθηκα, χωρίζω

https://www.youtube.com/watch?v=y8Xj4nBhLqg – Θεία Κοινωνία και Εξομολόγηση

Ευχόμαστε σύντομα τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου να επιστρέψουν στο Σπίτι τους, δηλαδή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως πρόσφατα με θαυματουργικό τρόπο επιστράφηκαν και τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Σάββα του Ηγιασμένου τα οποία τα είχαν και αυτά οι Ρωμαιοκαθολικοί ως το 1965.

24647

2 Φώτο: Τό άφθαρτο Ιερό Λείψανο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου

image

VIDEO – Περί της επανακομιδής του ιερού λειψάνου του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου

Η θαυματουργική επιστροφή του από τους Ρωμαιοκαθολικούς

στήν Ορθόδοξη Εκκλησία το 1965

Το 1965 έγινε με πανηγυρικές τελετές η επανακομιδή του ιερού λειψάνου του αγίου Σάββα στο μοναστήρι του. Το ιερό λείψανο το είχαν κλέψει οι σταυροφόροι της Α’ σταυροφορίας (1096 – 1099) μαζί με πολλά άλλα ιερά λείψανα και το μετέφεραν στη Βενετία όπου και το έθεσαν στον ναό του αγίου Αντωνίνου. Εννέα αιώνες περίπου αργότερα έμελλε να επανέλθει και πάλι ο μεγάλος ασκητής της Ορθοδοξίας στο μοναστήρι που ο ίδιος έκτισε.

Πριν την παραλαβή του ιερού λειψάνου είχαν προηγηθεί μεταξύ του Πάπα της Ρώμης Παύλου στ’ και του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Βενεδίκτου συνεννοήσεις για τον καθορισμό αντιπροσωπειών, ημερομηνιών, τελετών και άλλων θεμάτων σχετικών με την παράδοση και την παραλαβή…

Ο Γέρων Σεραφείμ είχε ιδιαίτερη αγάπη και ευλάβεια στον άγιο Σάββα. Εδιηγείτο στα καλογέρια του μετά την επανακομιδή του ιερού λειψάνου τα εξής: «Ο Πάπας», έλεγε «δεν μας έδωσε το ιερό λείψανο, γιατί μας αγαπούσε, αλλά γιατί συχνά εμφανιζόταν σ’ αυτόν και τον ενοχλούσε για να επιστρέψει στο μοναστήρι του. Όταν πέθανε ο Πάπας που δεν έλαβε υπ’ όψιν του τον Άγιο, εκείνος εμφανίστηκε και πάλι στον διάδοχό του. Αλλά και στον ναό που βρισκόταν το ιερό λείψανό του θησαυρισμένο μέσα σε γυάλινη λάρνακα χτυπούσε το τζάμι, έκανε φασαρίες, τάραζε τους φύλακες και τους Λατίνους μοναχούς»…

Παρά τις εκδηλώσεις τιμής και αγάπης εκ μέρους των Λατίνων τόσο στην αντιπροσωπεία όσο και στην Αγιοταφική Αδελφότητα υπήρχε διάχυτη η αμφιβολία εάν οι Δυτικοί απέδιδαν το πραγματικό άγιο λείψανο στην ορθόδοξη αντιπροσωπεία. Όταν η ορθόδοξη αντιπροσωπεία μετά από το μακρύ και κοπιαστικό ταξείδι έφθασε στον ναό του αγίου Αντωνίνου, ο Γέρων Σεραφείμ παρατηρούσε, προς έκπληξη των υπολοίπων, με ιδιαίτερη επιμονή το ιερό λείψανο, σαν να έψαχνε να βρει κάποιο σημάδι που να πιστοποιεί την αυθεντικότητά του. Κάποια στιγμή με έκδηλη χαρά φώναξε στους υπόλοιπους: «Πατέρες, είναι το πραγματικό λείψανο». Πιστοποίησε τη γνησιότητα από το γεγονός ότι έλειπε το ένα από τα δύο μάτια. Γνώριζε ο π. Σεραφείμ από παλαιά συναξάρια της Λαύρας ότι οι μονοφυσίτες στα χρόνια του αγίου Σάββα σε μια διαμάχη που είχαν μαζί του για την ορθή πίστη του είχαν βγάλει το μάτι. Από εκείνη τη στιγμή δεν απομακρύνθηκε από αυτό. Ακόμη και όταν το αεροπλάνο διενυκτέρευσε στην Αθήνα, για να προσκυνήσουν επί του αεροπλάνου οι αναμένοντες αυτό πιστοί, ο Γέρων παρέμεινε μόνος όλη τη νύχτα φύλακας του ιερού λειψάνου, ενώ η υπόλοιπη συνοδεία λόγω του κόπου μετέβη στην Αθήνα για ανάπαυση.

Διηγείται ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ ότι καθ’ όλο το διάστημα που ο Γέρων Σεραφείμ στεκόταν φρουρός δίπλα στο άγιο λείψανο, έδιδε τόσο στον ίδιο όσο και στα υπόλοιπα μέλη της αντιπροσωπείας την αίσθηση ότι ανάμεσά τους γινόταν κάτι σαν μυστική συνομιλία, σε σημείο που να εντυπωσιάζονται και να θαυμάζουν το γεγονός.

Όμως δεν άργησε να παρουσιασθεί ο μεγάλος προβληματισμός : πως δηλαδή θα γινόταν η αλλαγή των ενδυμάτων του ιερού λειψάνου βάσει των συμφωνηθέντων.

Συγκεκριμένα μετά την αρπαγή του ιερού λειψάνου από το μοναστήρι, οι Λατίνοι στη Βενετία το έντυσαν με ενδύματα Λατίνου ιερέως, ενώ τα χέρια του αγίου Σάββα ήταν σταυρωειδώς επί του στήθους του. Μετά από εννέα περίπου αιώνες, η ακαμψία του σώματος δεν επέτρεπε την αλλαγή της λατινικής περιβολής με τα ράσα του Ορθόδοξου κληρικού, με το πετραχήλι και το μοναχικό σχήμα που είχε φέρει μαζί της η αντιπροσωπεία για τον σκοπό αυτόν.

«Τότε είδαμε τον Γέροντα Σεραφείμ να γονατίζει μπροστά στο ιερό λείψανο και να προσεύχεται για πολύ ώρα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε έκαμε μετάνοιες στρωτές και σήκωσε με τα χέρια του τα χέρια του αγίου Σάββα σαν να ήταν χέρια ζωντανού ανθρώπου μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας», θυμάται με ακρίβεια μέχρι σήμερα και διηγείται ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ. Τότε άλλαξαν τα ενδύματα του αγίου Σάββα και αφού τελείωσαν οι τελετές εκ μέρους των Λατίνων, άρχισε το ταξείδι της επιστροφής.

Όταν το γυάλινο φέρετρο έφθασε στην πλατεία του αγίου Μάρκου, στο μώλο, υπήρχε μια γόνδολα η οποία το μετέφερε με συνοδεία σε χώρο κοντινό προς το αεροδρόμιο. Κατά μια δε περίεργη σύμπτωση στον ίδιο μώλο είχε αποβιβασθεί το ιερό λείψανο αιώνες πριν.

Θαυμαστό γεγονός που εντυπώθηκε στον νου όλων ήταν τα χιλιάδες περιστέρια της πλατείας του αγίου Μάρκου τα οποία όλα μαζί τη στιγμή που η γόνδολα με το ιερό λείψανο ξεκινούσε τον πλού της στα νερά των καναλιών σαν κύμα πέρασαν πάνω από αυτήν χαιρετώντας με τον τρόπο αυτό τον μεγάλο φιλοξενούμενο που πλέον αναχωρούσε για το μοναστήρι του.

Χρόνια μετά, κάθε φορά που αντάμωναν ο Γέρων Σεραφείμ με τον Μητροπολίτη Ναζαρέτ κ. Κυριακό, του θύμιζε : «Τα περιστέρια, τα περιστέρια», σαν υπόμνηση του ότι και η άλογη ακόμη φύση συμμετείχε ως μαρτυρία τη στιγμή της αναχώρησης από τη Βενετία με προορισμό τα Ιεροσόλυμα. Εκεί παρέμεινε στον πανίερο ναό της Αναστάσεως για μέρες χάριν προσκυνήσεως των γυναικών, λόγω του αβάτου της Μονής του αγίου Σάββα.

Σημειώνουμε εδώ και ένα θαύμα το οποίο διηγήθηκε ο Γέρων Σεραφείμ σχετικά με το ιερό λείψανο του αγίου Σάββα που επανακομιζόταν στα Ιεροσόλυμα. Κάποια ορθόδοξη μοναχή, που περίμενε να προσκυνήσει το ιερό λείψανο, επολεμείτο από λογισμούς δυσπιστίας για το αν το ιερό λείψανο, που δόθηκε από τους Λατίνους, ανήκε πράγματι στον άγιο Σάββα. Είδε, μόνη αυτή, το ιερό λείψανο να ανασηκώνει λίγο την κεφαλή, να τη στρέφει προς αυτήν και έπειτα να επανέρχεται στην προτέρα θέση της κατακλίσεως, οπότε εν τρόμω και χαρά απέβαλε την αμφιβολία.

(Ο Γέρων Σεραφείμ Σαββαΐτης, εκδ. Μυγδονία)

Επιμέλεια κειμένου

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

Πηγές:

Εγκυκλοπαίδεια New Advent

Patron Saints Index

Oxford Dictionary of Saints

Ελληνισμός & Ορθοδοξία, Εκδόσεις PSL Λιβάνη

Ο Άγιος Βαλεντίνος της Αθήνας, Εκδόσεις Καλός Τύπος

Γέρων Σεραφείμ Σαββαΐτης, εκδ. Μυγδονία

1

Ο Άγιος Βαλεντίνος ιερομάρτυρας στη Ρώμη, από Ελλάδα (+269)

19 Ιανουαρίου, 14 Φεβρουαρίου & 5 Ιουλίου

Τα Ίχνη των Χριστουγέννων & η Εξομολόγηση

Ομιλία Αρχιμ. Ιωάννη Κωστώφ – Q&A

Αγάπη για πάντα – π. Ανδρέας Κονάνος ╰⊰¸¸.•¨* ORTHODOX HEART

http://www.hellenicheartbeat.com/atheataperasmata/

Οι νέες ομιλίες του π. Ανδρέου Κονάνου – Αθέατα περάσματα

Ομιλίες του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

red-suva-frangipani

http://www.truthtarget.gr/speeches.html

Ομιλίες του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Ομιλίες 2015-2016

Ομιλίες 2012-2013

  1. Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012 (Περί πατρός Παϊσίου α’)
  2. Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012 (Περί πατρός Παϊσίου β’)
  3. Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012 (Περί πατρός Παϊσίου γ’)
  4. Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012
  5. Κυριακή 04 Νοεμβρίου 2012
  6. Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012 (Λόγια του Pascal)

Ομιλίες 2012

  1. Κυριακή 01 Ιανουαρίου 2012 (Γεροντικό Αγίου Όρους)
  2. Κυριακή 08 Ιανουαρίου 2012 (Χριστουγεννιάτικη Περίοδος)
  3. Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012 (Χριστουγεννιάτικη Περίοδος)
  4. Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012 ()
  5. Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012 ()
  6. Κυριακή 05 Φεβρουαρίου 2012 ()
  7. Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012 (Πρόνοια του Θεού)
  8. Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012 (Πρόνοια του Θεού)
  9. Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012 (Πρόνοια του Θεού)
  10. Κυριακή 04 Μαρτίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  11. Κυριακή 11 Μαρτίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  12. Κυριακή 18 Μαρτίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  13. Κυριακή 25 Μαρτίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  14. Κυριακή 01 Απριλίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  15. Κυριακή 08 Απριλίου 2012 (Μεγάλη Εβδομάδα)
  16. Κυριακή 22 Απριλίου 2012 (Ἀντιαιρετικά ἐφόδια)
  17. Κυριακή 29 Απριλίου 2012 (Ἀντιαιρετικά ἐφόδια)
  18. Κυριακή 06 Μαΐου 2012 (Ἀντιαιρετικά ἐφόδια)
  19. Κυριακή 13 Μαΐου 2012 (Ἀντιαιρετικά ἐφόδια)
  20. Κυριακή 20 Μαΐου 2012 (Ἀγ. Ἰω. Καρασταμάτης-Ἱστορία στό Δίστομο)

Στα Ίχνη των Χριστουγέννων

Μια ομιλία του π. Ιωάννη στο Ράδιο Μαρτυρία των Χανίων.

Για την εκπομπή Νεανικές Ανησυχίες που έγινε την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ομιλία από εδώ

Ομιλίες 2011

  1. Κυριακή 02 Οκτωβρίου 2011 (Μεταστροφές)
  2. Κυριακή 09 Οκτωβρίου 2011 (Μεταστροφές)
  3. Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011 (Μεταστροφές)
  4. Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011 (Μεταστροφές)
  5. Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011 (Δεν υπάρχει)
  6. Κυριακή 06 Νοεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  7. Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  8. Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  9. Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  10. Κυριακή 04 Δεκεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  11. Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  12. Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011 (Γεροντικό Αγίου Όρους)

Αξία του Χριστιανισμού

  • Αξία Χριστιανισμού 1
  • Αξία Χριστιανισμού 2
  • Αξία Χριστιανισμού 3

Τιμή στην Παναγία: Από την Αρχή του Χριστιανισμού – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

the2bfirst2bcome2bback2bflow2bby2brusphotostudio

panagia

Τιμή στην Παναγία: Από την Αρχή του Χριστιανισμού

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Ἡ Θεοτόκος ἐτιμᾶτο καί μακαριζόταν εὐθύς μέ τήν ἀρχή τοῦ Χριστιανισμοῦ:

«Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου»(Λκ 1, 42),

«Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε, καί μαστοί οὕς ἐθήλασας»(Λκ 11, 27).

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, τιμώντας τήν Παναγία, ἐφαρμόζουμε τό τοῦ Ἀπ. Παύλου: «Ἀπόδοτε… τῷ τήν τιμήν τήν τιμήν (τιμή, σ᾽ αὐτόν στόν ὁποῖο ἁρμόζει τιμή)»(Ρμ 13, 7). Καί ἡ τιμή της ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι σαρκώθηκε ὁ Σωτήρας μέσα της.

• Ὁ θεῖος Αὐγουστῖνος λέει ὅτι ἡ Θεομητορική ἀξία τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας δέν ἐπιδέχεται οὔτε αὔξησι οὔτε προσθήκη, εἶναι δηλ. τελειώτατη.

• Γράφει ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Τόσο πολύ ἡ Θεοτόκος ἦταν κατασκεπασμένη γύρω-γύρω κατά τήν ψυχή καί τό σῶμα ἀπό τίς ἀρετές καί τίς θεῖες καί ὑπερφυσικές χάριτες, ὥστε δέν βρῆκε οὔτε τήν παραμικρή εἴσοδο ὁ Διάβολος, γιά νά μπάση στό πανάγιό της πρόσωπο καμμία προσβολή πονηροῦ λογισμοῦ».

• Ἀκόμα: «Κι ἄν ἡ Λεία, ἡ γυναῖκα τοῦ Ἰακώβ, ὀνομάσθηκε μακαρία, διότι γέννησε τόν Ἀσήρ· κι ἄν οἱ γυναῖκες τοῦ τότε καιροῦ τή μακάρισαν, διότι στάθηκε μητέρα ἑνός ἀνθρώπου ἁπλοῦ καί θνητοῦ, ἐπειδή λέει “Εἶπε Λεία· μακαρία ἐγώ, ὅτι μακαριοῦσί με αἱ γυναῖκες”(Γεν 30, 13), πόσο μᾶλλον καί ἀσυγκρίτως καί ἀπείρως πρέπει νά ὀνομάζεται μακαρία ἡ Παρθένος Μαρία, ἡ ὁποία γέννησε τό μακάριο καί μόνο δυνάστη Θεό, ὅπως τόν ὀνόμασε ὁ Παῦλος (Α´ Τιμ 6, 25), αὐτόν πού κάνει μακαρίους ὅσους πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν; Καί πόσο μᾶλλον πρέπει νά τή μακαρίζουν, ὄχι μόνο οἱ γυναῖκες, ἀλλά καί οἱ ἄνδρες, διότι στάθηκε Μητέρα ἑνός Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ; Γι᾽ αὐτό κι ὁ Σολομών στό Ἇσμα καθαρῶς προφητεύει περί αὐτοῦ τοῦ μακαρισμοῦ τῆς Παρθένου καί λέει· “μία ἐστί περιστερά μου τελεία… εἴδοσαν αὐτήν θυγατέρες, καί μακαριοῦσιν αὐτήν βασίλισσαι, καί γε παλλακαί (: καί πολύ περισσότερο ἐκεῖνες πού συζοῦσαν μέ ἄνδρες) καί αἰνέσουσιν αὐτήν”(6, 8)».

• Ἐπίσης: «Πλειάδα, δηλαδή Πούλια, σέ Θεοτόκε ὀνομάζουν διότι ὅπως ἡ Πούλια φυλάττει ἀχώριστο τό σύνδεσμο καί τήν ἕνωσι, εἴτε τῶν ἑπτά ἀστέρων της, κατά τούς παλαιούς, εἴτε τῶν σαράντα, κατά τούς νεωτέρους Ἀστρονόμους, καί μάλιστα τό Γαλιλαῖο, ὁ ὁποῖος τούς ἐξέτασε μέ τό τηλεσκόπιο· ἔτσι καί σύ φυλάττεις συνδεδεμένους στήν ἀγάπη ὅλους τούς πρός σέ εὐλαβεῖς Ὀρθοδόξους, καί φαίνεσαι σάν μία φιλόστοργη ὄρνιθα, πού ἔχεις συναγμένα τά πουλάκια σου. Καί οἱ μέν Ἠθικοί, ἐσένα σέ διακηρύσσουν ὡς ἄριστο ἀγαθό μετά τό Θεό· οἱ δέ Ὀπτικοί, ἐσένα θεωροῦν ὡς θαυμάσιο τηλεσκόπιο, διά μέσου τοῦ ὁποίου ἀποκαλύφθηκε ἡ προαιώνια καί κρυμμένη βουλή τοῦ Θεοῦ, κι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἀκριβέστερα βλέπουμε δι᾽ αὐτοῦ τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ πού βρίσκονται μακρυά καί εἶναι ἀπόκρυφα».

• Καί: «Οἱ Μηχανικοί ἐσένα Θεοτόκε σέ θεωροῦν ὑπομόχλιο ἀποτελεσματικό, πάνω στό ὁποῖο ὁ μηχανικότατος Ἀρχιμήδης καί μέγας ἀρχιτέκτων Θεός, στηρίζοντας τό δικό του μοχλό, κίνησε ὄχι μόνο ὅλη τή γῆ, ἀλλά καί ὅλο τόν οὐρανό, κι ἔτσι τά μετέφερε ἀπό τή φθορά στήν ἀφθαρσία, καί ἀπό τήν τροπή στήν ἀτρεψία».

• Τέλος: «Ὁ Θεός εἶναι καί λέγεται πῦρ καταναλίσκον· “Κύριος, φησίν, ὁ Θεός σου πῦρ καταναλίσκον ἐστί”(Δευτ 4, 24)· διότι καταναλίσκει τή μοχθηρίαν καί τήν ἁμαρτία, κατά τό Θεολόγο Γρηγόριο· διά τοῦτο, πῶς ἦταν δυνατόν νά κατακαύση τήν Παρθένο, στήν ὁποία δέν βρισκόταν κανένα ἴχνος ἁμαρτίας ἤ βρωμιᾶς, οὔτε προπατορικῆς (διότι καθαρίσθηκε ἡ Παρθένος ἀπό τήν ἁμαρτία αὐτή ὑπό τῆς ἐπελεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατά τόν καιρόν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὅπως δογματίζει ἡ κοινή γνώμη τῶν Ἱερῶν Θεολόγων), ἀλλ᾽ οὔτε προαιρετικῆς;».

• Ἐπισημαίνει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης: «Ἡ κακία τοῦ ἐχθροῦ: Ὅσο εὐσεβέστερα ἕνας ἄνθρωπος ζῆ, τόσο πιό πολύ ὁ Διάβολος σπρώχνει τούς ἀνθρώπους νά τοῦ ἀντιδροῦν, ὅπως ἦταν ἡ περίπτωσι τοῦ Σαούλ πού ἐναντιώθηκε στόν πιστό κι ἄκακο Δαυΐδ. Ὅσο ἁγιώτερο εἶναι ἕνα πρόσωπο, τόσο πιό πολύ βλασφημεῖται, ὅπως, λόγου χάριν, ἡ Παναγία, ἡ “τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ”».

• Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Σιλουανός: «Μιά φορά ἄκουγα στήν ἐκκλησία τήν ἀνάγνωσι τῶν προφητειῶν τοῦ Ἡσαΐα, καί στίς λέξεις “Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε”(Ἠσ 1, 16) σκέφθηκα: “Μήπως ἡ Παναγία ἁμάρτησε ποτέ, ἔστω καί μέ τό λογισμό;” Καί, ὤ τοῦ θαύματος!, μέσα στήν καρδιά μου μιά φωνή ἑνωμένη μέ τή προσευχή πρόφερε ρητῶς: “Ἡ Θεοτόκος ποτέ δέν ἁμάρτησε, οὔτε κἄν μέ τή σκέψι”. Ἔτσι τό Ἅγιο Πνεῦμα μαρτυροῦσε στήν καρδιά μου γιά τήν ἁγνότητά Της».

• «Ὁ Γέροντας Παΐσιος στό Σινᾶ ἐβίωσε ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἕνα ὑπερφυσικό γεγονός· τή σώφρονα καί ὁσία σχέσι τῶν Θεοπατόρων, ἀπό τήν ὁποία συνελήφθη καί ἐγεννήθη ἡ Θεοτόκος. Ἀπό αὐτό πληροφορήθηκε ὁτι: “Οἱ  ἅγιοι Ἰωακείμ καί Ἄννα ἦταν τελείως πνευματικοί, χωρίς καθόλου σαρκικό φρόνημα. Ἦταν τό ἀπαθέστερο ἀνδρόγυνο πού ὑπῆρξε ποτέ. Πρῶτα προσευχήθηκαν στό Θεό μέ δάκρυα ὁ καθένας χωριστά νά τούς χαρίση παιδί καί μετά συνῆλθαν ἀπό ὑπακοή στό Θεό· ὄχι ἀπό σαρκική ἐπιθυμία. Ἐπειδή ἡ σύλληψι ἔγινε χωρίς ἡδονή, ἡ Παναγία ἦταν Πάναγνη. Δέν ἦταν, βέβαια, ἀπαλλαγμένη ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα, ὅπως πλανεμένα πιστεύουν οἱ παπικοί, διότι συνελήφθη μέ φυσικό τρόπο (ὄχι δηλαδή ἀσπόρως), ἀλλά τελείως ἀπαθῶς, ὅπως ἤθελε ὁ Θεός νά γεννιοῦνται οἱ ἄνθρωποι”.

Κάποτε τόνιζε καί πάλι τίς ἀλήθειες αὐτές σέ μιά συζήτησί του. Βλέποντας κάποια ἐπιφύλαξι ἀπό τό συνομιλητή του ἀνασηκώθηκε καί εἶπε μέ ἔντονο ὕφος: “Τό ἔζησα τό γεγονός!”. Ἤθελε νά καταστήση σαφές ὅτι αὐτά τά ὁποῖα ἔλεγε δέν ἦταν ἁπλῶς δικοί του εὐλαβεῖς λογισμοί, ἀλλά θεία ἀποκάλυψι».

• Ἀκόμα: «Ἡ μάνα πού ἔχει τό παιδί της στόν πόλεμο, φοβᾶται γι᾽ αὐτό νύκτα-μέρα. Ἔχει πολλή ἀγωνία. Ξαφνικά παίρνει ἕνα γράμμα ἀπό τό παιδί της μέ μιά φωτογραφία του μέσα. Ὅταν τή βλέπει τί κάνει; Τήν πιάνει στά χέρια της καί τή φιλᾶ, τή βάζει στόν κόρφο της ν᾽ ἀγγίξει τήν καρδιά της. Αἴ τί νομίζεις; Αὐτή ἡ μάνα μέ τέτοιο φλογερό πόθο πού ἔχει γιά τό παιδί της πιστεύει ὅτι φιλᾶ τή φωτογραφία; Τό ἴδιο τό παιδί της πιστεύει ὅτι φιλᾶ. Τό ἴδιο πιστεύει καί ὅποιος ἔχει φλογερό πόθο γιά τήν Παναγία καί τόν ἅγιο πού προσκυνάει. Δέν προσκυνᾶμε τίς εἰκόνες γιατί εἶναι οἱ εἰκόνες, ἀλλά γιά τούς ἁγίους. Καί αὐτούς ὄχι γιατί εἶναι τα πρόσωπα πού εἶναι, ἀλλά γιατί ἀγωνίσθηκαν γιά τό Χριστό. Ὁ Θεός εἶναι ζηλότυπος, εἶναι ἀλήθεια. Ὄχι, ὅμως, γιά τούς δικούς Του, ἀλλά γιά τό διάβολο. Ὁ πατέρας δέν ζηλεύει τά δικά του παιδιά. Μήν ἀνησυχεῖς, ὁ Κύριος χαίρεται ὅταν σέ βλέπει νά σέβεσαι καί ν᾽ ἀγαπᾶς τή Μάνα Του καί τούς Ἁγίους».

• Ὁ μεταστραφείς στήν Ὀρθοδοξία Matthew Gallatin γράφει πολύ σωστά: «Σέ μία γωνία τοῦ σαλονιοῦ μου, βρίσκεται μία μεγάλη βιβλιοθήκη. Μαζί μέ τά βιβλία καί τά διακοσμητικά ἀντικείμενα, ἔχουμε ἐκεῖ καί τίς οἰκογενειακές φωτογραφίες. Μία ἀπ’ αὐτές τίς φωτογραφίες εἶναι τοῦ ἀγαπημένου ἀδελφοῦ μου, Barry, πού σκοτώθηκε σέ αὐτοκινητιστικό δυστύχημα τό 1976, στήν ἡλικία τῶν 21 ἐτῶν.

Τό νά πῶ ἁπλά ὅτι τόν ἀγαποῦσα δέν σκιαγραφεῖ ἐπαρκῶς τά αἰσθήματά μου γι’ αὐτόν. Ἔχουν περάσει 25 περίπου χρόνια ἀπ’ τό θάνατό του. Καί ὅμως, ἀκόμη καί σήμερα, ξυπνῶ κάθε 27η Ἰουλίου (μέρα τῶν γενεθλίων του) μέ δάκρυα στά μάτια καί μέ τή γλυκόπικρη ἀνάμνησί του στήν καρδιά μου.

Κανείς, λοιπόν, ἀπ’ τούς προτεστάντες φίλους μου δέν θά τό ἔβρισκε ἀφύσικο ἄν, ἐνῶ καθόμουν μπροστά στή βιβλιοθήκη, ἔπαιρνα στά χέρια μου τή φωτογραφία τοῦ ἀδελφοῦ μου καί τή φιλοῦσα. Γιατί, ὅμως, ὅταν πάω δύο βήματα παραπέρα, στό εἰκονοστάσι, καί φιλήσω τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας γίνομαι ξαφνικά εἰδωλολάτρης; Τί ἄλλαξε; Τί ἔχει ἡ Παναγία πού δέν ἀξίζει τήν ἀνάλογη ἀγάπη καί τό σεβασμό τόν ὁποῖο δείχνω στόν κεκοιμημένο ἀδελφό μου;…

Ποῦ βρίσκεται τό πρόβλημα τελικά; Ὅταν ἄρχισα νά ἐρευνῶ τό θέμα, διαπίστωσα ἕνα παράδοξο στήν παλαιά προτεσταντική μου ἀντίληψι. Ἀπ’ τή μία καταδίκαζα ὁποιονδήποτε τιμοῦσε τήν Παναγία καί τούς ἁγίους, ἐνῶ ἀπ’ τήν ἄλλη θεωροῦσα σωστό νά τιμῶ τούς προτεστάντες ἱεροκήρυκες καί δασκάλους, ζῶντες ἤ κεκοιμημένους. Ἦταν ἀπόλυτα φυσιολογικό νά ἐγκωμιάζω τούς ἀνθρώπους αὐτούς, νά παρακολουθῶ video καί διαφάνειες ἀπ’ τή ζωή καί τίς πράξεις τους καί νά δακρύζω ὅταν κανείς τραγουδοῦσε τό τραγούδι “Thank You for Giving to the Lord” [ὑπ.: Τίτλος δημοφιλοῦς προτεσταντικοῦ τραγουδιοῦ πού σημαίνει “Σ’ εὐχαριστῶ πού μ’ ἔφερες κοντά στό Θεό”. Τό τραγούδι αὐτό ἐκφράζει τήν εὐγνωμοσύνη κάθε προτεστάντη σ’ αὐτούς πού τόν ὁδήγησαν στήν πίστι]. Ἄν, ὅμως, ἔβλεπα κάποιον νά ὑμνῆ καί νά τιμᾶ τή γυναῖκα πού ἔφερε στή μήτρα της τόν Σωτῆρα, αὐτό θά ἔθετε ἀμέσως σέ ἀμφισβήτησι τό πόσο χριστιανός εἶναι!».

• Ἀκόμα: «Ὅταν τούς ἀκούω νά μιλοῦν μέ τόση περιφρόνησι γιά τή Θεοτόκο, λυπᾶμαι κι ἀναρωτιέμαι ἄν ποτέ ἔχουν σκεφθῆ ὅτι μιλοῦν ὑποτιμητικά γιά τή μητέρα Αὐτοῦ πού ἔγραψε μέ τό δάκτυλό Του στίς πέτρινες πλάκες τό “τίμα τόν πατέρα σου καί τή μητέρα σου”.

Τί μποροῦμε νά ὑποθέσουμε ὅτι αἰσθάνεται γιά τή μητέρα Του ὁ μόνος Ἄνθρωπος πού μπορεῖ νά τηρήση τέλεια τήν ἐντολή αὐτή; Σκεφθεῖτε πόσο ἐμεῖς, οἱ ἄθλιοι κι ἁμαρτωλοί ἄνθρωποι, σεβόμασθε τίς δικές μας μητέρες καί ὑπερασπιζόμασθε τήν τιμή τους. Πόσο λαμπρή θέσι πρέπει νά κατέχη, λοιπόν, ἡ Παναγία στή γεμάτη ἀγάπη καί σεβασμό καρδιά τοῦ Υἱοῦ της!

Πόσο ἀπογοητευμένος θά εἶναι, λοιπόν, ὁ Σωτήρας μας, ὅταν ἀκούη κάποιους, οἱ ὁποῖοι, μάλιστα, ἐπαγγέλλονται ὅτι Τόν ἀγαποῦν καί Τόν ἀκολουθοῦν, νά θεωροῦν τή μητέρα Του ὡς “τίποτε τό ξεχωριστό”; Πόσο λυπημένος θά εἶναι γι’ αὐτούς πού σέβονται ἰδιαιτέρως τούς ἱεροκήρυκες, τούς προέδρους ἤ τούς προπονητές τοῦ ποδοσφαίρου, πού χλευάζουν, ὅμως, αὐτούς οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τή μητέρα Του ὅπως τήν τιμᾶ κι ὁ Ἴδιος; Πόσο πονᾶ γιά ὅλους αὐτούς πού ὑποτιμοῦν τήν ἄσπιλη ἐκείνη γυναῖκα πού ταπεινά ἄνοιξε τήν ἀγκαλιά της σ’ Αὐτόν, ὥστε νά μπορέση νά πλημμυρίση μέ τή Χάρι Του ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα;».

• Ὁ Ν. Σωτηρόπουλος γράφει: «Ἐμεῖς μποροῦμε νά κατηγοροῦμε τούς Προτεστάντες καί νά λέμε σ᾽ αὐτούς· τό γεγονός, ὅτι δέν τιμᾶτε τήν Παναγία, ἀρκεῖ, αὐτό καί μόνο, γιά νά καταλάβετε ὅτι δέν εἴσασθε Ἐκκλησία ἀλλά αἵρεσι. Ἄν ἤσασθαν Ἐκκλησία θά εὕρισκε σ᾽ ἐσᾶς ἐκπλήρωσι ἡ προφητεία Λκ 1, 48: “ἰδού γάρ ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί” [αὐτό ἐφαρμόζεται καθημερινά καί πολλές φορές τήν ἡμέρα στήν Ἐκκλησία μας· μακαρίζουμε τή Θεοτόκο]».

• Διαβάζουμε, τέλος: «Οἱ Προτεστάντες, οἱ ὁποῖοι, ἀπορρίπτοντας τήν Ἱερά Παράδοσι, ὑπερηφανεύονται ὅτι δῆθεν ἀκολουθοῦν πιστά τό λόγο τοῦ Θεοῦ, στήν πρᾶξι τόν παραβαίνουν μέ τόν πιό βάναυσο τρόπο. Ἔτσι στό ἐρώτημα γιά τή χειροτονία γυναικῶν γιά “ἱέρειες” καί “ἐπισκοπίνες” αὐτοί ἀπαντοῦν “Ναί”, ἐνῶ ἡ Ἁγία Γραφή κατηγορηματικῶς λέει “Ὄχι” (Α´ Κορ 14, 34). Καί στό ἐρώτημα τῆς ἐξυμνήσεως ἤ μή τῆς πιό ἁγίας καί εὐλογημένης Γυναίκας, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, αὐτοί ἀπαντοῦν ἀρνητικῶς, ὅταν ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός ἀπαντᾶ καταφατικῶς: «μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν»(Λκ 11, 28) [Καί ποιός ἄλλος τόν φύλαγε περισσότερο ἀπό Ἐκείνην;: «ἡ δέ Μαριάμ πάντα συνετήρει τά ρήματα ταῦτα συμβάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς».

Ἀλήθεια, ποῦ τέλος πάντων βρίσκεται ἡ περίφημη προτεσταντική “πιστότητα” στήν Ἁγία Γραφή;».

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἡ Θεοτόκος

ἐκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2012

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

VIDEO: ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ & Η ΘΕΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ – ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΙΩΑΝΝΗ ΚΩΣΤΩΦ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΣΕ STYLE Q&A

http://paintingleaves.blogspot.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

PAINTING LEAVES

59 - 1.jpg

Τα Ἰχνη των Χριστουγέννων & η Θεία Εξομολόγηση

Φοιτητική ομιλία του π. Ιωάννη Κωστώφ

στο  Ράδιο Μαρτυρία των Χανίων σε style Q&A

Για την εκπομπή Νεανικές Ανησυχίες που έγινε

την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011.

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

http://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/

(Ώρες Εξομολόγησης)

question-button_orange3

ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΛΕΠΤΗ ΧΟΡΔΗ – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

B9BXfxiIcAArKaD

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

π Επιφανιος εγκληματιας μελωδία 2

«Και ο μεγαλύτερος εγκληματίας, έχει κάποια λεπτή χορδή,

την οποία αν βρούμε και την πλήξουμε, θα βγάλει μελωδία».

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, +1989

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ: ΕΝΑΣ ΑΘΕΟΣ ΧΙΠΠΥΣ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ & Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΝΘΙΖΕΙ – ΛΥΧΝΟΣ TV – VIDEO ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

http://heartmusicheart.wordpress.com

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com

http://atheistsmetorthodoxy.wordrpess.com

https://athensofmyheart.wordpress.com

HEART MUSIC HEART

HIPPIES MET ORTHODOXY

ATHEISTS MET ORTHODOXY

ATHENS OF MY HEART

4248_spanoudakis02.jpg

Μουσικοσυνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης:

Ένας άθεος Χίππυς συναντάει την Ορθοδοξία κι ο Ουρανός ανθίζει

╰⊰¸¸.•¨*

Συνέντευξη στον Αρχιμανδρίτη π. Αμβρόσιο Γκουρβέλο

23 Νοεμβρίου 2013 – Λύχνος TV

Ο Έλληνας Μουσικος & συνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης αρχικά σπούδασε κλασική κιθάρα. Αρχικά ασχολήθηκε με την μουσική ποπ, αλλά αργότερα συνέχισε τις κλασικές σπουδές του στην Ακαδημία του Würzburg με τον Bertold Hummel και αργότερα στην Αθήνα με τον Κωνσταντίνο Κυδωνιάτη. Αργότερα ασχολήθηκε με τη βυζαντινή μουσική. Έχει κυκλοφορήσει αρκετούς προσωπικούς δίσκους και έχει γράψει τραγούδια που ερμήνευσαν διάφοροι καλλιτέχνες. Η μουσική του Σπανουδάκη χαρακτηρίζεται από τις ροκ, κλασικές και βυζαντινές μουσικές επιρροές του.

Γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1948 στην Αθήνα και από μικρή ηλικία η μουσική ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Σαν παιδί, ασχολήθηκε με τη κλασική μουσική (κιθάρα και θεωρία) με τον καθηγητή Χαράλαμπο Εκμεκτσόγλου. Έπειτα, ως έφηβος στη δεκαετία του ’60 και του ’70, έπαιζε μπάσο και πλήκτρα σε κάποια συγκροτήματα στην Αθήνα, στο Παρίσι και τελικώς στο Λονδίνο, όπου έζησε αρκετά χρόνια και ηχογράφησε τους πρώτους του δίσκους.

Δισκογραφία

1970 – Beautiful Lies (Γαλλία)

1974 – Looking Back (Ελλάδα)

1977 – Στον Πρώτο Μουσικό

1977 – MARAN ATHA

1977 – Η συντροφιά του Νέστορα

1978 – Τα χρώματα της Ίριδος / Προμηθέας σε δεύτερο πρόσωπο

1982 – Άγγελος

1984 – ΕΔΩ ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

1985 – 7 ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ

1985 – Πέτρινα Χρόνια

1986 – KONTRAMPANTO

1987 – KAΘ´ΟΔΟΝ

1988 – Η φανέλα με το 9

1988 – Πινγκ Πονγκ

1988 – Ω Γλυκύ μου έαρ

1988 – ΚΑΙ ΜΠΗΚΑΝΕ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

1989 – TANIRAMA

1989 – ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΑΠ ΤΗΝ ΑΜΜΟ

1989 – PING PONG

1990 – ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ

1990 – ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

1991 – Άντε γειά

1991 – ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

1992 – ΕΠΑΦΗ

Πηγή: Wikipedia

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ… – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

15-11.jpg

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

cf80-ceb5cf80ceb9cf86ceb1cebdceb9cebfcf82-cf80cf81cf8cceb3cf81ceb1cebccebcceb1-ceb6cf89ceaecf82-2

«Όσα προγράμματα έκανα εγώ, όλα απέτυχαν,

γι’ αυτό αφήνω πλέον το πρόγραμμα της ζωής μου να το κάνει ο Θεός».

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, +1989

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

ΚΟΠΕΛΑ ΑΠΟ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ & ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ – ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΟΥΝ!

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & ST PAISIOS OF MY HEART

28ba73211.jpg

images8

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας & του Ωρωπού

unknown4

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

«Ὅταν εἶχε πεθάνει ὁ Γέροντας Πορφύριος [κοιμήθηκε το 1991 και ανακηρύχτηκε Άγιος στις 27 Νοεμβρίου 2013], ἦλθε μία κοπέλλα ἀπ’ τήν Αὐστραλία γιά νά τόν ἐπισκεφθῆ. Δέν ἤξερε ὅτι εἶχε πεθάνει. Ὅταν ἦλθε στό μοναστήρι, εἶδε ὅτι ἔξω δέν ὑπῆρχε κόσμος, βρῆκε τήν πόρτα ἀνοικτή καί ἀνέβηκε τροχάδην ἐπάνω στό κελλάκι του. Εἶδε, παραδόξως, τό Γέροντα νά κάθεται στό κρεββάτι, μίλησε μαζί του ἀρκετή ὥρα, εἶπε ὅ,τι ἤθελε νά πῆ, πῆρε τίς ἀπαντήσεις καί, πολύ χαρούμενη, κατέβαινε τή σκάλα.

Ἐκείνη τή στιγμή ἐμφανίσθηκε μιά ἀδελφή. Ἐντωμεταξύ ἡ πόρτα ἦταν κλειστή. Τῆς λέει: “Ἐσύ πῶς βρέθηκε μέσα; Πῶς μπῆκες;”. Λέει: “Νά. Δέν εἶχε κόσμο ἔξω, βρῆκα τήν πόρτα ἀνοικτή καί ἀνέβηκα ἐπάνω καί μίλησα τοῦ Γέροντα. Δέν εἶχε κανένα”. Τῆς λέει: “Μά πῶς; Μίλησες στό Γέροντα;”. Λέει: “Ναί”. “Μά ὁ Γέροντας”, τῆς λέει, “ἔχει πεθάνει”. “Τί λές; Ἀφοῦ ὁ Γέροντας εἶναι ἐπάνω!”.

Καί γυρίζει ἀπότομα πάλι ἐπάνω τροχάδην, νά δῆ τό Γέροντα. Ἀνεβαίνει ἐπάνω, ἄδειο τό κελλί, στρωμένο τό κρεββατάκι του… Καί τότε ξέσπασε σέ λυγμούς, πού αὐτή εἶχε δῆ τό Γέροντα καί μίλησε, ἐνῶ ἤδη ὁ Γέροντας εἶχε κοιμηθῆ».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

GPS γιά τόν Παράδεισο

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Αθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΤΟ ΘΕΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ, ΠΑΡΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

ATHENS OF MY HEART

Gardening at Night - Photography by Luis Figuer www.luis-villegas.com Photo composition from originals. Taken at Montezuma, Puntarenas, Costa Rica #costa rica #long exposure #milkyway

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

π Επιφανιος παιδια 2«Να μιλάτε πιο πολύ στον Θεό για τα παιδιά σας, παρά στα παιδιά σας για τον Θεό».

 π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

VIDEO – ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (+1991) ΑΠΟ ΤΟ ΖΕΥΓΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ & ΜΑΡΙΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://workersectingreece.wordpress.com

http://paintingleaves.blogspot.com

ATHENS OF MY HEART

FROM WORKER SECT TO ORTHODOXY

PAINTING LEAVES

chania-crete-greece.jpg
Κρήτη της καρδιάς μου…

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=%CE%9A%CE%91%CE%A0%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3

Όλες οι συνεντεύξεις του ζεύγους

Μανώλης Καπετανάκης & Μαρία Καπετανάκη

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο πολυτεχνίτης ( + 1906 - 1991 )

Μαρτυρίες για τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη της Αθήνας (+1991)

από τον Μανώλη Καπετανάκη & τη σύζυγό του Μαρία Καπετανάκη

Ραδιοφωνικός σταθμός της Ι. Αρχιεπισκοπής Κρήτης

Εκπομπή “Εις πάντα τα έθνη”

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Ο Μανώλης Καπετανάκης και η σύζυγός του Μαρία έχουν μεγάλη ευλάβεια και γνώρισαν πολλούς μοναχούς και ασκητές κατά τη διάρκεια της ζωής τους. 

Έχει δώσει μέχρι τώρα πέντε συνεντεύξεις στην εκπομπή “Εις πάντα τα έθνη” του ραδιοφωνικού σταθμού της Ι.Αρχιεπισκοπής Κρήτης: Δύο για τον Άγιο Πορφύριο, μία για τον Άγιο Παϊσιο και δύο για τον άγνωστο άγιο Πατέρα Φιλόθεο Ζερβάκο, που μόνασε στην Πάρο.
Όλες οι εκπομπές έχουν μαρτυρίες για θαύματα, θαυμαστά γεγονότα και προρήσεις των τριών αγίων για τα οποία το ζεύγος Καπετανάκη έχει προσωπική εμπειρία.

button_ask_a_question3

VIDEO: Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, +1991) – ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π . ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΛΕΒΡΑ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΤΕΚΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

http://videosofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

SYNAXARION – HAGIOLOGY

VIDEOS OF MY HEART

A little Diamond by Rob Dickinson.jpg

Κλικ ΕΔΩ

Video & άρθρα για τον Άγιο Πορφύριο

τον Καυσοκαλυβίτη της Αθήνας

porfyrios2

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας (+1991)

2 Δεκεμβρίου

Saint-Porphyrios-edited-620x793

O Αναστάσιμος Άγιος Πορφύριος

ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας

Ο Ιερομόναχος και Πνευματικός της Ιεράς Σκήτης Αγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων, π. Γεώργιος Αλευράς, πνευματικό τέκνο του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, ομιλεί στην αίθουσα “Αρχάγγελος” μετά από πρόσκληση της Ιεράς Μονής Κύκκου και Τυληρίας στην Κύπρο με θέμα “Ο Αναστάσιμος Γέρων Πορφύριος”, Ιούνιος 2011.

ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΛΛΑ: ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015 Ο “ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ” ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΑΙΔΩΝ “ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ” ΑΘΗΝΩΝ

http://paintingleaves.blogspot.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

http://stjohnmaximovits.wordpress.com

PAINTING LEAVES

SYNAXARION – HAGIOLOGY

ST JOHN MAXIMOVITCH

15 - 1.jpg

d8c6d2b348e4b2a443da4864fb44374c_L

0de4eb41c02b728e89b8afe83d9b3d25_L
Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία” Αθηνών
image002
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς Επίσκοπος San Francisco, California, ΗΠΑ (+1966)

Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2015

ο “Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς” θα είναι δίπλα στα παιδιά

του Νοσοκομείου Παίδων “Αγία Σοφία” Αθηνών

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Χαιρετώ όλα τα μέλη της ομάδας του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς. Υπενθυμίζω πως το Σάββατο που μας έρχεται θα συναντηθούμε όλοι έξω από τα Jumbo του Αγίου Ελευθερίου στην Αθήνα στις 9.00 πμ. (είναι κοντά στην στάση του ηλεκτρικού “Αγιος Ελευθέριος”). Θα μαζέψουμε τα χρήματα (δεν έχει σημασία πόσα θα φέρει ο καθένας και δεν θα μάθει κανένας πόσα δίνει ο άλλος μιας και θα τα συγκεντρώσουμε σε κάποιον κουμπαρά έτσι ώστε κανένας να μην έρθει σε αμηχανία). Μετά την καταμέτρηση του ποσού θα χωριστούμε σε ομάδες και κάθε ομάδα θα αναλάβει να επιλέξει παιχνίδια για συγκεκριμένες ηλικίες. Στην συνέχεια θα πάρουμε τα μέσα για να πάμε στο Παίδων Αγία Σοφία. Για κάθε πρόβλημα και ερώτηση επικοινωνήστε μαζί μου. Καλή αντάμωση!!!!

Υ.Γ Φέρτε όλους τους καλούς και αγαπημένους σας!!

Σε επικοινωνία με το νοσοκομείο μας είπαν πως επίσης υπάρχει μεγάλη έλλειψη σε pampers και υγρά μαντιλάκια. Επομένως πέρα από παιχνίδια θα φροντίσουμε να καλύψουμε όσο μπορούμε αυτές τις 2 ελλείψεις.

Όποιος δεν μπορεί να παραστεί το Σάββατο ας βοηθήσει ανεξάρτητα παρέχοντας αν μπορεί αυτά τα δύο υλικά (pampers και υγρά μαντηλάκια) επικοινωνόντας απευθείας με το νοσοκομείο.

Μαρία Τσάλλα

Υπεύθυνη ομάδος “Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς”: Μαρία Τσάλλα

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6978127196

https://www.facebook.com/groups/211026374035/permalink/10151823170044036/

ttps://www.facebook.com/groups/BlessedJohnMaximovitch/

FACEBOOK – ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΛΛΑ: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

123169-paidwn_agia_sofia_533_355

Ο ΝΕΟΦΩΤΙΣΤΟΣ ΚΟΡΕΑΤΗΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ & ΟΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ & ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΕΝ ΖΩΗ

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION – HAGIOLOGY

15 - 1

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

της Αθήνας & του Ωρωπού Αττικής (+1991)

2 Δεκεμβρίου

147122-FERONTAS PORFYRIOSΑγ.-Πορφύριος-1

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Είναι ο πρώτος Κορεάτης που παίρνει το όνομα Πορφύριος μετά την αγιοκατάταξη του αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου.

Ο μικρός Πορφύριος, γιος του Νικολάου Χαν και της Ευαγγελίας Κιμ, εγγονός του π. Αλεξάνδρου και της πρεσβυτέρας Παταπίας από την ενορία μας «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» στο Πουσάν.

Το όνομα δεν δόθηκε τυχαία. Κατά τα έτη των σπουδών του λαϊκού τότε π. Αλεξάνδρου και της Παταπίας στην Αθήνα επισκέφθηκαν τον Γέροντα Πορφύριο στο κελί του στον Ωρωπό, για να πάρουν την ευχή τους και να του πουν τον πόνο της ατεκνίας τους. Ο Γέροντας Πορφύριος τους παρηγόρησε και προέβλεψε την γέννηση του πρώτου τους παιδιού Νικολάου. Έτσι σήμερα παππούς, γιαγιά και γονείς πρόσφεραν στον άγιο Πορφύριο, ως «αντίδωρον», τον μικρό Πορφύριο.

Μετά την έκδοση στα κορεατικά του σπουδαίου βιβλίου «Αγίου Πορφυρίου: Βίος και Λόγοι» της Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής Χανίων, οι Κορεάτες γνωρίζουν και ευλαβούνται πολύ τον άγιο Πορφύριο. Και τον νιώθουν κοντά τους γιατί στο τελευταίο μέρος του βιβλίου, ως παράρτημα, έχει προστεθεί το κεφάλαιο «Ο άγιος Πορφύριος και η Κορέα», στο οποίο αναφέρονται θαυμαστές επεμβάσεις και επισκέψεις του Αγίου στην Κορέα.

Άγιε Πορφύριε, που όταν βρισκόσουν ακόμη στην γη, ήρθες στην Κορέα τόσες πολλές φορές, νοερώς με το χάρισμα που διέθετες, Σε παρακαλούμε μην ξεχνάς «ως παρρησίαν έχων πολλήν», την εν Κορέα Εκκλησία μας, αλλά και όλες τις ανά τον κόσμο Ορθόδοξες Ιεραποστολές.

Η βάπτιση του μικρού Πορφυρίου είχε προγραμματισθεί για τις 16.00 το απόγευμα του Σαββάτου. Αλλά η μεγάλη εταιρεία στην οποία εργάζεται ο πατέρας τον υποχρέωσε να εργασθεί και το Σάββατο. Έτσι μετατέθηκε η ώρα της βάπτισης μετά τη δουλειά στις 18.00 μ.μ. Αλλά και στις 6 ο πατέρας ήταν ακόμη στην υπηρεσία του. Έφθασε τελικά, μετά από αγώνα δρόμου, στο ναό γύρω στις 19.00 μετά, δηλαδή, την Βάπτιση και το Χρίσμα, την ώρα της Απολούσεως και της Τριχοκουρίας. Στην ώρα της αναμνηστικής οικογενειακής φωτογραφίας και πάλι ο πατέρας έλειπε. Στον νάρθηκα μιλούσε στο τηλέφωνο με την εταιρεία του!

Όταν σε καλεί η εταιρεία σου ΠΡΕΠΕΙ απαραιτήτως να απαντήσεις. Δεν μπορείς να έχεις το κινητό σου κλειστό. Δεν  υπάρχει δικαιολογία. Τι να πεις; Ότι βαπτίζεται το παιδί σου; Καταρχήν αυτό ακούγεται ως «ξένον άκουσμα» στον προϊστάμενο της εταιρείας. Το ΜΟΝΟ που καταλαβαίνει είναι η νοσηλεία κάποιου στο νοσοκομείο. Οτιδήποτε άλλο εάν φέρεις ως δικαιολογία θεωρείσαι ως αδικαιολόγητα απών, που μπορεί να σου κοστίσει την θέση εργασίας σου.

Ο εργαζόμενος σε μια μεγάλη εταιρεία στην Άπω Ανατολή και όχι μόνον δεν έχει προσωπική ζωή. Ζει και κινείται στους ρυθμούς της εταιρείας του. Καθημερινά γίνεται «πλύση εγκεφάλου» ότι ανήκεις στην «τάδε» και όχι στην «τάδε» εταιρεία. Και «πρέπει να νιώθεις υπερήφανος γι’ αυτό»! Στην εταιρεία χρωστάς τα πάντα. Χωρίς την εταιρεία είσαι ένα «τίποτα». Γι’ αυτό ξυπνάει και κοιμάται ο εργαζόμενος με το άγχος της απόλυσης, που σημαίνει την καταστροφή του.

Αυτή είναι, δυστυχώς, η σκληρή πραγματικότητα των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, στις οποίες κάνουν τόσους κόπους και θυσίας οι νέοι να βρουν μια θέση. Κι όταν την βρουν, εξασφαλίζουν, καλό μισθό, μεγάλο σπίτι, ακριβό αυτοκίνητο, ιατρική περίθαλψη και σίγουρη σύνταξη. Η εταιρεία τους δίνει όλα αυτά, αλλά τους παίρνει ασυγκρίτως περισσότερα. Τους παίρνει το πολύτιμο αγαθό της ελευθερίας, της οικογενειακής επικοινωνίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τους κάνει σκλάβους της. Ο εργαζόμενος δεν έχει ελεύθερο χρόνο. Ακόμη και στις διακοπές του (μιας εβδομάδος το πολύ τον χρόνο στην Άπω Ανατολή) η εταιρεία, εάν χρειαστεί, μπορεί να τον καλέσει και ΠΡΕΠΕΙ να δώσει το παρών. Αλλιώς χάνει την προστασία του «θεού» του, στον οποίο οφείλει απόλυτη υπακοή και πειθαρχία. Αυτή είναι η νεοειδωλολατρία της νέας τάξης πραγμάτων. Η εταιρεία είναι πάνω απ’ όλα: από τον/την σύζυγο, τα παιδιά, τους συγγενείς, τους φίλους. Η εταιρεία και όχι ο Θεός είναι το παν!

Τα ψυχολογικά και όλα τα κοινωνικά προβλήματα που προκαλούνται από τον σύγχρονο και απάνθρωπο αυτό τρόπο εργασίας είναι πολλά και δυσεπίλυτα. Έτσι μπορεί να ερμηνευτεί το υψηλότατο ποσοστό αυτοκτονιών στην Άπω Ανατολή. Καταλαβαίνει όμως κανείς και τα τεράστια ποιμαντικά προβλήματα που προκαλούνται από το εργασιακό πρόβλημα. Πώς μπορείς να προγραμματίσεις λατρευτικές και άλλες ευκαιρίες πνευματικής οικοδομής σε μια κοινωνία που λατρεύει τον θεό-δουλειά; Πώς μπορείς να πεις στους νέους να συμμετάσχουν στην λατρεία και τη ζωή της Εκκλησίας; Φαντάζεσθε τον πόνο του παπά πατέρα να βαπτίζει το πρώτο εγγονάκι του χωρίς τη συμμετοχή του παιδιού του!

Οι τεχνοκράτες πολλά χρόνια πριν εργάστηκαν συστηματικώς και «ανεπαισθήτως» για να φτιάξουν ένα τέτοιο πολιτικό και κοινωνικό μόρφωμα. Μια κοινωνία σκληρή, ανταγωνιστική, απάνθρωπη, χωρίς Θεό. Το πώς διαμορφώθηκε η νέα τάξη πραγμάτων χωρίς να το καταλάβουμε, απάντηση δίνει ο αλεξανδρινός ποιητής στο υπέροχο ποίημά του «Τα τείχη»: Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα και υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη, διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. Αχ, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, υπάρχει τρόπος για να βγούμε από τα «τείχη». Αρκεί να λάβουμε εγκαίρως τα μέτρα μας. Και πρώτα-πρώτα ξεκινώντας από τον εαυτό μας. Να ασκηθούμε πνευματικά για να βλέπουμε τον συνάνθρωπό μας ως «εικόνα Θεού» και όχι ως απρόσωπο νούμερο. Ως ιερό πρόσωπο και όχι ως παραγωγική μηχανή, που θα ζητάμε, αντί πάσης θυσίας, την σκληρή δουλειά του, την αύξηση της απόδοσής του για το δικό μας και μόνον συμφέρον. Κι ύστερα το φιλόθεο αυτό πνεύμα να το καλλιεργήσουμε και στη νέα γενιά. Θα είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να τους δώσουμε. Η καλύτερη επένδυση για το μέλλον το δικό τους και της κοινωνίας μας.

Αθανασία Δημ. Κοντογιαννακοπούλου

Πηγή:

Περιοδ. Πάντα τα Έθνη

Απρίλιος – Μάιος 2015

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΚΛΟΠΗΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΔΩΣΕΙ Ο ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ Π. ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ (+1995)

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

5d1207e8a1925599998b5bd8efb76a09Gerondas_eusevios_giannakakis_312

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης (+1995)

Πνευματικός Πατέρας της Αθήνας & του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

«Ὁ κ. Ἀνδρέας Εὑσταθίου, συνταξιοῦχος ἀστυνομικός, διηγήθηκε: “Κάποια μέρα, στόν ἠλεκτρικό τῆς πλατείας Ὁμονοίας μοῦ πῆραν τό πορτοφόλι μου. Στενοχωρήθηκα πολύ, ὄχι τόσο γιά τά χρήματα, ὅσο γιά τόν ξύλινο Σταυρό τόν ὁποῖο εἶχα εὐλογία ἀπ’ τόν π. Εὐσέβιο Γιαννακάκη καί τόν εἶχα πάντα μαζί μου. Παρακαλοῦσα τό Γέροντα νά μοῦ βρῆ τό πορτοφόλι μέ τό Σταυρό. Μετά ἀπό δέκα μέρες κάποιος νέος —ναρκομανής φαινόταν— μέ σταματᾶ στό σταθμό τοῦ τραίνου στήν Ὁμόνοια καί μοῦ δίνει τό πορτοφόλι, λέγοντάς μου:

—Παπποῦ, πάρε τό πορτοφόλι σου. Τά χρήματα τά ξόδεψα, ὅμως, τί Σταυρός εἶναι αὐτός; Ὅλες αὐτές τίς μέρες δέν μποροῦσα νά ἡσυχάσω. Καί σκέφθηκα νά σέ βρῶ, νά σοῦ τόν δώσω.

Δόξασα τό Θεό καί εὐχαρίστησα τό Γέροντα, διότι ὁ νεαρός θά μποροῦσε νά εἶχε πετάξει τό Σταυρό καί τό πορτοφόλι, πού δέν εἶχε, ἄλλωστε, καμμιά ἰδιαίτερη ἀξία. Θαυμαστό εἶναι, ἐπίσης, τό πῶς μέ ἀναγνώρισε ἀνάμεσα σέ τόσες χιλιάδες κόσμο πού κινεῖται στόν ὑπόγειο σιδηρόδρομο…”».

Ἰδού καί οἱ ριζες τοῦ π. Εὐσεβίου: «“Φέρναμε πολλά ξύλα ἀπ’ τό βουνό γιά τό χειμῶνα”, διηγεῖτο ὁ π. Εὑσέβιος Γιαννακάκης. “Ὅταν ἔβρεχε καί ἔρριχνε κεραυνούς, ὁ πατέρας μου μέ τό κλαδευτῆρι του, τσάκ-τσάκ, χάραζε πάνω σ’ ἔνα ἔλατο ἕνα Σταυρό καί ἔλεγε:

—Ἔλᾶτε, παιδιά μου, ἐδῶ, κάτω ἀπ’ αὐτό τό δένδρο. Ὅπου ὁ Σταυρός, κανένας φόβος.

Μαζευόμασθαν ὅλοι ἐκεῖ, καί ἐνῶ πιό πέρα ἔπεφταν κεραυνοί, ποτέ κανείς δέν κτύπησε ἐκεῖνο τό δένδρο. Τόσο πιστός ἦταν ὁ πατέρας μου…”».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΣΤΑΥΡΟΣ, ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ

Τό δικό μας Holywood (=Ἱερό Ξύλο)

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

ΑΘΗΝΑ 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

MEGA CHANNEL: ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (+1991) – ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ – VIDEO

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

32-IMG_8817

Άγιος Πορφύριος της Πλατείας Ομόνοιας της Αθήνας (+1991)

Από τις Σκήτες του Αγίου Όρους στο κέντρο της Αθήνας

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

15 - 1

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

π Επιφανιος πρισμα αιωνιοτητας 2

«Όλα τα γεγονότα της ζωής μας πρέπει να τα βλέπουμε υπό το πρίσμα της αιωνιότητος. Τότε μπορούμε να διακρίνουμε τις πραγματικές τους διαστάσεις».

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, +1989

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

SAINT PORPHYRIOS OF ATHENS, GREECE (+1991) & THE HIPPIES

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com

HIPPIES MET ORTHODOX

ATHENS OF MY HEART

images15

tumblr_mev33p5leu1rkghcuo1_500

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

ATHEISTS MET ORTHODOXY

Saints Porphyrios of Athens, Greece (+1991) once said:

One day a hippie visited me. He was dressed in something colorful, strange clothes, and wore an amulet and jewelery, and he asked to see me. The nuns were worried, so they came and asked me, and I told them to have him enter. As soon as he sat across from me, I could see his soul. He had a good soul, but was wounded which was why he was a revolutionary.

I spoke to him with love and he was moved. “Elder”, he said, “nobody until today has ever spoken to me like this.” I had told him his name, and he was confused as if I knew him. “Well,” I told him, “God revealed your name and that you travelled as far as India where you met a guru and you followed him.” He was in even greater wonder. I told him other things about himself, and he left pleased. The next week he arrived with a group of hippies.

They all gathered together within my cell and sat around me. A girl was also with them. I liked them very much. They were good souls, but wounded. I did not speak to them about Christ, because I saw they weren’t ready to hear of it. I spoke their own language about topics that interested them. When we were finished and they got up to leave, they told me: “Elder, we would like a favor: allow us to kiss your feet.” I was embarrassed, but what could I do, I allowed them. After they gave me a blanket as a gift. I will call for it to be brought, so you can see it. It’s very nice. After a time the girl visited me, the hippie, by herself. They called her Maria.

I saw that Maria was more advanced in her soul than her friends and she was the first I spoke to about Christ. She received my words. She has come other times, and has taken a good path. Maria also told her friends: “Hey naughty children, I would never have imagined that I would come to know Christ through hippie friends.”

porfirios

Saint Porphyrios of Athens, Oropos & Kafsokalivia, Greece (+1991)

On Tuesday, November 27, 2013, the Sacred and Holy Synod of the Ecumenical Patriarchate decided the formal inclusion in the List of Saints of the Orthodox Church of Elder Porphyrios of Kafsokalivia.

Feast Day of Saint Porphyrios of Kafsokalivia: December 2nd.

ΠΟΙΟΣ ΝΗΣΤΕΥΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ… – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

15 - 1

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

π Επιφανιος νηστεία 2-Ποιος νηστεύει καλύτερα, πάτερ, σε περίοδο νηστείας, αυτός που τρώει δυο πιάτα ανάλαδη φασουλάδα, χαλβά κ.λπ. ή αυτός που τρώει ένα αυγό σφικτό;

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος:

-O πρώτος! Ο δεύτερος κάνει απλώς δίαιτα.

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

Ο Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ (+1989) ΜΑΣ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΜΟΝΑΧΗ Η ΟΠΟΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΘΕΟ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

tiny-flower

epif3
π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ο αγιασμένος Πνευματικός Πατέρας της Αθήνας

Ἀναφέρει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989):

«Ἐπισκέφθηκα πρό ἐτῶν μεγάλη γυναικεία Μονή. Μεταξύ τῶν μοναζουσῶν, τίς ὁποῖες γνώριζα, ἦταν καί μία σχεδόν αἰωνόβια. Ὕπαρξι ὀλιγογράμματη, ἀλλά ἁγιασμένη. Λόγῳ τοῦ γήρατος δέν σηκωνόταν πλέον ἀπ’ τό κρεβάτι. Καθόταν μόνο πάνω σ’ αὐτό. Πῆγα στό κελλί της. Κλαίγοντας μοῦ εἶπε τό… παράπονό της: “Ἄχ, αὐτή ἡ Γερόντισσα! Τήν παρακαλῶ νά μοῦ δίνη δουλειά νά κάνω ἐδῶ πάνω στό κρεβάτι, ἀφοῦ δέν μπορῶ νά σηκωθῶ ἄν δέν μέ κρατοῦν, καί αὐτή δέν μοῦ δίνει. Μπορῶ νά τυλίγω κουβάρια. Δέν μέ ἀφήνει, ὅμως. Μοῦ λέει ὅτι δούλεψα ὀγδόντα χρόνια στό Μοναστήρι. (Εἶχε μεταβῆ ἐκεῖ σέ ἡλίκα 16 ἐτῶν.) Ἀλλά ἔτσι ἐγώ τρώω δωρεάν τό ψωμί μου. Δουλεύουν ἄλλες καί ταΐζουν ἐμένα. Τί νά κάνω, ὅμως; Ἡ Γερόντισσα δέν ὑποχωρεῖ. Στενοχωρήθηκα τόσο πού δέν ἤθελα νά τρώω. Ἀλλά μετά σκέφθηκα κάτι καί ἀναπαύθηκα. Σκέφθηκα νά κάνω συνέχεια προσευχή γιά ὅλους. Ἔτσι μοῦ φαίνεται σάν νά δουλεύω κι ἐγώ. Βλέπεις αὐτό τό κομποσχοίνι; (Μοῦ ἔδειξε ἕνα κομποσχοίνι πού εἶχε πολύ μεγάλους κόμπους.) Δέν τό ἀφήνω καθόλου ἀπ’ τά χέρια μου μέρα-νύκτα, ἐκτός ἀπό δύο-τρεῖς ὧρες κατά τίς ὁποῖες κοιμᾶμαι. Κάνω συνέχεια προσευχή γιά τή Γερόντισσα καί γιά τίς Καλόγριες πού δουλεύουν γιά νά τρώω ἐγώ. Ἀλλά κάνω καί γιά ἄλλους. Γιά τό Δεσπότη μας καί γιά τούς ἄλλους Ἀρχιερεῖς, γιά τούς Ἱερεῖς, γιά τούς Κήρυκες, γιά τούς Ἄρχοντες, γιά τούς Δικαστές, γιά τό Στρατό, γιά τούς Χωροφύλακες, γιά τούς Δασκάλους, γιά τούς Μαθητές, γιά τίς χῆρες, γιά τά ὀρφανά, γιά ὅλους ὅσους θυμηθῶ. Ἔτσι αἰσθάνομαι λιγότερο βάρος στή ψυχή μου πού τρώω δίχως νά δουλεύω…”. Δακρύζω ὅσες φορές φέρνω στή μνήμη μου τή σκηνή αὐτή. Ἔκτοτε δέν ξαναεῖδα τήν ὁσία ἐκείνη Μοναχή. Μετά ἀπό λίγους μῆνες ἀπῆλθε σέ ἄλλους κόσμους, γιά νά συνεχίζη ἐκεῖ τίς “ἐκ βαθέων” προσευχές της “γιά ὅλους ὅσους θυμηθῆ” (ἐλπίζω καί γιά μένα…), ἄν καί χωρίς πλέον τό χονδρό κομποσχοίνι της, τό ὁποῖο τάφηκε μαζί μέ τό ἱερό σκῆνος της…».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ,

Τό Χαμόγελο τοῦ Θεοῦ,

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός,

Ἀθήνα 2012

button_ask_a_question3

200 Ομιλίες του Δημητρίου Παναγοπούλου (+1982), λαϊκού ιεροκήρυκα σε Ελλάδα, ΗΠΑ, Καναδά & Αυστραλία

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

http://americaofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

AUSTRALIA & SAINT PAISIOS OF MY HEART

AMERICA OF MY HEART

flower-1275458_960_720

292768_219735624741034_1274434_n

200 Ομιλίες του Δημητρίου Παναγοπούλου (+1982),

λαϊκού ιεροκήρυκα σε Ελλάδα, ΗΠΑ, Καναδά & Αυστραλία

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα του αειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου

Τα όσα, αγαπητοί, ακολουθούν αποτελούν σχεδόν αυτούσια μεταφορά μερικών αποσπασμάτων από συνοπτική μελέτη του Αρχιμανδρίτου Νεκταρίου Α. Ζιόμπολα που δημοσιεύθηκε σε συνέ­χειες στην εκκλησιαστική εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» στις αρχές του 1999, με τον τίτλον: Το φαινόμενον «Δημήτριος Πανα­γόπουλος». Από της θέσεως αυτής ευχαριστούμε τον ζηλωτήν κληρικόν π. Νεκτάριον διά την πρόθυμη ευλογία του να σταχυο­λογηθούν ολίγα διά τον εκλεκτόν εργάτην Κυρίου προς γενική ενημέρωσι των αναγνωστών.

***

Ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος του Αθα­νασίου γεννήθηκε το 1916 στο χωριό Άγιος Κωνσταντί­νος του Αιγίου, και ήταν ο δεύτερος από τα έξι παιδιά της οικογενείας. Σε ηλικία περίπου δέκα ετών έμεινε ορ­φανός από πατέρα. Μετά το Δημοτικό και το Σχολαρχείο της εποχής, ανέλαβε, ως δεύτερος πατέρας, τα κα­θήκοντα της οικογενείας.

Με την Εκκλησία δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις, όπως και ο ίδιος ομολογούσε. Κρατούσε απλώς τυπική σχέ­ση.

Το 1948 νυμφεύθηκε την Αγγελική Σωτηροπούλου, που διακρινόταν για το χριστιανικό της ήθος, και από την οποία πολύ ωφελήθηκε και βοηθήθηκε ως προς την στροφή του προς τον Χριστόν και την Εκκλησία Του.

Ήταν άνθρωπος δραστήριος, με ισχυρή θέληση και πολλές ικανότητες, κατ’ εξοχήν όμως διακρινόταν διά το χάρισμα του λόγου. Σταδιακά η Πρόνοια του Θεού τον κατάρτισε πνευματικά με διακριτικές επισκέψεις για το ψυχοσωτήριο έργο του επανευαγγελισμού αθανάτων ψυχών.

Το 1950 άρχισε στενότερη σχέση με την Εκκλησία και την μελέτη θρησκευτικών βιβλίων. Ένα προσκύνη­μα στην Τήνο συνετέλεσε στο να εξομολογηθή σχεδόν για πρώτη φορά, και απετέλεσε το γεγονός αυτό σταθμό στη ζωή του. Ως άνθρωπος ισχυρός θελήσεως και με την βοήθεια του Θεού μπόρεσε να επιβληθή στον εαυτό του, να κόπτη τα πάθη και τις αδυναμίες του παρελθό­ντος και να συγκροτείται ηθικά και χριστιανικά…

Όσο η ψυχική του αναγέννηση αύξανε όλο και πε­ρισσότερο άφηνε να τον καθοδηγή Αυτός ο Κύριος… Με ιερό ζήλο μελετούσε την Αγία Γραφή και τα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας μας…

Σε ηλικία 35 ετών στις 11 Νοεμβρίου του 1951 έκαμε το πρώτο επίσημο κήρυγμα του στην αγρυπνία του ιερού Ναού της Αναλήψεως στον Βύρωνα, με εντολή του διακριτικού και οσίου όντως Γέροντος Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτου… Είχε πράγματι επιστρατευθεί από τον Θεό στο έργο της διακονίας του θείου λόγου. Υπήρξε και θεόκλητος και λαόκλητος κήρυκας.

Όπου ο Θεός του άνοιγε θύρα για να ομιλήση έδιδε το παρόν με προθυμία, σε ιερούς Ναούς, αίθουσες, ιερές Μονές – προσκυνήματα, ακόμη και σπίτια…

Με ζήλο, πόθο ιερό και με πολύ πνευματικό μεράκι επιτελούσε την διακονία της πνευματικής σποράς του λόγου του Θεού. Ή φήμη του χαρισματούχου εργάτου του Ευαγγελίου όλο και απλωνόταν περισσότερο. Στην Αθήνα έφθασε να ομιλή μέχρι και δέκα φορές την εβδο­μάδα. Στην συνέχεια ανοίχτηκε και σε πόλεις και χωριά που τον καλούσαν. Ήταν ακούραστος, δοσμένος στο έρ­γο του Θεού, χωρίς ωράριο εργασίας, χωρίς υλικές απο­δοχές, και ο Θεός ευλογούσε.

Κατ’ εξοχήν διακρίθηκε στο εποικοδομητικό κήρυγ­μα με στόχο και επίκεντρο την μετάνοια και επιστροφή αμαρτωλών ψυχών στην Εκκλησία του Χρίστου. Ως ελεημένος από τον Θεό, πάσχιζε να γίνη αιτία επιστρο­φής ψυχών. Έτσι η μετάνοια ήταν το προσφιλές του θέ­μα. Χωρίς υπερβολή, είναι χιλιάδες οι ψυχές, που επη­ρεάσθηκαν από το ζωντανό και χειμαρρώδες κήρυγμα του. Ως όργανο της Χάριτος του Θεού που ήταν, έτρεχε διά να ενισχυθούν όσο το δυνατόν περισσότερες ψυχές από το ηθικό ναυάγιο του κόσμου.

Ο λόγος του στο θέμα της μετανοίας, όπου ακούγετο, ήταν αποφασιστικής σημασίας και οδηγούσε στον εξομολόγο. Ορθώς του αποδόθηκε το χαρακτηριστικό του κήρυκος της μετανοίας, αφού ο λόγος του αφύπνιζε ένοχους. Το κήρυγμα του συγκινούσε, ομιλούσε στην καρδιά, προβλημάτιζε και επιδρούσε αποτελεσματικά. Σαφής και κατανοητός στον λόγο του, γλαφυρός και συ­ναρπαστικός, τα δε κηρύγματά του μεστά θείων αλη­θειών, ηθικών παραινέσεων και διδαγμάτων… Παρ’ ότι στηλίτευε κατακόρυφα τα αμαρτωλά πάθη, ένα πολυπλη­θές ακροατήριο κάθε ηλικίας, φύλου, τάξεως και μορφώ­σεως «κρεμόταν» από τα χείλη του και οδηγείτο σε απο­φασιστική αλλαγή, πορείας και ζωής, στον Χριστό, την Εκκλησία Του, την αρετή.

Στην Αθήνα έδρα της κηρυγματικής του δραστηριό­τητος ήταν κυρίως η αίθουσα των Τριών Ιεραρχών στην οδό Μενάνδρου 4. Ομιλούσε μια φορά την εβδομάδα, ε­κτός 2-3 μήνες το καλοκαίρι, από το 1956 έως την 11-2-1982. Πραγματοποιήθηκαν, με την χάρι του Κυρίου, πε­ρίπου χίλιες τριακόσιες ωριαίες ομιλίες μόνον στην αί­θουσα αυτήν. Κατά δε τους πλέον συντηρητικούς υπολο­γισμούς, το ποσοτικό κηρυκτικό του έργο, υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ομιλίες. Έργο ογκώδες και εξ ίσου εκλεκτό σε περιεχόμενο. Ο αείμνηστος Δημήτριος Παναγόπουλος εβίωνε την πίστη, ζούσε την μυστηριακή ζωή, την ζωή της κατά Χριστόν αρετής. Ήταν στολισμένος με πραότητα και ταπείνωση, με συγχωρητικότητα και α­γάπη… Ό,τι έκανε, ήταν μυρωμένο, αγιοπνευματικό. Καίτοι δεν διέθετε πτυχία εδούλευσε εις το Ευαγγέλιον νομίμως και καρποφόρως, η δε προσφορά του στην Εκ­κλησία ήταν μεγάλη και υπεράνω πολλών πτυχιούχων της θεολογίας, και άφησε μεγάλο δίδαγμα στο τι θέλει ο Θεός και πώς θέλει τον κήρυκα ο πιστός λαός του Θεού.

Η πορεία της θεαρέστου διακονίας του γνώρισε και πολλές δυσκολίες, που προκαλούσε ο εχθρός Διάβολος με εμπαθή όργανα του, τα οποία και δημιουργούσαν ε­μπόδια. Τελικά η χάρις του Θεού τακτοποιούσε τα πράγ­ματα και ο πιστός και καλός εργάτης του Κυρίου συνέ­χιζε με αυταπάρνησι, ζήλο και αγάπη Χριστού την ψυχοσωτήριο διακονία του.

Τα άρθρα του στο θρησκευτικό περιοδικό ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ που εξέδιδε επί 25 περίπου χρόνια τα υπέγρα­φε με τα αρχικά γράμματα Α.Δ., που σήμαιναν Αχρείος Δούλος.

Εκτός από το κήρυγμα τον βοήθησε ο Θεάνθρωπος Χριστός μας και στην συγγραφή πολλών πρακτικών και ψυχωφελεστάτων βιβλίων, με καθαρώς ορθόδοξο αγιο­γραφικό και αγιοπνευματικό περιεχόμενο. Τα χαριτωμέ­να πονήματά του αγαπήθηκαν από τον πιστό λαό του Θεού, γνώρισαν επανεκδόσεις, συνετέλεσαν στην διόρ­θωση πολλών χιλιάδων αδιάφορων μελών της Εκκλη­σίας και συνέβαλαν στην αύξηση των συνειδητών πι­στών χριστιανών.

Έκτος από το προφορικό και γραπτό έργο, καθιέρω­σε προσκυνηματικές καθαρώς εκδρομές σε ιερές Μονές και σε ιερά προσκυνήματα. Στην αρχή στο Λεκανοπέδιο της Αττικής και κατόπιν και σε αξιόλογα προσκυνήμα­τα εντός της Ελλάδος. Στα τελευταία επτά χρόνια πριν της κοιμήσεως του πραγματοποιούσε κάθε καλοκαίρι προσκύνημα και στους Αγίους Τόπους και Σινά…

Μετά πάροδο 17 περίπου ετών έγγαμου βίου κατά θαυμαστόν τρόπο, διά των πρεσβειών του Αγίου Νεκτα­ρίου του Θαυματουργού, ο Κύριος εβράβευσε τις θερμές ικεσίες τους και τους εχάρισε υιόν. Του δόθηκε το όνο­μα Νεκτάριος και διατηρεί τώρα στην Αθήνα εκδοτικό οίκο. Μεταξύ των άλλων, συνεχίζει, διά των επανεκδό­σεων των εκλεκτών βιβλίων του μακαριστού πατρός του Δημητρίου, το γραπτόν του κήρυγμα, διά δε της κυκλο­φορίας των 700 και πλέον θαυμάσιων ομιλιών του, και το προφορικό ιεραποστολικό του σωτήριο έργο, προς δόξα Θεού και σωτηρία ψυχών.

Την πολύπλευρη, ποικίλη και καρποφόρα ιεραπο­στολική του διακονία και ιδιαίτερα την κηρυγματική έ­κλεισε με τις δύο άκρως συγκινητικές και αποχαιρετι­στήριες τελευταίες ομιλίες του περί θανάτου και αιωνίου ζωής, όπου για πρώτη φορά ερμήνευσε το αποστολικό και ευαγγελικό ανάγνωσμα της κηδείας.

Το Σάββατο το πρωί, 35 ώρες μετά το τελευταίο κή­ρυγμα του, στις 13 Φεβρουαρίου του 1982, παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχήν του εις τον λατρευτόν Του Κύριον…

Η ζωή του και οι παραινέσεις του, μαζί με την προ­σευχή του, ας μας είναι οδηγός και ενισχυτής για εμάς, που βρισκόμαστε στη Στρατευόμενη Εκκλησία.

Πηγή:

Ο Αείμνηστος Καλός Εργάτης του Ευαγγελίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ Μέσα από τα Γραπτά του

Εκδ. Ορθ. Κυψέλη

button_ask_a_question

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟΣ – ΤΕΥΧΟΣ 73 – ΣΕ PDF

http://paintingleaves.blogspot.com

http://thesmileofgodinyourheart.tumblr.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

PAINTING LEAVES

THE SMILE OF GOD IN YOUR HEART

ORTHODOXY IS LOVE

Screen shot 2015-06-28 at 10.35.14 AM

http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/dialogos/Dialogos_73.pdf

Αντιαιρετικό Περιοδικό Διάλογος

Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2013

τεύχ. 73

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ – Μία ἀκόμη περίπτωση

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΜΕΘΟΔΟΙ «ΑΥΤΟΒΕΛΤΙΩΣΗΣ» ΚΑΙ «ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ»: ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ; – Β΄ Μέρος

ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ – Α΄ Μέρος

ΟΙ ΝΕΕΣ «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ» ΤΗΣ «ΣΚΟΠΙΑΣ» «ΠΕΣ ΜΑΣ, ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΥΤΑ;» – Β΄ Μέρος

ΛΟΓΟΣ – ΧΡΙΣΤΟΣ – ΜΗΤΕΡΑ – ΙΩΑΝΝΗΣ;

ΕΙΔΗΣΕΙΣ – ΣΧΟΛΙΑ

dlog_73

Όλα τα τεύχη: κλικ ΕΔΩ

ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΑΓΙΟΙ ΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ – Π. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

moraine_sunset_alberta_canadaΠροστάτες Άγιοι εις Διαφόρους Περιστάσεις

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Το κέντρο των προσευχών μας θα πρέπει να είναι ο Ιησούς Χριστός, θα ζητώμεν από τον Πατέραν Θεόν εν ονόματι Ιησού Χριστού και θα λαμβάνωμεν (εάν βεβαίως καλώς αιτώμεν) κατά το: «Ό,τι αν αιτήσητε τον Πατέρα εν τω ονόματι μου, δω ημίν» (Ιωάν. ιε΄16). Μετά όμως τον Ιησούν Χριστόν ας παρακαλώμεν και την Υπεραγίαν Θεοτόκον, ήτις έχει μεγάλην παρρησίαν εις τον Υιόν Της. Και εν συνεχεία τους Αγίους του Κυρίου, οίτινες έλαβον παρά του Ιησού Χριστού διάφορα χαρίσματα κατά το Μαρτύριόν των και σπεύδουν εις βοήθειάν μας. Οι Άγιοι και τα διάφορα χαρίσματα των έχουν ως εξής:

1. Ο Άγιος Κυπριανός, η Ιουστίνη η Παρθένος και η Αγία Θωμαΐς, βοηθούν εις την καταπολέμησιν των σαρκικών πειρασμών ως και επί παντός είδους μαγείας και την λύσιν αυτών.

2. Ο Άγιος Ανδρόνικος και η Αγία Αθανασία, βοηθούν τα ανδρόγυνα που θέλουν να εγκρατευθούν δι΄ανωτέραν πνευματικήν ζωήν.

3. Η Αγία Φωτεινή, βοηθεί εις τον πόνον της κεφαλής ως και κάθε οργάνου αυτής.

4. Η Αγία Παρασκευή, η Αγία Εριφύλη και ο Άγιος Ιγνάτιος, βοηθούν εις όλας τας ασθενείας των οφθαλμών.

5. Η Αγία Δωροθέα, είναι δια τας ασθενείας του προσώπου, ίνα μη παραμορφωθεί.

6. Ο Άγιος Παντελεήμων, δια πάσαν αιμορραγίαν σώματος, ρινός, κ.λ.π. ως και δια τα στηθικά.

7. Η Αγία Μαγδαληνή, δια την τριχόπτωσιν και δια τους πόνους πέριξ των δακτύλων.

8. Ο Άγιος Αντύπας, δια κάθε ασθένειαν των οδόντων.

9. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, δια τας παθήσεις της γλώσσης, βραδυγλωσσία, τραυλότητα, πρήξιμον, πάσης φύσεως οιδήματα και αϋπνίαν.

10. Ο Άγιος Παύλος ο Ομολογητής, δια τον πονόλαιμον.

11. Ο Άγιος Χαράλαμπος, δια τας στομαχικός και εντερικός ενοχλήσεις, δια τας λυπηρός σκέψεις και διαλογισμούς.

12. Ο Όσιος Βασίλειος ο Αμασεύς, δια τους ρευματισμούς χειρών, ποδών, ισχύων (μέσης), ως και δια την απελπισίαν και απογοήτευσιν.

13. Η Αγία Ξενία, δια τας παθήσεις της καρδίας, νευρασθένειαν, πάσης φύσεως σπυριά, εξανθήματα, αλλά και παν είδος μαγείας, ως και δια την επιτυχίαν εις τας εργασίας γενικώς.

14. Η Αγία Βαρβάρα, δια τα δερματικά (ευλογιά, ιλαρά, ανεμευλογιά, λέπρα, κ.λ.π.) ως και βοηθός εις τους ταξιδεύοντας με αυτοκίνητον, τραίνον, αεροπλάνον και χειριζόμενους παν μηχανοκίνητον μέσον.

15. Ο Άγιος Θεόδωρος, ο Στρατηλάτης, δια πάσης φύσεως εκζέματα ως και ο Τήρων Θεόδωρος, δια την ανεύρεσιν εξαφανισθέντος προσώπου.

16. Ο Άγιος Μηνάς, δια τον ίκτερον (την λεγομένην χρυσήν), ως και δια παν απολεσθέν η αποπλανηθέν (ξελογιασμένο) πρόσωπον. Επίσης προφυλάττει από πυρκαϊάν και κλέπτας.

17. Ο Άγιος Φανούριος, δια πάντα τα απωλεσθέντα.

18. Ο Άγιος Τρύφων, ο Άγιος Ιερόθεος ο εξ Αθηνών, ο Άγιος Χαράλαμπος και ο Όσιος Σεραφείμ, δια τους κήπους, αγρούς, σπαρτά, δένδρα, φυτά, σταφιδαμπέλους, κ.λ.π.

19. Ο Άγιος Νικόλαος δια το ταξείδιον ιδίως με ατμόπλοιον (εξ ου προστάτης των Ναυτικών), ως και προστάτης χηρών, και παρθένων.

20. Η Αγία Πολυξένη, δια τους εργαζομένους με σκαλωσιές, τους προστατεύει να μην κρημνισθούν, καθώς και τους ταξιδεύοντας και υποφέροντας εκ ναυτίας ως και τας εγκύους, ίνα μη αποβάλλουν.

21. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, η Αγία Παρασκευή και ο Άγιος Κλέαρχος, δια τα πάσης φύσεως εγκαύματα.

22. Η Αγία Ανθίππη και ο Άγιος Νικόλαος, δια τα ορφανά, τας χήρας και τας παρθένους.

23. Ο Άγιος Στυλιανός, δια την προστασίαν των παιδιών και βρεφών, ως και δια την απόκτησιν τέκνου. Επίσης, εάν διαβασθεί η παράκλησίς του, σταματούν οι διαπληκτισμοί μεταξύ αδελφών διαφόρου ηλικίας. Ως και η Αγία Ξενία, ο Άγιος Φανούριος και η Αγία Αννα, δια την προαστασίαν των τέκνων γενικώς.

24. Η Αγία Ευθασία και η Αγία Ανθία, μήτηρ του Αγίου Ελευθερίου, δια τας μητέρας που δεν έχουν γάλα ή που έχουν πολύ και πρήσκονται τα στήθη των.

25. Ο Άγιος Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη, δια την προστασίαν των συζύγων

26. Ο Άγιος Αρτέμιος, δια την κήλην παντός είδους.

27. Η Αγία Αικατερίνη και ο Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, δια τας παθήσεις των γεννητικών οργάνων των γυναικών.

28. Ο Πρωτομάρτυς Στέφανος, οι Άγιοι Ανάργυροι και ο Απόστολος Πέτρος, δια λιθίασιν των νεφρών, της χολής και της κύστεως.

29. Η Αγία Όλγα, δια τους σεισμούς, πλημμύρας και κεραυνούς.

30. Ο Άγιος Μόδεστος, δια τας ασθενείας των ζώων, ίππων, βοών, αγελάδων, προβάτων, αιγών, κ.λ.π.

31. Η Αγία Παρασκευή, δια τας συζυγικάς έριδας και προστριβάς (καλόν όμως είναι να έχουν και την εικόνα της).

32. Ο Μέγας Βασίλειος και οι Άγιοι Πέντε Μάρτυρες (Δεκ. 13), δια να μη πέσει εις αίρεσιν ή αλλαξοπιστήσει ως και δια πάσης φύσεως πληγάς. Και τέλος,

33. Οι Άγιοι Ανάργυροι, δια πάσαν ασθένειαν και παν πάθος.

†Πρωτοπρεσβύτερος

π. Βαρθολομαίος (Αθανάσιος) Αρσενίου

Νομικός – Ιατρός

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ… ΜΕΝΤΙΟΥΜ! – ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΡΦΥΡΙΑ (+2015) ΠΡΩΗΝ ΟΔΗΓΟΣ TAXI ΣΕ ΑΘΗΝΑ & ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΕΤΗ 1997-2007

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

3246e52759b15d8e994f267dc03af720            Icelandic Flowers

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART – ORTHODOX ATHENS

«Κυριακή μεσημέρι βρίσκομαι σε περιοχή των Αθηνών με κατεύθυνση προς Πειραιά. Με σταμάτησε μια πολύ εύσωμη κυρία, μπαίνει στο ταξί και μου λέει τον προορισμό της. Η κυρία είχε σταθεί στην αντίθετη πλευρά του δρόμου. Θύμωσα, μα δεν μίλησα έκανα αναστροφή και συνέχισα. Όλως περιέργως, δεν είχα όρεξη για κουβέντα, γιατί πεινούσα πολύ. Ακούω ξαφνικά την κυρία να μου λέει:

-Εσένα κάτι κακό σε περιμένει!

Την κοιτάω από τον καθρέφτη, να δω μήπως μιλάει στο κινητό της. Δεν μιλούσε όμως.

-Σε μένα το είπατε αυτό; τη ρωτάω.

-Ναι, σε σένα.

-Α, μάλιστα! Και τι κακό με περιμένει; Μάλλον, αφορά εμένα ή τα παιδιά μου; Γιατί, αν είναι για μένα, δεν με πειράζει… Αν όμως είναι για τα παιδιά μου, θα ήθελα να το γνωρίζω.

-Περίμενε μισό λεπτό να σου πω.

-Περιμένω.

Σε λίγο μου λέει με πολλή σοβαρότητα:

-Πρέπει να έχεις τρία παιδιά… Να προσέξεις, γιατί στο τρίτο σου κάτι θα συμβεί.

-Είστε μέντιουμ; Τη ρωτώ.

-Ναι! Και από τις καλές μάλιστα, όχι απ’ αυτές που κοροϊδεύουν.

-Α, ωραία! Λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε, για να αποφύγουμε το κακό; Εσείς μπορείτε να με βοηθήσετε;

-Και βέβαια μπορώ, απαντά γεμάτη αυτοπεποίθηση.

-Και πόσα χρήματα θα χρειαστούν; Στο περίπου, δηλαδή, για να δω αν έχω.

-Δεν πειράζει, κι αν δεν έχεις.

-Δηλαδή, θα μου κάνετε δουλειά τσάμπα;

-Τσάμπα όχι! Αλλά θα κάνουμε ένα μικρό δάνειο από την Τράπεζα, αν δεν έχετε.

– Και για τι ποσό μιλάμε;

-Γύρω στα 1.000 ευρώ.

Εδώ μου έρχεται η επιθυμία να την αρχίσω στα χαστούκια.

Όμως συνεχίζω το δούλεμα και το λέω αυτό, γιατί δεν έχω παιδιά ούτε σύζυγο.

-Ε…Συμβαίνει και κάτι άλλο.

-Πες μου και εγώ θα σε βοηθήσω.

-Ο άνδρας μου γυρνάει συνέχεια με άλλες. Μπορούμε να τον μαζέψουμε;

– Α! αυτό είναι πανεύκολο! Ειδικότητά μου οι μπερμπάντηδες, μου απαντά.

-Αχ, κυρία μου! Ο Θεός σας έστειλε στο δρόμο μου;

Χαρά η κυρία! Έτριβε τα χέρια της που βρήκε άλλο ένα θύμα.

-Το ταξί είναι δικό σας; με ρωτάει ξαφνικά.

-Βέβαια, δικό μου είναι από ακίνητη περιουσία έχω αρκετή, ρευστό δεν έχω, της απαντώ.

Σημειωτέον ότι είμαι οδηγός στο ταξί. Ούτε σπίτι δικό μου δεν έχω, ούτε αυτοκίνητο, ούτε τίποτε. Όλη μου η περιουσία είναι ο Θεός μου! Δηλαδή, είμαι από τις γυναίκες τις πάρα πολύ πλούσιες της γης. Γιατί, όταν έχεις το Θεό στη ζωή σου, έχεις τα πάντα. Η κυρία, παρ’ ότι είδε το ταξί γεμάτο εικόνες, δεν σεβάστηκε τον χώρο αντιθέτως ήθελε να αυξήσει την πελατεία της και συνεχίζει:

-Μη σας νοιάζει… Ελάτε εσείς να σας λύσω τα προβλήματά σας και την αμοιβή θα την βρούμε.

Η κυρία μύρισε λαγό. Φθάσαμε στον προορισμό της, μου έδωσε την κάρτα της, και κατέβηκε χωρίς να με πληρώσει. Της λέω:

-Συγνώμη… Δεν με πληρώσατε.

-Α, ναι! Απαντάει, έκπληκτη δήθεν.

Μάλλον περίμενε πως θα την πήγαινα τσάμπα, επειδή μου είπε όλα αυτά. Πίστεψε πως είχα πέσει στην παγίδα της. Αφού με πλήρωσε, της λέω:

-Πάρτε την κάρτα σας, δεν μου χρειάζεται!

Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.

-Πέσατε έξω, κυρία μου, ούτε παιδιά έχω ούτε άνδρα ούτε περιουσία!

Έγινε κόκκινη σαν παντζάρι.

-Χαίρετε, κυρία μου! Της λέω ειρωνικά και φεύγω».

Πηγή:

Πορφυρίας Μοναχής

Ταξιδεύοντας στα Τείχη της Πόλης

εκδ. Παναγόπουλος

Αθήνα 2010

Pink Buttons  - English

Η Μοναχή Πορφυρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Άσκησε κατά καιρούς διάφορα επαγγέλματα. Επί δέκα χρόνια, τα έτη 1997-2007, εργάστηκε ως οδηγός Ταξί στην Αθήνα και στον Πειραιά. Γνώρισε τον σύγχρονο ενάρετο και ένθεο Γέροντα Πορφύριο από βιβλία σχετικά με την ζωή και την διδασκαλία του. Αυτή η γνωριμία την έφερε πιο κοντά στον Χριστό και τη συνειδητή χριστιανική ζωή. Με δυνατή πίστη και βαθιά αγάπη στον Θεό έβαλε στόχο τη δόξα Του και τη σωτηρία των συνανθρώπων της. Έτσι το Ταξί της έγινε ένας σύγχρονος άμβωνας, που οδήγησε πολλούς σε αλλαγή ζωής, στην ευλογημένη αλλοίωση. Το 2008 περιεβλήθη το ταπεινό μοναχικό τριβώνιο, με διπλό σκοπό: να αγωνιστεί απερίσπαστη για τη σωτηρία της και να διακονήσει τον σύγχρονο δοκιμαζόμενο άνθρωπο. Η Μοναχή Πορφυρία κοιμήθηκε το 2015.

11892188_1021347114551292_1458464096282949709_n

https://workersectingreece.wordpress.com/wind-of-change/

http://paintingleaves.blogspot.gr/2014/08/1997-2007-wind-of-change.html

Το συγκινητικότερο περιστατικό της ζωής της

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ – Π. ΔΑΝΙΗΛ ΨΩΪΝΟΣ – VIDEO

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

IMG_20150823_091031

Τα όπλα του Χριστιανού

π. Δανιήλ Ψωΐνος

Η ομιλία που πραγματοποίησε ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Ψωίνος, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, με θέμα: “Τα όπλα του χριστιανού”, την Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2014, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ενορία εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

Έκθεση πλανών & σφαλμάτων του Δημοσθένη Λιακόπουλου σε σχέση με την Πίστη & την Παράδοση της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – π. Πέτρος Πανταζής ╰⊰¸¸.•¨* Video Ν. Σωτηρόπουλου για τις πλάνες του Λιακόπουλου

http://paintingleaves.blogspot.com

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

PAINTING LEAVES

30-amazing-nature-wallpapers-16-1280

Νικόλαος Σωτηρόπουλος:

Ο Δημοσθένης Λιακόπουλος είναι πλανεμένος & αυτά που διδάσκει δεν είναι

Ορθόδοξα αλλά αντίθετα με την Αγία Γραφη

╰⊰¸¸.•¨*

ΕΚΘΕΣΗ ΠΛΑΝΩΝ KAI ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ

ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ME THN ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

╰⊰¸¸.•¨*

Πρεσβύτερος Πέτρος Πανταζής

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ»

ΕΤΟΣ ΙΑ΄, ΤΕΥΧΟΣ 1 (Ιαν.-Μάρτιος 2009) 105-134.

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον

Πηγή:

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/liako_pantazis.el.aspx

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

Α) Ανασκευή βιβλίου Ελοχίμ της τρίτομης σειράς Γιατί και πως ζουν ανάμεσά μας, εκδόσεις EA.

Ήδη από την αρχή του ανά χείρας βιβλίου (σ. 7), ο συγγραφεύς κ. Δημοσθένης Λιακόπουλος (εφ’ εξής Δ.Λ), θέτει εν αμφιβόλω την πίστη και την εμπιστοσύνη του αναγνώστη στην πνευματική παρακαταθήκη της Χριστιανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και επικαλείται μία «άλλη» παράδοση «μετάδοσης Γνώσης» που πρέπει να ανακαλύψουμε ώστε να μην «παραποιείται η Ιστορία από την αρχή της Δημιουργίας έως σήμερα» (Η πλάγια γραμματοσειρά, κανονική η έντονη, όπου εμφανίζε­ται μέσα σε εισαγωγικά, σημαίνει αποσπάσματα του βιβλίου του Δ.Λ., με τα οποία δεν συμφωνούμε).

Στην Εισαγωγή εκτίθεται υπό μορφή ρητορικών ερωτήσεων μία βασική θέση του βιβλίου, η αμφισβήτησή του ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι ιερό κείμενο. Την αναφέρει ως «ιερή», ενώ ταυτόχρονα δηλούται ότι «άλλα πολύ παλαιότερα ελληνικά κείμενα είναι ιερά». Αυτή η πονη­ρή αντιστροφή του νοήματος της λέξεως «ιερός» επισφραγίζεται με τον γνωστό τρόπο των αποκρυφιστών συγγραφέων, να φαίνεται ότι αποδέχονται φραστικώς, ακριβώς την θέση που ουσιαστικά πολεμούν. Για να το επιτύχουν, επικαλούνται μία γενική, αόριστη και αφηρημένη ιδέα: εν προκειμένω, ο Δ.Λ επιστρατεύει την «Αγάπη τού Χριστού»(;), η οποία σε «τίποτε απολύτως δεν θα άλλαζε», αν θα θεωρούσαμε την Παλαιά Διαθήκη μη ιερό βιβλίο ασπαζόμενοι τις Νεοειδωλολατρικές και στην ουσία Καμπαλιστικές και Θεοσοφικές θέσεις του βιβλίου του.

Στη σ. 9 («Σκέψεις»), παρουσιάζει την αποκρυφιστική πίστη του, ότι οι «Φωτεινοί υπηρέτες του Θεού (Ελοχίμ)» είναι αυτοί που παίζουν τον καθοριστικό και κυρίαρχο ρόλο στον Κόσμο μας, μια θέση όμως που εμφορείται από την διδασκαλία της Εβραϊκής Καμπάλας, η οποία δογματίζει συγκεκριμένα ότι «Ελοχίμ» είναι «εκπορεύσεις-απορροές» του «Θεού», ως Απολύτου Απρόσωπης Αρχής, που ανήκουν στο 6ο κοσμικό επίπεδο υπερσυνειδητότητας, τού 10βαθμου συμπαντικού ενεργειακού συστήματος πλανητικών σφαιρών Sephirot.

Oι ιδέες του βιβλίου επηρεάζονται επίσης και από την θεοσοφική πλάνη περί υπάρξεως των «Φωτεινών Διδασκάλων της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας της Κοίλης Γης» που καθοδηγούν τα πεπρωμένα του Πλανήτου μας.

Όλες αυτές οι τοποθετήσεις επιδρούν στον αναγνώστη ανεξάρτητα από το ότι ο ίδιος ο Δ.Λ, όλως αντιφατικώς και μάλλον σκοπίμως, αντιμάχεται και αρνείται, χρησιμοποιώντας την κατάλληλη ρητορική, σε διάφορα σημεία της σειράς των βιβλίων του «Ζουν ανάμεσά μας», αυτές ακριβώς τις θεοσοφικές και καμπαλιστικές ιδέες και απόψεις, τις οποίες υποστηρίζει και προωθεί στα άλλα βιβλία του.

Η αντίφαση αυτή χαρακτηρίζει ποικίλες άλλες θρησκευτικές, πολι­τικές και ιδεολογικές θέσεις των βιβλίων του, οι οποίες στηρίζουν τα γραφόμενά του, και τις οποίες παρά το ότι τις διατυπώνει, ύστερα, σε άλλα κείμενά του ή σε εκπομπές του, τις χαρακτηρίζει ως δήθεν δαιμο­νικές επιρροές (εκπορευόμενες από τον Εωσφόρο – Διάβολο – Σαμαέλ). Μερικές φορές θολώνει ακόμη περισσότερο τα νερά, όταν ισχυρίζεται ότι οι θέσεις του είναι απλά διαφορετικές «απόψεις», τις οποίες ελεύθερα ο αναγνώστης μπορεί να δεχθή ή να απορρίψη, όπως φυσικά και ο ίδιος ο Δ.Λ μπορεί να πιστεύει ή να απορρίπτει χωρίς καμμία δέσμευση.

Εν τω μεταξύ, στις εκπομπές του αλλά και σε βιβλία του, εκτοξεύει συνεχώς «μελάνι» σωρείας παραπλανητικών εκφράσεων, υποτιθεμένου ορθοδόξου ήθους, με τις οποίες καμουφλάρει τις αποκρυφιστικές και νεοειδωλολατρικές ιδέες και αντιλήψεις του πίσω από ένα Ορθόδοξο Χριστιανικό προσωπείο!

Οι εκφράσεις αυτές είναι συνήθως δανεισμένες από Ορθοδόξους Αγίους και Γέροντες Μοναχούς, βαλμένες στα κατάλληλα σημεία, ώστε μεθοδικά να θολώνουν τα καμπαλιστικά και δωδεκαθεϊστικά πιστεύω του. Ο προφανής στόχος είναι, σε ενδεχόμενη κριτική εναντίον του, να «κόψει και να ράψει» παρουσιάζοντας ό,τι τσιτάτα από τα βι­βλία του και αποσπάσματα από τις τηλεοπτικές εκπομπές του τον βο­λεύουν. Έτσι νομίζει ότι θα αποδείξει ότι είναι γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός, και θα «ξεσηκώσει κουρνιαχτό» ότι τον αδικούν, τον πα­ρερμηνεύουν και τον καταδιώκουν τα …ντόπια όργανα των «κρόνιων» γενών και των «λαμόγιων Νεφελίμ τού Σαμαέλ» (εκφράσεις δικές του, από τις καταιγιστικής συχνότητας τηλεοπτικές εκπομπές του)!

Θεωρούμε αδύνατο, όχι μόνο ο Δ.Λ, αλλά και οιοσδήποτε άλλος, να είναι πράγματι (συνειδητός) ορθόδοξος χριστιανός, και συγχρόνως να προπαγανδίζει τις ανωτέρω αποκρυφιστικές αντιλήψεις και… «απόψεις».

Ήδη έχει προετοιμάσει… κατάλληλα το πεδίο της αντιπαραθέσεως χαρακτηρίζοντας δηλητηριωδώς ορισμένους «θεολόγους» ως «θολολόγους» και «δήθεν ειδικούς γιαχβιστές της Π.Δ». Ο χαρακτηρι­σμός «θολολόγοι» ειπώθηκε από τον γνωστό στο πανελλήνιο μακαριστό Γέροντα Παΐσιο και χρησιμοποιείται παραχαραγμένος και με εντελώς διαφορετικό νόημα και πλαίσιο για να συκοφαντηθούν θεολογικές θέ­σεις και απόψεις που δεν βολεύουν τον Δ.Λ. Προφανώς διότι αισθάνεται ότι κάποια στιγμή θα ξεσηκωθεί εναντίον του κατακραυγή, λόγω της ευρύτατης διαστρεβλώσεως και παρερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης και της ασύστολης και αισθητικώς χυδαίας «Ελοχο-Νεφελιμικής υστε­ρίας» που έχει εξαπολύσει.

Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν ότι τέτοιου είδους «Ορθόδοξες» αφοριστικές εκφράσεις απομονώνει ο κ. Δ.Λ, καπηλευόμενος σκανδαλωδώς και αναμασώντας λόγια και φράσεις αγίων γερόντων, όπως ο μακαριστός Γέρων Παΐσιος, που τις έλεγαν με άλλο νόημα και σε εντελώς διαφορετι­κές καταστάσεις, όπως και ολόκληρα κείμενα και μαρτυρίες άλλων ιερωμένων, όπως του Αρχιμανδρίτου Σάββα Αχιλλέως, του οποίου κεί­μενο έχει ως εισαγωγή στο βιβλίο του, «Το κουτί της Πανδώρας», ενώ γενικά χρησιμοποιεί κείμενά του και βιντεοεικόνες του, ίσως εν άγνοια του, για να συμπληρώσει (ο Δ.Λ) το προσωπείο του πιστού χριστιανού μέσω του οποίου πλασάρει τις εξω-ορθόδοξες τοποθετήσεις του. Επίσης χρησιμοποιεί στα βιβλία του, εκφράσεις λοιπών Ορθοδόξων, όπως του καθηγητού Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Στέργιου Σάκκου, και εξιστορήσεις θαυμάτων αγίων, όπως ο αγ. Γεώργιος Χοζεβίτης του Τραχωνίου της Κύπρου, καθώς και σε εκπομπές του εκφράσεις του Γέροντος Ιωσήφ Βατοπεδινού.

Τέτοιες φράσεις των συγκεκριμένων γερόντων, αν ελέχθησαν, πιθα­νόν να αποτελούσαν κριτική για την εκκοσμίκευση της Εκκλησίας και τους εκπροσώπους μιας διανοητικής Θεολογίας, φορείς οικουμενιστικών ή και πανθρησκειακών αντιλήψεων , χωρίς την απαραίτητη ορθοπραξία και το πατερικό-φιλοκαλικό βίωμα.

Οι ίδιοι αυτοί Γέροντες οπωσδήποτε θα καταδίκαζαν, αν ενημερώ­νονταν, τις φρικτές αιρετικές παρεκκλίσεις και ανήκουστες νεοπαγανιστικές προτιμήσεις του συγγραφέα του σχολιαζομένου βιβλίου.

Οι άγιοι Πατέρες μας (τους οποίους λοιδορεί σκαιότατα και ασεβέστατα από τα μέσα που διαθέτει ο Δ.Λ -λέει στις εκπομπές του, κουβέν­τες όπως, «τι άγιοι πατέρες, ποιοι πατέρες, μπορώ εγώ να σάς πω άγι­ους πατέρες που έχουν πει λάθος πράγματα»!), έχουν στηλιτεύσει τον στείρο διανοητικισμό στη Θεολογία με πρώτο τον αγ. Γρηγόριο τον Θεολόγο και τους Κατά Ευνομιανών λόγους του, εκ των οποίων παρα­θέτομε πιο κάτω επικριτικό εδάφιο, που ταιριάζει όμως «Γάντι» και στον Δ.Λ και μάλιστα… λίγο είναι αναφορικά με τις απίστευτες τερατο­λογίες του!

Στο Λ’ κεφάλαιο προβάλλει κάτι που θεωρεί δεδομένο, αυτονόητο και πολύ… εξυψωτικό για τον ίδιο: Τους…Εξωγήινους! Μας προτείνει να γίνουμε επαναστάτες στην σκέψη ασπαζόμενοι τις ψευδείς θεωρίες και ισχυρισμούς του φαιδρού «προφήτη» της δεκαετίας του ’70 Έριχ φόν Νταίνικεν, τις ανοησίες του οποίου έχει υιοθετήσει ο Δ.Λ σχεδόν κατά γράμμα.

Με τον τρόπο αυτό, αποδεχόμενος ο Δ.Λ το πνεύμα του Νταίνικεν ορίζει δια του προσδιοριστικού «εξωγήινοι», οποιασδήποτε φύσεως όντα συμπίπτουν με τις έωλες ψευτοεπιστημονικές αντιλήψεις και τους ψευτοθρησκευτικούς ισχυρισμούς του. Αρνείται παρελκυστικά, φραστικώς δηλαδή και μόνον, την ύπαρξη των εξωγήινων προερχομένων από άλλους πλανήτες με UFO, αλλά θεωρεί ότι η δράση των δικής του εμπνεύσεως («λιακοπούλειων») εξωγήινων εκτυλίσσεται μέσα στα έγκατα της «Κοίλης Γης», υιοθετεί δε κατά τα λοιπά πλήρως το γενικότε­ρο περίγραμμα της παράλογης, αντιεπιστημονικής σκέψης και ερμηνευ­τικής του Νταίνικεν. Αυτή η αντίληψη περί Κοίλης Γης, είναι καθα­ρά αποκρυφιστική και έχει καταστή μόνιμο μοτίβο της σκέψης και των ιδεών που προωθεί ο Δ.Λ

Αναίρεση όσων ισχυριζόταν ο Ελβετός σερβιτόρος Ερρίκος Φον Νταίνικεν και έχουν σχέση με τα μυθεύματα των βιβλίων της σειράς «Ζουν ανάμεσά μας» θα παρουσιάσουμε σε επόμενο άρθρο.

Η ενσυνείδητη επίκληση του «Παράλογου», «Εξωτικού» και «Απί­θανου», είναι η κύρια «τεχνική» χειραγώγησης των αδαών αναγνωστών και οπαδών του Δ.ΕΛ, όπως αποδεικνύουν οι σημειώσεις και παραπομ­πές με κόκκινα γράμματα, στο δεξί ή αριστερό περιθώριο του βιβλίου, ώστε να γίνει πράξη μια ιδιότυπη διανοητική χειραγώγηση που επιχειρείται μέσω των βιβλίων της σειράς «Ζουν ανάμεσά μας», εκμεταλλευό­μενος την όποια πνευματική σύγχυση των αναγνωστών και την τρικυ­μία εν κρανίω, που δημιουργούν οι αλλοπρόσαλλες, αντιφατικές, ψευδο- επιστημονικές αναλύσεις και «θρησκευτικές» αποκαλύψεις του. Οι εν λόγω σημειώσεις και παραπομπές αντιφάσκουν ή παρερμηνεύουν το περιεχόμενο των κειμένων, και τούτο δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό από αναγνώστες που πριν προμηθευθούν τα βιβλία του, έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου από τις εκπομπές του.

Οι εκπομπές του, για όσους γνωρίζουν τα πράγματα και είναι καλ­λιεργημένοι σε επιστήμες, θεωρίες συνομωσίας κ.λπ., είναι σύνολο ασυνάρτητων και αστήρικτων θεωριών, με επίμονη, «βάναυση» και ναρκισσι­στική διαφήμιση των βιβλίων του (φορολογούμενη με ΦΠΑ;), παρασύρουν όμως τους απλούς ανθρώπους που μπερδεύουν το αισθητικώς χυδαίο και «άμεσο» με το απλό και γνήσιο.

Το υλικό όλων των βιβλίων και DVD, εκδόσεων «ΕΛ», αποτελείται από αναμάσημα και επανατυπώσεις ξένων εκδόσεων της χαμηλότερης ποιότητας, είναι γεμάτα παραποιήσεις χιλιοειπωμένων πραγμάτων, ιδεών, θεωριών, θεωρήσεων, υποθέσεων έως και φωτογραφιών, σκίτσων και χαρτών που προέρχονται από τις πλέον κοινότυπες καταστάσεις, όπως το ελληνικό ή διεθνές οικονομικοπολιτικό, επιστημονικό, οικο- γεωγραφικό, περιηγητικό, δημοσιογραφικό, ιστορικό και κοινωνικοπολιτικό σκηνικό. Π.χ., χρησιμοποιούνται αποσπάσματα από βιογραφίες και απόψεις διάσημων επιστημόνων και θεωρητικών (παρμένες το πι­θανότερο από κάποιες εγκυκλοπαίδειες), οι οποίες επίσης διαστρεβλώνον­ται «κατά το δοκούν», και απλώς γεμίζουν σελίδες των βιβλίων του.

Το μεγάλο κακό προκαλείται βεβαίως, ένεκα και του οποίου εξεγείρε­ται και επαναστατεί η ιερατική μας συνείδηση ως υπευθύνων ποιμέ­νων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όταν η διαστροφή αυτή αγγίζει τα πλέον παραδοσιακά σεβάσματα και εθνικά πνευματικά μας ερείσματα, όπως π.χ. η Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση και η Αγία Γραφή, οι οποίες στην κυριολεξία κακοποιούνται. Η παραχάραξη αυτή συντελείται δήθεν για το καλό του Χριστιανισμού με αντιφατικά και, το χει­ρότερο, ψευδή επιχειρήματα «βουτηγμένα» μέσα σε ένα αποκρυφιστικό κυκεώνα «καμπαλισμού», «θεοσοφισμού», νεοειδωλολατρίας και κυρίως μεγίστης καπηλείας αρχαίων ελληνικών, εβραϊκών και άλλων αποκρύφων και μη κειμένων.

Ειδικότερα, η συγγραφική «χρήση» και η τηλεοπτική «διαχείριση» του υλικού του Δ.ΕΛ γίνεται με άξονα την ψευδοπληροφόρηση, από-πληροφόρηση και χειραγώγηση της γνώμης του μέσου Έλληνα, μέσω ψυχολογικών παραμέτρων Διανοητικού Χειρισμού, με τη χρήση προ- επεξεργασμένων «πληροφοριών», οι οποίες είναι σχεδόν στο σύνολό τους «κλεμμένες», κολοβωμένες και παραποιημένες «κατάλληλα», για να «περάσουν» τα «φούμαρα» της φοβερής και τρομερής «γνώσης και πληροφόρησης» που δήθεν κομίζουν και η οποία φαίνεται να έχει κί­νητρα πιο ύποπτα και σκοτεινά, από έναν απλό Αθέμιτο Προσηλυτισμό στον αποκρυφιστικό Νεοειδωλολατρικό Δωδεκαθεϊσμό και στην νεωτερική κωμική και ανερμάτιστη Αρχαιολατρία, όπως φαίνεται με μία πρώτη πρόχειρη ματιά! Τους ισχυρισμούς μας τους στηρίζουμε στα εξής:

1. Στο B’ κεφάλαιο του βιβλίου αποπειράται μία δήθεν ιστορική και εκμυθευτική ερμηνεία της … Γένεσης, του πρώτου βιβλίου της Χριστιανικής Βίβλου, ενός προεχόντως θρησκευτικού και όχι απλώς ιστορικού κειμένου, αφού πρώτα «ξορκίζονται», κατά τον μόνιμο τρόπο των νεοεποχιτών συγγραφέων με αποκρυφιστική-νεοπαγανιστική συνείδηση και αντιεκκλησιαστικό φρόνημα, όσοι εκ του «θρησκευτικού και επιστημονικού κατεστημένου» (sic) αντιδράσουν στην ««προωθημένη γνώση»(!!), του συγγραφέα των βιβλίων που σχολιάζουμε. Μάλλον ο κ. Δ.Λ θεωρεί όλους σε όσους απευθύνεται χαϊβάνια, αφού εκλαϊκεύει, όπως ισχυρίζεται, …υψηλές «συμπαντικές» γνώσεις, αλλά χρησιμοποι­εί ως αποδείξεις των απίθανων ισχυρισμών του, καταγέλαστα εφευ­ρήματα όπως τα «Χάλκινα βιβλία» του – Χαλδαϊκά ή Κουμρανικά ή δικής του επινοήσεως, Θεός ξέρει.

Στη σελίδα 21 επιχειρείται να τεθεί επί «…επιστημονικής βάσεως» η σπουδαιότερη αποκρυφιστική -θεοσοφική και νεοειδωλολατρική έννοια: της… Συμπαντικής Ενέργειας. Σε αυτή μας εισάγει μέσω της αρχαιοελληνικής αντιλήψεως περί του αϊδίου ή αενάου Χρόνου, «μοστράροντας» στο περιθώριο του βιβλίου και στο… υποσυνείδητο του αναγνώστου τα αρχέτυπα της ερειπιώδους «γνώσης» που προσφέρει: Τα ερείπια του Μαντείου των Δελφών και το προσωπείο του ανδριάντα του «Θεού» Φοίβου Απόλλωνα Ακερσεκόμη! Δηλαδή εκεί που πρέ­πει να εφαρμοστεί επιστημονική σκέψη ο Δ.Λ επιστρατεύει θρησκευτικές αντιλήψεις και πίστεις, μάλιστα ιστορικά ξεπερασμένες. Ενώ, όταν κατακρίνει βιβλία προφητών και δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, χρη­σιμοποιεί δήθεν επιστημονική ερευνητική σκέψη, ανακατεμένη με ψήγματα μεταμοντέρνου σκεπτικισμού. Φαίνεται ότι μερικά ιδεολογικά και θρησκευτικά «πιστεύω» του (Αρχαιολατρία – Νεοειδωλολατρία), δεν κρύβονται. Ίσως όμως αποκρύπτουν και καμουφλάρουν εντέχνως, αφ’ ενός ότι η, δίκην κομήτου, εμφάνιση του Δ.ΕΛ στο τηλεοπτικό και εκδοτικό προσκήνιο περνά από ένα crash test (δυνατό τεστ αντοχής) τα ανακλαστικά της σύγχρονης ελληνικής («τηλε-φερόμενης και τη- λε-αγόμενης») κοινωνίας, ούτως ώστε να μετρηθεί η αντίδρασή της στον καταιγιστικό ενδογματισμό της με παράδοξες όσο και απίστευτες μυθοπλασίες.

Προβάλλονται τεχνηέντως, με έναν αγοραίο και ειρωνικά χιουμο­ριστικό τρόπο τηλεοπτικής ρητορικής, αντιλήψεις που στην ουσία εξευτελίζουν και λοιδορούν όποια Πολιτική Εξουσία και Παράδοση έχει κάποια σχέση με την Ορθοδοξία, όπως π.χ. ο Ρώσσος Πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν! Αφ’ ετέρου, οι αντιλήψεις αυτές καμουφλάρουν το αναδυόμενο «Αποκαλυπτικό πολυκέφαλο τέρας» που λέγεται «Ασύ­δοτη Χειραγώγηση μέσω M.M.E» και τροφοδοτούν μερικούς «Βασι­κούς Μετόχους»… «ουράνιων» και «επίγειων» καναλιών, με πειθήνιους τηλεθεατές: «ανοιγμένα» μυαλά έτοιμα να αποδεχτούν παθητικά ή και να πιστέψουν, αύριο, τα τερατώδη μυθεύματα του κάθε «τηλεκράχτη».

Σε λίγο θα μας πουν, προχωρώντας στον δρόμο «…πληροφορήσεως» που χαράζει ο κ. Λιακόπουλος, ότι κάτω από την Ακρόπολη υπάρ­χει υπόγεια… βάση των ΕΛ απ’ όπου αναχώρησε ο Πολέμαρχος (Δίας) για το άστρο Σείριος, απ’ όπου θα επιστρέψει για να εκδικηθεί όσους δεν επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Ακόμα χειρότερα, τι θα συμβή εάν ο ίδιος ο Δ.ΕΛ αλλάξει εντελώς «τροπάριο» και θελήση να μας πείση ότι «ο…Κολοκοτρώνης ήταν πολεμιστής ΕΛ, ο Κανάρης… βομβιστής Ελοχίμ και ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου ή ο όποιος πρωθυπουργός μας… κακός Νεφελίμ»;(δηλαδή τερατόμορφο και κακόβουλο ον από τα έγκατα της Κοίλης Γης)!

Όλα αυτά μέσα σ’ ένα αμπαλάζ τηλεοπτικού προϊόντος χυδαίας ποιότητος, ώστε να περάσει απαρατήρητο το πρόβλημα στο οποίο αναφερόμαστε. Οι «δοκούντες στύλοι είναι» εκκλησιαστικοί ή πολιτιστικοί ειδήμονες και θεσμικά υπεύθυνοι φορείς προστασίας του τηλεοπτικού και αναγνωστικού κοινού, φυσικά τω λόγω δεν καταδέχονται να ασχοληθούν σοβαρά με τέτοια φαινομενικά ανάξια λόγου θέματα. Εν τούτοις, τα ανωτέρω καταδεικνύουν πόσο «τοξικά», «δηλητηριώδη» και επιβλαβή είναι όσα προωθούνται με τα σχολιαζόμενα βιβλία.

Ποιος καταλαβαίνει ότι κάτι «διαφορετικό» επιχειρείται μέσω αυτού του είδους προώθησης απίθανων παραθρησκευτικών τερατολογιών και συνωμοσιολογικών αντιλήψεων ;

Εκτός των άλλων κακών προκαλείται υποβάθμιση της διανοητικής αντιστάσεως και κριτικής σκέψεως του κοινού στην εισδοχή, παραδοχή και αποδοχή παράλογα δυσβάστακτων οικονομικών ή πολιτικών μέτρων και το κυριώτερο απαράδεκτων ηθικοκοινωνικών «θεσμικών αλλαγών»: γάμοι ομοφυλοφίλων, «ελεύθερες» συμβιώσεις, σεξουαλικές ενημερώσεις στα Δημοτικά Σχολεία -γιατί όχι και σε νήπια!!- καταλήστευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, υπό το πρόσχημα «χωρισμού Εκκλη­σίας και Κράτους», χυδαιοποίηση και άρα αποδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ Ορθοδόξων χριστιανικών λαών, θέματα στα οποία βεβαίως ο Δ.Λ παρουσιάζεται ως λαύρος «ελληνάρας» τιμητής, ενώ αποκομίζει τα κέρδη της τηλεπωλήσεως και τηλεδιαφημίσεως βιβλίων, δια των οποίων ουσιαστικά κατεδαφίζεται η ορθόδοξη Πίστη και καταρρακώνεται η υγιής Ορθόδοξη Πνευματικότητα.

Ας δεχθούμε ότι ο κάθε καναλάρχης, που βγάζει τον Δ.ΕΛ, συμφωνεί ιδεολογικά με αυτόν. Όμως σίγουρα για την προώθηση των βιβλίων του Δ.Λ χρειάζεται, πληρωτέος πανάκριβα, τηλεοπτικός χρόνος. Πως καλύπτεται φορολογικώς αυτός ο τηλεοπτικός χρόνος, δηλαδή πως ξέρουμε εάν παρακρατεί και καταβάλλει τους αναλογούντες φόρους και εισφορές το κανάλι, για να βγαίνει ο κ. Δ.ΕΛ και να διαφημίζει τις προσηλυτιστικές ιδέες του και τα κερδοφόρα βιβλία του;

Εξ άλλου είναι δημοσιογράφος ο κ. Λιακόπουλος; Δεν είναι υποχρεω­τικό, αφού εμφανίζεται τόσο συχνά στην τηλεόραση, να τηρή κάποια στοιχειώδη έστω «Δημοσιογραφική δεοντολογία»; Πως ξαφνικά ανέ­βηκε στο τηλεοπτικό στερέωμα που απαιτεί, κατά κανόνα, πακτωλό χρημάτων ή γερές πλάτες; Τι θα απαντούσε άραγε η ΕΣΗΕΑ; Πως έβγαζε το ψωμί του, πριν επιδοθή στο τηλε-εμπόριο βιβλίων; Αν αλη­θεύει ότι είναι καθηγητής φυσικής, όπως ισχυρίζεται, ποιο είναι το αληθινό επάγγελμά του; Η δια βίου συνωμοσιολογική εκπαίδευση… των άλλων; Απορίες μας εκφράζουμε.

Συνεχίζουμε την ανασκευή του επίμαχου βιβλίου, διότι αυτό μας ενδιαφέρει κύρια και πρώτιστα ως υπευθύνων εκκλησιαστικών ποιμένων. O πρώτος στίχος, μάλιστα, του βιβλίου της Γενέσεως αλλά και το σύνολο του πρώτου αυτού βιβλίου της Αγίας Γραφής, είναι πολύ σημαντικός για την Ορθόδοξη χριστιανική Πίστη. Για το λόγο αυτό ξεκαθαρί­ζουμε ευθύς εξ αρχής ότι όχι μόνο δεν είναι αποδεκτή από την Εκκλη­σία η παρερμηνεία αυτή που εισάγει το βιβλίο «Ελοχίμ» της σειράς «Ζουν ανάμεσά μας», αλλά πρόκειται για μεγάλη πλάνη, διότι ισοδυναμεί με απόρριψη του χριστιανικού αξιώματος, αν θέλετε και κάθε χριστιανικού δόγματος πίστεως περί Θεού, Ανθρώπου και Κόσμου.

2. Στο Γ’ κεφάλαιο, μετά την δήθεν επιστημονική ψευτογνώση, κοινό γνώρισμα του περιεχομένου των παραπλανητικών βιβλίων του, μας μυεί στην παλαιοδιαθηκική ερμηνευτική του αρχικού εδαφίου της Βί­βλου: Γένεσις 1, 1: «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός, τον ουρανόν και την γην». Ο Δ.Λ παραφράζει: «Εν άρχη εποίησεν Ελοχίμ Ουρανόν και Γην», εννοώντας, όπως θα δούμε παρακάτω, ότι… ο Θεός εποίησεν τους Ελοχίμ (!!!), τον ουρανό και την γη, διότι δήθεν η λέξη «Θεός», στο ανώτερο αρκτικό χωρίο όλης της Αγίας Γραφής, «εννοείται και δεν γράφεται, επειδή δεν την πρόφεραν οι Εβραίοι». Κακοποιεί δε έτι περαιτέρω το περιεχόμενο του κειμένου, αφού «σύμφωνα μ’ όλους τους αναλυτές και τις κατά καιρούς δοξασίες» το «Ουρανός», «αποδίδει τον κόσμο των εξωγήινων και κυρίως των Αγγέλων», ενώ η «Γη» «αποδίδει τον καθημερινό κόσμο ή ακόμα και όλο το υλικό σύμπαν».

Από καθαρά ερμηνευτική σκοπιά η λέξη «Ουρανός» μπορεί να γί­νει στόχος εικασιών, όχι όμως και η λέξη «Γη», διότι επεξηγείται στον αμέσως επόμενο, 2ο στίχο, «η δε Γη ην αόρατος και ακατασκεύαστος». Πρόκειται για τη Γη μας που ξέρουμε, ούτε για «καθημερινό κόσμο», ούτε «υλικό σύμπαν». Το να εμπιστευθούμε την ερμηνευτική του Δ.Λ για την Αγία Γραφή είναι το ίδιο σαν να εμπιστευόμαστε εγχείρηση καρδιάς σε … φαναρτζή αυτοκινήτων! Όπως φαίνεται, αγνοεί ο Δ.Λ, την βασικότατη διάκριση των πηγών των παλαιοδιαθηκικών κειμένων σε Γιαχβικές, Ιερατικές και Ελοχιμικές, αναλόγως της χρήσεως επιθετικών προσδιορισμών ή και υποκατάστατων του θείου Ονόματος, δηλαδή του Ονόματος «Γιαχβέχ», στα Ελληνικά «ο Ων» ή «Κύριος» (Έξοδ. δ’, 4). Το όνομα του Αληθινού Θεού ήταν πράγματι ανεκφώνητο, προφορικά, από τους Εβραίους, αλλά φυσικά όχι άγραφο, αφού πάντο­τε γράφονται τα σύμφωνα του Θείου Ονόματος Γ.Χ.Β.Χ και ποτέ δεν εννοούνται. Στη θέση του τετραγράμματου Θείου Ονόματος, προεφέρετο η λέξη Αδωνάϊ. Μιλάμε πάντα για τα χειρόγραφα τα προερχόμενα από τις Γιαχβικές και τις Ιερατικές πηγές, διότι για τις Ελοχιμικές δεν τίθεται θέμα, διότι η λέξη Θεός (Ελοχίμ ή Ελ) γράφεται και προφέρεται και δεν παραλείπεται ποτέ1.

Εδώ έχουμε άλλη μία πλάνη του Δ.ΕΛ, η οποία οδηγεί στην εξαπά­τηση του αδαούς και μη ειδικού αναγνώστου του, αφού το χωρίο Γεν. 1, 1 είναι ελοχιμικός κώδικας και δεν αναφέρει άρα ούτε αναγράφει το Θείο τετραγράμματο Όνομα Γ.Χ.Β.Χ. (ώστε να υπάρχει πιθανότης να είναι άγραφο) παρά μόνο τη λέξη «Θεός» (Ελ ή Ελοχίμ), η οποία δεν παραλείπεται. Συνεπώς, δεν είναι θεμιτό να ερμηνεύεται το προαναφερθέν χωρίο, ως εάν είχε παραλειφθή η λέξις «Θεός=Ελοχίμ», και να μετατρέπεται από υποκείμενο του ρήματος «εποίησεν» σε αντικείμενο, δηλαδή ποίημα – κτίσμα του Θεού. Δεν εποίησε (ο Θεός) τους Ελοχίμ τον ουρανό και την γη, κατά το Γέν. 1,1, αλλά ο Θεός εποίησε μόνο τον ουρανό και την γη.

Η λέξη Θεός (Ελ ή Ελοχίμ) παραλείπεται όλως εξαιρετικώς μόνο σε ποιητικά κείμενα, όπως π.χ. στο προφητικό ψαλμικό Δαβιτικό χωρίο: «Ο ποιων τους Αγγέλους Αυτού πνεύματα και τους λειτουργούς Αυτού πυρός φλόγα» (Ψαλμ. ργ’, 4 κατά Ο’, ρδ’, 4 κατά την Εβραϊκή Βίβλο), του γνωστού Προοιμιακού Ψαλμού της ακολουθίας του Εσπε­ρινού, όπου το όνομα του Θεού αναφέρεται μόνο στον πρώτο στίχο του ψαλμού: «Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον, Κύριε ο Θεός μου εμεγαλύνθης σφόδρα…» και στους επόμενους 15 στίχους εννοείται. Ειδικώτερα, αντί των λέξεων Γιαχβέ, Ελοχίμ, αναγράφονται και προφέρονται οι λέξεις «ποιών…», «θεμελιών…», κ.λπ (μετοχές ενεστώτος αρσενικού γέ­νους) επειδή παρατίθενται κατά παράταξιν τα ποιήματα και κτίσματά Του (του ποιούντος, του θεμελιούντος Κυρίου και Θεού).

Χρησιμοποιείται δε στον εν λόγω ψαλμό το γνωστό και χαρακτηριστικό φαινόμενο της Εβραϊκής Ποιήσεως, ο λεγόμενος συνωνυμικός παραλ­ληλισμός, κατά τον οποίο επαναλαμβάνεται στο δεύτερο ημιστίχιο τού κάθε στίχου η ίδια έννοια με το πρώτο ημιστίχιο (διαφοροποιούμενη φραστικά και ποτέ νοηματικά). Έτσι «Άγγελοι» και «Λειτουργοί» σημαίνουν το ίδιο πράγμα και ταυτίζονται για τους Ορθοδόξους ερμη­νευτές του ψαλμού, όπως φυσικά η Καινή Διαθήκη και η υπόλοιπη Χριστιανική Παράδοση συνάδει, αφού θέλει τους Αγγέλους ««Λειτουρ­γικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα» (Εβρ. β’, 6). Μόνον ο κ. Δ.Λ βλέπει στον στίχο αυτό οντολογική διαφοροποίηση «Αγγέλων και Λειτουργών» και «βαπτίζει» τους παλαιοδιαθηκικούς Λειτουργούς, «Ελοχίμ» με «πύρινα σώματα».

Φυσικά στα κεφάλαια τα προερχόμενα από Ελοχιμικές πηγές γίνε­ται χρήση της παράδοξης ποιητικής έκφρασης «Ο Ελοχίμ», ενώ γραμ­ματικά θα έπρεπε να είναι «Ο Ελ», «Οι Ελοχίμ», επειδή η λέξη χρη­σιμοποιείται και αναφέρεται αποκλειστικά στον Ένα Αληθινό Τριαδι­κό Θεό της Χριστιανικής Παραδόσεως και όχι στους πολλούς «ου θε­ούς» των Ειδωλολατρών, γι’ αυτό δεν είναι απλός πληθυντικός ή αττι­κή σύνταξη.

Το βασικό νόημα όλης της Παλαιάς Διαθήκης συμπυκνούται στο γεγονός ότι ο «Γιαχβέ» είναι ο μόνος αυθεντικός «Ελοχίμ» δηλαδή «Κύριος» (εκ τού ρήματος κυρόω-ω): ο μόνος έγκυρος, ο μόνος αυθεντικώς υπάρχων, ο μόνος έχων αφ’ Εαυτού την ύπαρξη, κατά την όντως τέλεια και θεόπνευστη μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο’). Οι εβδομήκοντα (Ο’), τους οποίους θεωρεί ο κ. Λιακόπουλος «αμόρφωτους εβραίους», και μόνο από την μετάφραση της λέξης Γιαχβέ ως «Κύριος» αποδεικνύουν την τέλεια γνώση και της Ελληνικής γλώσσης αλλά και της Εβραϊκής παραδόσεως.

Στην Παλαιά Διαθήκη, ενώ ο όρος «Ελοχίμ» που είναι πληθυντικός, σημαίνει τους θεούς, άλλοτε δηλαδή τον Τριαδικό Θεό, άλλοτε τους θεούς των εθνών, εν τούτοις μόνο ένας είναι ο «Γιαχβέ-Ελοχίμ» (Κύριος και Θεός).«Γιαχβέ-Ελοχίμ» σημαίνει το ανεπανάληπτο Υπερβατικό Ον, την Μία Άκτιστη, Μοναδική και Αποκλειστική θεϊκή φύση (δη­λαδή δεν την «μοιράζεται» με τα κτίσματά του), κοινή σε τρεις ενιαίες υποστάσεις. Αυτός είναι ο Αγαθός Δημιουργός πάντων των όντων του πνευματικού και υλικού κόσμου και είναι μεν Θεός ελευθερίας και αγάπης (ο Οποίος επιβραβεύει τα επιτεύγματα των κτισμάτων Του), αλλά είναι και Θεός Νόμου και Δικαιοσύνης, αφού τιμωρεί το έγκλη­μα και την αποστασία (πρβλ. B’ Πέτρ. β’, 1-4-22, όπου δηλώνεται ξε­κάθαρα ότι ο Θεός έκλεισε στα Τάρταρα αμαρτήσαντες Αγγέλους και όχι Τερατονεφελίμ όπως ίσχυρίζεται ο Δ.Λ!).

Στη σελίδα 28, ο Δ.Λ αποφαίνεται τελεσίδικα: «Ποιοι είναι λοιπόν οι Ελοχίμ; Σίγουρα δεν είναι ο Τριαδικός Θεός»! «Γι αυτή την “πα­ραχάραξη” της ιστορίας φταίνε “σίγουρα” οι αλλοπρόσαλλες μεταφρά­σεις των O’, της λέξεως Ελοχίμ, που οδήγησε στην αποδοχή και τον σεβασμό της Παλαιάς Διαθήκης, που είναι υπεύθυνη για το σημερινό διασυρμό “τού Χριστιανισμού που βάλλεται από τους εχθρούς του”»!

Περαιτέρω ο Δ.Λ ισχυρίζεται, ότι οι Ελοχίμ, όντα ανύπαρκτα (επι­νοημένα μόνο από την φαντασία του ή από την αποκρυφιστική του θρησκευτική πίστη), είναι ούτε λίγο ούτε πολύ οι «Δημιουργοί των ανθρώπων!!». Έτσι ο Δ.Λ δεν σέβεται ούτε αυτό τούτο το Σύμβολο της Πίστεως, το «Πιστεύω». Μάλιστα αναφέρει ο Δ.Λ ότι στο Πιστεύω «δεν γίνεται λόγος για το ποίος έπλασε τους ανθρώπους» (σελίδα 32), πράγμα όλως ανακριβές. Βάσει τού Συμβόλου της Πίστεως, της επί­σημης εκφράσεως της Χριστιανικής Πίστεως: «Ποιητής Ουρανού και Γης» όπως και όλων άνεξαιρέτως των κτισμάτων, «ορατών τε πάντων και άοράτων», είναι αποκλειστικά ο Άχρονος Θεός Πατήρ, το πρώτο πρόσωπο-υπόσταση της Αγίας Τριάδος.

Ο «τρόπος Δημιουργίας» όλων των κτισμάτων είναι ο Λόγος τού Πατρός, ο οποίος είναι, με επίσης αποκλειστικό τρόπο, ο Κατασκευαστής μας, Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, «δι’ Ου τα πάντα εγένετο», ο Μονο­γενής Υιός τού Θεού Πατρός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος που είναι «Υιός προ πάντων των αιώνων», δηλαδή επίσης Ομοούσιος και Άχρονος, όπως ο Πατήρ, και όχι «κτίσμα» ή «απορροή» τού Πατρός, ως «Αρχής της Θεότητος». Ο Υιός «Σαρκώθηκε», δηλαδή προσέλαβε, πήρε στην υπόστασή Του, με αχώριστο, αδιαίρετο, άτρεπτο, ασύγχυτο τρόπο την ανθρώπινη φύση, την οποία είχε ήδη κατα­σκευάσει, μέσα σ’ ένα Κόσμο με Χρόνο, ακολουθώντας την έμπνευση, δηλαδή τον σχεδιασμό τού Θεού Πατρός με την βοήθεια και επιστα­σία τού Αγίου Πνεύματος, τού τρίτου Ομοουσίου προσώπου της Αγίας Τριάδος, το οποίο μαζί με τον Υιό λειτουργούν ως τα «χέρια» τού Θεού Πατρός. Ο Υιός και Λόγος «κατασκευάζει» και το Άγιο Πνεύμα «τελειοποιεί», ό,τι ο Πατήρ «σχεδιάζει».

Ο Τριαδικός Θεός, λοιπόν, ο Γιαχβέ-Ελοχίμ, κατά την αρχαία εβραϊκή, είναι ο αποκλειστικός Δημιουργός μας, μέσα από την συν-ενέργεια και των τριών θείων υποστάσεων-προσώπων, τα οποία προσ­διορίζονται εξίσου από ένα κοινό Θείο Όνομα (πρβλ. το τέλος τού Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου κη’ 19), χωρίς να χρειάζονται κανενός είδους «μεσάζοντες» κατασκευαστές, κατωτέρου είδους, δηλαδή, κτιστής φύσεως (ουσίας με θεολογική γλώσσα), όπως οι ανύπαρκτοι «ελοχίμ» τού ΔΛ, η φύσεως απορρεούσης από κάποια απρόσωπη θεϊκή αρχή, όπως οι ανύπαρκτοι «ελοχίμ» της Καμπάλα.

Η λέξη Θεός στο συγκεκριμένο αρχικό χωρίο της Γενέσεως αποδίδε­ται με τον ιδιάζοντα ποιητικό τύπο Ελοχίμ, ο οποίος δεν είναι ακριβώς πληθυντικός, με την έννοια της πολλαπλότητος, αλλά χρησιμοποιείται τυπολογικώς, δηλαδή παραδόξως και συνεσκιασμένως, ακριβώς επειδή η πλήρης θεολογική αποκάλυψη της υπερβατικής και εξώκοσμης φύ­σεως τού Γιαχβέ Ελοχίμ, ο οποίος είναι μαζί Τρία και Ένα, γίνεται αποκλειστικά στην Καινή Διαθήκη.

Η πλάνη τού κ. Λιακόπουλου έγκειται εν προκειμένω στο ότι την λέξη Θεός, «Ελ» στα αρχαία εβραϊκά, την χρησιμοποιεί αμετάφραστη λέξη με τον ποιητικό της τύπο «Ελοχίμ» για να μας πείση ότι υπάρ­χουν τα όντα (της φαντασίας του και της Καμπάλας) «Ελοχίμ»

Η αλλοπρόσαλλη και αστήρικτη, από πάσης απόψεως, ερμηνευτι­κή του Δ.Λ «απογειώνεται», όταν αποφαίνεται για την γραμματική σημασία και την περαιτέρω θεολογική ερμηνεία της λέξεως «Ελοχίμ». Κατά τον Δ.ΕΛ, λοιπόν, ο πληθυντικός «ελοχίμ» έχει ενικό τον τύπο «ελοχά, όπως συμφωνούν όλοι οι διεθνούς κύρους μελετητές»!! Από τους ίδιους, προφανώς, μελετητές θα έμαθε ο Δ.ΕΛ, ότι οι Ο’ μετα­φραστές της Παλαιάς Διαθήκης, από την αρχαία Εβραϊκή στην απλή Αλεξανδρινή Ελληνιστική διάλεκτο, ήταν κατ’ επίφασιν σοφοί («σο­φοί»), όπως γράφει στο βιβλίο «ελοχίμ», επειδή δεν ήταν Έλληνες αλλά…Εβραίοι, ώστε να αποφαίνεται… «ιστορικώς και επιστημο­νικός», ότι στην πραγματικότητα «παραποίησαν τις κύριες ιστορικές αλήθειες που υπήρχαν στην Παλαιά διαθήκη».

Το όλο θέμα θυμίζει την παραποιημένη Μετάφραση του Νέου Κό­σμου (New World Translation) της Αγίας Γραφής, των Αμερικανών Μαρτύρων του Ιεχωβά, που την μετέφρασαν χωρίς να γνωρίζουν… αρχαία Εβραϊκά και ίσως και… αρχαία Ελληνικά, πιθανότατα βάσει κάποιας παλαιότερης Αγγλικής μετάφρασης, μόνο και μόνο για να «κατοχυρώσουν» τις αιρετικές κακοδοξίες τους! Δηλαδή ο Δ.ΕΛ θέ­λει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι οι Ο’ ήταν αγύρτες και παραχα­ράκτες ιστορικών κειμένων.

Το ερώτημα, λοιπόν, που απευθύνεται στον κ. Λιακόπουλο είναι: ποιος θα μπορούσε, εκατό και πλέον χρόνια προ Χριστού, να μεταφράσει αυθεντικά, τα αρχαία Εβραϊκά κείμενα δίχως να είναι τουλάχιστον Εβραίος; Το στοιχείο που αποκρύπτει, συσκοτίζει ο Δ.Λ είναι ότι οι O’ ήταν Ελληνιστές της Εβραϊκής Διασποράς στην Αιγυπτιακή Αλε­ξάνδρεια, άριστοι γνώστες της ελληνικής γλώσσας και Φιλοσοφίας, οι οποίοι μάλιστα δημιούργησαν ολόκληρη ερμηνευτικο-φιλοσοφική και ιστοριογραφική παράδοση από την οποία προήλθαν σημαντικές μορφές διανοητών της ελληνιστικής περιόδου, όπως ο Φίλων, ο εισηγητής της Αλληγορικής ερμηνευτικής μεθόδου, την οποία ως επί το πλείστον ασπάστηκε η Αλεξανδρινή ερμηνευτική Σχολή της Παλαιάς Διαθήκης (Κλήμης Αλεξανδρείας, Πάνταινος, Ωριγένης, Δίδυμος ο Τυφλός) και ο Ιώσηπος.

Αναπάντητο θα μείνει μάλλον το ερώτημά μας, όπως και πολλά άλλα εξωτικά παράλογα από το αντιεπιστημονικό ή μάλλον προπαγανδιστι­κό υλικό τού βιβλίου. Διότι δυστυχώς ο Δ.ΕΛ δεν είναι, προφανώς, σε θέση ν’ απαντήσει σοβαρά, αν κρίνουμε από το επίπεδο και τη χαοτική λογική που χρησιμοποιεί, όταν εκθέτει τα σαθρά επιχειρήματα των αρχαιολατρικών ισχυρισμών του, δίχως να δίνει σημασία σε κανόνες λογικής και επιστημολογίας.

Ο κ. Λιακόπουλος επιχειρεί να μας κάνη να πιστέψουμε ότι η λέ­ξη Ελοχίμ είναι παμπάλαια ελληνική, όπως επιβάλλει η ιδεολογική αρχαιολατρική μονομανία του και ο καμπαλιστικός ιδεασμός του. Πάν­τως «όλοι οι διεθνούς κύρους μελετητές» τους οποίους επικαλείται έπρεπε να είχαν κάποια ιδέα τι προελεύσεως είναι η επίμαχη λέξη Ελοχίμ. Γιατί δεν τους παραθέτει έστω εμμέσως και ακροθιγώς; Πλήρης έλλειψη παράθεσης έστω και μίας σοβαρής μελέτης ή μελετητού!

Για παράδειγμα, ένας σοβαρός μελετητής, αιρετικών γενικά απόψεων, αλλά τουλάχιστον συνεπής στις θέσεις του και με κάποια επιστημολογική σοβαρότητα, τουλάχιστον στην επιστημονική μέθοδο έρευνας και στη συγγραφή σχετικών εργασιών και μονογραφιών, ο Gary Greenberg, πρό­εδρος της Βιβλικής Αρχαιολογικής Εταιρείας N. Υόρκης και Αιγυ­πτιολόγος στο βιβλίο του Το Μυστήριο τού Μωυσή – Ο μύθος της Βί­βλου, αναφέρει την πιθανή αιγυπτιακή προέλευση των ονομάτων τού Εβραϊκού Θεού. Μία θέση του είναι ότι οι καταλήξεις -ον των θείων ονομάτων στην εβραϊκή Βίβλο προέρχονται από την Ύψιστη Ενοθεϊστική θεότητα Aton, που επέβαλε η θρησκευτική μεταρρύθμιση τού Φαραώ Ακενατόν, για τον οποίο ισχυρίζεται ότι είναι στην πραγμα­τικότητα ο «Αιγύπτιος Μωυσής» που εκδιώχθηκε από το πολυθεϊστικό ιερατικό κατεστημένο της φαραωνικής Αιγύπτου και οδήγησε όσους οπαδούς του τον ακολούθησαν, στο να αποτελέσουν την εθνότητα που ονομάζουμε σήμερα «Ισραηλιτικό Λαό». Όμως για τη λέξη El και τον ποιητικό της τύπο Elohim πιστεύει ότι είναι απλά η λέξη «Θεός» στα αρχαία εβραϊκά, όχι κάποιο όνομα, επίθετο ή επιθετικός προσδιορισμός τού Θεού. ’Επίσης, ο Greenberg στο βιβλίο: 101 Myths of the Bible, μας πληροφορεί ότι η έκφραση «γιοι τού Θεού», τού εδαφίου Γένεσις στ’ 6 (την οποία ο Δ.Λ ανάγει, όχι μόνο σε… πανίσχυρο επιχείρημα υπέρ των απόψεών του, αλλά κυριολεκτικά θεμελιώνει επάνω της τον φα­νταστικό και αιρετικό ισχυρισμό του περί των «Υιών του Θεού» -Ελοχίμ και των υιών τους με γυναίκες – Νεφελίμ), σημαίνει ετυμολογικά «αυτούς που προέρχονται από πατέρα θεό και έχουν την ίδια φύση με αυτόν». Άρα, πάντα κατά τον Greenberg, οι «Γιοι του Θεού – Μπενέ Ελοχίμ στα εβραϊκά» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πρίγκιπες – γιοι τού Φαραώ, ο οποίος εθεωρείτο, από την πολυθεϊστική αρχαιοαιγυπτιακή παράδοση προσωποποίηση τού Θεού Ώρου, παντρεύτηκαν γυναίκες από με βασιλική γενιά, θυγατέρες κοινών ανθρώπων. Πρόκειται για μία λογική άποψη και ίσως εν τινι μέτρω ανταποκρίνεται στη λογική τού εδαφίου της Γενέσεως στ’ 6 και πάντως δεν αποτελεί βάναυσο τερατολόγημα, όπως αυτά που επινοεί η εμπορική και παραθρησκευτική φαντασία τού Δ.Λ.

Έτερο «λογικό» παράλογο τού Δ.Λ είναι ότι τη γνώμη του για τη σημασία τού όρου Ελοχίμ τη στηρίζει και σε γνώμες…Εβραίων Ραβίνων, «με τους οποίους συζήτησε και τού απεκάλυψαν τις σημασίες του όρου ελοχίμ, αλλά έστω μερικά, ονόματα αυτών των ραβίνων δεν …μπορεί να αποκαλύψει, διότι είτε δεν έχει νόημα είτε δεν …κατάλα­βε τους λόγους που οι ίδιοι απέκρυψαν την ταυτότητά τους»! Δηλαδή μπροστά στον…φοβερό Δ.Λ οι εβραίοι ραβίνοι «έσπασαν» και τα είπαν όλα και μάλιστα ότι: Ελοχίμ είναι «οι φωτεινοί υπηρέτες τού Θεού», περιγραφή που παραδοσιακά ανήκει στην φύση των Αγγέλων.

Ένα ερώτημα, περίπου συμβατό με την παράλογη ή μάλλον «στη­μένη» και ύποπτη συλλογιστική τού Δ.Λ, είναι: Θα πρέπει να πιστέ­ψουμε… Εβραίους; Αν μάλιστα αυτοί, κρίνοντας εμμέσως από ό,τι αναφέρει ο Δ.Λ, μάλλον είναι αποκρυφιστές Καμπαλιστές, οπαδοί δη­λαδή της βασικότερης εβραϊκής αποκρυφιστικής κοσμοθεωρίας, της Qabalah, η οποία στην ουσία σε τίποτε δεν διαφέρει από τα μαγικοειδωλολατρικά Ανατολικά θρησκεύματα και από τις Δυτικού τύπου θεσοφικές, ανθρωποσοφικές, νεοπαγανιστικές αντιλήψεις, σαν κι αυτές που πιστεύει ο Δ.Λ, παρά μόνο στην ορολογία και τη λειτουργικότητα των διαφόρων «επιπέδων και καταστάσεων υπερσυνειδητότητας», οι οποίες αρδεύουν τα ιδιότυπα εκδοτικά και τηλεοπτικά κόμικς του.

Η Qabalah προβλέπει ξεκάθαρα στα δόγματά της, όπως αναφέραμε παραπάνω, την ύπαρξη πολλών «Ελοχίμ» της λεγομένης «Ομάδος των Αγίων Πνευματικών Ιδιοτήτων» που συνδέονται με την έκτη Sephirah Timereth κατά τον Γ. Γουέσκοτ. Κατά τους Καμπαλιστές αυτούς, ένας εκ των Ελοχίμ, δηλαδή «θεούς», είναι και ο Χριστός, όπως άλλωστε και ο Ασκληπιός2 και ο Μίθρας!3.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε σε τι και με ποιούς ακριβώς «Εβραίους» διαφωνεί ο κ. Δ.Λ;

Τέλος, αναφέρει και κάποια «άσχετα» ονόματα «ερευνητών», χωρίς να αναφέρει τι ακριβώς υποστηρίζουν επί τού θέματος, το γνωστότερο από τα οποία ονόματα είναι τού γνωστού άθεου τού 19ου αιώνα. Ε. Ρενάν! Επίσης αναφέρει και το όνομα τού διάσημου καινοδιαθηκολόγου Νεστλέ, συντάκτου τού καλύτερου κριτικού κειμένου της Καινής Δια­θήκης, για την οποία, Καινή Διαθήκη, ο κ. Λιακόπουλος δεν χαραμίζει ούτε λέξη, αν και είναι βασική πίστη της Χριστιανικής Εκκλησίας ότι μόνο η Καινή Διαθήκη ερμηνεύει αυθεντικά την Παλαιά Διαθήκη, που είναι τύπος αυτής!

Μάλλον το θέμα υπερβαίνει τις θεωρητικές δυνατότητες τού Δ.Λ, ώστε να μην μπορεί να διακρίνει ότι το Όνομα του Θεού αποτελεί την βασική συνιστώσα τού Ισραηλίτικου μονοθεϊστικού εθνικισμού ο οποί­ος μόνιμα προβάλλει, από καθαρά κοινωνιολογική και ιστορική και όχι μόνο θρησκευτική άποψη, τον «Παντοκράτορα Απελευθερωτή», «Ύψιστο Θεό Γιαχβέ»: El Elyon-El Saddayi -Yahweh Elohim (βλ. Έξοδ. δ’ 13-14 και κυρίως στ’ 2-3, Ψαλμ. ξη’ 4 και 18 σε συσχετισμό με Πράξ. α’ 7), δίπλα στον Οποίο δεν χωράει καμιά άλλη ισότιμη ή υποτελής θεότητα.

Ο Γερμανός παλαιοδιαθηκολόγος Walther Zimmerli αναλύει την πα­ραπάνω θέση προτάσσοντας την πολεμικού χαρακτήρα ομολογία: «Το όνομα τού Θεού είναι Γιαχβέ! (Ψαλμός ξη’, 8). Με την διακήρυξη αυτή ο αρχαίος Ισραηλίτης βλέπει από τη δική του πλευρά τη δόξα της Δη­μιουργίας με εικόνες που παρέλαβε από τον ειδωλολατρικό κόσμο της Χαναάν, της Βαβυλώνας και της Αιγύπτου, χωρίς να παραλαμβάνει οποιονδήποτε θεωρητικό Μονοθεϊσμό, επειδή οι κόσμοι από τους οποί­ους προέρχεται ο Ισραήλ, ως φυλή, είναι Πολυθεϊστικοί και Ειδωλολατρικοί». Και συνεχίζει ο W. Zimmerli: «Δεν απέκρουε τις ξένες θεϊκές δυνάμεις η πίστη στον απελευθερωτή Γιαχβέ, όσο και αν δεν δεχόταν καμιά άλλη θεότητα παρά μόνο τον Γιαχβέ. Πρόκειται για μονοθεϊσμό στην πράξη, όχι απλά για μία διαφορετική θρησκευτική επιλογή από τις γειτονικές πολυθεϊστικές πίστεις. Πάντα λαβαίνει ύπ’ όψη του ότι στους άλλους λαούς υπάρχουν πολλοί “θεοί” και πολλές φορές παρα­σύρεται στην ευκολότερη και ηδονικότερη λατρεία τους ξεχνώντας και προδίδοντας τον Θεό των Πατέρων του. Το πρόβλημα λυνόταν με την αποδοχή, πως χωρίζοντας ο Αληθινός Θεός τους ανθρώπους κατά περιοχές το έκαμε κατά τον αριθμό των Υιών τού Θεού» (Δευτ. 32, 8).

«Υιοί τού Θεού» λοιπόν είναι προφανώς οι βασιλείς-εξουσιαστές και ήρωες των διαφόρων λαών και εθνών, οι δήθεν απόγονοι των «θεών» που ανάγονται στις μυθολογικές θεϊκές και βασιλικές γενεα­λογίες, οι προερχόμενοι κατά την ειδωλολατρική αντίληψη από επι­μιξίες επιφανών και ευγενών γυναικών με τους ανύπαρκτους θεούς τους -οι οποίοι δεν παύουν να ονομάζονται μεν στα εβραϊκά «ελοχίμ», δηλαδή «θεοί» αλλά να χαρακτηρίζονται: «δαιμόνια» (Ψαλμ. ε’, 6). Στην γλώσσα της Βίβλου οι «καρποί», τα «σπέρματα» τέτοιων γάμων, ονομάζονται σε πανανθρώπινο επίπεδο: «άνθρωποι», μερικές φορές «ισχυροί» ή «ονομαστοί», αλλά πάντως άνθρωποι (Γέν. στ’ 8, κ.λπ.).

Έτσι σύμφωνα με την βιβλική γενεαλογία «Νεφιλίμ» που σημαί­νει «πεπτωκότες άνθρωποι», είναι προσδιορισμός που αφορά και πά­λι ανθρώπους, απογόνους τού αδελφοκτόνου Κάιν, σημαίνοντας τους ισχυρούς και μεγαλόσωμους ένοπλους πολεμιστές, όπως ο κυνηγός Νεμρώδ και ο Φιλιστιείμ (ο εκ Φιλισταίων) Γολιάθ που τον «κατάφερε» ο μικρός Δαβίδ και όχι ο… «Κεραυνορίχτης Πολέμαρχος Δίας», ο οποίος «αναστήθηκε» από τον κ. Λιακόπουλο μέσα από τις σκονισμένες Μυθολογίες για να τιτανομαχήσει «ξανά» με τις τερατοφιγούρες των Νεομυθολογικών «κόμικς» του.

Οι Ο’ μεταφράζουν τον όρο Νεφιλίμ ως Γίγαντες, διότι στα Ελλη­νικά η Προελληνική-Πελασγική λέξη «Γίγας» σημαίνει τον σωματώδη ή γιγαντόσωμο ένοπλο πολεμιστή! Και το κύριο χαρακτηριστικό και ιδανικό των πεπτωφκότων προκατακλυσμιαίων ανθρώπων ήταν η αχαλίνωτη βία και η άκρατη φιλοσαρκία και πολυγαμία! Χαρακτηριστική η παλαιοδιαθηκική έκφραση από άλλη συνάφεια: «Ο Ισραήλ ήμαρτεν και εδουλώθη, διότι αι γυναίκες αυτού επόθησαν τους υιούς Αιγυπτίων, τους μεγαλοσάρκους»!

Αυτή η αδυναμία τού συγγραφέα των βιβλίων της σειράς «…Ζουν ανάμεσά μας…» να αντιληφθή το ανυπέρβλητο «τείχος» που χωρίζει την Ισραηλιτική Μονοθεΐα από την Ειδωλολατρική Πολυθεΐα και φυ­σικά να συνεκτιμήσει την Χριστιανική Τριαδολογική Θεολογική Πα­ράδοση των Οικουμενικών Συνόδων, που ερμηνεύει αυθεντικά την Παλαιά Διαθήκη και υπερβαίνει κάθε θρησκειολογικού τύπου Μο­νοθεϊσμό, Ενοθεϊσμό ή φυσικά Πολυθεϊσμό, οφείλεται στην Νέο-Εθνική συνείδηση την οποία έχει αναγάγει σε ρατσιστική αυτόχθονη ιδε­ολογία των φανταστικών «ΕΛ», απογόνων των ανύπαρκτων «Ελοχίμ» από τις επιμιξίες τους με επιφανείς γυναίκες της αρχαιότητος ή και της Μυθολογίας από τους οποίους προέρχεται το «Ελληνικό Γέ­νος», το μόνο άξιο να φέρει τον τίτλο «άνθρωπος», βάσει τού αρχαιολατρικού φρονήματος τού κ. Λιακόπουλου, που εδράζεται στον βα­θύτερο επηρεασμό του από τον Νεοεποχιακό Αποκρυφισμό4.

Για τον Δ.Λ τα πράγματα έγιναν ως εξής: όσοι εκ των απογόνων των Τιτάνων-Ελοχίμ είχαν το σωστό DNA, έγιναν «ΕΛ» και έπειτα Έλληνες, όλοι οι άλλοι έγιναν τα «Κρόνια γένη» – σχεδόν υπάνθρω­ποι ή τέρατα Νεφελίμ που ζουν… μέσα στα Τάρταρα της Κοίλης Γης!!!

Αντιλαμβάνεσθε ότι οποιοδήποτε θρησκευτικό αξίωμα ή θρη­σκευτική ιδέα γεννιέται από μία τέτοια συνείδηση και πίστη, είναι εκ προοιμίου ασύμβατη και ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη Πίστη, αλλά και το γνήσιο Ρωμαίικο φιλότιμο, και συμβαδίζει μάλλον με την «Κρό­νια» βαρβαρότητα και δολιότητα που διεκτραγωδεί στις νεοειδωλολατρικές μυθοπλασίες του ο Δ.Λ.

Η δική μας γνώμη είναι ότι ο Δ.Λ παλεύει ανεπιτυχώς στα βιβλία της σειράς «Ζουν ανάμεσά μας», να εκμεταλλευτεί την ριζική αντίφα­ση μεταξύ δύο αντίθετων αντιλήψεων:

α) Της Χριστιανικής Βιβλικής και Πατερικής Παρακαταθήκης, την οποία, μέσω της παραπλανητικής ερμηνείας της εκκλησιαστικής ορο­λογίας και της ελληνορθοδόξου Παραδόσεως, χρησιμοποιεί παρελ­κυστικά και αμαθέστατα.

β) Της Νεοειδωλολατρικής μυθευτικής και μυθοπλαστικής, ψευδοεπιστημονικής ιδεολογίας που πιστεύει.

Χαρακτηρίζουμε το εγχείρημα τού κ. ΔΛ «ανεπιτυχές» επιστρατεύοντες κάθε ικμάδα καλής θελήσεως εκ μέρους μας για να τον αντιμετωπίσουμε ως πηγή κάποιων ιδεών με κάποια σοβαρότητα. Δυστυχώς όμως οι δύο αυτές αντιλήψεις είναι αλληλοαναιρούμενες και ασύμβατες. Όταν ένα και το αυτό πρόσωπο ισχυρίζεται ότι «μετέχει» και στις δύο, όπως ο Δ.Λ, τότε αναγκαστικά μία εκ των δύο λειτουργεί ως προσωπείο!

Δυοίν θάτερον! Ή είναι αγύρτης Ορθόδοξος και συνειδητός Νεο- ειδωλολάτρης αποκρυφιστής ή πιστός Έλληνας Ορθόδοξος Χρι­στιανός που κοροϊδεύει την Αρχαιολατρική Νεοεποχίτικη πλάνη.

Αυτό το αντιφατικό προσωπείο είναι το κλειδί τού αδίστακτου χρηματοβόρου συγγραφικού και εκδοτικού «παραληρήματος» των εκδόσεων «ΕΛ», διότι σε κάθε περίπτωση χρειάζονται χρήματα και πονηρές «μεθοδείες», για να διατηρήσουν πιστευτό το ψευδές προσωπείο. Έτσι δεν ορρωδούν προ οιουδήποτε βαθμού επιστημολογικής, θρησκευτικής και λογικής διαστροφής, προκειμένου να πλασάρουν τα γεμάτα μυθολογι­κές τερατολογίες και νεοειδωλολατρική πλάνη έντυπα και ηλεκτρονικά προϊόντα τους!

Οι ανωτέρω ιδεολογικές θεωρήσεις είναι αλληλοαναιρούμενες, επει­δή η πρώτη από αυτές, η Χριστιανική, έχει ως χαρακτηριστικό φιλοσοφικο-κοινωνικό και ανθρωπολογικό στοιχείο την Απομύθευση, ως απόρριψη τού Μυθικού και τού Ανύπαρκτου (informative factor) και την Ιστορικότητα, ως εγκατάσταση τού Υπερβατικού στην Πραγματικότητα (performative factor), ακριβώς επειδή δεν είναι δυνατόν κανείς να αποξενώσει την Θεολογία από την Ιστορία. Όπως έγραφε ο διάσημος Ορθόδοξος Ρωσοαμερικανός θεολόγος π. Γεώργιος Φλφρόφσκυ: «Η Χριστιανι­κή Εκκλησία αναγνωρίζει και ελέγχει τις δογματικές της αλήθειες ως πραγματικά γεγονότα Ιστορίας και μόνο στο καθαρά Λατρευτικό τμήμα της Παραδόσεώς της δέχεται κάτι που μοιάζει με Συμβολισμό, ενώ είναι στην πραγματικότητα Ρεαλισμός, δηλαδή την Κηρυγματική διαχρονική ερμηνεία της Βιβλικής διήγησης, καθώς και τον ευρύτε­ρο Ορθόδοξο πολιτισμό (Εικονογραφία, Ναοδομία, Υμνολογία κ.λπ.)».

Αντίθετα η δεύτερη, η Νεοειδωλολατρική, ενώ είναι όχι μόνο ξε­κάθαρος Συμβολικός μύθος, αλλά ρέπει προς την χυδαία, σκαιή και βάναυση μυθοπλαστική παραχάραξη της σύγχρονης πραγματικότητας, σχεδόν σε κάθε λέξη, πλασσάρεται ως «γνήσια» και αληθής επιστημονική γνώση που επιδιώκει να ανακαλύψει και να αφορίσει «εκείνους που παραποίησαν την ιστορία από την αρχή της δημιουργίας έως σήμερα»!!

Απόδειξη τού γεγονότος αυτού είναι η παράθεση, σε μήκος μεγαλύ­τερο των 2/3 τού βιβλίου «Ελοχίμ, Ζουν ανάμεσά μας», σελ. 106 έως 310, εκτενών αποσπασμάτων τού Τίμαιου τού Πλάτωνος και της μυ­θολογικής Θεογονίας τού Ησίοδου, ως… ιστορικών και επιστημο­νικών εγχειριδίων.

Ως αυτό το σημείο τού βιβλίου, 6ο κεφάλαιο, τα σχόλια τού συγ­γραφέα για την Παλαιά Διαθήκη, χαρακτηρίζονται επιεικέστατα από πικρόχολα έως και δηλητηριώδη!

Ξαφνικά όλα αλλάζουν. Αρχίζει ακόμα και «έξω» από το βιβλίο να στάζει…μέλι!! Αυτό συμβαίνει διότι: «Πάμε να δούμε τι λέει ο Πλά­τωνας στον Τίμαιο: από το κείμενο αυτό δεν παίρνουμε απλά πληρο­φορίες για τη δημιουργία τού κόσμου, αλλά και για την ύπαρξη των Ολυμπίων Ελ και των Ελοχίμ και βέβαια για το ότι πριν το 10000 π.Χ., υπήρχε ανεπτυγμένος πολιτισμός και όχι μόνο γιδοβοσκοί της στέπας». Εδώ ο Δ.Λ μήπως υπονοεί υποτιμητικά τους Σημίτες Εβραί­ους Νομάδες; Αν ναι, τότε γιατί τους υποτιμά τόσο;

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον λόγο του Κατά Ευνομιανών τους οποίους επιτιμά, στηλιτεύων αυτών την αμέτριαν, το ασεβές και το άκαιρον της «θεολογίας τους», όπως και στην περίπτωση τού Δ.Λ, λέγει ότι «η μέλιτος πλησμονή και κόρος έμετον κατεργάζεται». Σχο­λιάζει λοιπόν ως εξής ο Δ.Λ. την παράθεση αποσπασμάτων από τον Τίμαιο τού Πλάτωνος, πριν αναφερθή στην Θεογονία τού Ησιόδου: «…ο Πλάτωνας με σαφήνεια ορίζει, χρησιμοποιώντας γραφές παλαιότερες από την εποχή του ότι ο Θεός έκανε τους πρώτους θεούς (με μικρό θήτα)-Ελοχίμ και τον υλικό κόσμο. “Έβαλε κατόπιν τους Ελοχίμ να κάνουν τον άνθρωπο, ενώ ο ίδιος έκανε τους Αγγέλους. Έπει­τα οι Ελοχίμ και οι Άνθρωποι έκαναν τους Γίγαντες-Νεφελίμ, κά­ποιοι από τους οποίους ήταν φιλάνθρωποι και ονομάσθηκαν Ελ και ήταν, βέβαια, και αυτοί θεοί!” Κλείνοντας την ενότητα τού Πλάτωνα θα καλέσω όλους εκείνους που “κολλάνε” στα ονόματα, να μη σοκάρονται με τη χρήση τού όρου “θεός” με μικρό θήτα: τον χρησιμοποιώ, επειδή τα όντα αυτά, που δεν ήταν γεννήματα της φαντασίας των ανθρώπων, αλλά υπαρκτά, θεούς τα αποκαλούσαν, κι έτσι τα αποκαλούμε και εμείς για να συνεννοούμαστε. Να πούμε επίσης ότι οι αρχαίοι λαοί έφτιαχναν αγάλματα από όντα που έβλεπαν με την ελπίδα να βοηθηθούν από αυτά ή να μην πάθουν κακό και προσπαθούσαν διαρκώς να τα εξευμενίσουν με προσφορές -θυσίες να θέλετε- ρουσφέτια όπως λέμε σήμερα. Είναι δηλαδή πολύ πιθανό, ακόμη και αν κάποιοι είχαν την αίσθηση τού Θεού-Δημιουργού των ψευτοθεών τους, να μην απευ­θύνονταν ανοιχτά με ναούς σ’ Αυτόν, διότι ή δεν γνώριζαν πως ή επει­δή δεν είχαν ναούς και θυσιαστήρια στο όνομά Του. Στον αρχαίο ελλη­νικό κόσμο ο ένας και μοναδικός Δημιουργός Θεός-το θήτα κεφαλαίο- αναφέρεται απ’ όλους τους σοφούς της κλασσικής και ελληνιστικής περιόδου, αλλά δεν υπήρχαν ναοί στο όνομά Του, επειδή τον θεω­ρούσαν απόμακρο, αφού αυτοί ήταν ανάξιοι να τον πλησιάσουν. Οι ναοί στους Ολυμπίους-Ελ ήταν μνημεία ευγνωμοσύνης για την νίκη των Ελ εναντίον των υπολοίπων μισανθρώπων Νεφελίμ, που ήταν στην κυριολεξία ανθρωποφάγοι, γι’ αυτό και τους έκλεισαν στα Τάρταρα! Εκτός από την ευγνωμοσύνη που έδειχναν στις τελετές, ζη­τούσαν βοήθεια συλλογικά ή ατομικά, αφού παμπάλαια παράδοση έλεγε ότι οι Ελ πολλά δίδαξαν τους ανθρώπους και πολλά και καλά αγαθά τους προσέφεραν. Βέβαια η βοήθεια αυτή ποτέ δεν μπορούσε να έλθει, αφού οι Ελ δεν άκουγαν ποτέ τις ικεσίες τους, αποκομμένοι από τον κόσμο χιλιάδες χρόνια πριν. Το πως και γιατί οι νικητές των Τιτάνων-Νεφελίμ, δηλαδή οι Ελ, απομακρύνθηκαν απ’ τον κόσμο θα το δούμε αργότερα».

Η συνέχεια λοιπόν, κατά τον Δ.Λ, δίδεται στο βιβλίο «ΕΛ», μαζί με το βιβλίο «Ελοχίμ» και το βιβλίο ««Νεφελίμ». Tό τελευταίο, περιέχει μόνο σκίτσα δαιμόνων και φωτογραφίες αιγυπτιακών και βαβυλωνιακών αγαλμάτων ειδωλικών θεοτήτων, καθώς και καμπαλιστικά- χαλδαϊκά και σολωμονικά μαγικά σύμβολα δαιμόνων, τα οποία δήθεν παριστάνουν τους «νεφελίμ» συν κάτι DVD, – «όλα μόνο 29 Ευρώ!»

Και τελειώνει τα σχόλια ο Δ.Λ με τα εξής καταπληκτικά: «Καταλήγοντας πρέπει να πούμε ότι ο όρος ειδωλολάτρης ίσως να μην είναι ορθός, αφού οι λαοί δεν πίστευαν, αν και ορθότερα θα έπρεπε να λέ­με φοβόντουσαν, κάτι το ανύπαρκτο, αλλά κάτι που υπήρχε(!!!)… Είδαμε ότι ο Πλάτωνας δε θέλει να μιλήσει ο ίδιος για τη δημιουργία τού κόσμου και των ζώντων όντων, αλλ’ αφήνει να μιλήσουν οι παλαιότεροι που τα έζησαν και είναι απόγονοι των Ολυμπίων-Ελ»!!!

Το μόνο σχόλιο που μπορούμε να κάνουμε, έστω προκαλώντας την θυμηδία των αναγνωστών είναι: …«το λύκο εκουρεύανε, πούθε παν τα γίδια έλεγε»! Και μόνο η αντιφατικότητα των ανωτέρω είναι αρκετή για να βάλει σε υποψίες κάθε ορθώς σκεπτόμενο άνθρωπο.

Συνεχίζει ο κ. Δ.Λ με αποσπάσματα από το βιβλίο της Θεογονίας: «Αυτά που οι παλιότεροι έλεγαν διάσωσε για όλους εμάς ο Ησίοδος στη Θεογονία του, ένα αριστούργημα ποιητικό, γραμμένο με ύφος εντελώς διαφορετικό από τού Πλάτωνα, αλλά και της Παλαιάς Διαθή­κης. Το ύφος τού Πλάτωνα είναι πιο επιστημονικό, πιο ψυχρό, πιο μα­θηματικό! Το ύφος της Παλαιάς Διαθήκης είναι πολύ πεζό και απλοϊκό. Το ύφος ενός βιοπαλαιστή κτηνοτρόφου θα έλεγε κανείς!!! Όπως και να χει το πράγμα σε τέτοιας αξίας έργα εκείνο που πρέπει να κοιτάμε δεν είναι η λογοτεχνική τους αξία, αλλά οι γνώσεις που μας προσφέρονται, μόνο που στην περίπτωση της Παλαιάς Διαθήκης είναι σίγουρα παραποιημένες από τους Εβδομήκοντα δύο Εβραίους μεταφραστές…»!!

Νομίζουμε βασίμως ότι δεν χρειάζονται σχόλια!

Ας ρίξουμε και εμείς μία ματιά στο κατά Δ.Λ «ιερό» κείμενο τού Ησίοδου και θα δούμε ότι πέρα από «ποιητικό», το κείμενο είναι «μυητικό», με την έννοια πως ό,τι περιγράφει ο Ησίοδος το «άκουσε» από τις Ελικωνιάδες Μούσες, όταν αυτές τον «έμαθαν τραγουδώντας του για τις μεγάλες αλήθειες των Ολυμπίων, γνωστών σαν Ελ” (κατά τον κ. Λιακόπουλο!», όταν ο Ησίοδος, νεαρό βοσκόπουλο σαλαγούσε στις παρυφές τού Ελικώνα.

Τραγουδούσαν λοιπόν οι Ελικφνιάδες: «Βοσκόπουλο, αγαπημένο, μέσα από τους άλλους χωρικούς διαλεγμένο, αλλά το ίδιο σαν κι αυτούς πονηρή ύπαρξη, κοιλιόδουλε, σε διαλέξαμε γιατί γνωρίζουμε τέλεια την τέχνη τού ψεύδους, ώστε να φαίνεται αληθινό. Επίσης κατέχουμε, όταν συνάδει στην επιθυμία μας, και την τέχνη της αλήθειας. Και μου χάρισαν ραβδί κομμένο από δάφνη καρπερή, πλουμιστό και φύσηξαν στα σώψυχά μου μελωδία θεϊκής έμπνευσης, με τα ανεξάντλητα λαρύγ­για τους εκτόξευσαν φωνή αθάνατη αρχίζοντας να εξυμνούν των αθανάτων θεών την πρώτη γενιά!».

Πιστεύω δεν μένει καμία αμφιβολία για το ποια όντα μυούν τον νεαρό Ησίοδο στην …«θεογονία» του. Πάντως όχι οι «Ελοχίμ» τού κ. Δ.Λ. Εάν το απόσπασμα έχει αποδοθή ορθώς από τον κ. Λιακόπουλο, πρόκειται για πονηρούς δαίμονες.

Και συνεχίζει να σχολιάζει τον Ησίοδο, ο Δ.Λ: «Οι αθάνατοι θεοί γεννήθηκαν από τη Γη (γυναίκες) και από τον Ουρανό (Ελοχίμ), όταν λέει “των ανθρώπων” προφανώς εννοεί των Ελλήνων!!! Όσο για την έκφραση “γενάρχης των θεών” δεν ευσταθεί ούτε βιολογικά, ούτε ιστορικά αφού ο ίδιος ο Ησίοδος μας λέει ότι πριν τον Δία ζούσαν άλλοι θεοί! Ο θρύλος πράγματι μιλούσε για κτίρια στον Όλυμπο. Αυτό θα μπορούσε να είναι μύθος, αλλά και πραγματικότητα». Αυτό είναι η… σχιζοφρένεια ή θρασύτατη και ξεδιάντροπη κοροϊδία!

Ακολούθως ο Ησίοδος, κατά Δ.Λ, υμνεί τις εννιά Μούσες που προήλθαν από σαρκική ένωση τού Δία με την τιτανίδα Μνημοσύνη… και ξεχωρίζει την Καλλιόπη η οποία «ευθύς ως τιμήσει με την εύνοιά του κάποιον ηγεμόνα ο Δίας και τον διαλέξει για να κυβερνά, τότε αυτή τοποθετεί στη γλώσσα του γλυκές δροσοσταλίδες και ρέουν άφθονα σοφά λόγια, ώστε να πείσει τους θνητούς υπηκόους του, να αναζητούν σ’ αυτόν με αγωνιώδεις ματιές σωτηρία και να υποτάσσονται στις αποφάσεις του για τις νομικές και άλλες αντιγνωμίες τους».

Καταπληκτική περιγραφή όχι βέβαια όσων θέλει να αποδείξει ο Δ.Λ, για ελοχίμ, νεφελίμ και σαρκικές μίξεις ανθρώπων με όντα «άλλης φύσεως», αλλά τού τρόπου που εγκαθιστούσαν οι πονηροί Δαίμονες τις ειδωλολατρικές εξουσίες, Βασιλικές και Τυραννικές, μετά την έξοδο τού Αδάμ και της Εύας από τον Παράδεισο. Όχι βέβαια ότι μπορούσαν να «γονιμοποιήσουν» τις γυναίκες και τις κόρες των ειδωλο­λατρών αρχόντων στην πραγματικότητα, αλλά οπωσδήποτε μπορούσαν, καλύτερα από τον καθένα, να επηρεάσουν τον πεπτωκότα νου τού αρχαίου ανθρώπου και από «ηγεμόνα» να τον μετατρέψουν σε δουλικό όργανο παραγωγής πονηρών, αισχρών και το κυριώτερο, φανταστικών και φαντασιακών λογισμών και προλήψεων!

Με τις Μούσες Θάλεια και Μελπομένη συνευρέθη επίσης ο σαϊτιστής Απόλλωνας – «Ακερσεκόμης» κατά Δ.Λ, και από αυτόν κατά­γονται όσοι είναι ραψωδοί και λυράρηδες! Με ένα λόγο «Πρώτα γεννήθηκαν οι θεοί (Ελοχίμ) και η Γη (το υλικό σύμπαν), κι ο Ουρανός (ο κόσμος των πνευμάτων). Έπειτα κάποιοι «οι Ολύμπιοι-Ελ και οι Τιτάνες-Νεφελίμ γεννήθηκαν από τους θεούς (Ελοχίμ), που δώρισαν στους ανθρώπους κάθε αγαθό».

Σχόλιο Δ.Λ: «Εδώ έχουμε πλήρη ταύτιση, Ησιόδου, Παλαιάς Δια­θήκης και Ενώχ»!!!

Αντιφάσκων ο Δ.Λ, συνοψίζει: «Πρώτα γεννήθηκε το Χάος (όχι οι θεοί Ελοχίμ!!), μετά η ωραιόστηθη Γη που περιλάμβανε και τα Τάρταρα και μετά ο Έρωτας ο κάλλιστος ανάμεσα στους Θεούς. Το Χάος γέννησε το Έρεβος και τη Νύχτα που συνευρέθηκαν ερωτικά και γέν­νησαν την Ημέρα και τον Αιθέρα. Η Γη γέννησε τον Ουρανό, και τον αφρισμένο Πόντο, χωρίς ερωτικό πάθος! Μετά όμως η Γη ενώθηκε πα­θιασμένα με τον Ουρανό και γέννησε τον Ωκεανό και τον Υπερίωνα, τον Κρόνο, τη Ρέα και τα αδέλφια τους υπόλοιπους «Τιτάνες», δηλαδή «θεούς» στην προελληνική Πελασγική διάλεκτο, τους οποίους η Τηθύς (κόρη τού Πόντου) προκαλούσε με ερωτικά καλέσματα!

«Απ’ εδώ, σχολιάζει ο Δ.Λ, αρχίζει η περιγραφή της ένωσης των Ελοχίμ με τις γυναίκες της Γης. Έπειτα εκδηλώθηκε η αντίθεση τού Κρόνου με τους εκπεσόντες “γιούς τού Θεού” (Ελοχίμ) που τον οδήγησε στην ηγετική θέση μεταξύ των “γιών τού Ουρανού και της Γης”. (σελ. 215).

Η Θεογονία έχει κινητήριο μοχλό τον Σαρκικό έρωτα, την «ιερά» Πορνεία και τη Μοιχεία και αποτέλεσμα τη Βία, τον Φόνο (ανθρωποθυσίες) και την Καταστροφή! Σε θαυμαστή συνεργασία: Η ανθρωποφάγος εξουσία της αιμοσταγούς Θυματοποίησης («φαρμακοί» αποδιοπομπαίοι τράγοι) και η ειδωλολατρική θρησκεία της ψευδούς Θεοποίησης (προσωποποίηση φυσικών δυνάμεων και ανθρωπίνων παθών)!

Ο άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, άριστος γνώστης της αρχαίας Ελλη­νικής Ποιήσεως και ποιητής ο ίδιος, απαλλαγμένος όμως, λόγω της ενοικούσης αυτώ Θείας Χάριτος, της επηρείας των… Μουσών, τουλάχι­στον κατά τον τρόπο που επηρεάστηκε ο νεαρός Ησίοδος… επιφυλάσ­σει σκληρά λόγια για όσα υπερήφανα πνεύματα τολμούν να χρησιμο­ποιήσουν λόγια και αλήθειες της Αγ. Γραφής, συνταυτίζοντάς τα με υπαρκτά ή ανύπαρκτα ειδωλολατρικά κείμενα, κινούμενοι από τους λογισμούς των αιμοβόρων και πορνικών επιθυμιών και παθών τους:

«Εί δε τις θηρίον εστί πονηρόν και ανήμερον και ανεπίδεκτον πάντη λόγων θεωρίας και Θεολογίας, μη εμφωλευέτω ταις ύλαις κακούργως και κακοηθώς, ίνα τινός λάβηται δόγματος ή ρήματος, αθρόως προσπηδησαν, και σπαράξη τους υγιαίνοντας λόγους ταις επηρείας, άλλ’ έτι πόρρωθεν στηκέτω και αποχωρείτω τού όρους ή λιθοβοληθήσεται και συντριβήσεται και απολείται κακώς κακός· λίθοι γαρ τοις θηριώδεσιν οι αληθείς λόγοι και στερροί. Είτε πάρδαλις είη, συναποθνησκέτω τοις ποικίλμασιν…. είτε τι άλλο των ωμοβόρων και αποβλήτων τω νόμω και ου καθαρών εις βρώσιν τε και απόλαυσιν…»5.

Όπερ σημαίνει: «Αν κάποιος είναι εμπαθής και πανούργος σαν ανθρωπόμορφο “θηρίο”, παντελώς ανεπίδεκτος πνευματικής εμπειρίας και θεολογικής γνώσεως, να μην ψάχνει παράνομα και ξεδιάντροπα το υλικό των θεόπνευστων Γραφών και των γνησίων ερμηνευτών τους, για να αρπάξει κάποια δογματική αλήθεια ή φράση και αφού συσπειρω­θεί πίσω της, παραχαράσσοντάς την, «κόψει» την υπερβατική πραγματικό­τητα στα μέτρα του. Αλλά να μείνει μακριά από την υποκριτική αναζήτηση και γνώση τού Αληθινού Θεού, αλλιώς τα αλλοιωμένα θεία και ιερά παραδοσιακά λόγια θα γίνουν πέτρες εναντίον του και θα απολεσθεί κακήν κακώς! Ακόμα και αν πονηρά σκεπτόμενος, άλλα λέει και άλλα πιστεύει, θα αφανισθεί από τις αντιφάσεις του. Τα ίδια και χειρότερα βεβαίως, αν αποδειχθεί ευθέως αντίχριστος και αιρετικός και άρα ακατάλληλος για να δώσει και πνευματική τροφή και Ορθόδοξο εκκλησιαστικό βίωμα..».

Β) Θρησκειολογικό σχόλιο

Η Βίβλος, παρουσιάζεται, από ορισμένους παλαιούς και σύγχρονους νεοπαγανιστές, όπως ο Δ.Λ, απλοϊκή και παραχαραγμένη έως χυδαία και ανήθικη, επειδή δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει όλη τη γκάμα λέξεων, εικόνων και εκφράσεων της ανθρώπινης μεταπτωτικής ιστορικής εμπειρίας, για να ξεσκεπάσει τον Μύθο και τα Είδωλα της αλήθειας και της πραγματικότητας, που το ιδεομυθευτικό Ειδωλολατρικό Παρά­δειγμα προωθεί με εξωραϊστικό έως και Ρομαντικό ποιητικό τρόπο.

Π.χ. η Αγία Γραφή, δεν διστάζει να αποκαλέσει την ανθρώπινη ασθένεια ως «μαλακία» και να απομυθεύσει (όχι απλώς να «αποσυμβολίσει», όπως κάνουν οι σύγχρονοι κήρυκες της Αρχαιολατρικής – γρά­φε νεοαποκρυφιστικής διανόησης), τις «αναφανδόν πορνείες και μοι­χείες» που διδάσκουν τα «ιερά» αρχαιοελληνικά κείμενα6, χρησιμοποιών­τας εκφράσεις τύπου «γαμούσιν και εκγαμίζονται» (Ματθ. κβ’ 45-46) προκειμένου να «κατεδαφίσει» ακόμη και Ιουδαϊκές θρησκευτικές προλήψεις. Πολλώ μάλλον όταν αποϊεροποιεί και γελοιοποιεί όλους τους παγανιστικούς μυθικούς συμβολικούς κώδικες και μυθολογικές γενεαλογίες των διαφόρων παγανιστικών θεοτήτων που προέρχονται από τις θρησκευτικές αντιλήψεις περί των «ιερών» μίξεων και «γάμων» των ψευδών θεών -δηλαδή των ειδωλολατρικών «θεών» και δη τού κο­ρυφαίου των Διός και των βαρβάρων «ομολόγων του». Αυτοί οι «Βασιλικοί κατάλογοι ή κώδικες γενεαλογίας» εμφανίζονται με κάθε έκφανση τού πανανθρώπινου θρησκευτικού φαινομένου. Από τον «αρχέγονο» φυσιολατρικό Ανιμισμό και την χυδαιότερη Σαμανιστική Μαγεία, την βαρβαρική Χαλδαϊκή και Περσική Αστρομαντεία, Πυρολατρία και Δαιμονολογία έως την Δυτική «Υπερβόρεια» Δρυϊδική και Ρουνική Μυθολογία και φυσικά την εκλεπτυσμένη αρχαία Ελληνική ή και την σύγχρονη Ινδοσινική Ειδωλολατρία. Διότι όλοι οι ήρωες σωτήρες, εθνικοί και θρησκευτικοί αναμορφωτές, στρατηλάτες και κατακτητές, σύνολης της ανθρωπότητος, αναφέρονται ως «γιοι θεών». Το φαινόμενο αυτό μπορεί επίσης να ταυτιστεί θεολογικά, με το καινοδιαθηκικό «καθ’ ημών χειρόγραφο» που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην προς Κολοσσαείς Επιστολή του, το οποίο εξήλειψε ο Κύριός μας Ιη­σούς Χριστός, ο οποίος επίσης με την Σάρκωσή Του εκ Παρθένου, πέρασε από αυτό τον ίδιο δρόμο με τους άλλους σπουδαίους ανθρώπους, ως Υιός Θεού αλλά και Υιός ανθρώπου. Μόνο που ο Χριστός, αντίθετα από όλους τους άλλους δεν εξήσκησε την θεϊκή, βασιλική και προφη­τική του εξουσία εγκοσμίως, σε κατορθώματα, άθλους και επιτεύγματα ανθρώπινης δόξας αλλά την θυσίασε «προσηλώσας τα Σταυρώ». Δηλα­δή κάρφωσε επάνω στο «Πανάγιο Ξύλο τού Σταυρού», μαζί με το Θεαν­θρώπινο Σώμα Του, το «χειρόγραφο», σα να λέμε την απόδειξη της ψευδούς «θεϊκής» εξουσίας τού Άρχοντα του κόσμου τούτου, δηλαδή τις Μυθολογικές Βασιλικές Γενεαλογίες που ισχυρίζονταν ότι οι άνθρω­ποι «καταγόμαστε» από ψευδείς θεούς, με πρώτο τον Διάβολο, Αρχαίο Όφι και Σατανά. Έτσι ο Χριστός τις καταδίκασε καρφώνοντάς τες στο Σταυρό και τις εξαφάνισε, όταν με το καινό δοξασμένο και μετα­μορφωμένο Θεανδρικό Σώμα Του Ανέστη!

Αυτές, λοιπόν, οι φανταστικές ειδωλολατρικές δήθεν θεϊκές γενε­αλογίες έμειναν στον Άδη μαζί με τον Διάβολο, ο οποίος εκεί στον προπτωτικό Παράδεισο τις ενέπνευσε στον πρωτόπλαστο, με την φι­δίσια πρότασή του, το δαιμονικό ευαγγέλιο «έσεσθε ως θεοί».

Ιστορικά και ανθρωπολογικά, βεβαίως, αυτούς τους σατανικούς μυθικούς ειδωλολατρικούς κώδικες της δήθεν θεϊκής καταγωγής των ανθρώπων από προϋπάρχοντες «θεούς», μετέτρεψαν σε Γενικούς (Γέ­νους) εννοιολογικούς κώδικες και φιλοσοφικές Ιδέες, δηλαδή σε προ­σιτή στον ανθρώπινο νου, σχετική και όχι απόλυτη, όπως διαφημίσθηκε διαχρονικά, «Γνώση», οι Αρχαιοελληνικές Θεογονίες και δη ο Πλατωνι­σμός, δια της εκλογικευτικής, αλλά δυστυχώς όχι και απομυθευτικής, διαδικασίας της Δογματιστικής Μεταφυσικής διευρύνοντας την μεταπτωτική φθορά της φύσης μας. Έτσι μετατράπηκαν οι Μυθολογικές αρχαϊκές αναμνήσεις της ανθρώπινης πτώσεως και αποστασίας από την αληθή γνώση και συνάφεια με τον αληθινό τριαδικό Θεό και Δη­μιουργό μας, σε φιλοσοφικά Αξιώματα περί Κόσμου»!

Μια τέτοια φιλοσοφική τοποθέτηση, όπως η Πλατωνική, μεταφέρει τους σεξουαλικούς συμβολισμούς των θεϊκών γάμων και μίξεων ακό­μη και στις απαρχές της Δημιουργίας, στη δομή και κίνηση τού ορατού κόσμου, των αστέρων και πλανητών μέσω της χρήσεως της Μουσικής Κοσμικής κλίμακας, στον Τίμαιο όπου οι μίξεις των κοσμικών Τόνων και υπό- και μιξο-τόνων της Ουράνιας αρμονίας (Γενική Ιδέα) συμβολί­ζουν τα παραγόμενα κοσμικά επίπεδα υπάρξεως, αφού ταυτίζονται με μυθικά όντα που προκύπτουν από τις γαμικές συνευρέσεις ανώτερων και κατώτερων θεών και θεαινών με τα διάφορα μυθικά γένη ημίθεων και θνητών!7.

Ιδού οι αρχές και οι απαρχές αφ’ ενός της «υπερσύγχρονης, μα­γικής και δημοφιλοΰς επιστήμης» της ’Αστρολογίας και αφ’ ετέρου της «επαναστατικής και αποκαλυπτικής» σκέψης τού σύγχρονου «διανοητή, συγγραφέα και επιστήμονα» Δ.Λ!

Όμως το «κατόρθωμα» αυτό μπόρεσε να ολοκληρωθεί και να γί­νει μοντέρνα Νεοεποχιακή ηή αν θέλετε, Νεοταξική πράξη και πρα­κτική, μόνο με τη βοήθεια που τού πρόσφερε ο μεταχριστιανικός Νε­οπλατωνικός Ερμητισμός, ο οποίος τροφοδότησε, μαζί με τον επίσης μεταχριστιανικό Ιουδαϊκό Καμπαλικό Αποκρυφισμό και τη Γνωστική παραχάραξη τού Χριστιανισμού, κάθε Αιρετική, Αποκρυφιστική και Νεοειδωλολατρική ιδεολογική ή και θρησκευτική κίνηση της λεγομένης Νέας Εποχής με κορυφαία την Θεοσοφική Μύηση της Blavatsky και τις Ανατολικές Γκουρουϊστικές διαλογιστικές και νεοσατανιστικές τεχνικές Αυτοεξέλιξης.

Εξ ου η θεοσοφική – αποκρυφιστική ριζική διάκριση των εκπεσόντων Αγγέλων, που επινόησε ή «κατηχήθηκε» και απλώς δημοσίευσε ο Δ.ΕΛ σε: «Εωσφορικούς» – ελοχίμ και «Σατανικούς» – δαίμονες που επινόησε ή «κατηχήθηκε» και απλώς δημοσίευσε ο Δ.Λ στα «έπη» του.

Ερμηνεύεται η μυθοποιητική αυτή τάση επίσης, με ένα άλλο χα­ρακτηριστικότατο στοιχείο της Γνωστικής-Θεοσοφικής σκέψης: Την εξελικτιστική κοσμοαντίληψη. Αυτή έχει σαν αποτέλεσμα την διαρκή επινόηση ενδιαμέσων «όντων» ή και απροσώπων «επιπέδων», «καναλιών», «καταστάσεων ύπαρξης» και κοσμικής συνειδητότητας. Έτσι, προβλέπονται: εξωανθρώπινα «Υπερόντα», όπως οι «Φωτισμένοι Δι­δάσκαλοι της Θεοσοφικής Παγκόσμιας Ιεραρχίας της Λευκής Αδελ­φότητος» που κατοικούν στις Μυστικές υπόγειες πόλεις «Αγκάρθα» και «Σαμπάλα» της «Κοίλης» ή «Μέσης» Γης, καθοδηγώντας τους μύ­στες στα διάφορα επίπεδα «συνειδητότητας και αυτογνωσίας», γιατί κατέχουν τα κωδικά «τονικά» κλειδιά των διαφόρων συμπαντικών επι­πέδων, με τα οποία πρέπει να συντονιστεί διαλογιζόμενος ο μύστης, ώστε να «περάσει» από το ένα κοσμικό επίπεδο στο επόμενο, «ρυθμί­ζοντας» ανάλογα τα διάφορα «ενεργειακά κέντρα» τού σώματός του.

Η «ρύθμιση» γίνεται ανάλογα πάλι σε ποιο σύστημα διαλογιστικής Ενέργειας υποτάσσεται και υπηρετεί ο κάθε μύστης: π.χ. Το θεοσοφικό σύστημα των ινδουιστικών-βουδιστικών «επτά Chakras» ή το Καμπαλιστικό σύστημα των «δέκα Zephirot».

Ο a priori μυθοπλαστικός αυτός τρόπος σκέψης οδηγεί νομοτελεια­κά στην επινόηση των «νεφελίμ», ενδιαμέσων όντων με κακή φύση, μεταξύ ανθρώπων και «ελοχίμ». Στο «αιώνιο» παιχνίδι, δηλαδή, «Καλών- Κακών», που κανείς δεν μπορεί να κάνει χωρίς τον άλλο.

Εκεί, δηλαδή στη διαιώνιση τού βασικότερου ανθρώπινου προ­βλήματος, «Της προελεύσεως και υπάρξεως τού κακού στον κόσμο» οδηγεί η διαστρεβλωτική ερμηνεία της Αγίας Γραφής και η δογμα­τική παρέκκλιση από την Ορθόδοξη εκκλησιαστική ερμηνεία, η οποία γνωρίζει μόνο μία «κτίση» υπεράνθρωπων όντων, την Αγγελική, η οποία διαιρέθηκε μερικώς και όχι οντολογικώς, σε Αγγέλους και Δαί­μονες, με την Πτώση τού Άρχοντος Αρχαγγέλου Εωσφόρου, ο οποίος στα βιβλία τού Δ.Λ περιορίζεται σε ρόλο αποκλειστικά σκιώδη, ενώ τα υπόλοιπα Αγγελικά Τάγματα «εξαφανίζονται» εμπρός στην «επέ­λαση των Ελοχονεφελίμ».

Βεβαίως όλη αυτή η φρενοβλαβής παραχάραξη προκαλείται από το πασιφανές και διάχυτο, στα βιβλία τού Δ.Λ, «ΕΛ, ΕΛΟΧΊΜ, ΝΕΦΕΛΙΜ», Νεοειδωλολατρικό-Αρχαιολατρικό φρόνημα, το οποίο «σώνει και κα­λά» θέλει, «Κλείνοντας» – έτσι καλεί τον επίλογο τού βιβλίου-ιλαροτραγωδία «Ελοχίμ – Γιατί και πως ζουν ανάμεσά μας», να προωθήσει τους «Ελοχίμ» και τους «Ελ» ως τους «κατεδαφισμένους και ξεχασμένους» Ολύμπιους Θεούς.

Περαιτέρω είναι σαφές ότι τα ανωτέρω δεδομένα που συνθέτουν τον σαφώς εξωορθόδοξο χαρακτήρα τού «πιστεύω» τού κ. Δημοσθέ­νη Λιακόπουλου, όχι μόνο δεν αποτελούν θετική πρόβλεψη για το πο­λιτικό βάρος της Ορθοδοξίας στο μέλλον, αλλά μάλλον είναι αντιλή­ψεις και απόψεις που στόχο έχουν να κινήσουν τους εχθρούς τού Ορθο­δόξου Ελληνισμού εν γένει (και μόνο η εξευτελιστική παρουσίαση και τηλεοπτική χρήση της εικόνας τού Βλαδίμηρου Πούτιν αρκεί!). Το ζήτημα γιατί ο κ. Λιακόπουλος «μεγαλύνει» την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, ενώ αντικειμενικά υπονομεύει και τα δύο, πρέπει σί­γουρα να απασχολήσει σοβαρά τους αρμοδίους.

Εμείς ως υπεύθυνοι ποιμένες της Ορθόδοξης Εκκλησίας προσδοκούμε ταπεινά την μετάνοιά του και την απαλλαγή από τις πλάνες του, για τα οποία ευχόμεθα εγκαρδίως.

1. Πρβλ. Αθ. Χαστούπη, Μορφολογικές προϋποθέσεις κατανοήσεως της Γραμμα­τείας της Π. Διαθήκης, Αθήνα 1981.

2. Βλ. το βιβλίο τού Δ. Λ, Οι Ελ, σ. 67.

3. Πρβλ. Μοναχοί Αρσενίου Βλιαγκόφτη, Ωριγένης και Αποκρυφισμός, εκδόσεις Πα­ρακαταθήκη, σελ. 26.

4. Βλ. σελ. 179, όπου πληροφορούμεθα μέσω «γνωστής του Βιολόγου» ότι το DNA των Ελλήνων, το φέρουν 70.000.000 άτομα και είναι διαφορετικό από των άλλων ανθρώπων της Μεσογείου!

5. Λόγος Κατά Ευνομιανών.

6. Μ. Βασιλείου, Προς τους νέους, όπως αν εξ Ελληνικών ωφελοίντο λόγων.

7. Βλ. John McNeil, The Myth of Invariance.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ»

ΕΤΟΣ ΙΑ΄, ΤΕΥΧΟΣ 1 (Ιαν.-Μάρτιος 2009) 105-134.

VIDEO – ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΘΕΟΛΟΓΟΣ & ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ: Ο ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΣ & ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

S p L a S h - Bobby Joshi Photography www.bobbyjoshi.com #beach #seascape #waves

Νικόλαος Σωτηρόπουλος:

Ο Λιακόπουλος είναι πλανεμένος & αυτά που διδάσκει δεν είναι

Ορθόδοξα αλλά αντίθετα με την Αγία Γραφη

╰⊰¸¸.•¨* 

Προσόχη! Αυτά τα οποία διδάσκει ο Δημοσθένης Λιακόπουλος στα βιβλία του και στις εκπομπές του είναι πλάνες και αντίθετα με την Αγία Γραφή!

Απορρίπτει ολόκληρη την Παλαιά Διάθηκη!

Διδάσκει οτι η Παλαιά Διαθήκη κακώς περιελήφθηκε στην Αγία Γραφή!

Διδάσκει οτι ο άνθρωπος δεν ειναι δημιούργημα και κατ’ εικόνα του Θεού αλλά οτι είναι δημιούργημα αγγέλων και κατ’ εικόνα των αγγέλων. Κατι τελείως αντίθετο με την Αγία Γραφή η οποία καθαρά λέει οτι ο άνθρωπος ειναι δημιουργημα του Θεου και κατ’ εικόνα Του!

Επισης τονίζει ο μακαριστός καλός Θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος για τον Δημοσθένη Λιακόπουλο οτι: «Του έκανα πρόταση για δημόσιο διάλογο και αρνήθηκε. Χρησιμοποιεί έναν Άγιο άνθρωπο όπως ο π. Σάββας Αχιλλέως για να πουλά βιβλία»!

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ: ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ – ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Wharariki Beach, Golden Bay, New ZealandἈντιαιρετικά Ἐφόδια: Πατερικές Θέσεις

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο “Ἀντιαιρετικά Εφόδια”

τοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωάννη Κωστώφ

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Στό Κεφάλαιο αὐτό θά παρουσιάσουμε μερικές θέσεις τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρός τό θέμα τῆς πλάνης.

Ἀρχίζουμε μέ τόν Ἅγ. Εἰρηναῖο: «Α´, 31, 4 Προσπαθήσαμε νά παρουσιάσουμε καί νά φανερώσουμε μέσῳ σοῦ [τοῦ ἀγνώστου παραλήπτου] ὅλο τό κακοπλασμένο πτῶμα αὐτῆς τῆς τιποτένιας καί μικρῆς ἀλεποῦς* [ὑπ. Πρβλ.: «Πιάσατε ἡμῖν ἀλώπεκας μικρούς ἀφανίζοντας ἀμπελῶνας»(ἎἈσμ 2, 15)· «Καί εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες εἴπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτῃ [στόν Ἡρώδη]· ἰδού ἐκβάλλω δαιμόνια καί ἰάσεις ἐπιτελῶ σήμερον καί αὔριον. Καί τῇ τρίτῃ τελειοῦμαι (: φθάνω στό τέλος)»(Λκ 13, 32). Ὑπαινίσσεται τήν πονηρία τῶν αἱρετικῶν.]. Ἤδη δέν χρειάζονται πολλοί λόγοι γιά νά ἀνατραπῆ ἡ διδασκαλία τους, ἐφόσον ἔγινε σέ ὅλους γνωστή. Αὐτό εἶναι σάν κάποιο θηρίο νά εἶναι κρυμμένο στό δάσος καί ἀπό ἐκεῖ νά ὁρμᾶ καί νά κατασπαράσση πολλούς ἀνθρώπους· ὅσοι ξεχωρίσουν αὐτό τό δάσος καί τό ἀποψιλώσουν, ὥστε νά δοῦν οἱ ἄνθρωποι τό θηρίο, δέν θά κουρασθοῦν, ἀσφαλῶς, νά τό συλλάβουν, ἐφόσον βλέπουν τό ἴδιο τό θηρίο. Μποροῦν νά τό βλέπουν καί νά φυλάγωνται ἀπό τίς ἐπιθέσεις του καί ἀπό παντοῦ νά ρίχνουν ἀκόντια καί νά τραυματίζουν καί νά φονεύουν αὐτό τό θηρίο πού κατασπαράσσει τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι καί ἐμεῖς, ἐφόσον φανερώσαμε τά ἀπόκρυφα καί σεσιγημένα κατ᾽ αὐτούς μυστήριά τους [τῶν αἱρετικῶν], δέν θά εἶναι πλέον ἀπαραίτητο νά ἀνατρέπουμε τίς ἰδέες τους διά πολλῶν. Καί σύ καί ὅλοι ὅσοι εἶναι μαζύ σου μπορεῖτε νά ἐξασκῆσθε μέ ὅσα εἶπα πρωτύτερα, νά ἀναιρῆτε τίς φαῦλες καί ἀσυνάρτητες διδασκαλίες τους καί νά παρουσιάζετε διδασκαλίες σύμφωνες μέ τήν ἀλήθεια. Ἐπειδή, λοιπόν, αὐτά ἔτσι ἔχουν, καί ἐφόσον τό ὑποσχεθήκαμε, ἀναλόγως πρός τή δύναμί μας, θά παρουσιάσουμε ἐπιπλέον καί τήν ἀνατροπή τους, ἀντιμετωπίζοντας, ὅλα αὐτά στό ἑπόμενο βιβλίο. Καθώς βλέπεις, ἡ ἀναφορά μας σέ αὐτούς ἐπεκτείνεται. Θά σοῦ δώσουμε, ἐπίσης, καί ἐφόδια γιά τήν ἀνατροπή τους, ἀντιμετωπίζοντας ὅλες τίς ἀπόψεις κατά τή σειρά τοῦ ἐν λόγῳ θέματος. Ἔτσι ὄχι μόνο θά δείξουμε, ἀλλά καί θά τραυματίσουμε ἀπό παντοῦ τό θηρίο»(ΕΕ, 107).

° «Β´, 19, 8 Ἀρκοῦν, λοιπόν, αὐτά τά ὁποῖα εἴπαμε γιά νά φανῆ ὅτι τό σύστημά τους εἶναι ἀνίσχυρο καί ἀστήρικτο, ἀκόμη δέ καί ἀνόητο. Διότι, ὅπως συνήθως λέγεται, δέν πρέπει νά πίνη ὅλη τή θάλασσα αὐτός πού θέλει νά μάθη ὅτι τό νερό της εἶναι ἁλμυρό. Ἔστω ὅτι ὑπάρχει κάποιος ἀνδριάντας φτιαγμένος ἀπό πηλό πού χρωματίζεται ἐπιφανειακά ὥστε νά θεωρῆται χρυσός, ἐνῶ εἶναι πήλινος· ἄν κάποιος πάρη ὁποιοδήποτε κομμάτι ἀπό τόν ἀνδριάντα καί τό ἀνοίξη, θά ἀποκαλύψη τόν πηλό καί θά ἀπαλλάξη ἀπό τήν ἐσφαλμένη γνώμη αὐτούς πού ψάχνουν τήν ἀλήθεια»(ΕΕ, 150).

° «Ε´, 20, 2. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ παράδεισος πού φυτεύθηκε σ᾽ αὐτό τόν κόσμο. “Ἀπό παντός ξύλου τοῦ παραδείσου βρώσει φαγῇ”(Γεν 2, 16), λέει τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, δηλαδή, νά τρῶτε ἀπό κάθε Γραφή τοῦ Κυρίου. Νά μήν τρῶτε, ὅμως, μέ ἐπηρμένο φρόνημα (: μέ ὑπερηφάνεια) οὔτε νά ἀγγίζετε τή διχογνωμία τῶν αἱρετικῶν. Οἱ ἴδιοι ὁμολογοῦν ὅτι μόνοι τους ἔχουν γνῶσι τοῦ καλοῦ καί τοῦ πονηροῦ (Γεν 2, 17). Καί ἐπάνω ἀπό τό Θεό, πού τούς ἔκανε, ὑπερακοντίζουν τά δικά τους ἀσεβῆ φρονήματα. Φρονοῦν, λοιπόν, παραπάνω ἀπό ὅ,τι εἶναι τό μέτρο τῆς νοήσεώς τους. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος λέει: “Μή ὑπερφρονεῖν παρ᾽ ὅ δεῖ φρονεῖν, ἀλλά φρονεῖν εἰς τό σωφρονεῖν (: ἀλλά νά σκέπτεσθε συνετά)”(Ρμ 12, 3)· νά μή φᾶμε, δηλαδή, τή γνῶσι τους πού φρονεῖ παραπάνω ἀπό ὅ,τι πρέπει, καί ἔτσι πεταχθοῦμε ἀπό τόν παράδεισο τῆς ζωῆς, στόν ὁποῖο ὁ Κύριος εἰσάγει αὐτούς πού ὑπακούουν στήν ἐντολή Του “ἀνακεφαλαιώνων τά πάντα ἐν ἑαυτῷ (: ἑνώνοντας τά πάντα στόν ἑαυτό Του καί μέ τόν ἑαυτό Του), τά ἐν τοῖς οὐρανοῖς καί τά ἐπί τῆς γῆς”(Ἐφ 1, 10)»(ΕΕ, 394).

***

Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος συμβουλεύει: «Ἔστω καί τό φιλόνεικον ἡμῶν ἔννομον»=«Ἄς εἶναι καί ἡ διαμάχη μας ἐντός τοῦ νόμου»(ΒΕΠ 59, 216)

***

Μέγας Βασίλειος γράφει: «Συνηθίζω δέ ἐγώ νά τόν παραβάλλω (τό Διονύσιο Ἀρχ/σκοπο Ἀλεξανδρείας) μέ φυτοκόμο πού προσπαθεῖ νά ἰσιώση ἕνα στραβό νεαρό φυτό· ἔπειτα δέ ἀποτυγχάνοντας νά τό φέρη στή μέση λόγῳ ὑπερβολικῆς ἀντίθετης ἕλξεως, φέρνει τό βλάστημα στήν ἀντίθετη θέσι»(ΒΕΠ 55, 32). Χρειάζεται δηλ. συμμετρία στήν ἀντιαιρετική διαπάλη.

***

Θά παραδώσουμε γιά λίγο τή γραφίδα στόν Ἅγ. Ἀμβρόσιο: «Πλησίον τῆς οἰκιακῆς καί καρποφόρου συκιᾶς σπέρνουν ἄγρια συκιά, γιά τό λόγο ὅτι γρήγορα οἱ καρποί ἐκείνης τῆς γόνιμης καί οἰκιακῆς συκιᾶς, ὅταν ἤ ἀπό κάποια αὔρα θίγωνται ἤ ἀπό καύσωνα, φέρονται νά πέφτουν στή γῆ. Γι᾽ αὐτό οἱ γνῶστες αὐτοῦ τοῦ φαρμάκου, μέ σῦκα ἀγρίου δένδρου δεμένα σέ ἐκεῖνο τό καρποφόρο δένδρο, θεραπεύουν αὐτή τήν ἀδυναμία. Ἔτσι μπορεῖ νά διατηρῆ τούς καρπούς του, πού ἐπρόκειτο νά πέσουν ἐάν πλέον ἔλειπαν τά φάρμακα.

Ἀπό αὐτό δέ, σάν ἀπό κάποιο αἴνιγμα τῆς φύσεως, προτρεπόμασθε νά μήν ἀποφεύγουμε αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀποχωρισθῆ ἀπό τήν πίστι μας καί τήν κοινωνία μας. Διότι καί ὁ ἐθνικός ὁ ὁποῖος κερδήθηκε, ὅσο βαρύτερος ὑπερασπιστής τῆς πλάνης ὑπῆρξε, τόσο σφοδρότερος ὑπερασπιστής τῆς πίστεως εἶναι δυνατόν νά δειχθῆ. Νά μήν ἀποφεύγουμε κάποιον ἀπό τούς αἱρετικούς ἐάν ἐπιστρέψη, σάν νά στηρίζη τό μέρος ἐκεῖνο στό ὁποῖο ἦλθε ἀφοῦ μετέβαλε γνώμη. Νά τόν δεχώμασθε μάλιστα, ὅταν ἔχη κάτι ἐκ φύσεως ὀρθό, ὥστε νά μπορῆ ἡ γνώμη αὐτοῦ νά εἶναι ἰσχυρή, ἐάν ὑποστηριχθῆ σ᾽ αὐτόν ἡ προσπάθεια τῆς ἐγκρατείας, καί ἡ τήρησι τῆς ἁγνότητος.

Νά ἀναπτύξης, λοιπόν, σχετικά μ᾽ αὐτόν τή φροντίδα σου, ὥστε μέ τήν ὁμοιότητα τῆς καρποφόρου ἐκείνης συκιᾶς, ἀπό τήν παρουσία καί ἕνωσι τοῦ ἀγρίου ἐκείνου δένδρου, νά μπορῆς νά δυναμώσης τήν ἀρετή σου. Διότι ἔτσι οὔτε ἡ προσοχή σου θά διασπασθῆ, καί ὁ καρπός τῆς ἐπιμελείας καί χάριτος θά διαφυλαχθῆ»(ΕΞ, 117)

° «Ἡ γνώμη ἐκείνων παραβάλλεται μέ ἱστό ἀράχνης, στόν ὁποῖο, ἐάν πέση κουνούπι ἤ μῦγα, δέν μπορεῖ νά ἀπαλλαγῆ· ἐάν δέ κάποιο γένος ἰσχυροτέρων ἐμψύχων φανῆ ὅτι εἰσέβαλε, τόν διαπέρασε, ἔσπασε τούς ἀσθενεῖς ἱστούς, καί διεσκόρπισε τίς κενές παγίδες. Τέτοια εἶναι τά δίκτυα τῶν Χαλδαίων [τῶν αἱρετικῶν], ὥστε σέ αὐτά νά προσκολλῶνται οἱ ἀδύνατοι, οἱ ἰσχυρότεροι κατά τήν ἀντίληψι νά μήν εἶναι δυνατόν νά προσκρούσουν (καί νά παραμείνουν)»(ΕΞ, 147)

° «Τόν Ἐλύμα τό μάγο ὁ Παῦλος τύφλωσε ὄχι μόνο μέ τήν ἀδυναμία τῆς μαγικῆς τέχνης, ἀλλά καί μέ τήν ἀπώλεια τῶν ὀφθαλμῶν (Πρξ 13, 11)»(ΕΞ, 164)

° «Ἡ κουκουβάγια μέ τίς μεγάλες καί γλαυκές κόρες τῶν ὀφθαλμῶν δέν αἰσθάνεται τή ζοφερή φρίκη τοῦ νυκτερινοῦ σκότους. Ὅσο γίνεται ἡ νύκτα σκοτεινότερη, τόσο, ἀντίθετα πρός τή συνήθεια τῶν λοιπῶν πτηνῶν, ἀσκεῖ ἀπρόσκοπτες πτήσεις. Ὅταν δέ ἀνατείλη ἡ ἡμέρα, καί ἁπλωθῆ τό φῶς τοῦ ἡλίου, ἡ ὅρασι αὐτῆς ἐξασθενεῖ, σάν νά περιπλανᾶται σέ κάποιο σκοτάδι. Μέ τοῦτο δέ τό σημεῖο αὐτῆς δηλώνει ὅτι ὑπάρχουν μερικοί οἱ ὁποῖοι, ἄν καί ἔχουν ὀφθαλμούς γιά νά βλέπουν, δέν συνηθίζουν νά βλέπουν, καί τό ἔργο τῆς ὁράσεώς τους τό ἐπιτελοῦν μόνο στό σκοτάδι.

Περί τῶν ὀφθαλμῶν τῆς καρδιᾶς μιλῶ, τούς ὁποίους ἔχουν οἱ σοφοί τοῦ κόσμου καί δέν βλέπουν· στό φῶς τίποτε δέν διακρίνουν. Στό σκοτάδι περπατοῦν, ἐνῶ ἐρευνοῦν τά σκοτεινά τῶν δαιμονίων, καί πιστεύουν ὅτι βλέπουν τά ὕψη τοῦ οὐρανοῦ… Ἐκτρεπόμενοι ἀπό τήν πίστι, ἐμπλέκονται στό σκοτάδι συνεχοῦς τυφλώσεως.

Ἐνῶ ἔχουν πλησίον τήν ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ καί τό φῶς τῆς Ἐκκλησίας, καί ἐνῶ δέν βλέπουν τίποτε, ἀνοίγουν τό στόμα, σάν νά τά γνωρίζουν ὅλα. Ὀξεῖς στά μάταια, ἀμβλεῖς στά αἰώνια, καί μέ τόν ἑλιγμό μακρᾶς συζητήσεως προδίδουν τήν τυφλότητα τῆς ἀμαθείας τους»(ΕΞ, 232)

° Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος στό περί τοῦ Μυστηρίου τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Κυρίου ἐντάσσει τούς αἱρετικούς στό: «Οὐκ ἐάν ὀρθῶς προσενέγκῃς, ὀρθῶς δέ μή διέλῃς, ἥμαρτες; (: δέν ἁμάρτησες προσφέροντας μέν ὀρθῶς, χωρίζοντας, ὅμως, λανθασμένα;)»(Γεν 4, 7)· (π.χ διαχωρίζουν τή θεία ἀπό τήν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ.

 ***

ὅσ. Ἐφραίμ ὁ Σύρος γράφει: «Ὅπως εἶναι τό κεφάλι προτιμότερο ἀπό ὅλα τά μέλη τοῦ σώματός σου, καί ἄν κατευθυνθῆ ἐναντίον σου πέτρα ἤ ρόπαλο ἤ ξίφος, προβάλλεις τά ἄλλα μέλη τοῦ σώματος, θέλοντας νά ἀποφύγης τό κτύπημα στό κεφάλι, ἐπειδή γνωρίζεις ὅτι χωρίς αὐτό δέν εἶναι δυνατό νά ζήσης σ᾽ αὐτή τή ζωή· ἔτσι νά εἶναι σέ σένα προτιμότερη ἀπό ὅλα ἡ πίστι τῆς ἁγίας καί ὁμοουσίου Τριάδος, διότι χωρίς αὐτήν εἶναι ἀδύνατο νά ζήση κανείς τήν πραγματική ζωή»(ΕΣγ, 23).

° «Οὐαί τοῖς μιαίνουσι τήν ἁγίαν πίστιν ἐν αἱρέσεσιν, ἤ τοῖς αἱρετικοῖς συγκαταβαίνουσιν (: ἀλλοίμονο σ᾽ ἐκείνους πού μολύνουν τήν ἁγία πίστι μέ αἱρέσεις ἤ συγκαταβαίνουν στούς αἱρετικούς)»(ΕΣδ, 26).

° «Ἐκεῖνοι πού μολύνονται μέσα στίς αἱρέσεις θά ἀκούσουν: “Ἄς ἐξαφανισθῆ ὁ ἀσεβής, γιά νά μή δῆ τή δόξα τοῦ Κυρίου”(Ἡσ 26, 10)»(ΕΣδ, 68· βλ. καί 149).

° «Ἄν ὑπῆρχε σ᾽ αὐτούς [τούς ἀποστάτες] τρόπος νά ἀνεβοῦν ἁμαρτωλοί στόν οὐρανό, ὁπωσδήποτε θά διχογνωμοῦσαν καί θά πρότειναν καί ἐκεῖ διαχωρισμό, στόν οἶκο τῆς εὐσέβειας, στά οὐράνια σκηνώματα, μέ ὅποιο τρόπο ἐπιχείρησαν τόν παλαιό καιρό οἱ πρόγονοί τους, τήν πυργοποιΐα»(ΕΣζ, 423)

° «Φυλάγοντας τόν ἑαυτό σας μέ κάθε φροντίδα, νά ἀποφεύγετε τή συναναστροφή τους [τῶν πλανεμένων]. Καί σᾶς φέρνω, ἀγαπητοί, ὡς ὁλοφάνερο παράδειγμα αὐτό· ὅτι δηλαδή ἕνας κυνηγός, ἄν βρεθῆ νά στέκεται σέ βασιλικό κτῆμα, καί ἄν ἀκόμη δέν ἀποδειχθῆ ὅτι ἔκανε κάτι παράνομο, ὅμως, θά κατηγορηθῆ ὡς τολμηρός, καί θά ὁδηγηθῆ σέ ἀνακρίσεις καί θά ὑποστῆ τήν καταδίκη σύμφωνα μέ τό νόμο, ἐπειδή εἶναι ξένος σ᾽ αὐτό τόν τόπο.

Μή, λοιπόν, καθίσετε στό συνέδριο τῆς ματαιοφροσύνης τους (πρβλ Ψ 25, 4) καί μή βαδίσετε τό δρόμο τῆς διάνοιάς τους· διότι δέν διαφέρει τό νά συγκατοικήση κανείς μέ τό δαίμονα ἀπό τό νά συγκατοικήση μέ ἀποστάτη καί παράνομο ἄνθρωπο· ὅταν δηλαδή ἐξορκίζεται ὁ δαίμονας, θά φοβηθῆ καί θά φύγη, ἐπειδή δέν ἔχει τή δύναμι νά μείνη ἐκεῖ ὅπου προφέρεται ἐναντίον του τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἐσύ, ὅμως, ἄνθρωπε, πού εἶσαι ἐξωτερικά στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἄν βρίσκεσαι καί ἐσωτερικά μέσα στό πνεῦμα Του, θά εἶσαι τέλειος ἄνθρωπος τοῦ Χριστοῦ· ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἔχει πάρει τό βάπτισμα, μοιάζει μέ κάποιο σπίτι ἑτοιμασμένο γιά τό βασιλιά, πού, ὅμως, ἀκόμη δέν τό κατοίκησε ὁ βασιλιάς. Ἀλλά ἄν ἐξορκίζης τόν ἀσεβῆ καί ἄπιστο ἄνθρωπο, αὐτός θά χρησιμοποιήση διπλάσια τήν κακία του, καί δέν θά ἐλαττώση τή μανία του. Προτιμότερο θά ἦταν νά ἐξορκίζη κανείς τούς σιχαμερούς δαίμονες, παρά νά προσπαθῆ νά πείση τούς ἀσεβεῖς ἀνθρώπους. Διότι οἱ δαίμονες εἶπαν, ὁμολογώντας τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, “Ἐσύ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ”(Λκ 4, 41)· οἱ κήρυκες, ὅμως, τῆς ἀποστασίας Ἰουδαῖοι φιλονεικοῦν ὅτι δέν εἶναι αὐτός Υἱός τοῦ Θεοῦ. Καί πρόσεξε τήν ἀσυγκράτητη καί σκληρή διάθεσί τους. Ὁ ἀρχηγός τῆς ἀποστασίας τους κραυγάζει καί λέει: “Τί ἔχεις μαζύ μας, Υἱέ τοῦ Θεοῦ;”(Μθ 8, 29). Ἀλλά οἱ ἴδιοι ἀρνοῦνται συνεχῶς»(ΕΣζ, 427).

 ***

Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος γράφει: «Ὁ ὄφις σέ κάθε κίνδυνο τῆς ζωῆς του φυλάει τό κεφάλι του· καί ὁ σοφός μοναχός σέ κάθε δυσχερῆ περίστασι φυλάει τήν πίστι του, ἡ ὁποία εἶναι τό θεμέλιο τῆς ζωῆς του»(ΙΣ, 252)

 ***

Τό ἀκόλουθο κείμενο ἀποδίδεται στό Μ. Ἀθανάσιο: «Ἀκόμα κι ἄν κάποιος προσφέρη μυρίους καί ἀναντιρρήτους ἐλέγχους, ἀπέδειξε μέν τήν ἀλήθεια, δέν ἔπεισε, ὅμως, τούς ἐργάτες τοῦ ψεύδους»(ΒΕΠ 37, 54).

Πρός ἐπίρρωσιν τῆς θέσεως αὐτῆς, γράφει ὁ μοναχός Κοσμᾶς, ὁ ὁποῖος εἶχε μεταβεῖ στή Ν. Ἰταλία: «Μέ συνήρπαζαν πάντοτε οἱ ἀντιδικίες Ἑλλήνων καί Λατίνων. Ἦλθα μ’ ἔντονο ἀντιλατινικό σύνδρομο, μέ γεμάτη τή φαρέτρα. Μιά φορά, ὅμως, ἕνας Ρωμαιοκαθολικός μοῦ εἶπε ὕστερα ἀπό μιά ἔντονη λογομαχία: Mi hai vinto, ma non mi hai convinto, δηλαδή μέ νίκησες ἀλλά δέν μ’ ἔπεισες. Εἷχε δίκηο. Δέν φθάνει ἡ θεολογική “ὑπεροπλία”»(ΜΚ, 9).

 ***

Γράφει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Πές μου, ἀπό τίς Γραφές πόσοι σκανδαλίσθηκαν; Πόσες αἱρέσεις ἀπό ᾽δῶ γέννησαν ἀφορμές γιά τίς θέσεις τους; Ἔπρεπε νά ἐξαλειφθοῦν οἱ Γραφές γιά τούς σκανδαλισθέντες, ἤ νά μήν εἶχαν δοθῆ καθόλου; Ὄχι, βέβαια· ἀλλά ἔπρεπε πάρα πολύ νά δοθοῦν γι᾽ αὐτούς πού θά καρπώνονταν, στό μέλλον, τήν ὠφέλεια ἀπ᾽ αὐτές»(PG 52, 516).

° Ἰδού καί ἄλλα κείμενα ἀποδιδόμενα στό Χρυσόστομο: «Σέ σᾶς πού γνωρίζουμε ὅτι ἀνήκετε στό χορό τῆς εὐσεβείας καί εἶσθε στρατιῶτες της, προσφέρω ἄλλοτε μέν σάν σέ μέλη τοῦ χοροῦ τή γλυκύτητα τῶν ἠθικῶν, ἄλλοτε δέ σαλπίζουμε σάν σέ ὁπλίτες, ὅπως μέ σάλπιγγα, τήν αὐστηρή στά αὐτιά δογματική. Ἐπειδή ἡ κατάκτησι τῆς εὐσεβείας συναπαρτίζεται καί ἀπό τά δύο, μιά καί οἱ μέν ἠθικές ἐντολές ἔχουν τή θέσι τοῦ σώματος, ἡ δέ σύζευξι τῶν δογμάτων ἔχει τή θέσι τῆς ψυχῆς. Διότι, ὅπως ἀκριβῶς ὅταν ἡ ψυχή ἀποχωρίζεται ἀπό τό σῶμα, ἡ συναρμογή τῶν μελῶν ὅσο καί ἄν ἐπαινῆται εἶναι ἄχρηστη, ἔτσι καί τό κάλλος τῆς ἀρετῆς πού προέρχεται ἀπό τήν τήρησι τῶν ἠθικῶν ἐντολῶν καθίσταται νεκρό, ἐφόσον δέν ἐμψυχώνεται ἀπό τή δύναμι τῶν δογμάτων. Διότι πράγματι ποιό ὄφελος ἔχουν αὐτοί πού ἐκπαιδεύθηκαν νά σωφρονοῦν στά ἤθη, ὅταν ὁ σώφρων ἀγνοῆ τόν κριτή τῆς σωφροσύνης; Ποιό τό κέρδος ἀπό τήν ἐλεημοσύνη, ὅταν ἀγανακτῆ ἀθετούμενος ὁ κριτής της; Τί θά ὠφελήση ἐκείνους τούς στρατιῶτες πού, ἐνῶ ἐπιδεικνύουν σπουδή στά ἀγαθά ἔργα, εἶναι ἐχθροί τοῦ βασιλέως; Μή συμπεριφερόμενος σωστά κατέστησες ἀνωφελές κάθε πλεονέκτημα ἀρετῆς, πού δέν εἶχε ριζώσει προηγουμένως στήν ὀρθότητα τῶν δογμάτων. Διότι πρέπει οἱ καρποί νά προέρχωνται ἀπό τίς ρίζες, καί τά νεῦρα τῶν ἀρετῶν νά ξεκινοῦν ἀπό τό κεφάλι. Ἀπό αὐτή λοιπόν, τή ρίζα [τήν ὀρθότητα τῶν δογμάτων] ἄς ἐξαρτήσουμε τούς ἑαυτούς μας καί ἄς συνυφάνουμε πάνω σ᾽ αὐτήν τίς ἐπιμέρους πράξεις μας, ἀπαρτίζοντες ὁλόκληρο τό σῶμα τῆς εὐσεβείας, περιβάλλοντας τήν κεφαλή τοῦ σώματος, τό Χριστό. “Αὐτός γάρ ἐστίν ἡ κεφαλή τοῦ σώματος τῆς ἐκκλησίας”(πρβλ. Κολ 1, 18), τόν ὁποῖο οἱ αἱρετικοί ἀπαξίωσαν νά ἔχουν ὡς κεφαλή»(ΡG 60, 745).

° «Ὁ Θεός δέν βλέπει μόνο τά παρόντα, ἀλλά πολύ περισσότερο προβλέπει τά μέλλοντα. Γι᾽ αὐτό καί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καλεῖται βέλος καί μάχαιρα. Λέει ὁ Ἡσαΐας: “Ἔθηκέ με ὡς μάχαιραν ὀξεῖαν, καί τῇ χειρί ἔκρυψεν· ἔθηκέ με ὡς βέλος ἐκλεκτόν, ἐν τῇ φαρέτρᾳ αὐτοῦ ἐσκέπασέ με”(πρβλ Ἡσ 49, 2). Γιατί μάχαιρα καί βέλος; Ἡ μάχαιρα ἑτοιμάζεται ἐναντίον ἐκείνων πού βρίσκονται κοντά, ἐνῶ τό βέλος στέλνεται καί ἐναντίον αὐτῶν πού βρίσκονται μακρυά. Ἐπειδή λοιπόν, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καθαιροῦσε καί τίς τότε φιλονεικίες, ἀλλά καί τίς μωρολογίες πού ἔμελλαν νά ἀνακύψουν ἀνέκοπτε, ἀποκαλεῖται μάχαιρα πού ἀγωνίζεται ἐναντίον τῶν πλησίον, ἀλλά καί βέλος πού στέλνεται κατά ἐκείνων τῶν ἀντιπάλων πού στέκονται μακρυά»(ΡG 59, 657).

° «“Ἐγώ δέ ὡσεί ἐλαία κατάκαρπος, ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ”(Ψ 51, 10)· ἐλιά κατάκαρπη, ἡ ὁποία δέν εἶναι στολισμένη μέ φύλλα, ἀλλά βρίθει ἀπό καρπούς εὐσεβείας. Διότι ὑπάρχει ψυχή πού πολλές φορές εἶναι γεμάτη κλαδιά καί φύλλα, ἀλλά δέν φέρει καρπό, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἱερεμίας σχετικά μέ τόν Ἰσραήλ: “Ἄμπελος εὐκληματοῦσα ὁ Ἰσραήλ”(Ὠσ 10, 1)· εὐκληματοῦσα (: μέ πολλά κλήματα), ὄχι εὐκαρποῦσα (: ὄχι πολύκαρπη). Ἀλλά ἐκείνη μέν εἶναι τέτοια, ὁ δέ προφήτης ἀγάλλεται λέγοντας: “Ἐγώ δέ ὡσεί ἐλαία κατάκαρπος”, ἡ ὁποία δέν στολίζεται μέ ἐξωτερικά, ἀλλά εἶναι κατάμεστη ἐσωτερικά, στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ ἐλιά κατάκαρπη· διότι δέν εἶναι καλό νά ζῆ κανείς ἔξω ἀπό τόν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Θά βρῆς, βέβαια, πολλούς καί ἔξω ἀπό τό λόγο τῆς ἀληθείας νά φαίνωνται ὅτι λάμπουν ἀπό ἔργα ἀγαθά· θά βρῆς ἄνδρες συμπαθεῖς, ἐλεήμονες, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκουν τή δικαιοσύνη· ἀλλά δέν ὑπάρχει κανένας καρπός στά ἔργα, ἐπειδή ἀγνόησαν τό ἔργο τῆς ἀληθείας. Διότι εἶναι μέν καλά καί τά ἔργα, ἀλλά πρέπει νά προηγῆται τό ἀνώτατο ἔργο. Πράγματι καί ὅταν κάποτε οἱ Ἰουδαῖοι ἔλεγαν πρός τόν Κύριο: “Τί ποιήσομεν, ἵνα ἐργασώμεθα τά ἔργα τοῦ Θεοῦ;”, ἀπάντησε σ᾽ αὐτούς: “Τοῦτό ἐστι τό ἔργον τοῦ Θεοῦ, ἵνα πιστεύσητε εἰς Ὅν ἀπέστειλεν Ἐκεῖνος [στό Χριστό, δηλ.]”(Ἰω 6, 28, 29). Κοίτα πῶς ἀποκάλεσε ἔργο τήν πίστι. Λοιπόν, μόλις πιστεύσης, ἀμέσως στολίζεσαι μέ ἔργα, ὄχι ἐπειδή σοῦ λείπουν τά ἔργα, ἀλλά ἐπειδή καθ᾽ ἑαυτήν ἡ πίστι εἶναι πλήρης ἔργων ἀγαθῶν. Πράγματι τά μέν ἔργα ἀπευθύνονται ἀπό τούς ἀνθρώπους πρός τούς ἀνθρώπους, ἡ δέ πίστι ἀπό τούς ἀνθρώπους πρός τό Θεό· ἡ πίστι αὐτόν πού ἐπιστρέφει τόν ἀναδεικνύει πολίτη τῶν οὐρανῶν· ἡ πίστι τό γήινο ἄνθρωπο, τόν καθιστᾶ συνόμιλο τοῦ Θεοῦ· δέν ὑπάρχει κανένα ἀγαθό ἔξω ἀπό τήν πίστι. Μοῦ φαίνονται δέ, ἀδελφοί, γιά νά χρησιμοποιήσω κάποια εἰκόνα τοῦ λόγου, μοῦ φαίνονται, λοιπόν, ὅσοι ἔχουν ἔργα ἀγαθά, καί ἀγνοοῦν τό Θεό τῆς εὐσεβείας, σάν νεκρά λείψανα, ὄμορφα μέν ντυμένα, τά ὁποῖα, ὅμως, δέν ἔχουν αἴσθησι τῶν καλῶν. Πράγματι ποιό εἶναι τό ὄφελος μιᾶς νεκρῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία εἶναι νεκρή ὡς πρός τό Θεό Λόγο, ἐνῶ εἶναι περιβεβλημένη μέ καλά ἔργα; Τά ἔργα γίνονται μέ τήν ἐλπίδα ἀμοιβῆς καί στεφάνων. Ἄν ἀγνοῆς τόν ἀγωνοθέτη, γιά ποιό πρᾶγμα ἀθλεῖς; Δέν πρέπει μέν ἡ πίστι νά εἶναι γυμνή ἀπό ἔργα, γιά νά μήν ὑβρίζεται· εἶναι, ὅμως, ἀνώτερη ἡ πίστι ἀπό τά ἔργα. Ἐπειδή, ὅπως ὡς πρός τήν τιμή στούς ἀνθρώπους πρέπει νά προηγῆται ἡ ζωή καί μετά ἡ τροφή (διότι αὐτό πού συνέχει τή ζωή μας εἶναι ἡ τροφή)· ἔτσι πρέπει νά προηγῆται ἡ ἐλπίδα στό Χριστό ἀπό τή ζωή μας, νά τρεφώμασθε δέ καί μέ τά ἔργα τά καλά. Αὐτός πού δέν τρέφεται μπορεῖ πολλές φορές νά ζῆ, ἀλλά αὐτός πού δέν ζῆ δέν μπορεῖ νά τρέφεται. Νήστευσε ὁ Μωυσῆς σαράντα μέρες, ἀλλά ἐπειδή μέσα του εἶχε τό ζῶντα λόγο, δέν τόν ζημίωσε καθόλου ἡ ἔνδεια τῶν γηίνων. Ἔτσι συμβαίνει καί μέ τήν κατάστασι τῆς ψυχῆς· πρέπει μέν νά τρέφεται μέ τά ἔργα, πρέπει, ὅμως, καί πρίν ἀπό τά ἔργα νά ντυθῆ μέ τήν πίστι· χωρίς τήν πίστι δέν μπορεῖς νά παραστήσης ζωντανό αὐτόν πού ἐργάζεται ἔργα δικαιοσύνης, ἐγώ, ὅμως, καί χωρίς ἔργα μπορῶ νά σοῦ δείξω τόν πιστό καί ζωντανό καί ἀξιωθέντα τῆς βασιλείας. Κανείς χωρίς πίστι δέν ἔζησε· ὁ δέ ληστής, πιστεύοντας μόνο, δικαιώθηκε. Καί μή μοῦ λές· Δέν εἶχε καιρό νά ζήση· διότι οὔτε κι ἐγώ διαφωνῶ σ᾽ αὐτό, ἀλλά ἐκεῖνο παρουσίασα, ὅτι δηλαδή ἡ πίστι καθ᾽ ἑαυτήν ἔσωσε. Ἄν, βέβαια, ἐπιζοῦσε μέ τήν πίστι, καί ἀμελοῦσε τά καλά ἔργα, θά ἔχανε τή σωτηρία. Αὐτό, ὅμως, τό ὁποῖο ἐξετάζουμε καί ζητοῦμε τώρα εἶναι ὅτι καί ἡ πίστι καθ᾽ ἑαυτήν ἔσωσε, τά ἔργα δέ καθ᾽ ἑαυτά πουθενά δέν δικαίωσαν τούς ἀσκοῦντες. Καί θέλεις νά δῆς ἀκριβῶς, ὅτι τά ἔργα χωρίς τήν πίστι δέν ζωοποιοῦν; Ἦταν γνωστός ὁ Κορνήλιος γιά ἐλεημοσύνες καί προσευχές· ἀλλά ἀγνοοῦσε τό Χριστό, πιστεύοντας μέν στό Θεό, μή ἔχοντας, ὅμως, ἀκόμη γνωρίσει τό Λόγο τοῦ Θεοῦ. Καί ἐπειδή τά ἔργα του ἦταν, βεβαίως, καλά καί θαυμαστά, εὐαρεστοῦσε μέν τό βραβευτή καί ἐραστή τῶν ἀγαθῶν Θεό· ἀλλά, ἐπειδή εἶδε ὁ μέγας τῆς δικαιοσύνης καί ἀληθείας ὀφθαλμός, ὁ ἀπροσωπόληπτος καί δίκαιος κριτής, ὅτι τά ἔργα εἶναι μέν καλά, ἀλλά εἶναι νεκρά ἀφοῦ δέν ἔχουν πίστι, ἀποστέλλει ἄγγελο θεῖο ὁ ὁποῖος ἐπιβραβεύει τά ἔργα, μέ σκοπό αὐτόν πού καλῶς ἀθλεῖ νά τόν στεφανώση μέ τήν πίστι· κι αὐτός εἶπε πρός αὐτόν: “Κορνήλιε, αἱ προσευχαί σου καί αἱ ἐλεημοσύναι σου ἀνέβησαν εἰς μνημόσυνον (: γιά νά τίς λάβη ὑπόψιν Του), ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ”(Πρξ 10, 4). Ἄν, λοιπόν, εἰσακούσθηκε ἡ δέησι, λέει, καί οἱ ἐλεημοσύνες ἔγιναν δεκτές, τί μοῦ λείπει ὡς πρός τή δικαιοσύνη; Στεῖλε στήν Ἰόππη, λέει, καί κάλεσε τό Σίμωνα τόν ἀποκαλούμενο Πέτρο, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἔλθη, θά σοῦ πῆ λόγους, μέ τούς ὁποίους θά σωθῆς ἐσύ καί ὅλη ἡ οἰκογένειά σου. Δέν παρεῖχαν, λοιπόν, τά ἔργα σωτηρία. Διότι ἄν, μέ ὅσα κηρύττει ὁ Πέτρος σώζεται καί αὐτός καί ἡ οἰκογένειά του, δέν εἶχε ἀκόμη ὁ Κορνήλιος ἀπό τά ἔργα τή σωτηρία, μέχρι τή στιγμή κατά τήν ὁποία τοῦ ἐπιβράβευσε ἡ πίστι τά ἔργα. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Πέτρος, ὁ μακάριος καί τίμιος Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἦλθε ἀπό τήν Ἰόππη, καί εἶδε τή Χάρι τοῦ Θεοῦ ἐκχυθεῖσα στούς τότε θεωρούμενους ἀλλοφύλους, συνειδητοποιώντας τήν κρίσι τοῦ Θεοῦ, λέει: “Ἐπ᾽ ἀληθείας καταλαμβάνομαι (: καταλαβαίνω), ὅτι οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεός· ἀλλ᾽ ἐν παντί ἔθνει ὁ ποιῶν δικαιοσύνην, δεκτός αὐτῷ ἐστιν”(Πρξ 10, 34, 35). Δέν εἶπε, “Ἐν παντί ἔθνει ὁ ποιῶν δικαιοσύνην σώζεται”, ἀλλά “δεκτός ἐστι”, δηλαδή καθίσταται ἄξιος νά γίνη δεκτός. Πρέπει, λοιπόν, νά προλάμπη ἡ πίστι τῶν ἔργων, καί νά ἀκολουθοῦν τήν πίστι τά ἔργα. Καί μήν ὑβρίζη κανείς τήν πίστι γιά ἀκαρπία, οὔτε τά ἔργα νά ὑβρίζη μέ τήν ἀπιστία. Γίνε ἐλιά κατάκαρπη, ἀλλά στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Τό νά εἶναι ἡ ἐλιά κατάκαρπη, συμβολίζει τά καλά ἔργα· τό νά βρίσκεται δέ στόν οἶκο τοῦ Θεοῦ, δηλώνει τήν πίστι»(ΡG 48, 1081).

° Ὁ Χρυσόστομος κήρυσσε, ἀκόμα: Ὅπως τήν ἴδια κιθάρα τήν παίζει κι ὁ τεχνίτης καί βγάζει μελωδία, τήν παίζει καί ὁ ἄτεχνος καί μᾶς ἀηδιάζει, ἔτσι συμβαίνει καί μέ τήν Ἀγία Γραφή: ἐξάγει σωτηρία ὁ εὐσεβής, αἱρέσεις ὁ αἱρετικός.

 ***

Ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας συμβουλεύει: «Δέν πρέπει νά ἀποφεύγουμε καί νά ἀπορρίπτουμε ὅλα ὅσα λένε οἱ αἱρετικοί. Διότι ὁμολογοῦν πολλά ἀπό αὐτά τά ὁποῖα ὁμολογοῦμε κι ἐμεῖς. Π.χ. ὅταν λένε οἱ Ἀρειανοί γιά τόν Πατέρα ὅτι εἶναι δημιουργός τῶν ὅλων, μήπως γι᾽ αὐτό πρέπει ν᾽ ἀποφεύγουμε αὐτές τίς ὁμολογίες;»(PG 77, 225).

 ***

Διαβάζουμε στήν Κλίμακα: «Εἶναι ἀκατόρθωτο νά προέλθη ἀπό τό χιόνι φλόγα. Περισσότερο, ὅμως, ἀκατόρθωτο εἶναι νά βρεθῆ ταπείνωσι στούς ἑτεροδόξους, διότι τό κατόρθωμα αὐτό ἀνήκει μόνο στούς πιστούς καί ὀρθοδόξους καί μάλιστα, σέ ὅσους ἐξ αὐτῶν ἔχουν καθαρθῆ ἀπό τά πάθη»(ΚΛ, 273).

 ***

Διαβάζουμε στά Κείμενα τῶν Βαρσανουφίου καί Ἰωάννου: «Δέν πρέπει, λοιπόν, νά μελετᾶμε τά συγγράμματα τοῦ [αἱρετικοῦ] Εὐαγρίου;

Ἀπόκρισι Ἰωάννου.

Νά μή δέχεσαι τίς αἱρετικές διδασκαλίες του. Νά διαβάζης, ἄν θέλης, μόνο ὅσα κείμενά του ὁδηγοῦν στήν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς, σύμφωνα καί μέ τήν παραβολή τοῦ Εὐαγγελίου τή σχετική μέ τό δίχτυ τοῦ ψαρᾶ πού, ὅπως ἀναφέρεται ἐκεῖ, “συνέλεξαν τά καλά ψάρια καί τά ἔβαλαν στά πανέρια, ἐνῶ τά ἀκατάλληλα καί ἄχρηστα τά πέταξαν ἔξω”(Μθ 13, 48). Τό ἴδιο νά κάνης καί σύ»(ΒΙ3, ἐρ. 602).

° «Ὅποιος διδάσκει, χωρίς νά ἔχη ἀντίκρυσμα ὁ λόγος του στή ζωή του, ὁ λόγος αὐτός δέν πληροφορεῖ τόν ἄλλο γιά τήν ἀλήθεια, ἀλλά παραμένει ἄκαρπος. Ὅταν, ὅμως, δέν πρόκηται νά ὠφελήσης, ποιός ὁ λόγος νά μιλήσης; Ἄν θέλης ὁπωσδήποτε νά βοηθήσης, μίλησε μέσα στήν καρδιά σου μέ τό Θεό πού γνωρίζει τούς κρυφούς μας λογισμούς καί ἔχει τή δύναμι νά κάνη περισσότερα ἀπ᾽ ὅσα Τοῦ ζητᾶμε. Αὐτός ὁ Θεός θά ἐνεργήση κατά τό θέλημά Του πρός αὐτούς πού ἀντιπαραθέτουν τά ἐπιχειρήματα σχετικά μέ τήν πίστι καί σύ θά κρατήσης τήν ταπείνωσι μέσα σ᾽ αὐτή τή διαμάχη. Καί τά πράγματα θά ἐξελιχθοῦν ἔτσι ὅπως ἀκριβῶς γίνεται ἄν κάποιος βάλη ἕναν ἄλλο στή φυλακή ἄδικα —ἐπειδή ἔχει τήν ἐξουσία νά τό κάνη— καί ἕνας τρίτος, βλέποντας τί ἔχει γίνει καί μή μπορώντας νά φέρη ἀντίρρησι ἤ νά ἀντιδράση στόν ἄνθρωπο πού ἔχει τήν ἐξουσία, πηγαίνει κρυφά καί τό λέει σ᾽ ἕναν ἀνώτερο ἀπ᾽ αὐτόν τόν ἄδικο ἐξουσιαστή. Τότε αὐτός, ὁ ἀνώτερος, κάνοντας χρῆσι τῆς μεγαλύτερης ἐξουσίας του, βγάζει ἀπό τή φυλακή τό φυλακισμένο, ἐνῶ ὁ πρῶτος πού τόν εἶχε βάλει στή φυλακή ταράζεται, γιατί δέν γνωρίζει ποιός εἶναι αὐτός πού μίλησε στόν ἀνώτερο γιά τήν ὑπόθεσι αὐτή. Ἔτσι καί ἐδῶ, ἄς καταφύγουμε στό Θεό, μέ τή δέησι τήν ὁποία θά κάνουμε μέσα στήν καρδιά μας ὑπέρ τῆς πίστεως και ὑπέρ τῶν ἀδελφῶν καί αὐτός πού ὁρκίσθηκε στόν ἑαυτό Του καί εἶπε ὅτι “θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά σωθοῦν καί νά γνωρίσουν σέ βάθος τήν ἀλήθεια”(Α´ Τιμ 2, 4), θά ἐνεργήση καί σ᾽ αὐτούς σύμφωνα μέ τό θέλημά Του»(ΒΙ3, ἐρ. 696).

° «Ἔχω κάποιο φίλο ἀγαπητό πού ἀποδείχθηκε πώς εἶναι αἱρετικός. Νά τόν διδάξω σχετικά μέ τό ὀρθόδοξο φρόνημα;

Ἀπόκρισι Ἰωάννου.

Βοήθησέ τον νά γνωρίση μέ κάθε δυνατή πληρότητα καί σαφήνεια τήν ὀρθόδοξη πίστι. Νά μή συζητήσης, ὅμως, μαζύ του ἀντιπαραθέτοντας ἐπιχειρήματα, οὔτε νά θελήσης νά γνωρίσης τί πιστεύει γιά νά μή βάλης μέσα σου τό δηλητήριό του. Ἄν, ὅμως, πάρη σταθερή ἀπόφασι καί θέλει νά ὠφεληθῆ καί νά ἀκούση τήν ἀλήθεια σχετικά μέ τή θεία πίστι, ὁδήγησέ τον σέ ἁγίους Πατέρες πού ἔχουν τή δύναμι νά τόν ὠφελήσουν ἐν Χριστῷ καί ἔτσι θά μπορέσης νά τόν βοηθήσης κατά Θεόν, χωρίς νά βλαφθῆς ψυχικά. Ἄν πάλι, “μετά τήν πρώτη καί τή δεύτερη νουθεσία”, δέν δέχεται νά ἀλλάξη τοποθέτησι, παραιτήσου ἀπό τήν προσπάθεια τῆς μεταστροφῆς του, ὅπως μᾶς παραγγέλλει καί ὁ Ἀπόστολος. Διότι, καθώς μᾶς λένε καί οἱ Πατέρες, ὁ Θεός δέν θέλει νά ἀναλαμβάνη κάποιος ἕνα ἔργο πού ὑπερβαίνει τίς δυνάμεις του. Ἄν δῆς λένε, κάποιον νά πνίγεται στό ποτάμι, μήν τοῦ ἁπλώσης τό χέρι σου, γιά νά μή σέ τραβήξη καί σένα πρός τό μέρος του καί πνιγῆς μαζύ μ᾽ αὐτόν. Μόνο δός του τό ραβδί σου καί ἄν μπορῆς νά τόν τραβήξης, ἔχει καλῶς, εἰδάλλως θά ἀφήσης μόνο τό ραβδί σου στά χέρια του καί σύ θά σωθῆς»(ΒΙ3, ἐρ. 733).

 ***

Ἅγ. Νεῖλος γράφει: «“Θά ἐπισκεφθῶ τιμωρητικά”, λέει ἡ προφητεία, “αὐτούς πού φοροῦν ξένα ἐνδύματα”(πρβλ. Σοφ 1, 8). Πράγματι, αὐτός πού δέν ἔχει ἀποκτήσει τήν ἀρετή, ὑποκρίνεται δέ, καί παρουσιάζεται ὅτι ἔχει ἀρετή, αὐτός περιβάλλεται ξεκάθαρα ξένη στολή. Καί οἱ ἑτερόδοξοι δέ προσποιούμενοι ὅτι διδάσκουν εὐσεβῆ πράγματα, ἐλέγχονται ἀπό τά φαῦλα δόγματα, ὅτι ἔχουν ἀλλοτριωθῆ ἀπό τή θεία ἀλήθεια καί τήν ἀρετή· διότι φόρεσαν ξένη ἐνδυμασία, ὅπως οἱ λύκοι τά δέρματα τῶν προβάτων (πρβλ Μθ 7, 15)»(PG 79, 185).

 ***

Κάτι ἀπό τή γραφίδα τοῦ ὁσ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου: «Χαίρετε, κρίνα τοῦ ἀγροῦ τοῦ νοητοῦ, ἐν μέσῳ ἀκανθῶν ἐνειμέναι κατά τόπον, κατά δέ τρόπον τῆς αἱρετικῆς ἀκανθώσεως πορρωτέρω θέουσαι=Χαίρετε, κρίνα τοῦ νοητοῦ ἀγροῦ [ἐσεῖς οἱ μοναχές], πού ὡς πρός τόν τόπο ἔχετε φυτρώσει ἀνάμεσα σέ ἀγκάθια, ἀλλά ὡς πρός τόν τρόπο τῆς ζωῆς τρέχετε μακρυά ἀπό τά ἀγκάθια τῆς αἱρέσεως»(ΘΣ, 283).

 ***

Καί τελειώνουμε μέ τό Ρῶσο ἱερομάρτυρα Ἅγ. Ἱλαρίωνα Τρόιτσκι: «Προσέξτε πῶς κτυπιέται τό δυστυχισμένο πουλάκι, ὅταν πετάη στό δυνατό ἄνεμο! Πόσο ἄστατο εἶναι τό πέταγμά του! Πότε πετάει πρός τά πάνω, πότε ὁ ἄνεμος τό γυρίζει πρός τά κάτω. Πότε σπρώχνεται λίγο πρός τά μπρός, πότε καί πάλι τραβιέται πρός τά πίσω. Ἔτσι παρασύρεται ὁ ἄνθρωπος ἀπ’ τούς ἀνέμους τῶν ψευδοδιδασκαλιῶν. Ἀλλά ὅπως τό πουλί βρίσκει ἡσυχία στή φωλιά μέσα στά πυκνά κλαδιά τοῦ δένδρου καί ἤρεμα κοιτάζει ἀπ’ τό καταφύγιό του τήν καταιγίδα πού ξεσπάει δίπλα του, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος βρίσκει τήν εἰρήνη ὅταν προστρέχη στήν Ἐκκλησία. Ἀπ’ τό ἥσυχο καταφύγιό του βλέπει τή σφοδρή θύελλα “δίπλα στούς τοίχους τῆς Ἐκκλησίας”, θλίβεται γιά τούς δυστυχεῖς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πιασθῆ σ’ αὐτή τήν καταιγίδα ἔξω ἀπ’ τήν Ἐκκλησία καί βραδύνουν νά καλυφθοῦν κάτω ἀπ’ τήν εὐλογημένη σκέπη Της καί προσεύχεται στόν Κύριο: “Ἕνωσον αὐτούς τῇ Ἁγίᾳ, Καθολικῇ καί Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ, ἵνα καί αὐτοί δοξάζωσι τό πάντιμον καί μεγαλοπρεπές Ὄνομά Σου”»(ΙΤ, 143).

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἀντιαιρετικά Ἐφόδια

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα 2013

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ & ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗΣ (1891-1967): ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ ΑΓΑΠΗ, ΘΥΣΙΑ & ΠΡΟΣΦΟΡΑ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Tree of Life - Photography by +Stergos Skulukas 500px.com-photo-96691921 #astrophotography #nightsky #milkyway85f55a54-683b-43e2-a926-326b0e046dbb_3

XAMAKIOTIS_1

Ο σύγχρονος Άγιος της Αθήνας & της καρδιάς μας

Γέροντας Αθανάσιος Χαμακιώτης

(1891–1967)

Μιά ζωή γεμάτη αγάπη, Θυσία και προσφορά

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Ο σεπτός Γέροντας, Ιερομόναχος π.Αθανάσιος Χαμακιώτης (1891–1967), το κόσμημα του Ησυχαστηρίου της Παναγίας της «Νερατζιώτισσας» (ή «Οδηγητρίας») στο Μαρούσι, έχοντας την Χάρη του Θεού, εκοσμείτο από πλήθος αρετών. Άνθρωπος της Χάριτος, πλημμυρισμένος από την αγάπη του Θεού, ξεχείλιζε καθολικά, μυστικά και αθόρυβα αυτήν την αγάπη και στις εικόνες του Θεού, γύρω του· στους πονεμένους και αναγκεμένους ανθρώπους που τον πλησίαζαν ή που συνδέονταν μαζί του πνευματικά. Ζούσε πραγματικά σ’ έναν συνεχή και αδιάκοπο παροξυσμό αγάπης (πρβλ. Εβρ. ι΄ 24) και αυτοπροσφοράς. Ήταν ολόκληρος μια αγάπη πηγαία, ειλικρινής, σπάνια, βαθειά, ολοκληρωτική, απίστευτη, που ασφαλώς δεν την βρίσκεις εύκολα σήμερα.

Ο ελεήμων Γέροντας π.Αθανάσιος «κυνηγούσε» συνεχώς να βρει ευκαιρίες για να δείξει έμπρακτα την αγάπη του και να μιμηθεί στο έπακρο τον «Πατέρα των οικτιρμών» (Β΄ Κορ. α΄ 3). Πραγμάτωνε συνεχώς αυτό που έλεγε ο Ιερός Χρυστόστομος: «Να γίνεστε ευσπλαγχνικοί όπως και ο επουράνιος Πατέρας σας. Παρόλο που πολλές άλλες εντολές μάς έδωσε ο Κύριος, εν τούτοις, για καμμιά άλλη περίπτωση δεν το είπε αυτό, παρά μόνον για τους οικτίρμονες. Γιατί, τίποτε δεν μας κάνει ίσους με τον Θεό, όσο η ευεργεσία».

Ο ΚΡΥΦΟΣ «ΔΡΑΣΤΗΣ»

Είναι πολύ συγκινητικά τα επόμενα περιστατικά. Αναρωτιέται κανείς: είναι δυνατόν να συνέβησαν στην εποχή μας την, τόσο εγωκεντρική; Κοντά στην «Νερατζιώτισσα», σ’ ένα φτωχικό σπίτι, κατοικούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα, παράλυτη. Δεν είχε κάποιον άνθρωπο να την περιποιείται. Παραδόξως, όμως, όσοι την επισκέπτονταν έβλεπαν το σπίτι της καθαρό, περιποιημένο. Τα ρούχα της, πλυμένα και σιδερωμένα. Τοφαγητό της, έτοιμο. Δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν αυτό. Όμως, ούτε και η ίδια η παράλυτη έλεγε κάτι. Η περιέργεια, οδήγησε κάποιους να παραφυλάξουν. Και να δουν. Και να μάθουν. Και αυτό που διαπιστώθηκε είναι ότι ο «δράστης» πίσω από όλο αυτό, ήταν ο Γέροντας π.Αθανάσιος. Όταν βράδυαζε, έπαιρνε το ραβδί του και ξεκινούσε για το σπίτι της παράλυτης. Σκούπιζε, καθάριζε, τακτοποιούσε το σπίτι, μαγείρευε και, όταν τελείωνε, επέστρεφε στο κελλί του έχοντας μαζί και τα άπλυτα ρούχα. Τα έπλενε, τα σιδέρωνε και, την επόμενη μέρα, τα επέστρεφε. Ο Γέροντας, έδωσε αυστηρή εντολή στην παράλυτη να μην το πει σε κανέναν. Όταν τα πνευματικά του παιδιά που παραφύλαξαν του το είπαν, ο π.Αθανάσιος, λυπήθηκε βαθύτατα. Έδωσε αυστηρή εντολή και σε αυτούς να μην μαρτυρήσουν τίποτα πριν τον θάνατό του, διαφορετικά δεν θα τους επέτρεπε να κοινωνήσουν.

«ΑΝ ΣΟΥ ΠΩ, ΠΟΙΟΣ!…»

Λίγο πιο πάνω, έμενε ένα αντρόγυνο. Ο άνδρας, μέθυσος. Ό,τι χρήματα έβγαζε, τα σπαταλούσε στο πιοτό. Η γυναίκα του, ήταν παράλυτη και κατάκοιτη. Το μόνο που λειτουργούσε κανονικά σε αυτήν, ήταν ο λόγος. Εκτός από το να μιλάει, δεν μπορούσε καμμιά άλλη κίνηση να κάνει. Λόγω της αρρώστιας της, λερωνόταν. Όμως και η γυναίκα αυτή είχε βρει τον δικό της μυστικό, ένστοργο και συμπαθή «άγγελο». Κάποια μέρα, την επισκέφθηκε μια αδελφική της φίλη. Είδε με έκπληξη μια στοίβα από ρούχα πλυμένα, σιδερωμένα.
–Ποιός σου τα έπλυνε; ρώτησε απορημένη.
–Αν σου πω, ποιός! Αλλά με επιτίμησε να μην το πω σε κανέναν. Όμως, σε αισθάνομαι σαν αδελφή μου και θα στο πω.
–Δεν χρειάζεται να μου το πεις. Κατάλαβα ποιός είναι· ο π.Αθανάσιος!
–Ακριβώς! Ήρθε τη νύχτα. Καθάρισε το σπίτι, έπλυνε τα ρούχα, τα στέγνωσε, τα σιδέρωσε και έφυγε!
Παρόμοια περιστατικά διηγούνται και άλλα πνευματικά του παιδιά. Τουλάχιστον σε άλλες τρεις περιπτώσεις παράλυτων ο Γέροντας π.Αθανάσιος Χαμακιώτης γινόταν κυριολεκτικά ο «διάκονός» τους. Τους περιποιόταν, τους καθάριζε το σπίτι, τους έπλενε τα ρούχα, τους μαγείρευε και τους τάϊζε ακόμη.

«ΕΙΔΕΣ, ΠΑΙΔΙ, ΠΟΣΟ ΜΑΣ ΑΓΑΠΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ;»

Συγκινητικό και το επόμενο περιστατικό:
Ήταν ο εφιαλτικός χειμώνας του 1942. Ο κόσμος, πέθαινε στους δρόμους από την πείνα και τις αρρώστιες. Μια πνευματική θυγατέρα, από τα πιο αγαπημένα παιδιά του Γέροντα Αθανασίου, άρρωστη και εξαντλημένη, έπνεε τα λοίσθια. Καταλάβαινε ότι πλησιάζει το τέλος
της και έλεγε στους δικούς της να ετοιμάσουν το σάβανό της. Η μόνη παρηγοριά της, ήταν ένα μικρό ευαγγέλιο με χοντρό σκούρο εξώφυλλο. Διάβαζε λίγο, μετά ζαλιζόταν και το άφηνε δίπλα στο μαξιλάρι της. Πάνω στη ζαλάδα της, γύρισε και το είδε. Της φάνηκε σαν ψωμί. Και μονολόγησε:
–Αχ, Χριστέ μου! Να είχα λίγο ψωμάκι!
Όσοι ήταν μέσα στο δωμάτιο, χαμογέλασαν. Τότε, όχι ψωμί δεν υπήρχε, αλλά έδιναν με το δελτίο δώδεκα γραμμάρια λούπινα και, αυτήν ακόμη την ευτελή τροφή, είχαν πάνω από δέκα μέρες να την μοιράσουν.
Σκεφτόταν η άρρωστη:
–Πειρασμός, είναι!
«Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. δ΄ 4).
Έξω, τα πάντα είχαν καλυφθεί από χιόνι. Οι Μαρουσιώτες δεν θυμούνται ποτέ άλλοτε τόσο χιόνι. Ξεπερνούσε το μισό μέτρο. Και το κρύο ήταν τσουχτερό. Όλα, είχαν νεκρώσει. Ο π.Αθανάσιος βρισκόταν στην άλλη άκρη της πόλης, κάπου στην Πεύκη, όπου έκαμνε έναν αγιασμό σ’ ένα σπίτι. Οι άνθρωποι του σπιτιού, αντί για χρήματα, του πρόσφεραν δύο κομμάτια άσπρο ψωμί. Ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσαν να δώσουν. Όμως ο μακάριος Γέροντας Αθανάσιος, δεν το
κράτησε ούτε έβαλε μπουκιά στο στόμα του. Αναλογίστηκε τα πνευματικά του παιδιά. Θυμήθηκε δύο από αυτά που είχαν την μεγαλύτερη ανάγκη. Το ένα, ήταν η
άρρωστη που αναφέραμε. Ξεκίνησε για το σπίτι της. Ο δρόμος μακρύς και, με τόσο χιόνι, εξαιρετικά δύσκολος. Αλλά, «ἡ ἀγάπη, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 5). Δεν λογαριάζει τίποτα! Ποιός ξέρει πόση ώρα, ή, μάλλον, πόσες ώρες, περπατούσε ο αείμνηστος Γέροντας Αθανάσιος μέσα στα χιόνια! Έφτασε στο σπίτι της κατάκοιτης που λαχτάρησε λίγο άσπρο ψωμί και πήγε κατευθείαν στο δωμάτιό της.
–Τί κάνεις, παιδί;
–Δεν μπορώ, πάτερ μου, δεν είμαι καλά!
Ο άνθρωπος του Αγίου Θεού, ο Γέροντας π.Αθανάσιος Χαμακιώτης, έβγαλε από τον κόρφο του το ένα κομμάτι άσπρο ψωμί.
–Παιδί, πήγα κι έκανα αγιασμό σ’ ένα σπίτι, μου έδωσαν λίγο ψωμί και σου το έφερα!
Η άρρωστη, έμεινε άναυδη. Άρχισε να κλαίει και, μέσα στους λυγμούς της, του διηγήθηκε τον «πειρασμό» που
βίωσε πριν από λίγο. Ο Γέροντας, χαμογέλασε ικανοποιημένος.
–Είδες, παιδί, πόσο μας αγαπάει ο Θεός;
Ο ευλογημένος Γέροντας, κάθισε, της είπε λόγους παρηγοριάς, στήριξε το καταρρακωμένο της ηθικό και την ευλόγησε. Η ετοιμοθάνατη σιγά–σιγά συνήλθε, επέζησε και διηγείται με δάκρυα μέχρι σήμερα το περιστατικό αυτό.
Ο π.Αθανάσιος, όμως, δεν τελείωσε την αποστολή του. Συνέχισε μέσα στα χιόνια την πορεία του. Βλέπετε, είχε ακόμη και ένα ακόμη κομμάτι ψωμιού στον κόρφο του. Μια ακόμη φτωχή νέα κοπέλα, άρρωστη από αδενοπάθεια, πεινούσε και υπέφερε. Ο Γέροντας έφτασε και σ’ αυτό το σπίτι.
Πρόσφερε το δεύτερο ψωμί, παρηγόρησε και την εκεί άρρωστη κι έφυγε. Κατάκοπος,
βρεγμένος, παγωμένος, πεινασμένος, μόνος, έφτασε πίσω στο αγαπημένο του Ησυχαστήριο στην Παναγία την «Νερατζιώτισσα». Ο μακρύς δρόμος της θυσιαστικής αγάπης του Πνευματικού Πατέρα, τουλάχιστον για εκείνη την μέρα, τελείωσε…

Πηγή:

Νεκταρίου Αντωνοπούλου (νυν, Μητροπολίτου Αργολίδος)

Ιερομόναχος Αθανάσιος Χαμακιώτης (1891–1967)

εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1998

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

VIDEO – Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (+1994) & Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (+1991) – ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΤΟΥΤΓΚΑΡΔΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & SAINT PAISIOS OF MY HEART

ATHENS OF MY HEART

florida-3

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (+1991)

╰⊰¸¸.•¨*

π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

Ομιλία στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας 

8 Ιουνίου 2015

VIDEO – ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (+1991) & Ι. ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ

http://videosofmyheart.wordpress.com

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

VIDEO OF MY HEART

d5303cc2ee010ec90afa9a79848ac613

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (+1991) &

Ι. Μονή Αγίου Πορφύριου του Καυσοκαλυβίτη στην Ξάνθη

Άγιος Νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ (St Jose Munoz-Cortes), πρώην Ρωμαιοκαθολικός από τη Χιλή, Καθηγητής Πανεπιστημίου στο Montreal του Καναδά & Νεομάρτυρας στην Αθήνα το 1997 από σατανιστές

 

http://saintsofmyheart.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

http://latinamericaofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

LATIN AMERICA OF MY HEART

fiordland-national-park-new.jpg

Χιλή

jose_munoz_0.jpg

Άγιος Νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ

(St Jose Munoz-Cortes)

jose_munoz.jpg

15th_anniversary_of_the_martyrdom_of_brother_jose_munozcortes__1158101.jpg

Άγιος Νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ

(St Jose Munoz-Cortes),

πρώην Ρωμαιοκαθολικός από τη Χιλή,

Καθηγητής Πανεπιστημίου στο Montreal του Καναδά &

Νεομάρτυρας στην Αθήνα το 1997

31 Οκτωβρίου

Ο Νεομάρτυρας Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ γεννήθηκε το 1950 στη Χιλή της Νότιας Αμερικής. Η οικογένειά του ήταν βαθιά θρησκευόμενη αλλά ανήκε στο ρωμαιοκαθολικό δόγμα. Σε ηλικία 12 ετών γνώρισε τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Χιλής Λεόντιο, και δύο χρόνια αργότερα βαπτίσθηκε Χριστιανός Ορθόδοξος.

Τον εντυπωσίαζε ο τρόπος ζωής των μοναχών και παρότι ζούσε μέσα στην πόλη, προσπαθούσε να εφαρμόζει όσα έκαναν η μοναχοί. Επιδόθηκε σε νηστείες, προσευχή, αγρυπνίες. Κάποια στιγμή, έφυγε από τη Χιλή και μετακόμισε στον Καναδά. Εκεί εργάστηκε ως δάσκαλος ζωγραφικής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ. Παράλληλα ο ίδιος θέλησε να μάθει Βυζαντινή Αγιογραφία.

Το 1982 ο Χοσέ επισκέφθηκε το Άγιον Όρος. Εκεί μελέτησε πολλές βυζαντινές εικόνες στα πλαίσια των αγιογραφικών του σπουδών. Ιδιαίτερη εντύπωση του έκανε ένα αντίγραφο της Παναγίας της Πορταίτισσας, που υπήρχε σε μία σκήτη. Ο Χοσέ θέλησε να την αγοράσει, αλλά στεναχωρήθηκε όταν έμαθε ότι δεν ήταν προς πώληση. Καθώς έφευγε όμως, ο Δικαίος της Σκήτης του χάρισε την εικόνα. Ο ευλαβής προσκυνητής απέδωσε το γεγονός σε θαύμα της Θεοτόκου.

Επιστρέφοντας στο Μόντρεαλ, ο Χοσέ διάβαζε κάθε βράδυ τους χαιρετισμούς της Παναγίας μπροστά στην εικόνα. Μετά από κάποιες εβδομάδες στο δωμάτιο όπου είχε την εικόνα άρχισε να ευωδιάζει μια ευχάριστη και έντονη μυρωδιά. Τότε παρατήρησε ότι η εικόνα έβγαζε μύρο από τα χέρια της Θεοτόκου. Για τα επόμενα 15 χρόνια η εικόνα εξακολούθησε να μυροβλύζει. Ο Χοσέ γύρισε σχεδόν όλο τον κόσμο με την εικόνα για να δείξει το θαύμα στους ανθρώπους και να δοξαστεί το όνομα της Παναγίας.

Στις 31 Οκτωβρίου 1997 και ενώ βρισκόταν στην Αθήνα για να παρουσιάσει το θαύμα, δολοφονήθηκε από σατανιστές, αφού πρώτα βασανίστηκε φρικαλέα μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου διέμενε. Οι εχθροί της Πίστεως δεν άντεχαν να τον βλέπουν να βροντοφωνάζει σε όλο τον κόσμο το θαύμα, δοξάζοντας το Χριστό και την Παναγία.

Πηγή:

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21ο Αιώνα

εκδ. Σταμούλη

Αθήνα 2012

cortes.jpg

547px-Могила_Иосифа_Муньоса-Кортеса.jpg

02.jpg

Свят[1]. Иоанн Шанхайский и муч. Иосиф (инок Амвросий).jpg

 

plgrm.lg_.jpg

207562.p.jpg

maxresdefault-1.jpg

maxresdefault.jpg

images.jpg

40978.jpeg

IMG_3539.JPG

ΑΠΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΣΤΥΛΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ – ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ╰⊰¸¸.•¨* ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

http://paintingleaves.blogspot.com

http://thesmileofgodinyourheart.tumblr.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

PAINTING LEAVES

THE SMILE OF GOD IN YOUR HEART

ORTHODOXY IS LOVE

images9smile

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο 

τοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

http://www.truthtarget.gr/books/43-smile.html

TRUTH TARGET

Θελήσαμε νά προσφέρουμε στήν ἀγάπη σας μία πλούσια ἀνθοδέσμη ἀπό τό φυτώριο τῆς Ἐκκλησίας. Τά ἄνθη της, ἁπλά λουλούδια, ἄνθρωποι ταπεινοί, «μωρά τοῦ κόσμου», πού ἀνθοβόλησαν στό χῶρο της δέν τράβηξαν τήν προσοχή τῶν μεγάλων καί τρανῶν τοῦ «παρόντος αἰῶνος», οὔτε ἀπασχόλησαν μέ πηχιαίους τίτλους τήν ἐπικαιρότητα. Εἶχαν, ὅμως, τή σφραγίδα τοῦ οὐρανοῦ: ὁ Θεός χαμογελοῦσε ὁλόκαρδα ἀπό εὐχαρίστησι βλέποντας τή ζωή τους. Τούς χαρίτωνε περισσότερο καί αὐτοί περισσότερο μυρόβλυζαν καί διασποῦσαν τό βόρβορο τοῦ συγχρόνου κοπρῶνα.

Ἀνάμεσα σ᾽ αὐτούς συμπεριλάβαμε καί τιτλούχους, Ἐπισκόπους καί Ἄρχοντες, λίγους, βέβαια, πού, ὅμως, ἦταν κι αὐτοί «πτωχαδάκια τοῦ Θεοῦ».

Καιρός εἶναι νά πάρετε τήν ἀνθοδέσμη αὐτή καί νά στολίσετε τήν καρδιά σας γιά νά μοσχομυρίση καί νά μιμηθῆ. Κι αὐτό τό τελευταῖο δέν εἶναι δύσκολο: μᾶς βοηθᾶνε οἱ ἀδελφοί μας αὐτοί πού, λόγῳ τῆς ζωῆς τους, ἀπέκτησαν παρρησία στόν Κύριο.

«Πᾶνε στόν π. Παΐσιο ἕνα παιδί πού ἦταν δαιμονισμένο. Τό πῆρε κοντά του. Τοῦ μιλοῦσε, τοῦ μιλοῦσε, τοῦ ἐλάφρυνε τόν πόνο του. Ὁ μοναχός πού συνόδευε, λυπούμενος τόν π. Παΐσιο πού ἦταν μετά ἀπό ὁλονύκτιο ἀγρυπνία κουρασμένος, τοῦ λέει:

—Γέροντα δέν λυπᾶσαι τόν ἑαυτό σου; Κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, κάθεσαι καί μιλᾶς τώρα στό παιδί αὐτό;

Τοῦ ἀπαντᾶ:

—Ἀδελφέ μου, ἐγώ κουράσθηκα 6, 7, 8 ὧρες στήν ἀγρυπνία. Αὐτό ἔχει 20 χρόνια πού τυραννιέται ἀπ’ τό δαιμόνιο. Ἐγώ δέν πρέπει νά τοῦ ἀφιερώσω, νά τοῦ ἀπαλύνω τόν πόνο του 2 ὧρες; Τί εἶναι ἡ δική μου προσφορά μπροστά στήν ὑπομονή τήν ὁποία κάνει αὐτό τό παιδί 20 χρόνια; Τί τυραννία, τί βάρος σηκώνει! Τό δικό μου βάρος δέν εἶναι τίποτε.

Τί διάκρισι! Τί ἀγάπη! Θυσίασε τήν κούρασι τήν ὁποία εἶχε, γιά νά ξεκουράση τό παιδί ἐκεῖνο, πού ἐπί 20 χρόνια βασανιζόταν ἀπ’ τό δαιμόνιο»(Ογ, τεῦχ. 32, 114).

Ἀναφέρει ὁ μακαριστός π. Αὐγ. Καντιώτης: «Ἦταν φοβερή ἡ ἐποχή. Συνέλαβαν ἀπ᾽ τά βουνά κάποιον ἀντάρτη —τόν ξέρουν οἱ παλαιοί Κοζανίτες— καί δεμένο τόν ἔσερναν μέσα στήν πόλι. Κάποιοι ἄνανδροι Κοζανίτες, πού ὅταν ἐκεῖνος ἦταν στά πράγματα κάθονταν κλαρίνο μπροστά του, τώρα βλέποντάς τον σάν κτυπημένο σκυλί νά τόν μεταφέρουν στήν πόλι, τόν ἔφτυναν. Αὐτός ἦταν ἐχθρός μου, ἐπανειλημμένως ἐπιχείρησε νά μέ σκοτώση. Τόν πιάσανε, λοιπόν, καί σέ ἄθλια κατάστασι τόν ἔρριξαν στή φυλακή. Ὅταν τό ἔμαθα, στενοχωρήθηκα. Πῆγα στίς φυλακές, γιά νά τόν δῶ. Οἱ ὑπεύθυνοι τῶν φυλακῶν δέν μέ ἄφηναν νά μπῶ·

—Σ᾽ αὐτόν ἔρχεσαι καί τοῦ φέρνεις φαγητό; Ὄχι φαγητό, ἀλλά δηλητήριο νά τοῦ δώσης, μοῦ εἶπαν.

—Ὅπως ἐρχόμουν σ᾽ ἐσᾶς καί ἔφερνα φαγητό στή φυλακή καί ὄχι δηλητήριο, τό ἴδιο θά κάνω καί σ᾽ αὐτό τό φυλακισμένο, τούς ἀπάντησα.

Μέ ἄφησαν καί μπῆκα. Ὅταν ἄνοιξε ἡ πόρτα καί μέ εἶδε, ἔκλαψε. Ἦταν σέ ἄθλια κατάστασι. Καί εἶπε· “Πάτερ Αὐγουστίνε, ἐσύ ἦλθες νά μέ δῆς! Οὔτε ἡ γυναῖκα μου οὔτε τά παιδιά μου δέν μέ ἐπισκέφθηκαν. Τώρα πιστεύω ὅτι ὑπάρχει Χριστός!”»(Ι, 44).

Ἔλεγε ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «Ἡ θεία Ἀλεξάνδρα ἦταν θεία δική μου, ἀδελφή τοῦ πατέρα μου, ἀφιερωμένη στόν Ἰησοῦ Χριστό καί στόν πρεσβύτερο ᾽Επιφάνιο, ἀλλά ἦταν θεία καί ὅλων τῶν παιδιῶν πού πλησίασαν τό “Μακεδονίας 24”, καί εἴτε ἔμεναν σ᾽ αὐτό τό σπίτι, εἴτε περνοῦσαν ἀπ᾽ αὐτό. Αὐτή ἡ γυναῖκα ἦταν ἡ προσωποποίησι τῆς αὐταπαρνήσεως καί τῆς αὐτοθυσίας. Πιστέψτε με, δέν θά πῶ ὑπερβολές, οὔτε θά ἐπαινέσω ἕνα συγγενικό μου πρόσωπο, διότι παρόμοιο δέν μπορῶ νά πῶ γιά τή μητέρα μου, γιά τόν πατέρα μου, γιά ἄλλα πρόσωπα. Δέν θά τό πῶ, λοιπόν, γιά νά ἐπαινέσω ἕνα συγγενικό μου πρόσωπο, ἀλλά διότι αὐτή εἶναι ἡ πραγματικότητα.

Τήν αὐταπάρνησι καί τήν αὐτοθυσία αὐτῆς τῆς γυναίκας τήν ἔχω συναντήσει μόνο στά συναξάρια. Στά 58 χρόνια τῆς ἡλικίας μου δέν τήν συνάντησα μέχρι σήμερα. ᾽Επειδή θά μποροῦσα νά λέω πολύ ὥρα γιά τά στοιχεῖα αὐτά, θά ἀρκεσθῶ μόνο σέ δύο. ῎Εμενε στήν Καλαμάτα. Ἀπό τότε, ὅμως, πού ἀνέβηκα στήν Ἀθήνα, ἦλθε κι αὐτή ὡς συγκάτοικος καί μέ περιποιόταν. Κάποτε, ἤμουν ἀκόμη φοιτητής, εἶχε κατέβει στήν Καλαμάτα γιά νά δῆ τήν μητέρα της πού ἦταν γερόντισσα καί ἀσθενής. Σέ μία ἐφημερίδα —Καλαματιανή, Ἀθηναϊκή, δέν θυμᾶμαι— διάβασε ὅτι ἐπίκειται στό μέλλον νά δημιουργηθῆ Τράπεζα ὀφθαλμῶν στήν Ἀθήνα. Βέβαια, ἡ ἐφημερίδα ἔλεγε ὅτι εἶναι κάτι πού ἀφορᾶ στό ἀπώτερο μέλλον καί λοιπά. Αὐτή δέν τό πολυπρόσεξε, ἔκοψε μέ ἕνα ψαλίδι τό ἀπόκομμα αὐτό τῆς ἐφημερίδος καί μοῦ τό ἔστειλε σημειώνοντας: “Φρόντισε νά δῆς ἄν αὐτό τό πρᾶγμα εἶναι γεγονός καί ἄν εἶναι, εἰδοποίησέ με νά ἀνέβω ἀμέσως στήν Ἀθήνα”. Ἦταν 45 ἐτῶν τότε, στήν ἀκμή τῆς ἡλικίας της, δέν ἦταν 79 ὁπότε ἀπέθανε. “Ν᾽ ἀνέβω ἀμέσως στήν Ἀθήνα νά δώσω τό ἕνα μάτι μου, νά δῆ κάποιο παληκάρι τελείως ἀόμματο. Ἀλλά, πρόσεξε, θά μπῶ στήν κλινική μέ ψευδώνυμο· δέν θά μάθη κανένας, ἐκτός ἀπό σένα καί τό Θεό, ποιός εἶναι αὐτός πού δίνει τό μάτι του· οὔτε τό παιδί, οὔτε οἱ γιατροί”.

Φυσικά τῆς ἔγραψα ὅτι αὐτά εἶναι παραμύθια καί θά περάσουν πολλές γενεές γιά νά ἐφαρμοσθοῦν. Ἀλλά στάθηκα πολύ σέ αὐτή τήν πρᾶξι καί λέω: Δίνει κάποια τό νεφρό, ἀλλά στό παιδί της. Δίνει ὁ πατέρας τό νεφρό στό παιδί του. Αὐτή ἡ γυναῖκα θά ἔδινε τό μάτι της νά δῆ κάποιος ξένος καί ὁ ὁποῖος θά ἔμενε διά παντός ἄγνωστος σ᾽ αὐτήν, χωρίς ποτέ νά ἔχη ἔστω τήν ἱκανοποίησι κάποιου εὐχαριστῶ. Θά ἔμπαινε μέ ψευδώνυμο καί δέν θά τό μάθαινε κανένας».

«Ἕνα χαρακτηριστικό γεγονός τῆς αὐτοθυσίας τους καί τῆς ἀγάπης τους στή Θεία Λατρεία εἶναι καί τό παρακάτω: Ὅταν ἡ Ἱ. Κοινότητα ἀποφάσισε νά τελεσθῆ ἀπό ὅλα τά μοναστήρια Ἀγρυπνία καί κοινή προσευχή γιά νά ἀποτραπῆ ἡ προβολή τῆς βλάσφημης ταινίας τοῦ Σκορτσέζε, ὁ π. Ἀβέρκιος εἶχε σοβαρό πρόβλημα στό πόδι του. Γιά νά συμμετάσχουν, ὅμως, καί αὐτοί στήν κοινή προσευχή τοῦ Ἁγ. Ὄρους, ὁ μέν π. Γαβριήλ λειτουργοῦσε ὁ δέ π. Ἀβέρκιος ἔκανε τόν ψάλτη ξαπλωμένος στό δάπεδο τοῦ ναοῦ».

Ἡ μοναχή Λουκία ἡ κηπουρός «ὅταν ἦταν ἀκόμη στόν κόσμο, διακονοῦσε εὐλαβικά τό μυστήριο τῆς ζωῆς. Κάποια λεπρή, ἀπομονωμένη ἀπ’ τόν κόσμο, βρέθηκε ἔγκυος ἀπό κάποιον ἀθεόφοβο. Τήν ὥρα τοῦ τοκετοῦ κανείς δέν πλησίαζε. ἡ Λουκία ἔδιωξε κάθε φόβο τῆς ἀρρώστιας ἀπ’ τήν ψυχή της καί βοήθησε τή λεπρή στή γέννα της. Τό βρέφος μεγάλωσε σέ ἵδρυμα. Ἀνδρώθηκε. Ἔμαθε γράμματα καί ἔγινε πρῶτος καπετάνιος. Ἔπειτα ἀπό χρόνια θέλησε νά δῆ τήν πατρίδα του. Ἐκεῖ, τόν μόνο ἄνθρωπο τόν ὁποῖο ζήτησε νά συναντήση, δέν ἦταν οἱ συγγενεῖς, ἀλλά ἡ καλογριά πού συμπαραστάθηκε στή δύσκολη ὥρα στή μάννα του. Ἡ συνάντησι φοβερή! Ράγιζε καί τίς πιό σκληρές καρδιές. Ἕνας νέος νά ἀγκαλιάζη μία γριά μέ τόσο πόθο, σάν νά ἦταν ὁ θησαυρός τῆς ζωῆς του. Καί ἡ γριά ἀμήχανα νά φωνάζει:

—Ποιός εἶσαι, παιδί μου;

—Εἶμαι τῆς λωβῆς ὁ γυιός, πού μ’ ἔπιασες στά χέρια σου καί ζῶ σήμερα».

«Μία Ἀμερικανίδα τουρίστρια, βλέποντας μιά μοναχή νά περιποιῆται τίς πληγές ἑνός λεπροῦ, τῆς εἶπε: “Αὐτό δέν θά τό ἔκανα οὔτε γιά ἕνα ἑκατομμύριο δολλάρια”. Καί ἡ ἀπάντησι: “Οὔτε κι ἐγώ!”».

«“Σήμερα ἔλαβα μιά μεγάλη εἴδησι”, γράφει μία νεαρή ἀδελφή ἱεραπόστολος, σάν νά ἐπρόκειτο νά τήν καλέσουν σέ κάποιο πανηγῦρι, ἐνῶ ἐπρόκειτο γιά μία μεγάλη θυσία: “Φεύγω γιά ἕνα λεπροκομεῖο τῆς Ἰαπωνίας. Νά μποροῦσα νά ἐκφράσω τά αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς μου, τή γαλήνη μου καί τή χαρά μου! Δέκα φορές διάβασα τήν ἐπιστολή πού μοῦ ἔφερε τό χαρούμενο μήνυμα. Πῶς θά σηκώσω, ὅμως, μιά τόσο τιμητική κλῆσι! Τί μεγάλη χάρι, νά μέ διαλέξη ὁ Θεός!”».

«(Ὁ ἐπικεφαλῆς τοῦ Διεθνοῦς Ἐρυθροῦ Σταυροῦ στήν Ἐλλάδα, ὁ Σουηδός Στοῦρε Λιννέρ, στό βιβλίο του Ἡ Ὀδύσσειά μου γράφει γιά τό Δίστομο:)

Παντρευθήκαμε στίς 14 Ἰουνίου. Ὁ ὑπεύθυνος τῆς ἑλληνικῆς ἐπιτροπῆς Ἔμιλ Σάντστρομ παρέθεσε γαμήλιο γεῦμα πρός τιμή μας. Ἀργά τό βράδυ μέ πλησίασε καί μέ ἀπομάκρυνε ἀπ’ τά γέλια καί τίς φωνές, πρός μία γωνιά ὅπου θά μπορούσαμε νά μιλήσουμε οἱ δυό μας. Μοῦ ἔδειξε ἕνα τηλεγράφημα τό ὁποῖο μόλις εἶχε λάβει: οἱ Γερμανοί ἔσφαζαν γιά τρεῖς ἡμέρες τόν πληθυσμό τοῦ Διστόμου, στήν περιοχή τῶν Δελφῶν, καί στή συνέχεια πυρπόλησαν τό χωριό. Πιθανοί ἐπιζῶντες εἶχαν ἀνάγκη ἄμεσης βοήθειας. Τό Δίστομο ἦταν μέσα στά ὅρια τῆς περιοχῆς στήν ὁποία, τήν ἐποχή ἐκείνη, ἤμουν ἁρμόδιος νά τροφοδοτῶ μέ τρόφιμα καί φάρμακα. Ἔδωσα μέ τή σειρά μου τό τηλεγράφημα στήν Κλειώ νά τό διαβάση, ἐκείνη ἔγνεψε κι ἔτσι ἀποχωρήσαμε διακριτικά ἀπ’ τή χαρούμενη γιορτή.

Περίπου μία ὥρα ἀργότερα ἤμασθαν καθ’ ὁδόν μέσα στή νύκτα. Ἀπαιτήθηκε ἀνυπόφορα μεγάλο χρονικό διάστημα ἕως ὅτου διασχίσουμε τούς χαλασμένους δρόμους καί τά πολλά μπλόκα γιά νά φθάσουμε, χαράματα πιά, στόν κεντρικό δρόμο πού ὁδηγοῦσε στό Δίστομο. Ἀπ’ τίς ἄκρες τοῦ δρόμου ἀνασηκώνονταν γύπες ἀπό χαμηλό ὕψος, ἀργά καί ἀπρόθυμα, ὅταν μᾶς ἄκουγαν πού πλησιάζαμε. Σέ κάθε δένδρο, κατά μῆκος τοῦ δρόμου καί γιά ἑκατοντάδες μέτρα, κρέμονταν ἀνθρώπινα σώματα, σταθεροποιημένα μέ ξιφολόγχες, κάποια ἀπ’ τά ὁποῖα ἦταν ἀκόμη ζωντανά. Ἧταν οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ πού τιμωρήθηκαν μ’ αὐτό τόν τρόπο: θεωρήθηκαν ὕποπτοι γιά παροχή βοήθειας στούς ἀντάρτες τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἐπιτέθηκαν σέ δύναμι τῶν SS.

Ἡ μυρωδιά ἦταν ἀνυπόφορη. Μέσα στό χωριό σιγόκαιγε ἀκόμη φωτιά στά ἀποκαΐδια τῶν σπιτιῶν. Στό χῶμα κείτονταν διασκορπισμένοι ἑκατοντάδες ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας, ἀπό ὑπερήλικες ὥς νεογέννητα. Σέ πολλές γυναῖκες εἶχαν σχίσει τή μήτρα μέ τήν ξιφολόγχη καί εἶχαν ἀφαιρέσει τά στήθη, ἄλλες κείτονταν στραγγαλισμένες, μέ τά ἐντόσθια τυλιγμένα γύρω ἀπ’ τό λαιμό. Φαινόταν σάν νά μήν εἶχε ἐπιζήσει κανείς.

Μά νά! Ἕνας παπποῦς στήν ἄκρη τοῦ χωριοῦ! Ἀπό θαῦμα εἶχε καταφέρει νά γλυτώση τή σφαγή. Ἦταν σοκαρισμένος ἀπ’ τό τρόμο, μέ ἄδειο βλέμμα, τά λόγια του πλέον μή κατανοητά. Κατεβήκαμε στή μέση τῆς συμφορᾶς καί φωνάζαμε στά ἑλληνικά: “Ἐρυθρός Σταυρός! Ἐρυθρός Σταυρός! Ἤλθαμε νά βοηθήσουμε”.

Ἀπό μακρυά μᾶς πλησίασε διστακτικά μιά γυναῖκα. Μᾶς ἀφηγήθηκε ὅτι ἕνας μικρός ἀριθμός χωρικῶν πρόλαβε νά διαφύγη προτοῦ ξεκινήση ἡ ἐπίθεσι. Μαζί μ’ ἐκείνην ἀρχίσαμε νά τούς ψάχνουμε. Ἀφοῦ ξεκινήσαμε οἱ τρεῖς μας, διαπιστώσαμε ὅτι {ἡ γυναῖκα} εἶχε πυροβοληθῆ στό χέρι. Τή χειρουργήσαμε ἀμέσως μέ χειροῦργο τήν Κλειώ. Ἦταν τό ταξίδι τοῦ μέλιτός μας.

Λίγο καιρό ἀργότερα ἡ ἐπαφή μας μέ τό Δίστομο θ’ ἀποκτοῦσε καί ἕνα ἀξιοσημείωτο ἐπίλογο. Ὅταν τά γερμανικά στρατεύματα κατοχῆς ἀναγκάσθηκαν νά ἐγκαταλείψουν τήν Ἑλλάδα, δέν πῆγαν καί τόσο καλά τά πράγματα, ἀφοῦ μιά γερμανική μονάδα κατάφερε νά περικυκλωθῆ ἀπό ἀντάρτες ἀκριβῶς στήν περιοχή τοῦ Διστόμου. Σκέφθηκα ὅτι αὐτό ἴσως θεωρηθῆ ἀπ’ τούς Ἕλληνες ὡς εὐκαιρία γιά αἱματηρή ἐκδίκησι, πόσο μᾶλλον πού ἡ περιοχή ἐδῶ καί καιρό εἶχε ἀποκοπῆ ἀπό κάθε παροχή βοηθείας σέ τρόφιμα. Ἑτοίμασα, λοιπόν, φορτηγά μέ τά ἀναγκαῖα τρόφιμα, ἔστειλα μήνυμα στό Δίστομο γιά τήν ἄφιξί μας καί ἔτσι βρεθήκαμε στό δρόμο γιά ἐκεῖ, γιά ἄλλη μία φορά, ἡ Κλειώ καί ἐγώ.

Ὅταν φθάσαμε στά ὅρια τοῦ χωριοῦ, μᾶς συνάντησε μία ἐπιτροπή, μέ τόν παπᾶ στή μέση. Ἕνα παλαιῶν ἀρχῶν πατριάρχη, μέ μακρυά κυματιστή λευκή γενειάδα. Δίπλα του στεκόταν ὁ ἀρχηγός τῶν ἀνταρτῶν, μέ πλήρη ἐξάρτησι. Ὁ παπᾶς πῆρε τό λόγο καί μᾶς εὐχαρίστησε ἐκ μέρους ὅλων πού ἤλθαμε μέ τρόφιμα. Μετά πρόσθεσε: “Ἐδῶ εἴμασθε ὅλοι πεινασμένοι, τόσο ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, ὅσο καί οἱ Γερμανοί αἰχμάλωτοι. Τώρα, ἄν ἐμεῖς λιμοκτονοῦμε, εἴμασθε τουλάχιστον στόν τόπο μας. Οἱ Γερμανοί δέν ἔχουν χάσει μόνο τόν πόλεμο, εἶναι ἐπιπλέον καί μακρυά ἀπ’ τήν πατρίδα τους. Δῶστε τους τό φαγητό τό ὁποῖο ἔχετε μαζί σας, ἔχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους”. Σ’ αὐτή του τή φράσι γύρισε ἡ Κλειώ τό βλέμμα της καί μέ κοίταξε. Ὑποψιαζόμουν τί ἤθελε νά μοῦ πῆ μ’ αὐτό τό βλέμμα, ἀλλά δέν ἔβλεπα πλέον καθαρά. Ἁπλά στεκόμουν κι ἔκλαιγα».

«Τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου, ἄλλο σμῆνος ἀεροπλάνων συμπλήρωσε τή καταστροφή. Ὁ ἱερεύς [π. Ἀχίλλειος, στόν πόλεμο τοῦ ᾽40] δέν κρατήθηκε. Τοποθέτησε στόν κόλπο του τή Θεία Κοινωνία καί ξεκίνησε, γιά τά τμήματα τοῦ στρατοῦ πού τόσο σκληρά δοκιμάσθηκαν.

Ὅταν ἔφθασε, δέν βρῆκε κανένα. Ὅλοι εἶχαν ἀποσυρθῆ. Ἕξη μονάχα νεκροί καί τέσσερεις τραυματίες κοίτονταν ἀνάμεσα στούς λάκκους, τούς ὁποίους εἶχαν ἀνοίξει οἱ βόμβες.

Πλησίασε τούς τραυματισμένους μέ ἀγάπη. Οἱ τρεῖς εἶχαν μεγάλα τραύματα. Κοίταξε γύρω του ὁ ἱερεύς μήπως διακρίνει κανένα. Πουθενά, οὔτε ψυχή. Χωρίς καθόλου νά διστάση παίρνει τή μεγάλη ἀπόφασι:

Ἡ ἀγάπη δέν γνωρίζει κανένα φραγμό…

Ἀρχίζει ἀπ’ τό βαρύτερα τραυματισμένο. Τόν σηκώνει μέ προσοχή καί τόν τοποθετεῖ στόν ὦμο του. Ἄναρθρα βογγητά πόνου ἔβγαιναν ἀπ’ τό στόμα τοῦ τραυματία.

Μέ ἀφάνταστο κόπο κι ἀγωνία τόν ἔφερε στό σταθμό πρώτων βοηθειῶν, πού δέν ἦταν εὐτυχῶς πολύ μακρυά ἀπό ἐκεῖ, καί τόν ἀπέθεσε σ’ ἕνα φορεῖο προσεκτικά.

Τέσσερεις φορές ἔκανε τήν ἡρωϊκή αὐτή πορεία, φέρνοντας κάθε φορά καί ἀπό ἕναν. Στήν πέμπτη θά πήγαινε νά θάψη τούς νεκρούς. Τά πόδια του λύγιζαν ἀπ’ τό βάρος. Τά χέρια του ἔτρεμαν. Μά ἡ προσευχή τόν δυνάμωνε…

Στό σταθμό, ὅμως, δέν ὑπῆρχε οὔτε γιατρός, οὔτε νοσοκόμος, οὔτε κἄν ἐπίδεσμοι καί φάρμακα. Οὔτε τότε ἀπελπίσθηκε: αὐθόρμητα ἔβγαλε τό πουκάμισό του, τό ἔσκισε σέ λωρίδες, ἔγδυσε μέ προσοχή τούς τραυματισμένους, γιά νά βρῆ τά τραύματα καί τά ἔδεσε σφικτά, γιά νά σταματήση πρόχειρα τήν αἱμορραγία.

Ἄνοιξαν τά μάτια τους ἐκεῖνοι καί κύτταξαν μ’ εὐγνωμοσύνη τόν ἥρωα-Ἱερέα.

Μετά τή φροντίδα τοῦ σώματος προχώρησε στή ψυχή: Τούς ἐξομολόγησε καί τούς κοινώνησε. Θερμά δάκρυα κύλησαν ἀπ’ τά θολά, πονεμένα μάτια τους. Πέρασε περισσότερη ἀπό μισή ὥρα ἀκόμη, ὅταν ἐπιτέλους κατέφθασε ὁ γιατρός καί οἱ νοσοκόμοι τοῦ σταθμοῦ.

Ὅταν εἶδαν τό ἡρωϊκό ἔργο τοῦ Ἱερέως, κατέβασαν τό κεφάλι ἀπό ντροπή. Τοποθέτησαν ἀμέσως τούς τραυματίες σέ φορεῖα καί τούς μετέφεραν στό νοσοκομεῖο».

«Καλλιέργησε μία χέρσα πλαγιά τῆς Μονῆς καί μέ τή βοήθεια μερικῶν χωρικῶν οἱ ὁποῖοι προσφέρθηκαν, φύτεψε καινούργιο ἀμπέλι μέ τετρακόσια κλήματα. Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Γιαννακάκης καμάρωνε τά κλήματα, τά ὁποῖα μεγάλωναν γρήγορα. Ἕνα πρωΐ, ὅμως, τό ἀμπέλι ἦταν ἀγνώριστο· δέν ὑπῆρχε ἐκεῖ οὔτε ἕνα πράσινο φύλλο, οὔτε βλαστάρι. Τά τρυφερά κλήματα εἶχαν γίνει τή νύκτα τροφή γιά ἕνα κοπάδι ἀπό γίδια. Τό θέαμα ἦταν θλιβερό. Οἱ ἀδελφές δίσταζαν νά τό ποῦν στό Γέροντα, γιά νά μή στενοχωρηθῆ. Ἐκεῖνος, ὅταν τό ἔμαθε ἀπό κάποια προσκυνήτρια, εἶπε μέ ἐλαφρό μειδίαμα: “Ὥστε ἔτσι; Ἄς πᾶμε νά τό δοῦμε”. Καί ξεκίνησε. Πίσω μου σέ ἀρκετή ἀπόστασι ἀκολούθησαν μερικές μοναχές.

Κοίταξε τό κατεστραμμένο ἀμπέλι καί στάθηκε γιά λίγο σιωπηλός. Ἐπιβλήθηκε στή λύπη του καί δέν εἶπε οὔτε λέξι.

—Τί κάνετε, Γέροντα, τόν ρώτησε μία μοναχή στήν ἐπιστροφή.

—Κομποσχοίνι γιά τόν Δ.. Πόσο θά στεναχωρήθηκε πού τοῦ ξέφυγαν τά γίδια! Μήπως τό ἤθελε;

Οἱ ἀδελφές ἔμειναν ἄναυδες. Διδάχθηκαν βαθειά ἀπ’ τήν πραότητα καί τήν ἀνεξικακία τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα. Τήν Κυριακή ὁ βοσκός πῆγε διστακτικά στό Μοναστήρι. Ὁ Γέροντας δέν τοῦ εἶπε τίποτε γιά τό ἀμπέλι. Ἀντίθετα, τοῦ συμπεριφέρθηκε μέ τόση καλωσύνη, πού δέν τοῦ ἄφησε περιθώριο νά ἀπολογηθῆ. “Νά σ’ εὐλογῆ ὁ Θεός. Νά σ’ εὐλογῆ…”, τοῦ ἔλεγε.

Ἠ ἔκφρασι τῆς ἀγάπης τοῦ Γέροντα εἶχε καί συνέχεια. Τίς παραμονές τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἰδίου ἔτους οἱ ἀδελφές ἔγραφαν τίς καθιερωμένες εὐχητήριες κάρτες.

“Γράφετε, γράφετε… στούς ἐπισήμους, στούς εὐεργέτες τῆς Μονῆς, καί καλά κάνετε”, εἶπε. “Ἀξία, ὅμως, ἔχει νά στείλετε μία τέτοια ὡραία κάρτα στό Δ. (τό βοσκό). Θά τή λάβη ἐκεῖνος καί πολύ θά χαρῆ”.

Τό ἀμπέλι μέ τήν εὐχή τοῦ Γέροντα μεγάλωσε πάλι, βλάστησε καί ἀποδίδει μέχρι σήμερα πλούσιους καρπούς».

«Στερημένη πολύ ἦταν τότε ἡ ζωή τους. Στό καλυβάκι, ὅπου ἔμεναν, δέν εἶχαν νερό. Οὔτε λάστιχα ὑπῆρχαν τότε γιά τή μεταφορά τοῦ νεροῦ οὔτε ἄλλες εὐκολίες. Ἔβαζαν, λοιπόν, ἕνα κηπάκο μέ ζαρζαβατικά, χαμηλά ἀπ᾽ τό καλύβι τους στό λάκκο, ὥστε νά ποτίζωνται ἀπ᾽ τό ποτάμι. Κάποιος, λοιπόν, πήγαινε κι ἔκοβε τά κηπευτικά ἄγουρα. Ὁ παπα-Ἰωάσαφ, νέος τότε, πέτυχε αὐτόν πού τά ἔπαιρνε. Ἔτρεξε μιά καί δυό καί εἶπε στό Γέροντά του:

—Γέροντα, εἶδα ποιός τά παίρνει.

—Μή! Μή μοῦ πῆς! Δέν θέλω νά τό ξέρω, τόν ἔκοψε ἀμέσως αὐστηρά ὁ Γέροντας, καί συμπλήρωσε: Δέν θέλω νά ἔχω λογισμό σέ βάρος κανενός! Ὅμως, πρόσεξε. Ἄν τόν ξαναδῆς νά κόβη, κρύψου μή σέ δῆ καί… ντραπῆ!».

«Ἦταν συγκλονιστική ἡ ἀφήγησι, πού μοῦ ἔκανε [ὁ παπα-Παναγῆς Θεοδωρακόπουλος] γιά τό πῶς ἀντιμετώπισε τή μεγάλη δοκιμασία τῆς ζωῆς του ὅταν σέ ἡλικία τριάντα τόσων ἐτῶν, νεοχειροτόνητος ἱερέας, ἔχασε τήν πρεσβυτέρα του καί μέσα στόν ἴδιο χρόνο ὑποχρεώθηκε νά σταθῆ πίσω ἀπό τό φέρετρο τῆς μοναχοκόρης του.

Τελούσαμε —μοῦ ἀφηγεῖτο στήν ταράτσα τοῦ σπιτιοῦ του, πού ξανοιγόταν στόν ἀπέραντο ὁρίζοντα καί νόμιζες πώς καθόσουν σέ φτερούγα ἀεροπλάνου—, τελούσαμε τά μνημόσυνα καί τῶν δύο. Μάνας καί θυγατέρας. Ἦταν Κυριακή πρωΐ, θαμπούλια ἀκόμη καί ἑτοιμαζόμουν γιά τή θεία λειτουργία, ὅταν σέ κάποια στιγμή ἀκούω ἀπό κάτω ἀπό τό διάσελο ἕνα φοβερό μοιρολόι. Ἦταν τό λεφούσι, πού ἀνέβαινε ἀπό τά γύρω χωριά κατά τήν Ἐκκλησία γιά τό μνημόσυνο καί μοιρολογοῦσε γοερά.

Στό ἄκουσμα αὐτοῦ τοῦ θρήνου πιάσθηκε ἡ ἀναπνοή μου. Μοῦ ἦλθε νά δρασκελίσω τά κάγκελα τῆς βεράντας καί νά ἀφεθῶ στούς βράχους. Πισωπάτησα, ὅμως, καί σωριάσθηκα σέ μιά πολυθρόνα. Καί μοῦ ᾽ρθε ἡ σκέψι: “Μωρέ νά τό ᾽μαθε τάχατες ὁ Θεός τό κακό πού μέ βρῆκε; Νά τό ᾽μαθε;”.

Τί κουταμάρες εἶναι αὐτές πού διαλογᾶσαι παπα-Παναγῆ, ἀντιλόγησα. Ἐδῶ τό ᾽μαθε ὅλος ὁ κόσμος καί μοιρολογᾶ καί δέν θά τό ᾽μαθε ὁ Θεός;

Τί παραλογᾶσαι… Ὥστε τό ᾽μαθε ὁ Θεός ξανασκέφθηκα… Τότε ἀφοῦ τό ξέρει ὁ Θεός, ξέρει καί τά μέτρα τά ὁποῖα θά λάβη γιά νά τά βγάλω πέρα. Ἀκοῦς, παπᾶ —φώναξα μέσα μου—, ὁ Θεός τό ξέρει καί εἶπε ὅτι θά τά βγάλης πέρα. Δέν θά βουλιάξης. Αὐτό εἶπε ὁ Θεός. Καί δέν μπορεῖς ἐσύ παπᾶ νά βγάλης ψεύτη τό Θεό. Τ᾽ ἀκοῦς;…

Καί εἶπα: ψεύτη ἐγώ τό Θεό δέν Τόν βγάζω. Ρίχθηκα στό πέλαγος καί μέ τή βοήθειά Του τά ᾽βγαλα πέρα. Διάβηκα τόν καύσωνα τῆς χηρείας μου καί τόν παγετῶνα τῆς μοναξιᾶς μου κρατώντας Τον ἀπό τό χέρι… Καί δέν κιότεψα πουθενά».

Στή γερμανοκατοχή θά ἐκτελοῦσαν στήν Πάρο 150 νέους. Ὁ π. Φιλόθεος Ζερβᾶκος κάλεσε τό Γερμανό Διοικητή στό Μοναστήρι, τόν φιλοξένησε καί στό τέλος διάβασε Παράκλησι ὑπέρ ὑγείας του καί τῶν οἰκείων του. Φεύγοντας ὁ Γερμανός εἶπε: «“Θέλω νά ξεπληρώσω αὐτές τίς περιποιήσεις, τίς ὁποῖες μοῦ κάνατε. Μπορεῖτε, λοιπόν, νά μοῦ ζητήσετε μία χάρι τήν ὁποία θά σᾶς κάνω. Ἀλλά ἡ χάρι αὐτή νά μήν εἶναι ἡ αἴτησι γιά τήν ἀπελευθέρωσι τῶν κρατουμένων. Αὐτοί θά ἐκτελεσθοῦν. Ὁτιδήποτε ἄλλο μοῦ ζητήσετε, θά τό κάνω”. “Πρίν σᾶς ζητήσω ὁτιδήποτε”, εἶπε ὁ πατήρ Ζερβάκος, “θέλω νά μοῦ δώσετε τό λόγο τῆς στρατιωτικής σας τιμῆς ὅτι θά κάνετε αὐτό, τό ὁποῖο θά σᾶς πῶ”. “Ἔχετε τό λόγο τῆς στρατιωτικῆς μου τιμῆς”, ἀπάντησε ὁ Γερμανός. Τού εἶπε τότε ὁ πατήρ Φιλόθεος: “Θέλω νά βάλετε κί ἐμένα ἀνάμεσα στούς 150 καί νά ἐκτελέσετε ἐμένα πρῶτο”.

Ὁ Γερμανός βρέθηκε στό δίλημμα ἤ νά σκοτώση τό Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο ἤ ν᾽ ἀφήση καί τούς ἄλλους, γιατί χωρίς νά τοῦ τό ζητήση ἄμεσα ὁ π. Φιλόθεος, ἔμμεσα αὐτό ζήτησε. Καί εἶχε δεσμευθῆ μέ τό λόγο τῆς στρατιωτικῆς του τιμῆς ὁ Γερμανός. Ἀναγκάσθηκε, λοιπόν, νά ὑπογράψη τήν ἀπόλυσι καί τῶν 150 Παριανῶν».

«Ἄκουσα  ἀπό τό στόμα ἑνός μεγάλου εὐεργέτη τοῦ χριστιανικοῦ ἔργου τό παρακάτω γεγονός: Στήν Κατοχή ὁ π. Λεωνίδας [Παρασκευόπουλος, ὁ μετέπειτα Θεσ/νίκης], ὅπως κάθε μεσημέρι, πήγαινε στό Βυζάντιο, ὅπου λειτουργούσανε τά συσσίτια.

Στό πεζοδρόμιο βρίσκει ἕνα ἑτοιμοθάνατο ἀγοράκι. Ξεψυχοῦσε ἀπό τήν πεῖνα. Τό παίρνει ἀγκαλιά καί τό πηγαίνει στό Βυζάντιο. Ἄρχισε νά τό ταΐζη σιγά-σιγά ὧρες ὁλόκληρες. Αὐτό κράτησε τρεῖς μέρες. Τό παιδί ἄνοιξε τά μάτια του καί κοίταξε γύρω του.

—Θά ἔρχεσαι κάθε μέρα νά τρῶς ἐδῶ. Ἄκουσες τί σοῦ εἶπα;, τοῦ λέει ὁ πατήρ Λεωνίδας.

Πέρασαν μερικές μέρες καί τό παιδάκι γυρίζει καί λέει:

—Ἄδικα μέ ταΐζετε. Δέν εἶμαι Χριστιανός. Εἶμαι Μουσουλμάνος.

—Ἀγόρι μου δέν μ᾽ ἐνδιαφέρει τί εἶσαι. Μέ ἐνδιαφέρει νά σωθῆς.

Πέρασε ὁ πόλεμος καί ὁ νέος πῆγε στή μητέρα του στήν Καβάλα. Τῆς ζήτησε τήν εὐχή της νά βαπτισθῆ Χριστιανός, γιατί ἔνοιωθε Χριστιανός, γιατί ἔζησε τή στοργή καί τήν ἀγάπη τῶν Χριστιανῶν.

Πῆρε τήν εὐχή τῆς μητέρας του, ἔγινε Χριστιανός, παντρεύθηκε μέ μία ὑπέροχη κοπέλλα καί εἶναι σήμερα ὁ κύριος καί ἡ κυρία Γέρου».

«Ὁ ἰατρός Fédor Pétrovitch Haas (1780-1857) ἀφιερώθηκε στήν προσπάθεια νά ἐλαφρώση τίς ταλαιπωρίες τῶν ἐξορίστων, πού ἔπρεπε νά περπατήσουν ὥς τή Σιβηρία. Στήν ἀρχή ἔκανε μία ἀληθινή ἐκστρατεία ἐναντίον τοῦ σιδερένιου λοστοῦ. Καί βγῆκε νικητής: οἱ κατάδικοι μποροῦσαν ν᾽ ἀντικαταστήσουν τό λοστό μέ ἐλαφρότατες ἁλυσίδες τῶν ποδιῶν. Ὁ ἰατρός ἐπέμεινε αὐτές οἱ ἁλυσίδες νά μή ζυγίζουν περισσότερο ἀπό 1.200gr. Μία μέρα, γιά νά τίς δοκιμάση, τίς φόρεσε στά πόδια του, καί ἄρχισε νά περπατᾶ ὧρες ὁλόκληρες πάνω-κάτω στό διαμέρισμά του, ὑπολογίζοντας νά διασχίση ἀπόστασι ἴση μέ τό πρῶτο τμῆμα τῆς Vladimirouka. Γιατί ἤθελε νά βεβαιωθῆ ὁ ἴδιος ἄν οἱ κατάδικοι θά μποροῦσαν νά τίς σηκώνουν σέ τόσο διάστημα. Καθώς ἔκανε αὐτή τή δοκιμή, φθάνει στό σπίτι τοῦ ἰατροῦ ὁ Διοικητής τῆς Μόσχας Séniavine. Ἔκπληκτος τόν βλέπει νά πηγαινοέρχεται στό διαμέρισμά του μέ ἁλυσοδεμένα πόδια… Σέ λίγο ἕνα ἐργαστήριο ἐγκαταστάθηκε πλάι στή φυλακή ὅπου ἔμεναν οἱ περαστικοί κατάδικοι. Ἐκεῖ τούς ἔβγαλαν τίς χειροπέδες καί τούς ἔβαζαν τίς καινούργιες ἁλυσίδες —τίς “ἁλυσίδες τοῦ Haas”, ὅπως τίς ἔλεγαν. Ὁ ἰατρός ἐπιστατοῦσε ὁ ἴδιος τήν ἀλλαγή. Οἱ κατάδικοι τόν εὐχαριστοῦσαν μέ δάκρυα στά μάτια».

«Ἕνας γιατρός μπαίνει βιαστικός στό νοσοκομεῖο, ἀφοῦ τόν κάλεσαν γιά μιά ἐπείγουσα χειρουργική ἐπέμβασι.

Ἀπάντησε τό συντομότερο δυνατόν, ἄλλαξε ροῦχα καί πῆγε κατ’ εὐθεῖαν στήν αἴθουσα τοῦ χειρουργείου.

Πηγαίνοντας πρός τό χειρουργεῖο βρῆκε τόν πατέρα τοῦ παιδιοῦ τό ὁποῖο θά χειρουργοῦσε στήν αἴθουσα ἀναμονῆς.

Ἐκεῖνος, μόλις εἶδε τό γιατρό, τοῦ φώναξε:

—Γιατί ἔκανες τόση ὥρα νά ἔλθης; Δέν ξέρεις, ὅτι ἡ ζωή τοῦ γυιοῦ μου εἶναι σέ κίνδυνο; Δέν ἔχεις καμμία αἴσθησι εὐθύνης;

Ὁ γιατρός χαμογέλασε καί εἶπε:

—Συγγνώμη, πού δέν ἤμουν στό νοσοκομεῖο, ἀλλά ἦλθα ὅσο μποροῦσα πιό γρήγορα ἀμέσως ὅταν μέ κάλεσαν. Καί τώρα ἠρεμῆσθε γιά νά κάνω καί ἐγώ τή δουλειά μου.

—Νά ἠρεμήσω; Ἄν ἦταν ὁ γυιός σας τώρα σ’ ἐκεῖνο τό δωμάτιο, θά ἠρεμούσατε; Ἄν ὁ γυιός σας πέθαινε τώρα, τί θά κάνατε;, εἶπε ὁ πατέρας ὀργισμένος.

Ὁ γιατρός χαμογέλασε πάλι καί εἶπε:

—Θά σᾶς ἔλεγα, ὅτι ἀπ’ τή σκόνη ἐρχόμασθε καί στή σκόνη καταλήγουμε. Εὐλογημένο νά εἶναι τό ὄνομα τοῦ Κυρίου. Προσευχηθῆτε καί θά κάνουμε τό καλύτερο μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

—Νά δίνουμε συμβουλές, ὅταν δέν μᾶς ἀφορᾶ κάτι, εἶναι εὔκολο…, μουρμούρισε ὁ πατέρας.

Τό χειρουργεῖο πῆρε κάποιες ὧρες. Μετά ἀπό αὐτό, ὁ γιατρός βγῆκε χαρούμενος.

—Δόξα τῷ Θεῷ, ὁ γυιός σας σώθηκε.

Καί χωρίς νά περιμένη ἀπάντησι ἀπ’ τόν πατέρα, συνέχισε νά περπατάη στό διάδρομο.

—Ἄν ἔχετε κάποια ἐρώτησι, ρωτῆστε τή νοσοκόμα.

—Γιατί εἶναι τόσο ἀλαζόνας; Δέν μποροῦσε νά περιμένη λίγα λεπτά, γιά νά τόν ρωτήσω γιά τήν κατάστασι τοῦ γυιοῦ μου;, ρώτησε τή νοσοκόμα λίγα λεπτά ἀφότου ἔφυγε ὁ γιατρός.

Ἡ νοσοκόμα ἀπάντησε μέ δάκρυα στά μάτια:

—Ὁ γυιός του πέθανε χθές σέ αὐτοκινητιστικό δυστύχημα. Ὅταν τόν καλέσαμε γιά τό γυιό σας, ἦταν στήν κηδεία, καί τώρα πού σώθηκε ὁ γυιός σας ἔφυγε τρέχοντας γιά νά ὁλοκληρωθῆ ἡ κηδεία!!».

«Θά τελειώσω μέ τήν ἀφήγησι ἑνός συγκλονιστικοῦ περιστατικοῦ. Τό ἔχω ἀναφέρει καί παλαιότερα σέ ἄλλη μου ὁμιλία καί ἀπό ἄλλη ἀφορμή. Ἀλλά θά τό ἐπαναλάβω, διότι σήμερα εἶναι πολύ ἐπίκαιρο. Τή γνῶσι αὐτοῦ τοῦ περιστατικοῦ τήν ὀφείλω στόν εὐλαβέστατο Ἱερέα π. Θησέα Κυπριώτη, Ἐφημέριο τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἀναπήρων στά Ν. Λιόσια. Πιστεύω ὅτι πολλοί θά τόν γνωρίζετε. Ὁ Ἱερέας αὐτός, λόγῳ βαρυτάτου ἀτυχήματος, νοσηλεύθηκε πάνω ἀπό ἕνα χρόνο στό Νοσοκομεῖο τοῦ “Ἐρυθροῦ Σταυροῦ” πρίν ἀπό 25 χρόνια περίπου. Ὅταν, τελικά, συνῆλθε κάπως —μερική ἀναπηρία τοῦ ἔμεινε διά βίου— καί μποροῦσε νά λειτουργῆ, δέν ἐπανῆλθε στήν προηγούμενη ἐνορία του στήν Κέρκυρα, ἀλλά ἀποφάσισε νά μείνη ὁριστικά κοντά στούς φίλους καί “συναδέλφους” του, τούς ἀναπήρους. Ὅταν, λοιπόν, ὁ π. Θησέας νοσηλευόταν, στόν ἴδιο θάλαμο μέ αὐτόν ὑπῆρχαν καί ἄλλοι ἐννιά ἀσθενεῖς. Ἕνας ἀπ᾽ αὐτούς ἦταν ὄχι ἁπλά δύστροπος, ἀλλά “θηρίο”. Βρισιές, φωνές, θυμοί, ἐκρήξεις, ἦταν τό καθημερινό “πρόγραμμα” τοῦ θαλάμου. Τοῦ ἔφταιγαν ὅλοι καί ὅλα καί “τά ἔβαζε” μέ ὅλους καί μέ ὅλα. Οἱ ἄλλοι ἀσθενεῖς δυσφοροῦσαν καί ἀγανακτοῦσαν καί πολλές φορές εἶχαν σκεφθῆ νά τόν κτυπήσουν. Τό Νοσοκομεῖο τοῦ “Ἐρυθροῦ Σταυροῦ” τότε κατακλυζόταν ἀπό ἀφιερωμένες ἀδελφές νοσοκόμες. Μία ἀπ᾽ αὐτές μπαίνει, κάποια μέρα, στό θάλαμο, πλησιάζει αὐτό τόν ἀσθενῆ καί τοῦ λέει: “Ἐπειδή πρόκειται νά κάνετε κάποια ἐξέτασι, πρέπει προηγουμένως νά φάτε αὐτό τό γιαούρτι”. (Προφανῶς, λόγῳ τοῦ δύστροπου καί ἀντιδραστικοῦ χαρακτῆρα του, ἀπέφευγαν τή λέξι φάρμακο καί, ἐπί τό εὐφημότερο, ὀνόμασαν… “γιαούρτι” τό βαριοῦχο πολτό, ἤ κάποια ἄλλη οὐσία). Αὐτός ἀρνεῖται, βρίζει, καί διώχνει σκαιότατα τήν ἀδελφή. Ἔρχεται ἡ προϊσταμένη. Προσπαθεῖ νά τόν πείση. Καθαρή ματαιοπονία.  Εἰσπράττει καί αὐτή ἀρκετό ὑβρεολόγιο καί φεύγει. Καλεῖ στό γραφεῖο της (ἡ Προϊσταμένη) μία νεαρότατη ἀδελφή, ἡ ὁποία εἶχε εἰδικό τάλαντο νά μεταχειρίζεται τούς δύσκολους. Τῆς μιλᾶ γι᾽ αὐτό τόν ἀσθενῆ καί τῆς ἀναθέτει νά τόν ἀναλάβη, ἐλπίζοντας ὅτι ἴσως αὐτή τόν “καταφέρη”. Ἡ νεαρή ἀδελφή, μέ ἕνα ἀγγελικό πρόσωπο, πλησιάζει τόν ἀσθενῆ καί τοῦ λέει μέ πηγαία γλυκύτητα καί καλωσύνη, μέ γλῶσσα μελιστάλακτη: “Σᾶς παρακαλῶ πολύ, πάρα πολύ, νά φᾶτε αὐτό τό γιαούρτι, διότι εἶναι ἀναγκαῖο γιά τήν ἐξέτασι”. Αὐτός ἐκνευρισμένος ἀπό τήν τόση ἐπιμονή τῶν ἀδελφῶν, τή βρίζει περισσότερο καί μέ ἐντονότερη φωνή ἀπ᾽ ὅ,τι τίς προηγούμενες. Αὐτή ἤρεμη καί ἀτάραχη συνεχίζει τίς παρακλήσεις. Ὁ ἀσθενής ἐξαγριώνεται ἀκόμη περισσότερο. Ἡ ἀδελφή δέν φεύγει. Μέ πολλή γλυκύτητα καί καλωσύνη ἐξακολουθεῖ νά παρακαλῆ. Σέ μία στιγμή ἐπιχειρεῖ τήν τελική “ἐπίθεσι”: “Ἐλᾶτε τώρα, κάντε μου τή χάρι, σᾶς παρακαλῶ πολύ, πάρα πολύ, κάντε μου τή χάρι, ἀνοῖξτε τό στόμα σας καί πάρτε τήν πρώτη κουταλιά”. Τότε αὐτός, ἔξαλλος καί βράζοντας ἀπό θυμό, ἁρπάζει ἀπ᾽ τά χέρια της τόν “κεσσέ” καί τῆς τόν φέρνει στό πρόσωπο. Ἡ ἀδελφή χωρίς νά πῆ λέξι, χωρίς κἄν νά σκυθρωπάση, φεύγει. Μετά ἀπό λίγα λεπτά, ἀφοῦ πλύθηκε καί καθαρίσθηκε, ἐπανέρχεται μέ ἄλλο “κεσσέ”. Ἠρεμότατη, χαμογελαστή, πλήρης γλυκύτητος, ἀποτείνεται πάλι στόν ἄρρωστο: “Ἐσύ ἔκανες αὐτό τό ὁποῖο ἤθελες. Ἔκανες τό δικό σου. Τώρα δέν θά κάνης τή δική μου χάρι; Δέν θά φᾶς τό γιαουρτάκι σου; Θά μοῦ κάνης τή χάρι, δέν εἶναι ἔτσι; Τό βλέπω ὅτι θά μοῦ τήν κάνης. Εἶμαι βέβαιη ὅτι δέν θά μοῦ ἀρνηθῆς. Ξέρω, δέν εἶσαι κακός. Ἕλα, λοιπόν, κάνε μου τή χάρι. Ἄνοιξε τό στόμα σου”. Ὅλοι οἱ ἀσθενεῖς τοῦ θαλάμου εἶχαν μείνει ἔκθαμβοι, ἐμβρόντητοι, ἐκστατικοί. Ἀλλά καί τό “θηρίο” ὑπέκυψε. Δαμάσθηκε! Συγκλονισμένος καί κατάπληκτος ὁ ἀσθενής, μέ ἔκδηλη ταραχή καί μέ δάκρυα στά μάτια, ἀτενίζει τήν ἀδελφή καί κραυγάζει μέ “σπασμένη” φωνή: “Τί εἶσαι ἐσύ, παιδί μου; Εἶσαι ἄνθρωπος ἐσύ; Λέγε μου, εἶσαι ἄνθρωπος ἤ κάτι ἄλλο;…”. Ἀπό τή στιγμή ἐκείνη τά πάντα ἀλλοιώθηκαν στήν ψυχή τοῦ “θηρίου”. Ἡ ζωή του μεταβλήθηκε τελείως. Ἔγινε ἄλλος ἄνθρωπος. Ἔγινε ἀρνί τοῦ Θεοῦ… Καί ρωτῶ: Ποιά κρατική Δεοντολογία καί Καθηκοντολογία, ποιός ὑπαλληλικός Κώδικας μπορεῖ νά διδάξη καί νά ἐμπνεύση αὐτούς τούς ἡρωϊσμούς —μιλῶ γιά τήν ἀδελφή νοσοκόμο—, αὐτό τό ἄφθαστο ψυχικό μεγαλεῖο, αὐτή τήν ὑπεράνθρωπη δύναμι, αὐτή τήν ἀγγελική συμπεριφορά; Ἰδού σέ τί πλεονεκτεῖ ἡ Ἐκκλησία καί σέ τί μειονεκτεῖ τό Κράτος. Θά μπορέσουν ποτέ οἱ πολιτικοί μας νά τό καταλάβουν;…».

Ἐπιστολή Ρωσίδας στόν π. Παρθένιο τοῦ Κελλιοῦ Ἅγιος Νικόλαος Μπουραζέρη: «Δεχθεῖτε, ἅγιοι πατέρες, καί ἀπό μένα τήν πτωχή αὐτά τά λίγα χρήματα. Ἄκουσα πώς κτίζετε ἐκκλησία στό Κελλί καί ζητᾶτε βοήθεια. Στενοχωρήθηκα πού δέν ἔχω νά σᾶς στείλω κι ἐγώ κάτι, γι᾽ αὐτό ἔκοψα τίς κοτσίδες τῶν μαλλιῶν μου, τίς πούλησα στίς μεγάλες ἀρχόντισσες, πού τά μαλλιά τους τά ἔχουν κομμένα καί βάζουν ξένα στίς δεξιώσεις. Δεχθῆτε, λοιπόν, καί ἀπό ἐμένα τό μικρό ὀβολό μου…».

«π. Παΐσιος: “Μερικές φορές μέ σκοτώνουν οἱ καημένοι οἱ λαϊκοί μέ τό φιλότιμό τους. Μοῦ ἔγραφε προχθές μιά χήρα γυναικούλα, πάμπτωχη μέ τρία παιδιά: ‘Ὁ Θεός νά μέ συγχωρήση, ἅγιε πάτερ Παΐσιε. Εἶμαι χήρα, πτωχή, μέ τρία παιδιά μικρά. Ξενοδουλεύω ὀκτώ ὧρες γιά νά ζήσουμε. Ὀκτώ ὧρες ἀσχολοῦμαι μέ τά παιδιά καί ξεκουράζομαι καί μόνο ἄλλες ὀκτώ ὧρες προσεύχομαι. Δέν ἔχω περισσότερο χρόνο. Ὁ Θεός νά μέ συγχωρήση τήν ἀμελῆ καί ἀνάξια’. Ἀκοῦς ἐκεῖ εὐλογημένε; Μόνο ὀκτώ ὧρες προσεύχεται καί τήν ἐλέγχει ἡ ἀγαθή της συνείδησι! Καί ὕστερα ἐμεῖς οἱ χαμένοι οἱ καλόγεροι ἔχουμε λογισμούς… Κύριε ἐλέησον!”».

«Ἦταν τό καλοκαίρι τοῦ 1974. Τά τουρκικά στρατεύματα εἰσβάλλουν στήν Κύπρο. Καί σκορποῦν τό θάνατο. Στήν Μόρφου συμβαίνει ἕνα συνταρακτικό γεγονός. Τοῦρκοι στρατιῶτες συλλαμβάνουν 15 χριστιανούς. Τούς φέρνουν στήν αὐλή τοῦ σπιτιοῦ ἑνός Ἑλληνοκυπρίου δασκάλου. Καί τούς καταδικάζουν σέ θάνατο. Ἑτοιμάζουν τά ὅπλα. Καί στρέφουν τούς αἰχμαλώτους (ἄνδρες, γυναῖκες, μικρά παιδιά) στόν τοῖχο. Θρῆνος, κλαυθμός, ὀδυρμός. Τραγικές στιγμές γιά τούς μελλοθάνατους. Περιμένουν μέσα σέ κλίμα φόβου καί ἀγωνίας τόν Τοῦρκο ἀξιωματικό νά ἔλθη νά διατάξη τό “πῦρ”.

Στρέφουν τότε τό νοῦ τους καί τήν καρδιά τους στήν Ἐλπίδα τῶν Ἀπελπισμένων, καί προσεύχονται ὄλοι τους θερμά γιά τό τελευταῖο τους ταξίδι· καί ἰδιαίτερα ἕνας δάσκαλος. “Θεέ μου, συγχώρησέ μας καί δέξου μας κοντά Σου. Μνήσθητι ἡμῶν, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου”. Ὁ Τοῦρκος ἀξιωματικός ἔρχεται. Κοιτάζει τούς στρατιῶτες του μέ τά ὅπλα· κοιτάζει βλοσυρός καί τούς μελλοθάνατους. Ρίχνει μία ματιά πρός τά πάνω. Μία κληματαριά ἁπλώνεται καί σκεπάζει τήν αὐλή. Ζητάει ἕνα τσαμπί σταφύλι. Γιά νά παρατείνη ἔτσι σκόπιμα τήν ἀγωνία τῶν αἰχμαλώτων. Παίρνει τό τσαμπί. Μά ἐνῶ ἑτοιμάζεται νά τό φάη, ἀκούγεται δυνατή ἡ φωνή τοῦ δασκάλου:

—Μήν τό φᾶς! Προχθές τό ράντισα μέ φάρμακα. Εἶναι ἰσχυρό δηλητήριο! Θά πεθάνης!

Ὁ ἀξιωματικός μένει ἄναυδος. Καί γεμάτος κατάπληξι ρωτάει:

—Καλά. Ἀφοῦ τό ξέρεις, ὅτι σέ λίγο θά δώσω διαταγή νά σᾶς σκοτώσουν, γιατί δέν μέ ἄφησες νά τό φάω καί ἔτσι νά μέ ἐκδικηθῆς;

Τοῦ ἀπάντησε ὁ δάσκαλος, μέ εἰρήνη καί γαλήνη:

—Εἶμαι χριστιανός. Καί τώρα πρόκειται νά φύγω ἀπό τόν κόσμο αὐτό καί νά παρουσιασθῶ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Δέν θά ἤθελα νά βαρύνω τήν ψυχή μου μέ ἁμαρτία τόσο βαριά.

Ὁ Τοῦρκος ἀξιωματικός συγκλονίζεται γιά μία ἀκόμα φορά. Στρέφεται καί λέει στούς στρατιῶτες του:

—Ἅν ἔβρισκα ἕναν τέτοιο Τοῦρκο, θά ἔδινα καί τή ζωή μου ἀκόμα! Μαζέψτε τά ὅπλα καί ἀφῆστε τους ἐλεύθερους ὅλους!».

«Ἀναφέρεται στό βίο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ γιά τόν πατέρα του πού ἦταν μέλος τοῦ Ἀνακτοσυμβουλίου, ὅτι εἶχε τόση καλλιέργεια τῆς νοερᾶς προσευχῆς, τόσο καλλιεργοῦσε τή θεωρία, ὥστε πολλές φορές κατά τή διάρκεια τῶν συνεδριῶν τοῦ Ἀνακτοσυμβουλίου, “ἡρπάζετο” ὁ νοῦς του, θά λέγαμε μέ τή δική μας γλῶσσα ἀφαιρεῖτο καί δέν παρακαλουθοῦσε τά λεγόμενα. Καί ἔλεγε: “Γιά πέστε το πάλι· δέν τό πρόσεξα· τί ἦταν αὐτό;” Καί ἔλεγε ὁ αὐτοκράτορας, ὁ Ἀνδρόνικος ὁ Β´: “Ἄ, λέει, τό μακάριο! Ὁ νοῦς του τώρα ἦταν ἁρπαγμένος στά ὑψηλά· ἦταν κοντά στό Θεό ὁ νοῦς του”.

Κάποτε πῆγαν μία παρέα σέ κάποιο ἀσκητή πού ἦταν στό ἀπέναντι βουνό ἀπό τήν ἀκτή καί χρησιμοποίησαν μιά βαρκούλα. Καί μέσα στή βάρκα λένε: “Ἄχ”, λέει, “δέν πήραμε κάτι νά πᾶμε, ἕνα πεσκέσι, στόν ἀσκητή νά πάρουμε εὐλογία”. Καί τούς λέει ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου: “Ἄ”, λέει, “κάτι θά τοῦ πᾶμε”. Καί ἔβαλε τό χέρι του μέσα στή θάλασσα, λέει, καί ἔπιασε ἕνα ψάρι μεγάλο. Καί τοῦ πῆγαν αὐτό πεσκέσι. Δηλαδή ἔκανε θαῦμα.

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἦταν οἰκογενειάρχης, εἶχε γυναῖκα, εἶχε παιδιά καί ἦταν καί ἀνώτατος ὑπάλληλος τῶν ἀνακτόρων. Ἦταν μέλος τοῦ Ἀνακτοσυμβουλίου. Καί καλλιεργοῦσε τή θεωρία, καλλιεργοῦσε τή νοερά προσευχή ἀκόμη καί τίς ὧρες ἐκεῖνες.

Βέβαια, ἐπαναλαμβάνω, δέν εἴμασθε ἐμεῖς στά μέτρα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, κατά τό δυνατόν, ὅμως, ἄς κάνουμε κάποια προσπάθεια, λιγάκι παραπάνω ἀπό ἐκεῖ πού εἴμασθε νά ἀνεβοῦμε, νά μή μένουμε ἔτσι μοιρολατρικά στά χαμηλά: “αὐτοί εἴμαστε· δέν μποροῦμε νά κάνουμε περισσότερα”. Νά ἀσκοῦμε κάποια πίεσι στόν ἑαυτούλη μας».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἁπλοί ἄνθρωποι, Στύλοι τῆς Ἐκκλησίας

ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

ΑΘΗΝΑ 2012

τηλ. ἐπικοινωνίας & παραγγελειών

6978461846 – 2108220542

http://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/ (Ὧρες Ἐξομολόγησης)

http://www.truthtarget.gr (Ὧρες Εξομολόγησης)

TRUTH TARGET

button_ask_a_question

Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΕΝΟΣ 42ΧΡΟΝΟΥ ΑΘΕΟΥ – ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΜΙΛΗΣΑΤΕ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ; – ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΚΑΛΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

be7941e4-387a-4a03-9b29-41a6d1e1a8fb

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Ἀναφέρει ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:

«Πρίν ἀπό χρόνια, ὅταν ἤμουν ἐφημέριος στόν ἱερό Ναό τοῦ ἁγίου Βασιλείου Πειραιῶς, μέ κάλεσαν νά ἐξομολογήσω ἐκτάκτως, κατόπιν δικῆς του ἐπιθυμίας, ἕνα νέο ἄνδρα, 42 ἐτῶν, τοῦ ὁποίου τ’ ὄνομα, ἦταν Ξενοφῶν.

Ὄταν πῆγα, ἦταν σέ κακή κατάστασι. Ὁ καρκῖνος μέ τίς ραγδαῖες μεταστάσεις τόν εἶχε προσβάλει καί στό κεφάλι. Οἱ μέρες του μετρημένες. Ἦταν μόνος στό θάλαμο, τό διπλανό κρεββάτι ἦταν ἄδειο, κι ἔτσι βρεθήκαμε μόνοι μας. Καί μοῦ εἶπε τά ἑξῆς, γιά τό πῶς πίστευσε, ἀφοῦ ὑπῆρξε, ὅπως τό τόνισε, “σκληρός ἄθεος” κι ἄπιστος.

—Ἦλθα ἐδῶ πρίν ἀπό 35 περίπου μέρες, σ᾽ αὐτό τό δωμάτιο τῶν δύο κλινῶν. Δίπλα μου ἦταν ἤδη κάποιος ἄλλος ἄρρωστος, μεγάλος στήν ἡλικία, 80 περίπου ἐτῶν. Αὐτός ὁ ἄρρωστος, πάτερ μου, παρά τούς φοβερούς πόνους τούς ὁποίους εἶχε στά κόκκαλα —ἐκεῖ τόν εἶχε προσβάλει ὁ καρκῖνος— συνεχῶς ἀναφωνοῦσε “Δόξα Σοι, ὁ Θεός! Δόξα Σοι, ὁ Θεός!…”. Στή συνέχεια ἔλεγε καί πολλές ἄλλες προσευχές, τίς ὁποῖες ἐγώ ὁ ἀνεκκλησίαστος κι ἄθεος τίς ἄκουγα γιά πρώτη φορά. Καί, ὅμως, πολλές φορές μετά ἀπ’ τίς προσευχές του ἠρεμοῦσε —κι ἐγώ δέν ξέρω μέ ποιό τρόπο— καί τόν ἔπαιρνε γλυκύτατος ὕπνος. Ὕστερα ἀπό δυό-τρεῖς ὧρες ξυπνοῦσε ἀπ’ τούς ἀφόρητους πόνους, γιά νά ξαναρχίση καί πάλι: “Ὦ Χριστέ μου, Σ’ εὐχαριστῶ! Δόξα στ’ ὄνομά Σου!… Δόξα Σοι, ὁ Θεός!… Δόξα Σοι, ὁ Θεός!…”.

Ἐγώ μούγκριζα ἀπ’ τούς πόνους, κι αὐτός ὁ συνασθενής μου, μέ τούς ἀφόρητους πόνους, δοξολογοῦσε τό Θεό. Ἐγώ βλασφημοῦσα τό Χριστό καί τήν Παναγία, κι αὐτός μακάριζε τό Θεό, Τόν εὐχαριστοῦσε γιά τόν καρκῖνο τόν ὁποῖο τοῦ ἔδωσε καί τούς πόνους τούς ὁποίους εἶχε. Τότε ἐγώ ἀγανακτοῦσα ὄχι μόνο ἀπ’ τούς φρικτούς πόνους τούς ὁποίους εἶχα, ἀλλά καί γιατί ἔβλεπα αὐτόν, τό συνασθενῆ μου, νά δοξολογῆ συνεχῶς τό Θεό. Αὐτός ἔπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα “τή Θεία Μεταλαβιά” κι ἐγώ ὁ ἄθλιος ξερνοῦσα ἀπό ἀηδία.

—Σκάσε, ἐπιτέλους. Σκάσε ἐπιτέλους νά λές συνεχῶς “Δόξα Σοι, ὁ Θεός”! Δέν βλέπεις πώς Αὐτός ὁ Θεός, Τόν ὁποῖο ἐσύ δοξολογεῖς, Αὐτός μᾶς βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός εἶναι αὐτός; Δέν ὑπάρχει. Ὄχι! Δέν ὑπάρχει…

Κι αὐτός μέ γλυκύτητα ἀπαντοῦσε:

—Ὑπάρχει, παιδί μου, ὑπάρχει καί εἶναι στοργικός Πατέρας, διότι μέ τήν ἀρρώστια καί τούς πόνους μᾶς καθαρίζει ἀπ’ τίς πολλές μας ἁμαρτίες. Ὅπως ἄν ἤσουν ἀπασχολημένος μέ καμμιά σκληρή δουλειά, ὅπου τά ροῦχα σου καί τό σῶμα σου θά βρωμοῦσαν κυριολεκτικῶς, θά χρειαζόσουν μιά σκληρή βούρτσα γιά νά καθαρισθῆς καλά, κι ἐσύ καί τό σῶμα σου καί τά ροῦχα σου, κατά τόν ἴδιο τρόπο κι ὁ Θεός χρησιμοποιεῖ τήν ἀρρώστια σάν εὐεργετικό καθαρισμό τῆς ψυχῆς, γιά νά τήν προετοιμάση γιά τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Οἱ ἀπαντήσεις του μ’ ἐκνεύριζαν ἀκόμη περισσότερο καί βλασφημοῦσα θεούς καί δαίμονες. Δυστυχῶς οἱ ἀντιδράσεις μου ἦταν ἀρνητικές, μέ τό νά φωνάζω:

—Δέν ὑπάρχει Θεός… Δέν πιστεύω σέ τίποτε… Οὔτε στό Θεό οὔτε σ᾽ αὐτά τά “κολοκύθια” τά ὁποῖα μοῦ λές περί Βασιλείας τοῦ Θεοῦ σου…

Θυμᾶμαι τίς τελευταῖες του λέξεις:

—Περίμενε καί θά δῆς μέ τά μάτια σου πώς χωρίζεται ἡ ψυχή ἀπ’ τό σῶμα ἑνός χριστιανοῦ πού πιστεύει. Εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀλλά τό ἔλεός Του θά μέ σώση. Περίμενε, θά δῆς καί θά πιστεύσης!!!

Καί ἡ μέρα αὐτή ἔφθασε. Ἀπ’ τό νοσοκομεῖο θέλησαν νά βάλουν ἕνα “παραβάν”, ὅπως ἦταν καθῆκον τους, ἀλλά ἐγώ διαμαρτυρήθηκα. Τούς εἶπα:

—Ὄχι, γιατί θέλω νά δῶ πῶς αὐτός ὁ γέρος θά πεθάνη!!!

Τόν ἔβλεπα, λοιπόν, νά δοξολογῆ συνεχῶς τό Θεό. Πότε ἔλεγε κάποια “Χαῖρε” γιά τήν Παναγία, τά ὁποῖα ἀργότερα ἔμαθα ὅτι λέγονται “Χαιρετισμοί”. Κατόπιν σιγοέψαλλε τό “Θεοτόκε Παρθένε”, τό “Ἀπό τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν…”, τό “Ἄξιόν ἐστι”, κάνοντας συγχρόνως καί πολλές φορές τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ.

Σήκωσε κάποια στιγμή τά χέρια του καί εἶπε: “Καλῶς τόν Ἄγγελό μου! Σ’ εὐχαριστῶ, πού ἦλθες μέ τόση λαμπρά συνοδεία νά παραλάβης τήν ψυχή μου. Σ’ εὐχαριστῶ!… Σ’ εὐχαριστῶ!…”. Ἀνασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τά χέρια του ψηλά, ἔκανε τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, σταύρωσε τά χεράκια του στό στῆθος του καί κοιμήθηκε!!!

Ξαφνικά τό δωμάτιο πλημμύρισε ἀπό φῶς, λές καί μπῆκαν μέσα δέκα ἥλιοι καί περισσότεροι· τόσο πολύ φωτίσθηκε τό δωμάτιο! Ναί, ἐγώ ὁ ἄπιστος, ὁ ἄθεος, ὁ ὑλιστής, ὁ “ξιπασμένος”, ὁμολογῶ ὅτι ὄχι μόνο ἔλαμψε τό δωμάτιο ἀλλά καί μιά ὡραιοτάτη μυρωδιά ἁπλώθηκε σ᾽ αὐτό, ἀκόμη καί σ᾽ ὁλόκληρο τό διάδρομο, καί, μάλιστα, ὅσοι ἦταν ξυπνητοί καί μποροῦσαν, ἔτρεχαν ἐδῶ κι ἐκεῖ, γιά νά διαπιστώσουν ἀπό ποῦ ἐρχόταν ἡ παράξενη αὐτή μυρωδιά.

Ἔτσι, πάτερ μου, πίστευσα, γι’ αὐτό καί φώναξα γιά Ἐξομολόγο ὕστερα ἀπό τρεῖς μέρες. Τήν ἄλλη μέρα, ὅμως, τά ᾽βαλα μέ τούς δικούς μου, τή μάνα μου καί τόν πατέρα μου, ὕστερα μέ τά δυό μεγαλύτερα ἀδέλφια μου, μέ τή γυναῖκα μου, μέ τούς συγγενεῖς καί τούς φίλους, καί τούς φώναζα καί τούς ἔλεγα:

—Γιατί δέν μοῦ μιλήσατε ποτέ γιά τό Θεό, τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους; Γιατί δέν μέ ὁδηγήσατε ποτέ στήν Ἐκκλησία; Γιατί δέν μοῦ εἴπατε ὅτι ὑπάρχει Θεός καί ὑπάρχει καί θάνατος καί κάποτε αὐτή ἡ ψυχή θά χωρισθῆ ἀπ’ τό σῶμα γιά νά δώση τό λόγο της; Γιατί μέ σπρώξατε μέ τή συμπεριφορά σας στήν ἀθεΐα καί στό μαρξισμό; Ἐσεῖς μέ μάθατε νά βλασφημῶ, νά κλέβω, ν’ ἀπατῶ, νά πορνεύω… Ἐσεῖς μέ μάθατε νά εἶμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος καί κακός. Γιατί δέν μοῦ διδάξατε τήν ἀρετή; Γιατί δέν μοῦ διδάξατε τήν ἀγάπη; Γιατί δέν μοῦ μιλήσατε ποτέ γιά τό Χριστό; Γιατί;… Ἀπ’ αὐτή τή στιγμή μέχρι πού νά πεθάνω, θά μοῦ μιλᾶτε μόνο γιά τό Θεό, τό Χριστό, τήν Παναγία, τούς Ἀγγέλους, τούς Ἁγίους. Γιά τίποτε ἄλλο.

Ἔρχονταν οἱ δικοί μου, οἱ συγγενεῖς, φίλοι, γνωστοί, καί τούς ρωτοῦσα τόν καθένα χωριστά ἤ ὅλους μαζί:

—Ἔχετε νά μοῦ πῆτε κάτι σημαντικό γιά τό Θεό; Διότι Αὐτόν θά συναντήσω! Λέγετε. Ἄν δέν ξέρετε, νά μάθετε. Οἱ μέρες περνᾶνε κι ἐγώ θά φύγω.

Καί σ’ ἕνα-δυό ἐπισκέπτες:

—Ἄν δέν ξέρης ἤ ἄν δέν πιστεύης, νά φύγης!…

Τώρα πιστεύω μέ ὅλη μου τήν καρδιά, καί θέλω νά ἐξομολογηθῶ ὅλες τίς ἁμαρτίες μου ἀπό μικρό παιδί…”».

Ἔφυγε μετανοημένος.

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ὁ Ἥχος τῶν Θεϊκῶν Βημάτων

Ἀπό τίς παρυφές τῆς πλάνης στό Χριστό

Μεταστροφές 4

ἐκδ. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

τηλ. 2108220542

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

VIDEO – Ο Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ (+1991) ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΑΚΥΡΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Lake Schrecksee - Bavarian Alps, Germany by Stefan Hefele

Ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης μιλάει για τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη

που έλεγε ότι όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος

8987_630860223703990_7429195686076637249_n

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας (+1991)

Δείτε επίσης:

https://workersectingreece.wordpress.com/antixristos-k-esxata-peri-esxatologikwn-kai-allwn-tinwn-apokaliptikwn-p-efraim-triantafillopoulos-i-mitropoli-sisaniou-k-siatistis/

ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ & ΕΣΧΑΤΑ – ΠΕΡΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΩΝ” – Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ╰⊰¸¸.•¨* Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΣΙΣΑΝΙΟΥ & ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ – VIDEO

ΠΕΡΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΩΝ” – Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ ╰⊰¸¸.•¨* Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΣΙΣΑΝΙΟΥ & ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ – VIDEO

http://paintingleaves.wordpress.com

http://thesmileofgodinyourheart.tumblr.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

THE SMILE OF GOD IN YOUR HEART

PAINTING LEAVES

6

ΠΕΡΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΩΝ”

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφύλλου

Πρωτοσυγκέλλου Ι. Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης

Τον τελευταίο καιρό, γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς έξαρσης εσχατολογικών παραληρημάτων, ίσως και από ύποπτους κύκλους, οι οποίοι λόγω και νοοτροπίας τους γενικότερης τείνουν ακόμη και σε σχισματικές καταστάσεις: ή θα δεχτείτε αυτά που εμείς λέμε, ή σας αποκαλούμε νεωτεριστές, πλανημένους κλπ, και μάλιστα θα προειδοποιήσουμε και το ποίμνιο… Μπορεί να κάνουμε και δική μας… “εκκλησία”!

Η κατάσταση είναι  πιο δύσκολη, όταν τα άτομα αυτά προέρχονται μέσα από τον εκκλησιαστικό χώρο, συνηθισμένα σε βροντόφωνες εξαγγελίες του τέλους που έρχεται και γι’ αυτό πρέπει να μαζέψουμε πολλά τρόφιμα για ν’ αντιμετωπίσουμε την επικείμενη πείνα, να μην πάρουμε τη δαιμονική κάρτα του πολίτη που έχει τον αντίχριστο επάνω και το 666 και σε παρακολουθούν κιόλας και έχει και μπαρ-κόουντ. Αν τους πεις πως πιθανόν να μην έχει η κάρτα τέτοια στοιχεία, ωρύονται πως θα έχει, γιατί αλλιώς… διαψεύδονται και χαλάει η δημόσια εικόνα τους ως “πνευματικών”…

Πολλοί από αυτούς ή άλλοι επηρεαζόμενοι από αυτούς, φθάνουν στο εξομολογητήριο σε άσχημη κατάσταση από τους λογισμούς τους. Μάταια προσπαθούμε να τους καθησυχάσουμε λέγοντάς τους ότι στην ουσία για κάθε χριστιανό η ημέρα η σημερινή, είναι η ημέρα κρίσης γι αυτόν, όντας, ίσως, η τελευταία του μέρα. Έχει προετοιμαστεί γι’ αυτό;

Επειδή, λοιπόν, και η δική μας υπομονή έχει όρια, και οι άνθρωποι χρειάζεται να μάθουν να μη δίνουν λαβές σε τέτοια νοσηρά άτομα, απομονώνοντάς τα, θα πούμε δυο-τρεις κουβέντες στην αγάπη σας για να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα:

α) Η Εκκλησία είναι ο στύλος και το εδραίωμα της αληθείας ( Α’ Τιμ 3, 15) και επιπλέον οι πύλες του Άδου δε θα υπερισχύσουν αυτής ( Ματθ 16, 18). Επομένως η Εκκλησία, της οποίας η βούληση εκφράζεται δια της Ιεράς Συνόδου, μάς λέει κάθε φορά τι πρέπει να κάνουμε, πώς πρέπει να πορευτούμε. Αν κάποιοι, λέγοντας μόνο τα δικά τους, είναι σα να μας λένε ότι η Εκκλησία δεν έχει δίκιο, δεν παίρνει θέση, πιθανόν και να πλανήθηκε, τους ρωτάμε ποιος έξω από την Εκκλησία παραμένει  απλανής; Μήπως αυτοί οι ίδιοι; Και κατηγορούμε μετά και τον Πάπα!

β) Συνήθως πίσω από το λογισμό ότι η Εκκλησία δε μιλάει, κρύβεται άλλος δαιμονικότερος λογισμός: ή ότι η Ιεραρχία συνθηκολογεί με το εκάστοτε πολιτικό κατεστημένο, ή ότι οι επίσκοποι δεν έχουν την αρμόζουσα “πνευματικότητα” για να πληροφορηθούν τα “σημεία” των καιρών, που οι εκλεκτοί ενωτίζονται. Το θέμα μάλιστα είναι ότι οι ίδιοι “πνευματικοί” άνθρωποι παρωθούν έντονα τον έρημο τον κοσμάκη να αποταμιεύει, να συγκεντρώνει χρήματα και τρόφιμα απέναντι στη θύελλα που έρχεται μη εμπιστευόμενοι, ωστόσο, τη Θεία Πρόνοια και  χωρίς να μας διευκρινίζουν αν οι αποταμιεύσεις και οι αποθηκεύσεις θα χρησιμοποιηθούν για ελόγου μας ή για να μοιραστούν στους αναγκαιούντες. Στην απορία μου αυτή, κάποιος ηγούμενος που ήδη είχε γεμίσει τα κελάρια  της μονής του, αισθάνθηκε αμήχανα, όμως του επισήμανα τον κίνδυνο να μπουν σε πειρασμό οι αναγκαιούντες βλέποντάς μας να έχουμε εμείς πλούσιο αποθεματικό, καλόγεροι πράματα- κι εκείνοι με τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους να λιμοκτονούν- και να μας σκοτώσουνε για να μας τα πάρουνε! Ωραία όντως εφαρμογή του ευαγγελικού νόμου (Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι, Λουκ 3, 11)!

γ) Κυκλοφορεί  στον αέρα ότι το μικροτσίπ της “έξυπνης κάρτας”, το μπαρ-κόουντ, το 666 και η παρακολούθηση που αυτά συνεπάγονται, θα γίνει με τέτοιο τρόπο που δε θα είναι ανιχνεύσιμος, γιατί οι επιστήμονες που κρύβονται από πίσω, θιασώτες της Νέας Εποχής, χρησιμοποιούν τεχνολογίες αιχμής ασύλληπτες. Καλά, ρωτάμε εμείς, δεν υπάρχουν χριστιανοί επιστήμονες του ιδίου ασύλληπτου βεληνεκούς να ελέγξουν, όταν τους καλέσει η Ιερά Σύνοδος (έχει ήδη γίνει η αρχή), να μας πουν τι συμβαίνει; Τόσο δυσεξιχνίαστοι και απρόβλεπτοι είναι; Πόσο καλά δουλεύει ο διάβολος τον άνθρωπο!

δ) Για να κερδίσεις τον πόλεμο πρέπει να δώσεις τη μάχη όταν πρέπει, αλλιώς, δίνοντας άκαιρες μάχες θα χάσεις. Πολλές φορές φωνάξανε πολλοί στο παρελθόν και διαψεύστηκαν. Υπάρχει κίνδυνος, όταν έλθουν τα αληθινά γεγονότα, και θα έλθουν σύμφωνα με το αψευδές στόμα του Κυρίου, να φωνάζουμε και να μη μας πιστεύει κανείς, γιατί θα έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους σ’ εμάς. Θα έχουμε δίκιο τότε, αλλά κανείς δε θα το συμμερίζεται γιατί το διεκδικήσαμε πολλάκις τότε που δεν το είχαμε.  Και να μη δώσει ο Θεός τότε, μήπως σφραγιστούν κλπ όσοι τώρα κόπτονται και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου από… συνήθεια!  Κάθε τρεις και λίγο… κινδυνεύουμε! Γίναμε καταγέλαστοι με τις προειδοποιήσεις και τις ημερομηνίες.

ε) Και κάτι άλλο ακόμη: όταν προσπαθείς να πείσεις τους άλλους να μην πάρουν ταυτότητα κλπ, μήπως θα έπρεπε να αναλάβεις εσύ τα έξοδά τους, μαζί με τα δικά σου, αν η ταυτότητα χρειάζεται όντως στις οικονομικές συναλλαγές; Είμαστε έτοιμοι ν’ ανοίξουμε, όταν χρειαστεί, (και κάποτε θα χρειαστεί), ένα τέτοιο μέτωπο;

Επειδή λοιπόν τα πράγματα όντως είναι σοβαρά, μένει σ’ εμάς να δείχνουμε εμπιστοσύνη στην Αγία μας Εκκλησία, ν’ αγωνιζόμαστε πνευματικά με τα μέσα που Εκείνη μας παρέχει, ώστε όταν χρειαστεί να δώσουμε την καλή ομολογία οπουδήποτε και σ’ οποιονδήποτε χρειαστεί. Όταν χρειαστεί όμως…

Πηγή:

http://patir-e-raim0.webnode.gr/%CE%B5%CF%83%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AC/

http://patir-e-raim0.webnode.gr

Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

VIDEO ╰⊰¸¸.•¨* ΕΣΧΑΤΑ – ΑΡΧΙΜ. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ – ΠΡΩΤΟΣΥΓΓΕΛΟΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ & ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ

http://videosofmyheart.wordpress.com

VIDEOS OF MY HEART

a2b3e9e1-b850-499b-a2ee-20cc4ffa67f3

Έσχατα – Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

Πρωτοσύγγελος Ι. Μητρόπολης Σισανίου & Σιατίστης

Πηγή – Δείτε επίσης:

ΠΕΡΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΩΝ”

http://patir-e-raim0.webnode.gr/%CE%B5%CF%83%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AC/

http://patir-e-raim0.webnode.gr

Π. ΕΦΡΑΙΜ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ & ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ (+1994) ΣΕ WORD & PDF

http://paintingleaves.blogspot.com

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & ST PAISIOS OF MY HEART

PAINTING LEAVES

Afternoon Views by + Chris Burkard Photography www.chrisburkard.com It's not about how great the sleep was, it's about how great the view was. #wanaka #lake #newzealand

Τα βιβλία & οι Λόγοι του

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου σε Word & PDF

οσιος παισιος

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

12 Ιουλίου

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ
 Μονοτονικό κείμενο
Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ Ο ΚΑΠΠΑΔΟΚΗΣ
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Ο ΓΕΡΩΝ ΧΑΤΖΗ-ΓΕΩΡΓΗΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ
 Μονοτονικό κείμενο
Ο ΓΕΡΩΝ ΧΑΤΖΗ-ΓΕΩΡΓΗΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ και ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ
 Μονοτονικό κείμενο
ΑΓΙΟΡΕΙΤΑΙ ΠΑΤΕΡΕΣ και ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Οι πέντε τόμοι των «ΛΟΓΩΝ» σε ένα αρχείο:
Αγίου Παϊσίου:ΛΟΓΟΙ
Α’
Β’
Γ’
Δ’
Ε’
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ     Α’,   Β’,   Γ’,   Δ’  και  Ε’
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ     Α’,   Β’,   Γ’,   Δ’  και  Ε’
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Κάθε τόμος των «ΛΟΓΩΝ» σε ξεχωριστό αρχείο:
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Α’    «ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Α’    «ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Β’    «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Β’    «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Γ’    «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Γ’    «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Δ’    «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Δ’    «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου
ΛΟΓΟΙ   Ε’    «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
Πολυτονικό κείμενο Μονοτονικό κείμενο
ΛΟΓΟΙ   Ε’    «ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.gr

http://anthologioxr.blogspot.gr/2015/03/blog-post_9.html

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ (+1991) ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΕ ΠΟΡΝΕΙΟ ╰⊰¸¸.•¨* Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΝΕΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΠΡΩΗΝ ΠΟΡΝΕΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://thesmileofgodinyourheart.tumblr.com

THE SMILE OF GOD IN YOUR HEART

ATHENS OF MY HEART

69dc6d0876b1552592fb9f1ac5a9349e

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης (+1991)

ο Άγιος της καρδιάς της Αθήνας σε πορνείο

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης τα 30 περίπου χρόνια που ήταν ιερομόναχος και Πνευματικός Πατέρας στο κέντρο της Αθήνας, με την αγάπη του είχε οδηγήσει στην μετάνοια και στο Ι. Μυστήριο της γλυκιάς Θείας Εξομολόγησης πολλές κοπέλες οι οποίες εργάζονταν σε πορνεία.

Αξίζει να δούμε και το περιστατικό με τη μακαριστή Μοναχή Πορφυρία (+2015) που με τις ευχές του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη όταν δούλευε ως οδηγός ταξί οδήγησε στην μετάνοια και στην Εξομολόγηση μια πόρνη, ελευθερώνοντάς την από τα δεσμά της πορνείας:

https://workersectingreece.wordpress.com/wind-of-change/

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ…!

Η μοναχή Πορφυρία (+2015), η επί δεκαετίας (1997-2007) πρώην οδηγός TAXI σε Αθήνα και Πειραιά μας αναφέρει:

«Ἡ βάρδια μου εἶναι νυκτερινή, ἡ ὥρα ἕντεκα τό βράδυ. Ἀνέβαινα τήν ὁδό Πειραιῶς, πρός Ὀμόνοια. Μέσα στό ταξί, ὡς συνήθως, μιλοῦσα μέ τόν γλυκύ μου Ἰησοῦ. Αὐθόρμητα εἶπα μέσα μου στό Χριστό μου: Τόν πρῶτο ἄνθρωπο πού θά μοῦ κάνη σινιάλο νά σταματήσω, θά τόν πάω χωρίς χρήματα, ἀρκεῖ νά τόν φέρω κοντά Σου. Δέν μέ σταμάτησε κανείς, μέχρι πού ἔφθασα Πειραιῶς καί Μενάνδρου. Ἐκεῖ στή γωνία στεκόταν μιά κοπέλλα. Σταμάτησα καί τήν κοιτοῦσα. Περίμενε πελάτη, γιά τό μεροκάματο. Χωρίς νά τό καλοσκεφθῶ, κατέβηκα καί πῆγα κοντά της.

—Καλησπέρα!

—Καλησπέρα!, μοῦ ἀπάντησε.

—Ξέρεις, αὐτή τήν ὥρα, αἰσθάνομαι πολύ πόνο στήν ψυχή μου καί θέλω μέ κάποιον νά τόν μοιρασθῶ.

Μέ κοιτοῦσε παραξενεμένη καί μοῦ λέει:

—Καλά, καί βρῆκες ἐμένα νά μιλήσης;

—Ναί! Ἡ καρδιά μου μοῦ λέει πώς ἐσύ θά μέ καταλάβης.

—Ξέρεις τί δουλειά κάνω ἐγώ;

—Τό βλέπω.

—Καί θέλεις νά μιλήσης μαζί μου;

—Ναί! Θέλω νά μιλήσω μαζί σου. Εἶσαι νά χάσουμε σήμερα καί οἱ δύο τό μεροκάματο; Ἴσως νά μπορέσης νά μέ βοηθήσης καί νά σωθῶ.

—Πᾶμε, μοῦ λέει διστακτικά.

—OΚ, φύγαμε!

Ἔρριξε μιά ματιά γύρω της καί μπῆκε γρήγορα στό ταξί.

Χαρούμενη ἐγώ, ἀλλά καί προβληματισμένη· τί θά τῆς ἔλεγα; Θεέ μου! ἔλα κάτω καί βοήθησέ με, τί νά κάνω τώρα; Τί νά τῆς πῶ; Ἀφοῦ συστηθήκαμε, τῆς λέω:

—Δύσκολα τά ἐπαγγέλματα πού διαλέξαμε νά κάνουμε, ἔ;

Καί ἔτσι ἀρχίζει μιά πολύ ὡραία συζήτησι.

Στήν ἀρχή γύρω ἀπ’ τό ταξί καί τίς δυσκολίες του. Καί δειλά-δειλά ἄρχισα νά μπαίνω στή δική της ζωή. Ὡστόσο, φθάσαμε στό Καβούρι. Τῆς εἶπα:

—Θά κατέβουμε ἐδῶ νά πιοῦμε καφέ καί νά συνεχίσουμε τήν κουβέντα μας.

Ἐκείνη τότε μοῦ εἶπε κάτι πού μέ συγκίνησε:

—Δέν ντρέπεσαι νά πᾶμε μαζί μέσα;

Ὅπως καταλαβαίνετε, τό ντύσιμό της ἦταν διαφορετικό ἀπ’ τό δικό μου, ἀλλά καί ἡ ὅλη της ἐμφάνισι. Τῆς εἶπα:

—Ὄχι! Δέν ντρέπομαι! Νά ντρέπωνται αὐτοί πού σέ ἔφεραν σ’ αὐτή τήν κατάστασι! Γιά μένα εἶσαι ἕνα γλυκό καί τρυφερό πλάσμα τοῦ Θεοῦ.

Μπήκαμε μέσα· τά βλέμματα ὅλων πέσανε ἐπάνω μας. Ὅμως, αὐτό δέν μέ ἐνδιέφερε καθόλου, οὔτε οἱ μελανιές τίς ὁποῖες εἶχε στά πόδια της μέ ἔκαναν νά ντραπῶ καί νά ἀρχίσω νά τρέχω. Γιά μένα ἐκείνη ἡ ὥρα ἦταν ἱερή. Ἔπρεπε, μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, νά ἀναστήσω πάσῃ θυσία αὐτό τό κορίτσι.

Ὅπως κι ἄλλες φορές, αἰσθανόμουν πώς δέν μιλάω ἐγώ, ἀλλά κάποιος ἄλλος μέσα ἀπό ἐμένα· τό ἴδιο συνέβη καί σ’ αὐτή τήν περίπτωσι· κάποιος ἄλλος μέ ὠθοῦσε νά βοηθήσω αὐτή τήν κοπέλλα. Μοῦ διηγήθηκε ὅλη τή ζωή της ἀπ’ τά παιδικά της χρόνια μέχρι σήμερα. Καί, ἐπίσης, πῶς ἔφθασε νά κάνη αὐτό τό ἐπάγγελμα.

Ἕνα ἐπάγγελμα ὀδυνηρό, ὄχι ἁπλᾶ δύσκολο. Αὐτό τό ἐπάγγελμα σοῦ καταρρακώνει τήν προσωπικότητα, τήν ἀξιοπρέπεια, ξεχνᾶς ἄν εἶσαι ἄνθρωπος, ξεχνᾶς τά θέλω σου, ζῆς καί λειτουργεῖς μέ τά θέλω τῶν ἄλλων. Ἐσύ δέν ὑπάρχεις πουθενά, γιατί, ἐκτός ἀπ’ τή σάρκα σου, γι’ αὐτούς δέν ἔχεις τίποτε ἄλλο. Γι’ αὐτό καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά ὑπακοῦς στίς διαταγές τους. Δηλαδή, βρίσκεσαι στήν ὑπακοή τοῦ Διαβόλου καί ὄχι τοῦ Θεοῦ. Τή δυσκολία αὐτοῦ τοῦ ἐπαγγέλματος τήν ἄκουσα γιά πρώτη φορά αὐτή τή βραδιά. Πιστέψτε με, ρομφαία τρύπησε τήν καρδιά μου! Ἡ ἐξομολόγησι αὐτοῦ τοῦ κοριτσιοῦ μέ πόνεσε τόσο πολύ, πού ἀνάλογο πόνο δέν θυμᾶμαι νά ἔχω νοιώσει στή ζωή μου!

Τότε ἄρχισα νά τῆς μιλῶ γιά τό Θεό καί γιά τή μεγάλη εὐτυχία τήν ὁποία μᾶς χαρίζει, ὅταν εἴμασθε κοντά Του· τῆς μίλησα γιά τήν Παναγία μας καί τό πόσο γλυκειά, τρυφερή καί προστατευτική εἶναι γιά τά παιδιά Της. Τῆς μίλησα γιά τά θαύματα τῶν Ἁγίων μας, γιά τό Γέροντα Πορφύριο, γιά τά θαύματα τά ὁποῖα ἔζησα μέσα στό ταξί, μά καί πολλοί ἄνθρωποι μαζί μου. Τῆς μίλησα γιά τή δύναμι τῆς Ἐξομολογήσεως, τῆς Θείας Κοινωνίας καί γιά πάρα πολλά θέματα γύρω ἀπ’ τό Θεό καί τήν πίστι. Προσπαθοῦσα νά τήν πείσω νά ἀλλάξη τή ζωή τήν ὁποία ἔκανε, ἀφήνοντας τά δάκρυά μου νά τρέχουν συνέχεια, ἀσταμάτητα, κρατώντας της τρυφερά τά χέρια.

Ὅταν πιά, κουρασμένη ἀπ’ τό κλάμα μου, τῆς εἶπα: “Ὥρα εἶναι νά πηγαίνουμε”, πλήρωσα καί σηκωθήκαμε νά φύγουμε.

Ὅταν φθάσαμε στό ταξί, μέ περίμενε ἡ μεγάλη ἔκπληξι. Ἦλθε κοντά μου καί μοῦ λέει:

—Μ’ ἀφήνεις νά σέ ἀγκαλιάσω;

—Καί, βέβαια, νά μέ ἀγκαλιάσης, τῆς εἶπα μέ πολύ χαρά.

Μέ ἀγκάλιασε καί τότε ξέσπασε σέ λυγμούς. Μέσα ἀπ’ τούς λυγμούς της μοῦ ἔλεγε:

—Βοήθησέ με, βοήθησέ με, ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε, βοήθησέ με νά ἀλλάξω τή ζωή μου, κουράσθηκα νά κάνω αὐτή τή δουλειά! Εἶμαι πολύ νέα, ὅπως λές κι ἐσύ, ἄν καί νιώθω ἑκατό χρονῶν. Βοήθησε νά κάνω μιά καινούργια ἀρχή, νά κάνω οἰκογένεια, νά κάνω παιδιά. Ἔχεις δίκηο, μπορῶ νά ξαναρχίσω ἀπ’ τήν ἀρχή. Ὁ Θεός σου σέ ἔστειλε. Σέ παρακαλῶ, πήγαινέ με στό δικό σου Θεό καί, σέ παρακαλῶ, πές Του νά μοῦ δώση καί μένα ὅ,τι ἔδωσε σέ σένα. Νά γίνω κι ἐγώ εὐτυχισμένη καί χαρούμενη ὅσο καί ἐσύ.

Τῆς ὑποσχέθηκα πώς θά τή βοηθήσω. Τή φιλοξένησα ἐπί ἕνα μῆνα σπίτι μου. Ἕνας μῆνας μαρτυρικός καί ἐπικίνδυνος γιά μένα. Γιατί, ὅπως γνωρίζετε, αὐτές οἱ κοπέλλες ἔχουν καί κάποιον πού τίς “προστατεύει”. Κινδύνευσε ἡ ζωή μου μερικές φορές. Ὅμως, ἤμουν σίγουρη πώς ὁ Θεός δέν θά ἐπέτρεπε νά μοῦ συμβῆ κανένα κακό· ἀντιθέτως θά μέ βοηθοῦσε νά σώσω αὐτό τό κορίτσι· γιατί Ἐκεῖνος μέ ἔστειλε στό δρόμο της.

Ἔτσι κι ἔγινε· ἀπό ἐκείνη τή νύκτα ἡ ζωή της ὁλοκληρωτικά ἄλλαξε. Σήμερα εἶναι παντρεμένη, εὐτυχισμένη καί κοντά στό Θεό, ἔχει καί δύο παιδάκια.

Ἐκείνη ἡ νύκτα ἦταν εὐλογημένη, ἦταν θεϊκή!».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

&

Πορφυρίας Μοναχής

Ταξιδεύοντας στα Τείχη της Πόλης

εκδ. Παναγόπουλος

Αθήνα 2010

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΗΣΕ Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ Η ΑΘΗΝΑΙΑ

http://heartmusicheart.wordpress.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

HEART MUSIC HEART

ORTHODOXY IS LOVE

15 - 1

vasilispapa1

Χρόνια Πολλά – Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Χρόνια Πολλά στους αλήτες που αγάπησαν το Θεό…!

Χρόνια πολλά στους αλήτες που Τον ερωτεύτηκαν…!

url

Αυτα τα 4 μικρά ποιηματάκια μου είναι αφιερωμένα σε όλους τους “αλήτες” που αγάπησαν με την καρδιά τους το Θεό… και σε όσους θα Τον αγαπήσουν…!

(Είμαι κι εγώ ένας αλήτης όπου ο Θεός χωρίς να το αξίζω με αγάπησε & μένα πριν καν Τον αγαπήσω εγώ…. με αγάπησε τον καιρό που Τον μισούσα…)

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

papakwnstantinou11

WILD FLOWERS

Ὅποτε ἔβλεπα ἕνα graffiti στόν τοῖχο
σκεπτόμουν “ποιοί ἀλῆτες τό ἔκαναν”…

ἀλλά δέν σκέφθηκα ποτέ
ὅτι καί τά  ἀγριολούλουδα
εἶναι οἱ ἀλῆτες τοῦ Θεοῦ

πού ἀνθίζουν ἀκόμη καί τό χειμῶνα
ὅταν ἐμεῖς δέν τά βλέπουμε…

δέν σκέφθηκα ὅτι καί τά
ἀποξηραμμένα τριαντάφυλλα
κρατοῦν τήν ὀμορφιά τους
ὅλο τό χρόνο…

ὀμορφαίνοντας τό σαλόνι
τῆς καρδιᾶς μας
πού μέ τήν προσευχή
ὑποδέχεται τόν Ἴδιο τό Θεό…!

papakonstadinou1

ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ ΧΡΥΣΟΨΑΡΑ

Θά συναντήσης ψυχές 
πού μοιάζουν
μέ πληγωμένα χρυσόψαρα

μέσα σ’ ἕνα συντριβάνι…

πού ἐνῶ προσπαθοῦν
νά ζωγραφίσουν τό

“ὅπου ἐπλεόνασε ἡ ἁμαρτία,
ὑπερεπερίσσευσε ἡ Χάρις”

ζωγράφισαν ἕνα λουλούδι
στό τοίχωμα τοῦ συντριβανιοῦ·

ἄλλο ἕνα νεανικό graffiti
ἀναζητήσεως τοῦ Θεοῦ…

ὅπου ἀντί γιά  κλονάρι ἔγραψαν, 

“Θυμήθηκα πώς εἶπες·
ἀναζητήστε Με”(Ψ 26, 8).

papakwnstantinou_basilis_-_hronia_polla_-_mpros_25

ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΖΗΤΟΥΝ

“Μέ βρῆκαν αὐτοί πού δέν Μέ ἀναζητοῦσαν.
Φανερώθηκα σ’ ἐκείνους πού δέν
ρώτοῦσαν κἄν γιά Μένα”(Ἡσαΐα 65, 1· Ρωμ 10, 20)

Ὁ Χριστός κτυπάει τήν
πόρτα τῆς ψυχῆς μας

ἀλλά ὑπάρχουν φορές…

πού μπαίνει μέ τίς
θύρες κεκλεισμένες·

φανερώνεται σ’ αὐτούς
πού δέν Τόν ζητοῦν·

σ’ αὐτούς πού δέν Τόν παρακαλοῦν ποτέ…

Τούς πέρνει ἀπ’ τό χέρι
καί τούς ὀδηγεῖ
στήν Οὐράνια Βασιλεία Του…!

xp1

ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ

Ἤθελα νά ἐρωτευθῶ
κι ἐρωτεύθηκα τό Χριστό…

Ξέρω ὅτι ἡ ἀγάπη μου γι’Αὐτόν
δέν εἶναι μεγάλη…
Ὅτι δέν εἶναι καθαρή…

Ὅτι εἶναι ἀναμιγμένη μέ
τίς ἁμαρτίες μου καί μέ τά

ἁμαρτωλά πάθη μου…

Ὅτι ἀκόμη ἔχω στά χείλη μου
τήν πικρή γεῦσι ἀπ’ τό
δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας…

Ἀλλά χαίρομαι γιατί αὐτή τή φορά
ἐρωτεύθηκα τό Χριστό…!

Αὐτή τή φορά καί μιά γιά πάντα 

“μέ κέρδισε ὁ  Ἰησοῦς 
Χριστός”(Φιλιπ 3, 12)…!

Από την Ποιητική μου Συλλογή

“Ζωγραφίζοντας Φύλλα…”

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://paintingleavespoems.wordpress.com

PAINTING LEAVES POEMS

papakonstantinou

http://gkiouzelis.wordpress.com

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com

HIPPIES MET ORTHODOXY

Αγαπητοί μου φίλοι ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σας που μόλις το θυμήθηκα…. Το 2001 στην Πλατεία Αμερικης απο πίσω στο κέντρο της Αθήνας στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα εκεί που μαρτύρησε η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία ήταν ένας πολύ καλός Κληρικός ο π. Γαβριήλ Τσάφος ο οποίος από κάποια ασθένεια ήταν υπερβολικά παχύς πάρα πάρα πολύ με αποτέλεσμα τα βράδια να μην κοιμάται και καθε βράδυ όλο το βράδυ καθόταν έξω απο το εκκλησάκι ετσι καθιστός κ εκανε από μέσα του προσευχούλα.

Ετσι καθε βράδυ περνούσαν απέξω διάφοροι αναρχικοί κλπ ροκάδες κλπ με δερμάτινα, μακρυά μαλλιά, στα μαύρα κλπ, με σκισμένα τζιν τον έβλεπαν που καθόταν καθε βράδυ έξω 1:00, 2:00, 3:00 και 4:00 η ωρα το βράδυ τα ξημερώματα και τον ρώταγαν “Παππούλη τι κάνεις τετοια ωρα εδω έξω….?” και τους εξηγούσε και έπιαναν συζήτηση και γινόντουσαν φιλαράκια, είχε κάνει όλους τους ροκάδες, όλους τους μακρυμάλλιδες κλπ φιλαράκια!!!!!!!!

Και μια Κυριακή δεν μπορούσε απτο πάχος να λειτουργήσει ο π. Γαβριήλ και είπε σε έναν άλλο ιερέα να παει να λειτουργήσει στη θέση του….. και πηγε ένας π. Γεώργιος αλλά αυτός δεν ήξερε οτι ο π. Γαβριήλ είχε κανει φιλαράκια όλους τους αναρχικούς, όλους τους ροκάδες, μακρυμάλλιδες κλπ!!!!!! Και καθως προχωρούσε η Θεία Λειτουργία ξαφνικά βλέπει μέσα στην εκκλησία ένα τσουρμο πολλά ατομα αναρχικούς, ροκάδες, κλπ με μακρυα μαλλια, σκουλαρικια, δερματινα, σκισμένα τζην και άλλοι κλπ μεσα στο ναο να είναι……!!! Προς στιγμήν φοβήθηκε αλλά δεν το έδειξε συνεχισε την Θεια Λειτουργία κανονικά….! Και όταν έφτασε η ωρα της Θείας Κοινωνίας με το που είπε “μετα φόβου Θεού και αγάπης ελάτε να Κοινωνήσετε” ήρθαν όλοι με δάκρυα στα ματια κλαίγοντας απο τη συγκηνηση για να Κοινωνήσουν…….!!!!!!!!!!!!!! Και τότε καταλαβε ο π.Γεωργιος ότι όλοι αυτοί ήταν τα φιλαράκια του π.Γαβριήλ, οι “αλήτες” που αγάπησαν το Θεό, όλοι αυτοί εξομολογόντουσαν στον π.Γαβριήλ, τον είχαν Πνευματικό τους Πατέρα…!!! Και τους ευχόμαστε φυσικά όλοι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!! Και να προσεύχονται για μας!!!! :))))))))))))))

Τωρα ο π. Γαβριήλ Τσάφος έχει φτιάξει ένα μοναστηράκι κοντά στην Αθήνα, στο Νομο Αττικής.

Την ευχούλα του να έχουμε όλοι μας!

Ο Θεός είναι φοβερός σε συγκλονίζει με την αγάπη Του…… και πάντα στις στραβές γραμμές μας γράφει ίσια….!!!! :))))))))) SMILE!

Επίσης αξίζει να σημειώσουμε ότι το 2001 Μεγαλη Παρασκευή γνωστός μου είδε τον αγαπητό μας Βασιλη Παπακωνσταντίνου σε Εκκλησάκι στο κέντρο της Αθήνας να αφήνει ανθοδέσμη στον Εσταυρωμένο…!! Προσωπικά πολύ συγκηνιθήκα όταν μου το είπε αυτο ο γνωστός μου εκείνος…. :)))))))

Σε ευχαριστούμε Βασίλη για τα όμορφα και συγκηνιτικά τραγούδια σου και Χρόοονια Πολλά και σε σέεεενα…!!! Και σου εύχομαι ο Εσταυρωμένος να έχει πάντα στην καρδιά σου την πιο όμορφη ανθοδέσμη…!!!

url

tumblr_n39tk7msmg1sixdhgo1_500

Π. ΕΥΜΕΝΙΟΣ ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ, Ο ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (+1999) – ΜΙΛΑΕΙ Ο Π. ΣΙΜΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ – ΜΑΡΤΥΡΙΑ ╰⊰¸¸.•¨* VIDEO

15 - 1

π. Ευμένιος Σαριδάκης,

ο Χαμογελαστός Άγιος της Αθήνας

Κοιμήθηκε στις 23 Μαΐου 1999

evmenio (5)

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

╰⊰¸¸.•¨*

π. Ευμένιος Σαριδάκης, ο Χαμογελαστός Άγιος της Αθήνας (+1999)

Μιλάει ο π. Σίμων Αγιορείτης – Μαρτυρία