ΚΑΡΔΙΑ ΠΑΛΙΚΑΡΙΣΙΑ – ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ Η ΕΠΙ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ (1997-2007) ΠΡΩΗΝ ΟΔΗΓΟΣ ΤΑΞΙ ΣΕ ΑΘΗΝΑ & ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΡΦΥΡΙΑ

sun_heart_by_ocean_soul_angel-d52tpht

http://workersectingreece.wordpress.com/2014/01/14/i-sigkinitiki-allagi-mias-proin-pornis/

Το συγκινητικότερο περιστατικό από τη ζωή της ως οδηγός TAXI…

Τα sites μου: http://gkiouzelis.wordpress.com

Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια (1997-2007) ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο.

Διηγείται ἡ Μοναχή Πορφυρία στό βιβλίο της με τις εμπειρίες της από το TAXI, Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης:

«Πολλές φορές αναρωτιόμουν αν στην εποχή μας υπάρχουν άνθρωποι, που να γίνονται θυσία για τους άλλους. Η απάντηση μού δόθηκε σε μια δύσκολη διαδρομή, όταν πήρα στο ταξί μια μεγάλη σε ηλικία κυρία, πολύ συμπαθητική και πολύ δυναμική. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής την άκουγα μαγεμένη να μιλάει για τα γεγονότα της ζωής της και παρακαλούσα να μην τελειώσει αυτή η διαδρομή, γιατί η καρδιά μου διψούσε να ακούει γεγονότα τέτοια, που ενθαρρύνουν τον άνθρωπο, βοηθώντας τον να βρει το στίγμα του μέσα στην κοινωνία.

Οι ερωτήσεις που της έκανα ήταν λίγες και διακριτικές. Πρόθυμη, με πλατύ χαμόγελο, μιλούσε για τα παιδιά της, για το χωριό της, για τον Θεό, προκαλώντας μου θαυμασμό, τολμώ να πω, δέος.
Δεν θα ξεχάσω πώς μου περιέγραφε την διαδρομή που διέσχιζε, για να μεταφέρει τη στάμνα με το νερό, από την πηγή του χωριού, ζαλωμένη και με ένα δεμάτι ξύλα. Και το γαϊδουράκι που την ακολουθούσε, κι αυτό ζαλωμένο. Τα τοπία με τα ψηλά κυπαρίσσια, τα ποτάμια με τα γάργαρα νερά, τα φτωχικά σπιτάκια που ήταν γεμάτα από αγάπη, το τραγούδι της, που αντιλαλούσε στα βουνά. Αυτή τη γυναίκα ήταν μια πηγή αστείρευτης ζωής και δραστηριότητας.

Αρκεί να σας πω μόνο ότι είχε έναν άνδρα βασανιστή. Δεν την είδε ποτέ σαν γυναίκα, μόνο σαν δούλα και αυτό από την μεγάλη του ζήλεια, γιατί ήταν η ομορφότερη και η καλύτερη κοπέλα του χωριού. Όλο το χωριό είχε να κάνει με την καλοσύνη και τη γλυκύτητα της. Όλο το χωριό τη θαύμαζε. Όμως εκείνη στεκόταν βράχος δίπλα του, ποτέ δεν παραπονέθηκε σε κανένα για τη συμπεριφορά του. Σήκωσε το σταυρό του μαρτυρίου μόνη της, παρέα με τη σιωπή της και με τον Θεό της…
Μεγάλωσε τα παιδιά της με χίλια βάσανα και στερήσεις, αλλά με πολλή αγάπη και τα έκανε επιστήμονες. Τα χρόνια έκαναν κάτασπρα τα μαλλιά της. Μα έβλεπες τη χαρά και την ικανοποίηση να καθρεφτίζεται στα βαθιά γαλάζια μάτια της. Θείο πρόσωπο, άγια μορφή. Ανακάλυψα μέσα της να κουβαλάει όλα τα ήθη και τα έθιμα της Ελλάδας, να καθρεφτίζει την γαλάζια Πατρίδα στα μάτια της.

“Παιδί μου, λυπάμαι πάρα πολύ που ξεχάσαμε τις γιαγιάδες και τους παππούδες, που μας έλεγαν τόσα ωραία πράγματα για τις ρίζες μας, τη θρησκεία μας, την πατρίδα μας, για τους ήρωες μας, τις ηρωικές πράξεις αυτών που πολέμησαν, για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι εμείς. Τότε, κοπέλα μου, υπήρχαν παλληκάρια, που το έλεγε η καρδιά τους, άνδρες γενναίοι, γυναίκες με καρδιά παλληκαρήσια. Σήμερα βλέπω τα νέα παιδιά και ματώνει η ψυχή μου. Τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν με το χρήμα, όχι με την αγάπη. Γι’ αυτό στενοχωριέμαι πολύ. Τα λυπάμαι τα καημένα!”.

Εδώ αναστέναξε και συνέχισε:

“Αυτή, παιδί μου, δεν είναι ζωή. Μπορεί να μην είχαμε τότε αυτό που έχετε τώρα εσείς, αλλά ζούσαμε μια αληθινή ζωή, που κρεμόταν στο στόμα του φεγγαριού, στο φως των άστρων κι όχι στο φως της τηλεόρασης, που σου παίρνει από τον πολιτισμό σου, ό,τι πολύτιμο και δεν σου δίνει σχεδόν τίποτα αξιόλογο. Αν τα παιδιά μου ανοίξουν τηλεόραση, βλέπω. Διαφορετικά προτιμώ να αξιοποιήσω το χρόνο μου με το να διαβάσω τον βίο ενός αγίου, να ακούσω τον σταθμό της Εκκλησίας, να ασχοληθώ με τον κήπο μου, με τις γλάστρες μου• τώρα, εκεί που θα φτάσουμε, θα το δεις κοπέλα μου. Τα χρώματα που θα δεις θα σε συνεπάρουν.
Ευχαριστώ τον Πανάγαθο Θεό μας για τα καλά παιδιά μου και για όλες τις χαρές που απλόχερα μας σκορπίζει. Γιατί όλα σε Εκείνον ανήκουν!”.

Η εικόνα αυτής της γυναίκας θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μου για πάντα. Πλατύ χαμόγελο, καρδιά παλικαρίσια, γεμάτη Χριστό και Ελλάδα!»

Unknown

Μικρολίμανο, Πειραιάς

http://www.youtube.com/watch?v=hNlBzqH3-Xk

http://www.youtube.com/watch?v=GXXVLnjMoDc

http://vimeo.com/68880149

 Μοναχή Πορφυρία: Πρώην οδηγός TAXI σε Αθήνα και Πειραιά κατά τα έτη 1997-2007 

images

Athens…

TRUTH TARGET

http://www.truthtarget.gr (ΕΔΩ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΩΡΕΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ)

ΠΗΓΗ:

Μοναχής Πορφυρίας

Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης

εκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος

Αθήνα 2010

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s