A modern Saint in a brother – Saint Porphyrios of Athens, Greece (+1991)

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

a15

Athens, Greece

agios-porfirios2

Saint Porphyrios of Kafsokalivia (Mount Athos) & Athens, Greece (+1991)

December 2

images

A modern Saint in a brother

Saint Porphyrios of Athens, Greece (+1991)

In the old days, during the feast of the Theophany, we used to sanctify homes. One year I also went to sanctify. I would knock on the doors of the apartments, they would open for me, and I walked in singing “In Jordan, You were baptized O Lord….”

As I went along  Maizonos Street in the center of Athens (Greece) I saw an iron door. I opened it, walked into the courtyard which was full of tangerine, orange and lemon trees, and proceeded to the stairs. It was an outdoor staircase that went up, and down was the basement. I climbed the stairs, knocked on the door, and a lady appeared. Since Continue reading “A modern Saint in a brother – Saint Porphyrios of Athens, Greece (+1991)”

Η Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός Ασυρμάτου ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

http://orthodoksa-istologia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Flower-062

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κομποσχοίνι: Πομπός Ἀσυρμάτου

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Σταμάτα  2012

http://www.truthtarget.gr – Ὧρες Ἐξομολόγησης

(2108220542 – 6978461846)

TRUTH TARGET

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

http://www.truthtarget.gr/books/29-pray.html

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Ὁ Arthur Koestler, γνωστός συγγραφέας, ἔγραψε, τήν πιό ἐπιτυχημένη, νομίζω, σκέψι γιά τήν προσευχή: Ὁ Θεός «ξέχασε» νά βάλη τό ἀκουστικό στή θέσι του. Ἡ τηλεφωνική ἐγκατάστασι τοῦ οὐρανοῦ δέν καταρρέει ποτέ. Ὅποτε θέλει ὁ πιστός, ἀνοίγει τήν καρδιά καί τό στόμα του καί ὁ Θεός εἶναι στό ἄλλο ἄκρο τῆς γραμμῆς.

Γράφει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Πάλευε συνεχῶς νά συγκεντρώνης τό νοῦ σου πού Continue reading “Η Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός Ασυρμάτου ╰⊰¸¸.•¨* Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ”

Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία; – Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)

http://gkiouzelis.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία;

Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Υπάρχουν πολλοί, ενίοτε και καθηγητές Θεολόγοι που διδάσκουν μια πολύ «βολική» και «έξυπνη» θεωρία: Ότι πορνεία είναι μόνο η σαρκική ικανοποίηση που γίνεται έξω από το γάμο με πόρνες και με χρήματα (δηλαδή με πληρωμή).

Ενώ όπου υπάρχει αγάπη, όπου υπάρχει ψυχική επαφή, εκεί δεν έχουμε πορνεία.

Συνεπώς, ένα ζευγάρι νέων που αγαπιούνται και η σαρκική σχέση του αποτελεί «ολοκλήρωση της αγάπης των», δεν είναι πορνεία και άρα δεν κάνουν αμαρτία.

Το Ευαγγέλιο μόνο την πορνεία και τη μοιχεία απαγορεύει. Δεν απαγορεύει την «ολοκλήρωση της αγάπης» ενός ζευγαριού.

Βέβαια η λέξη «πορνεία» στην κυριολεξία σημαίνει την ικανοποίηση των σαρκικών ορέξεων με χρήματα, αφού στην αρχαιότητα ασκούσαν το «επάγγελμα» αυτό γυναίκες αγορασμένες, δηλαδή δούλες.

Όμως εκτός από την κύρια σημασία της, η λέξη πορνεία, είχε ανέκαθεν και τη σημασία της σαρκικής σχέσεως δύο ετερόφυλων προσώπων, χωρίς να υπάρχει χρηματική δοσοληψία.
Μία είναι η νόμιμη συζυγία ανδρός και γυναικός, αυτή που γίνεται με την ευλογία του Μυστηρίου του γάμου. Κάθε πράξη που γίνεται έξω από το Μυστήριο του γάμου χαρακτηρίζεται ως πορνεία ή μοιχεία και καμία διάκριση δεν γίνεται αν συμβαίνει με αμοιβή ή εξ αγάπης.
Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν δικαιώνονται οι προγαμιαίες σχέσεις εφ’ όσον γίνονται μεταξύ δύο προσώπων που αγαπιούνται. Και πουθενά στην Αγία Γραφή δεν θα βρούμε αμνήστευση των σχέσεων αυτών, επειδή απουσιάζει η πληρωμή και γίνεται επίκληση του ερωτικού αισθήματος.
Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα:

1)Η περίπτωση της Σαμαρείτιδος. Είχε τελέσει πέντε νόμιμους γάμους (ο νόμος τότε το επέτρεπε) και τώρα συζεί με ξένον άνδρα, ασφαλώς γιατί «αγαπιούνται». Έχει όμως τη συνείδησή της βαρειά, γι’ αυτό και όταν ο Κύριος της λέει να πάει να φωνάξει τον (νόμιμο) άνδρα της, εκείνη του λέει «ουκ έχω άνδρα» για να κρύψει ότι συζεί παρανόμως με άνδρα που δεν είναι νόμιμος σύζυγός της. Και ο Κύριος την επιβεβαιώνει, λέγοντας της ότι είπε την αλήθεια, γιατί πέντε άνδρες νυμφέυθηκε και αυτόν που έχει τώρα δεν είναι νόμιμος σύζυγός της. Δηλαδή ο Κύριος αρνείται πως η σχέση αυτή είναι νόμιμη και αποδεκτή.

2)Ο Απόστολος Παύλος ήταν άγαμος. Γράφει λοιπόν για τους άγαμους άνδρες και τις χήρες γυναίκες, ότι θα προτιμούσε και αυτοί να παραμείνουν όπως και αυτός δηλαδή να μην παντρευθούν. Δεν αγνοεί όμως ότι η αγαμία είναι μεν ανώτερη, αλλά όχι και εύκολος δρόμος. Γι’ αυτό προσθέτει: «Αν δεν μπορούν, λόγω της ασθενείας της σάρκας να εγκρατεύονται, τότε καλόν είναι να παντρευθούν». Δεν τους είπε να βολευθούν με εξώγαμες σεξουαλικές σχέσεις, βρίσκοντας ο καθένας ή η καθεμιά ένα … ταίρι έξω από το γάμο.

Μοναδική διέξοδος ο γάμος. «Μονόδρομος». Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Ούτε διανοείται ο Παύλος την εύκολη «λύση» των εξ αγάπης σχέσεων γι’ αυτούς που δεν εγκρατεύονται. Αυτά λέει το Πνεύμα το Άγιον διά στόματος Παύλου!

3)Και ερχόμαστε στο χωρίο (Α΄ Κορ. Ζ΄ 27-28).
«Δέδεσαι γυναικί; Μη ζήτει λύσιν. Λέλυσαι από γυναικός; Μη ζήτει γυναίκα. Εάν δε και γήμης ουχ ήμαρτες». Μια σχέση βλέπει ο Παύλος αναμάρτητη. Αυτή στο γάμο. Ούτε υπαινιγμός υπάρχει για σχέσεις «εξ αγάπης» έξω από το γάμο.

4)Επίσης ο θείος Παύλος γράφειστην (Α΄ Κορ. 5, 1) επιστολή του. «Όλως ακούεται εν υμίν πορνεία, και τοιάυτη πορνεία, ήτις ουδέ εν τοις έθνεσιν ονομάζεται, ώστε γυναίκα τινά του πατρός έχειν».

Ο άνθρωπος για τον οποίον ομιλεί ο Παύλος δεν εσκέπτετο πορνεία, απλώς συζούσε με τη μητριά του και προφανώς ο δεσμός του ήταν «εξ αγάπης». Δεν συζεί με χρήματα. Και όμως για τον Παύλο η αθέμιτος αυτή συζυγία ήταν πορνεία.

Οι επινοήσεις αυτές οδηγούν σε ΑΤΥΠΟΝ ΠΟΛΥΓΑΜΙΑΝ!

Γιατί είναι αυτονόητο ότι, όταν οι χριστιανές νέες διαφωνήσουν αργότερα με το πρόσωπο που αγαπούν σήμερα και με το οποίο «ολοκληρώνουν την αγάπη τους», δεν εμποδίζονται να το αντικαταστήσουν με άλλο. Κι αν και με εκείνο διαφωνήσουν και χωρισθούν, θα αναζητήσουν την «αγάπη» τρίτου, μετά τέταρτου, πέμπτου κ.ο.κ. μέχρις ότου «κάπου, κάποτε, με κάποιον» καταλήξουν σε γάμο. Το ίδιο θα πράττουν και οι χριστιανοί νέοι. Όλα αυτά είναι αναμάρτητα!!, γιατί γίνονται… «εξ αγάπης» και όχι με χρήματα; Ωραίος Χριστιανισμός! «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος».

Αυτές είναι οι θέσεις του Χριστου και της Εκκλησίας Του. Ας μη μας πλανά ο Διάβολος. Ας μη απατούμε τον εαυτό μας. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι. «Τις καθαρός από ρύπου…»; Ας προσφέρουμε όμως την αμαρτωλότητά μαςμε ταπείνωση στο Θεό με τη μορφή της μετάνοιας. Μη καθησυχάζουμε και ναρκώνουμε τη συνείδηση μας λέγοντας ότι οι προγαμιαίες σχέσεις δεν είναι αμαρτία. Ότι είμαστε αδύνατοι, ναι. Ότι παρασυρθήκαμε, ναι. Όχι όμως ότι δεν είναι αμαρτία, δεν είναι πορνεία.

Αδελφοί, «στώμεν καλώς∙ στώμεν μετά φόβου»!! Είτε είμαστε Επίσκοποι, κληρικοί, πνευματικοί, θεολόγοι, λαϊκοί. Ο Χριστός δεν εμπαίζεται. Ο λόγος του Θεού είναι σαφής: «Εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί∙ έσονται γαρ οι άνθρωποι φίλαυτοι… ακρατείς… φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι» (Β’ Τιμ. 3, 1)

Απόσπασμα (σελ. 35-38) από το βιβλίο του π. Γεωργίου Καλπούζου «ΕΦΗΒΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ», Εκδ. ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ

Από τον αθεϊσμό στην Θεία Εξομολόγηση – Μοναχή Πορφυρία (+2015), πρώην οδηγός TAXI σε Αθήνα & Πειραιά

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

13933010108776930

Ἡ Μοναχὴ Πορφυρία γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὸν Πειραιᾶ. Ἄσκησε κατὰ καιροὺς διάφορα ἐπαγγέλματα. Ἐπὶ δέκα χρόνια ἐργάστηκε ὡς ὁδηγὸς ταξὶ στὴν Ἀθήνα καὶ στὸν Πειραιᾶ. Γνώρισε τὸν σύγχρονο ἐνάρετο καὶ ἔνθεο Γέροντα Πορφύριο ἀπὸ βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία του. Αὐτὴ ἡ γνωριμία τὴν ἔφερε πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴ συνειδητὴ χριστιανικὴ ζωή. Μὲ δυνατὴ πίστη καὶ βαθιὰ ἀγάπη στὸν Θεὸ ἔβαλε στόχο τὴ δόξα Του καὶ τὴ σωτηρία τῶν συνανθρώπων της. Ἔτσι τὸ ταξί της ἔγινε ἕνας σύγχρονος ἄμβωνας, ποὺ ὁδήγησε πολλοὺς σὲ ἀλλαγὴ ζωῆς, στὴν εὐλογημένη ἀλλοίωση. Τὰ τελευταῖα χρόνια περιεβλήθη τὸ ταπεινὸ μοναχικὸ τριβώνιο, μὲ διπλὸ σκοπό: νὰ ἀγωνιστεῖ ἀπερίσπαστη γιὰ τὴ σωτηρία της καὶ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο δοκιμαζόμενο ἄνθρωπο.

mporfyria-omilia

Ἐννέα ἡ ὥρα τὸ βράδυ, βρίσκομαι στὴν πλατεία Παγκρατίου. Ἕνα παιδὶ γύρω στὰ 17 μὲ σταματάει.

–Καλησπέρα, στὰ Village.

Ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο τοῦ αὐτοκινήτου ἔχει ἀρχίσει τὸ ἀπόδειπνο. Τὸ παιδί, ποὺ κάθισε δίπλα μου, μοῦ λέει:

–Δὲν βγάζεις τὸν παπά, νὰ βάλεις τραγούδια;

–Γιατί, ἀγόρι μου, δὲν σοὺ ἀρέσει ἡ ἀκολουθία;

–Ἡ ἀκολουθία δὲν μὲ νοιάζει… Τοὺς παπάδες δὲν θέλω νὰ ἀκούω.

–Γιατί, τί σου ἔκαναν οἱ παπάδες;

–Ἐμένα τίποτε… Ὁ πατέρας μου τοὺς βρίζει, γι’ αὐτὸ δὲν τοὺς θέλω.

–Ὁ πατέρας σου γιατί τοὺς βρίζει;

–Δὲν ξέρω.

–Ἔχεις πάει ποτέ σου στὴν Ἐκκλησία;

–Ὄχι! Ποτέ!

–Καλά, στὴν Ἀνάσταση δὲν πάτε; Τὰ…. Χριστούγεννα δὲν πάτε;

–Ὄχι!

–Σὲ γάμους, σὲ βαφτίσια, πάτε;

–Ναί, πᾶμε.

–Ἡ μανούλα σου δὲν σοὺ ἔχει μιλήσει γιὰ τὸν Θεό;

–Ὄχι!

–Οὔτε τὸ σταυρό σου κάνεις;

–Ὄχι!

Χριστέ μου, δὲν εἶναι δυνατόν!

–Ἀγόρι μου γλυκό, στὸ σχολεῖο θρησκευτικὰ δὲν κάνετε;

–Ἐ, κάνουμε κάτι λίγο.

–Ἄκουσε νὰ σοὺ πῶ, ἀγόρι μου, ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ζωή, ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σπίτι τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ παπὰς εἶναι γιὰ νὰ μᾶς μεταφέρει τὰ λόγια του Θεοῦ. Χωρὶς τὸν Θεὸ εἴμαστε νεκροί!

–Νεκροί;

–Ναί! Χωρὶς Θεὸ εἴμαστε πνευματικὰ νεκροί. Στὸ σπίτι σᾶς εἶστε εὐτυχισμένοι, οἱ γονεῖς σου εἶναι ἀγαπημένοι;

–Μμ!! ὄχι.

–Γιατί; Τί συμβαίνει;

–Ὁ πατέρας μου εἶναι νευρικός, ὅλο μαλώνει μὲ τὴν μάννα μου καὶ μέ μας. Ὅλα του φταῖνε.

–Βλέπεις πῶς μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ εἴμαστε δυστυχισμένοι; Ἐνῶ, ὅταν εἴμαστε κοντά Του, εἴμαστε χαρούμενοι καὶ ἤρεμοι, δὲν νευριάζουμε, ξέρουμε νὰ συγχωροῦμε, εἴμαστε γεμάτοι ἀπὸ ἀγάπη. Ἐσὺ θὰ ἤθελες, ὅταν θὰ μεγαλώσεις καὶ παντρευτεῖς, νὰ κάνεις οἰκογένεια σὰν καὶ αὐτὴ ποῦ ζεῖς;

–Ὄχι, γιατί δὲν μ’ ἀρέσει.

–Γιὰ νὰ κάνεις καλύτερη οἰκογένεια, πρέπει νὰ πλησιάσεις τὸν Θεό.

–Πῶς θὰ τὸν πλησιάσω;

–Νά, θὰ σὲ πάω τώρα νὰ μιλήσεις μὲ ἕναν παπά, ὅπως τοὺς λὲς ἐσύ. Πᾶμε;

–Ὄχι, ὄχι, δὲν θέλω!

–Σὲ παρακαλῶ, σὲ ἱκετεύω, τοῦ εἶπα πολὺ γλυκά, πολὺ τρυφερά. Πήγαινε μόνο μία φορὰ καὶ μὴν ξαναπᾶς ποτέ σου, σὲ παρακαλῶ. Καὶ ἐγὼ θὰ ἔρθω μαζί σου καὶ ὕστερα θὰ σὲ πάω στὰ, VILLAGE, χωρὶς χρήματα.

Αὐτὸ τοῦ ἄρεσε καὶ μοῦ λέει:

–Τὸ λόγο σου;

–Τὸ λόγο μου!

Βιαζόμουν νὰ προλάβω, πρὶν φύγει ὁ ἱερέας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Εὐτυχῶς πρόλαβα. Τὸ παλληκάρι μπῆκε γιὰ ἐξομολόγηση. Ὅταν μετὰ ἀπὸ μισῆ ὥρα βγῆκε, ἦταν τόσο ἀλλαγμένος, ποὺ μὲ εὐχαρίστησε καὶ μοῦ εἶπε: «Ὡραῖος αὐτὸς ὁ παπάς, θὰ ξανάρθω!»

Μετὰ τὸν πῆγα στὰ VILLAGE. ὅπως τοῦ εἶχα ὑποσχεθεῖ. Ἡ χαρά μου ἦταν ἀπερίγραπτη• τὸ παιδὶ ξεκινοῦσε μία νέα σωτήρια πορεία.

Πηγή:

Πορφυρίας Μοναχής

Ταξιδεύοντας στά Τείχη της Πόλης

ἐκδ. Νεκτάριος Παναγόπουλος

Ἀθήνα 2010

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269) – 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου ╰⊰¸¸.•¨* Στα Ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται & στις 19 Ιανουαρίου – Ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιο Γελάσιο Πάπα Ρώμης

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

ORTHODOX SAINT VALENTINE

800x0_147836199450e3f032.jpg

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269)

Επιμέλεια κειμένου

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

ORTHODOX HEART SITES

4-russian-orthodox-ceremony

http://orthodoxsaintvalentine.wordpresss.com

Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, ένας Ορθόδοξος Άγιος

(14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου, +269)

Η λεγόμενη “γιορτή των ερωτευμένων” έχει θεσπιστεί από κοσμικούς ανθρώπους και προσβάλει τον Άγιο. Δεν παύει όμως ο Άγιος να είναι προστάτης όσων θέλουν να παντρευτούν με Ορθόδοξο Γάμο. Όταν ο Ἀγιος ήταν εν ζωή, ο αυτοκράτορας είχε απαγορέψει να παντρεύονται οι στρατιώτες και όσοι δεν είχαν παει στρατό και έτσι οι Χριστιανοί νέοι είχαν πρόβλημα. Αλλά ο Άγιος Βαλεντίνος τους πάντρευε κρυφά και έτσι τον συνέλλαβαν και μαρτύρησε.

Ο Άγιος Βαλεντίνος στα συναξάρια της Ελλάδας και της Ανατολής μνημονεύεται μαζί με τους συμμάρτυρές του στις 19 Ιανουαρίου και στις 5 Ιουλίου! Οι συμμάρτυρές του είναι ο Αγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα, οι υιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ και οι μάρτυρες Κρισπίνος και Αστέριος.

Μαρτύρησαν όλοι μαζί το 269 μαζί με τον Αγιο Ιερομάρτυρα Βαλεντίνο ο οποίος είναι Ορθόδοξος Άγιος επειδή μαρτύρησε πριν το σχισμα των Ρωμαιοκαθολικών το οποίο έγινε το 1054.

c37671-1392042077

Η ζωή του Αγίου Βαλεντίνου

Ημέρες εορτής:

14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου (+269)

╰⊰¸¸.•¨*

Ο Ἀγιος Βαλεντίνος είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος διότι μαρτύρησε το 269

πρίν το σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών (1054)

Τα αρχαία Μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμε για τον άγιο είναι ελλιπή.

Το Μαρτύριο του Αγίου Βαλεντίνου στη Ρώμη

Ο Άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος μάζι με τον Άγιο Μάριο και την οικογένεια του Αγίου Μαρίου και άλλους Χριστιανούς βοηθούσαν τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές· έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου…

«Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;», ρώτησε ο αυτοκράτορας. Τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε, «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!». Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!». Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου» Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας». Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί». Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε το Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το Άγιο Βάπτισμα. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269 ή 270).

Το σώμα του Αγίου ιερομάρτυρος Βαλεντίνου το περισυνέλεξε και το ενταφίασε στον κήπο του σπιτιού της, στη Φλαμινία οδό, η ευγενής Χριστιανή Σαβινέλλα. Επί Επισκόπου Ρώμης Ιουλίου του Α΄ (337- 352) κοντά στον τάφο του Αγίου χτίστηκε προς τιμή του μάρτυρα, Ναός και κοιμητήριο. Τον 11ο αιώνα, άγνωστο πώς, ο Ναός αυτός καταστράφηκε. Το 1888 ο αρχαιολόγος Μαρούκι μελέτησε την υπόθεση, έκαμε ανασκαφές κι έφερε στο φως τα ερείπια του Ναού του Αγίου Βαλεντίνου.

Οι υπόλοιποι Άγιοι που βοηθούσαν τον Άγιο Βαλέντινο στο έργο του και μαρτύρησαν μαζί του είναι οι εξής:

Άγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα και οι γιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ οι οποίοι πήγαν από την Περσία στη Ρώμη για να προσκυνήσουν τους τάφους των Αγίων Αποστόλων και οι μάρτυρες Κυρίνος και Αστέριος οι οποίοι γιορτάζουν όλοι μαζί στις 19 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Βαλεντίνο και πάλι.

Ο Άγιος Μάριος ο Πέρσης με τους υπόλοιπους μάρτυρες και μαζί με τον Αγιο Βαλεντίνο τον ιερεα υπαρχουν κανονικά στα Συναξάρια της Εκκλησίας στην Ανατολή (Ελλάδα κλπ.).

Ο Άγιος Βαλεντίνος ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιος Γελάσιο Πάπα Ρώμης, όταν η Ρώμη ήταν ακόμη Ορθόδοξη.

Agios_Valentinos

Άγιος Βαλεντίνος ο ανάργυρος ιατρός,

Πρεσβύτερος ιερομάρτυς στή Ρώμη, καταγόμενος από Αθήνα Ελλάδας (+269)

Εορτές: 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 5 Ιουλίου

unnamed.jpg

Ο Άγιος Βαλεντίνος: Ένας Ορθόδοξος Άγιος

valentine skull

valentine relics

3 φώτο με τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου

valentine relics2

Τα Ι. Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου στην Αθήνα

Μετά το Μαρτύριο κάποιοι Χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των Μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι Μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του Μαρτυρίου του Αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Επίσκοπο Ρώμης Αγιο Γελάσιο.

Το 1054 έγινε το Μεγάλο Σχίσμα και ο Επίσκοπος της Ρώμης μαζί με όλη την Δυτική Ευρώπη αποκόπηκε από την Μία, Αγία, Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το 1815 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου δωρήθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς σε κάποιον Ρωμαιοκαθολικό Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάθηκαν» πάλι και το 1907 τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη της Ελλάδας στο Ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του Ρωμαιοκαθολικού ιερέα κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα Δυτικό-Ευρωπαίων Ρωμαιοκαθολικών.

Το 1990 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου μεταφέρθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς στην Αθήνα σε Ρωμαιοκαθολικό ναό της Ιταλικής παροικίας στην Αθήνα, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν Έλληνας καταγόμενος από την Αθήνα

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του Αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες ενδείξεις πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες Αγίους και γενικά αυτούς που ήταν από την Ανατολή. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης Ιωάννης ο 6ος (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο Άγιος Ζαχαρίας ο τελευταίος Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης  (15/3 +752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα Ι. Λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα.

CLIPA_12f.indd

Άγιος Βαλεντίνος προστάτης των παντρεμένων & 

όσων τους ενώνει η αγάπη & σκεύτονται να παντρευτούν

με Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο

Ο Άγιος Βαλεντίνος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν, ο άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον άγιο να ευλογήσει το γάμο τους.

Άλλο περιστατικό από την ζωή του αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.

il_fullxfull.676740780_8bed

Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία

Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο Άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: Πολλοί Νεομάρτυρες της Ελλάδας είναι γνωστοί μόνο στην Ελλάδα και π.χ. στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστοι. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι Άγιοι.
Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι Άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα, το Σχίσμα –η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών- ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον Άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».

Τιμή Μάρτυρος-Μίμησις μάρτυρος

Τιμούμε τους αγίους μας και τον Άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές μας αμαρτίες. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση…

Ετσι εμείς οι Ορθόδοξοι, όπως αναφέρεται και στην Ορθόδοξη ιστοσελίδα ORTHODOX ENGLAND εορτάζουμε την μνήμη και το Μαρτύριο του Αγ. Βαλεντίνου στις 14 Φεβρουαρίου (στα ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται η μνήμη του επίσης στις 19 Ιανουαρίου & στις 5 Ιουλίου) με χρονολογία Μαρτυρίου το 269:

http://orthodoxengland.org.uk/stdfeb.htm – ORTHODOX ENGLAND

Βλ. επίσης:

http://sthermans.ca/saints-life-of-valentine.asp – ST HERMAN OF ALASKA ORTHODOX SOBOR

Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!

Για να μιμηθούμε και για να κάνουμε τον Αγιο Βαλεντίνο να χαίρεται για εμάς πρέπει να ζούμε Χριστιανική ζωή, κοντά στο Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης  κάνοντας Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο (για όσους επιθυμούν το Γάμο).

Στις παρακάτω Ορθόδοξες ιστοσελίδες υπάρχουν ώρες Εξομολόγησης για να οδηγηθούμε μέσω της Εξομολόγησης ασφαλείς στο Μυστήριο του Γάμου αποκτώντας από το Θεό μία ευλογημένη οικογένεια!

Ώρες εξομολόγησης:

http://www.truthtarget.gr/ournews/45-confessionhours.html

https://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/

http://paintingleaves.blogspot.gr/p/blog-page.html

st-valentinus-12x16

tumblr_ms6qmyWBiE1rb44tmo1_500

Ο π. Ιωάννης Κωστώφ για το Γάμο:

http://www.truthtarget.gr/books/48-wedding.html

http://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/ (Ώρες Εξομολόγησης)

Ομιλίες του π. Ανδρέα Κονάνου για το Γάμο:

https://www.youtube.com/watch?v=mceth0PMBQQ – Για να μή ναυαγήσει ο Γάμος

https://www.youtube.com/watch?v=5by_9iSuagg – Αντιμετώπιση των δυσκολιών του Γάμου

https://www.youtube.com/watch?v=5IUiC_9wvN0  – Γιατί οι Γάμοι ναυαγούν

https://www.youtube.com/watch?v=tL66SdcofnM – Ευτυχισμένη σχέση χωρίς Χριστό γίνεται;

https://www.youtube.com/watch?v=o57l8d4kUVw – Μην αφήσεις το Γάμο σου να ναυαγήσει

https://www.youtube.com/watch?v=tMpb9iel8_c – Μήπως μετάνιωσες που παντρεύτηκες;

https://www.youtube.com/watch?v=ixoriWi_nNc – Κουράστηκα, βαρέθηκα, χωρίζω

https://www.youtube.com/watch?v=y8Xj4nBhLqg – Θεία Κοινωνία και Εξομολόγηση

Ευχόμαστε σύντομα τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου να επιστρέψουν στο Σπίτι τους, δηλαδή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως πρόσφατα με θαυματουργικό τρόπο επιστράφηκαν και τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Σάββα του Ηγιασμένου τα οποία τα είχαν και αυτά οι Ρωμαιοκαθολικοί ως το 1965.

24647

2 Φώτο: Τό άφθαρτο Ιερό Λείψανο του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου

image

VIDEO – Περί της επανακομιδής του ιερού λειψάνου του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου

Η θαυματουργική επιστροφή του από τους Ρωμαιοκαθολικούς

στήν Ορθόδοξη Εκκλησία το 1965

Το 1965 έγινε με πανηγυρικές τελετές η επανακομιδή του ιερού λειψάνου του αγίου Σάββα στο μοναστήρι του. Το ιερό λείψανο το είχαν κλέψει οι σταυροφόροι της Α’ σταυροφορίας (1096 – 1099) μαζί με πολλά άλλα ιερά λείψανα και το μετέφεραν στη Βενετία όπου και το έθεσαν στον ναό του αγίου Αντωνίνου. Εννέα αιώνες περίπου αργότερα έμελλε να επανέλθει και πάλι ο μεγάλος ασκητής της Ορθοδοξίας στο μοναστήρι που ο ίδιος έκτισε.

Πριν την παραλαβή του ιερού λειψάνου είχαν προηγηθεί μεταξύ του Πάπα της Ρώμης Παύλου στ’ και του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Βενεδίκτου συνεννοήσεις για τον καθορισμό αντιπροσωπειών, ημερομηνιών, τελετών και άλλων θεμάτων σχετικών με την παράδοση και την παραλαβή…

Ο Γέρων Σεραφείμ είχε ιδιαίτερη αγάπη και ευλάβεια στον άγιο Σάββα. Εδιηγείτο στα καλογέρια του μετά την επανακομιδή του ιερού λειψάνου τα εξής: «Ο Πάπας», έλεγε «δεν μας έδωσε το ιερό λείψανο, γιατί μας αγαπούσε, αλλά γιατί συχνά εμφανιζόταν σ’ αυτόν και τον ενοχλούσε για να επιστρέψει στο μοναστήρι του. Όταν πέθανε ο Πάπας που δεν έλαβε υπ’ όψιν του τον Άγιο, εκείνος εμφανίστηκε και πάλι στον διάδοχό του. Αλλά και στον ναό που βρισκόταν το ιερό λείψανό του θησαυρισμένο μέσα σε γυάλινη λάρνακα χτυπούσε το τζάμι, έκανε φασαρίες, τάραζε τους φύλακες και τους Λατίνους μοναχούς»…

Παρά τις εκδηλώσεις τιμής και αγάπης εκ μέρους των Λατίνων τόσο στην αντιπροσωπεία όσο και στην Αγιοταφική Αδελφότητα υπήρχε διάχυτη η αμφιβολία εάν οι Δυτικοί απέδιδαν το πραγματικό άγιο λείψανο στην ορθόδοξη αντιπροσωπεία. Όταν η ορθόδοξη αντιπροσωπεία μετά από το μακρύ και κοπιαστικό ταξείδι έφθασε στον ναό του αγίου Αντωνίνου, ο Γέρων Σεραφείμ παρατηρούσε, προς έκπληξη των υπολοίπων, με ιδιαίτερη επιμονή το ιερό λείψανο, σαν να έψαχνε να βρει κάποιο σημάδι που να πιστοποιεί την αυθεντικότητά του. Κάποια στιγμή με έκδηλη χαρά φώναξε στους υπόλοιπους: «Πατέρες, είναι το πραγματικό λείψανο». Πιστοποίησε τη γνησιότητα από το γεγονός ότι έλειπε το ένα από τα δύο μάτια. Γνώριζε ο π. Σεραφείμ από παλαιά συναξάρια της Λαύρας ότι οι μονοφυσίτες στα χρόνια του αγίου Σάββα σε μια διαμάχη που είχαν μαζί του για την ορθή πίστη του είχαν βγάλει το μάτι. Από εκείνη τη στιγμή δεν απομακρύνθηκε από αυτό. Ακόμη και όταν το αεροπλάνο διενυκτέρευσε στην Αθήνα, για να προσκυνήσουν επί του αεροπλάνου οι αναμένοντες αυτό πιστοί, ο Γέρων παρέμεινε μόνος όλη τη νύχτα φύλακας του ιερού λειψάνου, ενώ η υπόλοιπη συνοδεία λόγω του κόπου μετέβη στην Αθήνα για ανάπαυση.

Διηγείται ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ ότι καθ’ όλο το διάστημα που ο Γέρων Σεραφείμ στεκόταν φρουρός δίπλα στο άγιο λείψανο, έδιδε τόσο στον ίδιο όσο και στα υπόλοιπα μέλη της αντιπροσωπείας την αίσθηση ότι ανάμεσά τους γινόταν κάτι σαν μυστική συνομιλία, σε σημείο που να εντυπωσιάζονται και να θαυμάζουν το γεγονός.

Όμως δεν άργησε να παρουσιασθεί ο μεγάλος προβληματισμός : πως δηλαδή θα γινόταν η αλλαγή των ενδυμάτων του ιερού λειψάνου βάσει των συμφωνηθέντων.

Συγκεκριμένα μετά την αρπαγή του ιερού λειψάνου από το μοναστήρι, οι Λατίνοι στη Βενετία το έντυσαν με ενδύματα Λατίνου ιερέως, ενώ τα χέρια του αγίου Σάββα ήταν σταυρωειδώς επί του στήθους του. Μετά από εννέα περίπου αιώνες, η ακαμψία του σώματος δεν επέτρεπε την αλλαγή της λατινικής περιβολής με τα ράσα του Ορθόδοξου κληρικού, με το πετραχήλι και το μοναχικό σχήμα που είχε φέρει μαζί της η αντιπροσωπεία για τον σκοπό αυτόν.

«Τότε είδαμε τον Γέροντα Σεραφείμ να γονατίζει μπροστά στο ιερό λείψανο και να προσεύχεται για πολύ ώρα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε έκαμε μετάνοιες στρωτές και σήκωσε με τα χέρια του τα χέρια του αγίου Σάββα σαν να ήταν χέρια ζωντανού ανθρώπου μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας», θυμάται με ακρίβεια μέχρι σήμερα και διηγείται ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ. Τότε άλλαξαν τα ενδύματα του αγίου Σάββα και αφού τελείωσαν οι τελετές εκ μέρους των Λατίνων, άρχισε το ταξείδι της επιστροφής.

Όταν το γυάλινο φέρετρο έφθασε στην πλατεία του αγίου Μάρκου, στο μώλο, υπήρχε μια γόνδολα η οποία το μετέφερε με συνοδεία σε χώρο κοντινό προς το αεροδρόμιο. Κατά μια δε περίεργη σύμπτωση στον ίδιο μώλο είχε αποβιβασθεί το ιερό λείψανο αιώνες πριν.

Θαυμαστό γεγονός που εντυπώθηκε στον νου όλων ήταν τα χιλιάδες περιστέρια της πλατείας του αγίου Μάρκου τα οποία όλα μαζί τη στιγμή που η γόνδολα με το ιερό λείψανο ξεκινούσε τον πλού της στα νερά των καναλιών σαν κύμα πέρασαν πάνω από αυτήν χαιρετώντας με τον τρόπο αυτό τον μεγάλο φιλοξενούμενο που πλέον αναχωρούσε για το μοναστήρι του.

Χρόνια μετά, κάθε φορά που αντάμωναν ο Γέρων Σεραφείμ με τον Μητροπολίτη Ναζαρέτ κ. Κυριακό, του θύμιζε : «Τα περιστέρια, τα περιστέρια», σαν υπόμνηση του ότι και η άλογη ακόμη φύση συμμετείχε ως μαρτυρία τη στιγμή της αναχώρησης από τη Βενετία με προορισμό τα Ιεροσόλυμα. Εκεί παρέμεινε στον πανίερο ναό της Αναστάσεως για μέρες χάριν προσκυνήσεως των γυναικών, λόγω του αβάτου της Μονής του αγίου Σάββα.

Σημειώνουμε εδώ και ένα θαύμα το οποίο διηγήθηκε ο Γέρων Σεραφείμ σχετικά με το ιερό λείψανο του αγίου Σάββα που επανακομιζόταν στα Ιεροσόλυμα. Κάποια ορθόδοξη μοναχή, που περίμενε να προσκυνήσει το ιερό λείψανο, επολεμείτο από λογισμούς δυσπιστίας για το αν το ιερό λείψανο, που δόθηκε από τους Λατίνους, ανήκε πράγματι στον άγιο Σάββα. Είδε, μόνη αυτή, το ιερό λείψανο να ανασηκώνει λίγο την κεφαλή, να τη στρέφει προς αυτήν και έπειτα να επανέρχεται στην προτέρα θέση της κατακλίσεως, οπότε εν τρόμω και χαρά απέβαλε την αμφιβολία.

(Ο Γέρων Σεραφείμ Σαββαΐτης, εκδ. Μυγδονία)

Επιμέλεια κειμένου

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.wordpress.com

Πηγές:

Εγκυκλοπαίδεια New Advent

Patron Saints Index

Oxford Dictionary of Saints

Ελληνισμός & Ορθοδοξία, Εκδόσεις PSL Λιβάνη

Ο Άγιος Βαλεντίνος της Αθήνας, Εκδόσεις Καλός Τύπος

Γέρων Σεραφείμ Σαββαΐτης, εκδ. Μυγδονία

1

Ο Άγιος Βαλεντίνος ιερομάρτυρας στη Ρώμη, από Ελλάδα (+269)

19 Ιανουαρίου, 14 Φεβρουαρίου & 5 Ιουλίου

Τα Ίχνη των Χριστουγέννων & η Εξομολόγηση

Ομιλία Αρχιμ. Ιωάννη Κωστώφ – Q&A

Αγάπη για πάντα – π. Ανδρέας Κονάνος ╰⊰¸¸.•¨* ORTHODOX HEART

http://www.hellenicheartbeat.com/atheataperasmata/

Οι νέες ομιλίες του π. Ανδρέου Κονάνου – Αθέατα περάσματα

Saint Porphyrios of Kafsokalivia & Athens, Greece (+1991) & his wild birds

http://saintsofmyheart.wordpress.com

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

sweet morning by Isabel Asurmendi.jpg

92389.x.jpg

Saint Porphyrios of Kafsokalivia & Athens, Greece (+1991)

December 2

sf-porfirie-769x1024.jpg

Saint Porphyrios

of Kafsokalivia & Athens, Greece (+1991)

& his wild birds

Saint Porphyrios was born Evangelos Bairaktaris in the village of Aghios Ioannis in the province of Karystia on the Greek island of Euboea (mod. Evia). The youngest of four, he left school after the first grade and worked in the town of Chalkida at a shop to make money for the family. He was a hard and obedient worker, and stayed there for a few years before moving to Piraeus on the mainland (it is Athens’ port) and working in a general store run by a relative.

Although he hardly knew how to read at the time, Elder Porphyrios had a copy of the Life of St John the Hut-Dweller which he read as a boy. St John inspired him. St John the Hut-Dweller was late fifth-century Constantinopolitan saint who secretly took up the monastic life at the famed monastery of the Acoimetae (Unsleeping Ones). After living for some years according to a very strict rule, St John was granted permission by his abbot to go life near his parents so as to cleanse his heart of earthly love for them. He then dwelled in a hut beside his family, identity unknown, for three years. He revealed himself to his mother on his deathbed.

Young Evangelos was inspired by St John the Hut-Dweller’s story and wanted nothing more than to become a monk. He tried to run away to Mt Athos, the Holy Mountain, to become a monk on a few occasions. When he was 12, he succeeded at his goal and entered the life of obedience to two very strict and severe elders. At the age of 14, he became a monk under the name Niketas, and at 16 he took his full vows.

During these early years of the monastic life, Elder Porphyrios was given no praise but many tasks. He spent much time alone on the mountain with no one but the birds. He learned the Psalms and the prayers by heart. And at age 19, he received a gift from the Holy Spirit of clear sight. When this gift came, he saw his elders approaching his position even though they were far away and around a corner. He knew what they were doing. Later in his life, Elder Porphyrios was able to use this gift of sight to counsel and care for the souls of the many people who came to him seeking God’s grace.

The simplicity of Elder Porphyrios’ heart is visible in his recognition of the songs of praise sung by the birds to Almighty God, a realisation he had while living on the Holy Mountain:

“One morning I was walking alone in the virgin forest. Everything, freshened by the morning dew, was shining in the sunlight. I found myself in a gorge. I walked through it and sat on a rock. Cold water was running peacefully beside me and I was saying the [Jesus] prayer. Complete peace. Nothing could be heard. After a while the silence was broken by a sweet, intoxicating voice singing and praising the Creator. I looked. I couldn’t discern anything. Eventually, on a branch opposite me I saw a tiny bird. It was a nightingale. I listened as the nightingale trilled unstintingly, its throat puffed out to bursting in sustained song. The microscopic little bird was stretching back its wings in order to find power to emit those sweetest of tones, and puffing out its throat to produce that exquisite voice. If only I had a cup of water to give it to drink and quench its thirst!

Tears came to my eyes…” (Elder Porphyrios, Wounded by Love, p. 31).

Elder Porphyrios’ love of the animal world, and of birds in particular, is illustrated by his taming of two wild parrots later in life. He wished also to tame an eagle, but I don’t know if that happened. One of his parrots would say the Jesus Prayer with him.

Ill health forced Elder Porphyrios to leave Mount Athos, and he returned to Evia where we lived at the Monastery of St Charalambos, Levka. In 1926 he was ordained priest and was given the name Porphyrios. He lived at the Monastery of St Charalambos for twelve years as a spiritual guide and confessor, and then three years at the deserted Monastery of St Nicholas in Ano Vatheia.

1940 saw the Second World War and Elder Porphyrios’ move to Athens. He became the chaplain and confessor at the Polyclinic Hospital where he served for many years, leading the liturgy and hearing confessions and ministering to the staff and patients of the hospital, many of whose previous contact with Christianity had been minimal or merely formal.

From 1955 to 1979, he lived at the Monastery of St Nicholas in Kallisia. He was still chaplain at the Polyclinic, but he was now able to also live out his lifelong dream of being a monastic at the same time. In 1979, he moved to Milesi, a village that overlooks Evia, where he lived at first in a caravan and later in a single-cell built of cinder blocks. However, the goal of founding a monastery was realised, and in 1984 he was able to move into one of the rooms of the complex under construction, and in 1990 the foundation stone of the monastic church was laid.

He returned to the Holy Mountain and died at his hermitage in Kavsokalyvia, where he had become a monk so long ago, December 2 1991.

Stories about Elder St Porphyrios abound. One time, a young man on the verge of suicide received a phone call out of the blue, and it was the saint (neither knew each other) who counselled him not to kill himself. This young man was converted, and later met Elder Porphyrios before becoming a priest himself. One young woman had a vision of Elder Porphyrios while she, too, was contemplating suicide. At both these times, Elder Porphyrios had been at prayer when the Lord made the miracle happen.

Elder Porphyrios was a man who could be deeply moved by the words of Scripture:

“One Good Friday we were doing the service. The church was packed with people. I was reading the Gospel, and when I came to the phrase, Eli, Eli, lama sabachthani, that is, My God, My God, why have you forsaken me? I was unable to finish it. I didn’t read the words ‘why have you forsaken me?‘ I was overcome with emotion. My voice broke. In front of me I saw the whole tragic scene. I saw that face. I heard that voice. I saw Christ so vividly. The people in the church waited. I said nothing. I was unable to continue. I left the Gospel on the reading stand and turned back into the sanctuary. I made the sign of the cross and kissed the Holy Table. I brought to my mind another image, a better one. No, not a better one. There was no more beautiful image than that one, but the image of the Resurrection came to my mind. At once I calmed down. Then I returned to the Holy Doors and said:

‘Excuse me, my children, I got carried away’” –Wounded by Love.

Imagine if more ministers were so drawn into Scripture that their hearts were pierced in the formality of Sunday services!

I have run on long enough. There is much to say. I encourage you to learn the life and teachings of this saint — they are even available in the English book Wounded by Love: The Life and Teachings of Elder Porphyrios.

I am not afraid of death – Fr. Epiphanios Theodoropoulos, Greece (+1989)

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

EX 2X2 LETTERS FROM GREECE

ATHENS OF MY HEART

Alaskan Fall by Forrest Mankins.jpg

unnamed.jpg

I am not afraid of death. Not, of course, because of my works, but because I believe in God’s mercy.

Blessed Fr. Epiphanios Theodoropoulos of Athens, Greece (+1989)

Source:

https://orthodoxword.wordpress.com & HERE

ORTHODOX WORD

Ομιλίες του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

http://cominghomeorthodoxy.wordpress.com

COMING HOME – ORTHODOXY

red-suva-frangipani

http://www.truthtarget.gr/speeches.html

Ομιλίες του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ

Ομιλίες 2015-2016

Ομιλίες 2012-2013

  1. Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012 (Περί πατρός Παϊσίου α’)
  2. Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012 (Περί πατρός Παϊσίου β’)
  3. Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012 (Περί πατρός Παϊσίου γ’)
  4. Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012
  5. Κυριακή 04 Νοεμβρίου 2012
  6. Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012 (Λόγια του Pascal)

Ομιλίες 2012

  1. Κυριακή 01 Ιανουαρίου 2012 (Γεροντικό Αγίου Όρους)
  2. Κυριακή 08 Ιανουαρίου 2012 (Χριστουγεννιάτικη Περίοδος)
  3. Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012 (Χριστουγεννιάτικη Περίοδος)
  4. Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012 ()
  5. Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012 ()
  6. Κυριακή 05 Φεβρουαρίου 2012 ()
  7. Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012 (Πρόνοια του Θεού)
  8. Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012 (Πρόνοια του Θεού)
  9. Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012 (Πρόνοια του Θεού)
  10. Κυριακή 04 Μαρτίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  11. Κυριακή 11 Μαρτίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  12. Κυριακή 18 Μαρτίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  13. Κυριακή 25 Μαρτίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  14. Κυριακή 01 Απριλίου 2012 (Αξία του Χριστιανισμού)
  15. Κυριακή 08 Απριλίου 2012 (Μεγάλη Εβδομάδα)
  16. Κυριακή 22 Απριλίου 2012 (Ἀντιαιρετικά ἐφόδια)
  17. Κυριακή 29 Απριλίου 2012 (Ἀντιαιρετικά ἐφόδια)
  18. Κυριακή 06 Μαΐου 2012 (Ἀντιαιρετικά ἐφόδια)
  19. Κυριακή 13 Μαΐου 2012 (Ἀντιαιρετικά ἐφόδια)
  20. Κυριακή 20 Μαΐου 2012 (Ἀγ. Ἰω. Καρασταμάτης-Ἱστορία στό Δίστομο)

Στα Ίχνη των Χριστουγέννων

Μια ομιλία του π. Ιωάννη στο Ράδιο Μαρτυρία των Χανίων.

Για την εκπομπή Νεανικές Ανησυχίες που έγινε την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ομιλία από εδώ

Ομιλίες 2011

  1. Κυριακή 02 Οκτωβρίου 2011 (Μεταστροφές)
  2. Κυριακή 09 Οκτωβρίου 2011 (Μεταστροφές)
  3. Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011 (Μεταστροφές)
  4. Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011 (Μεταστροφές)
  5. Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011 (Δεν υπάρχει)
  6. Κυριακή 06 Νοεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  7. Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  8. Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  9. Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  10. Κυριακή 04 Δεκεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  11. Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011 (Δοκιμασίες)
  12. Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011 (Γεροντικό Αγίου Όρους)

Αξία του Χριστιανισμού

  • Αξία Χριστιανισμού 1
  • Αξία Χριστιανισμού 2
  • Αξία Χριστιανισμού 3

Τιμή στην Παναγία: Από την Αρχή του Χριστιανισμού – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

the2bfirst2bcome2bback2bflow2bby2brusphotostudio

panagia

Τιμή στην Παναγία: Από την Αρχή του Χριστιανισμού

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Ἡ Θεοτόκος ἐτιμᾶτο καί μακαριζόταν εὐθύς μέ τήν ἀρχή τοῦ Χριστιανισμοῦ:

«Εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου»(Λκ 1, 42),

«Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε, καί μαστοί οὕς ἐθήλασας»(Λκ 11, 27).

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, τιμώντας τήν Παναγία, ἐφαρμόζουμε τό τοῦ Ἀπ. Παύλου: «Ἀπόδοτε… τῷ τήν τιμήν τήν τιμήν (τιμή, σ᾽ αὐτόν στόν ὁποῖο ἁρμόζει τιμή)»(Ρμ 13, 7). Καί ἡ τιμή της ὀφείλεται στό γεγονός ὅτι σαρκώθηκε ὁ Σωτήρας μέσα της.

• Ὁ θεῖος Αὐγουστῖνος λέει ὅτι ἡ Θεομητορική ἀξία τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας δέν ἐπιδέχεται οὔτε αὔξησι οὔτε προσθήκη, εἶναι δηλ. τελειώτατη.

• Γράφει ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Τόσο πολύ ἡ Θεοτόκος ἦταν κατασκεπασμένη γύρω-γύρω κατά τήν ψυχή καί τό σῶμα ἀπό τίς ἀρετές καί τίς θεῖες καί ὑπερφυσικές χάριτες, ὥστε δέν βρῆκε οὔτε τήν παραμικρή εἴσοδο ὁ Διάβολος, γιά νά μπάση στό πανάγιό της πρόσωπο καμμία προσβολή πονηροῦ λογισμοῦ».

• Ἀκόμα: «Κι ἄν ἡ Λεία, ἡ γυναῖκα τοῦ Ἰακώβ, ὀνομάσθηκε μακαρία, διότι γέννησε τόν Ἀσήρ· κι ἄν οἱ γυναῖκες τοῦ τότε καιροῦ τή μακάρισαν, διότι στάθηκε μητέρα ἑνός ἀνθρώπου ἁπλοῦ καί θνητοῦ, ἐπειδή λέει “Εἶπε Λεία· μακαρία ἐγώ, ὅτι μακαριοῦσί με αἱ γυναῖκες”(Γεν 30, 13), πόσο μᾶλλον καί ἀσυγκρίτως καί ἀπείρως πρέπει νά ὀνομάζεται μακαρία ἡ Παρθένος Μαρία, ἡ ὁποία γέννησε τό μακάριο καί μόνο δυνάστη Θεό, ὅπως τόν ὀνόμασε ὁ Παῦλος (Α´ Τιμ 6, 25), αὐτόν πού κάνει μακαρίους ὅσους πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν; Καί πόσο μᾶλλον πρέπει νά τή μακαρίζουν, ὄχι μόνο οἱ γυναῖκες, ἀλλά καί οἱ ἄνδρες, διότι στάθηκε Μητέρα ἑνός Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ; Γι᾽ αὐτό κι ὁ Σολομών στό Ἇσμα καθαρῶς προφητεύει περί αὐτοῦ τοῦ μακαρισμοῦ τῆς Παρθένου καί λέει· “μία ἐστί περιστερά μου τελεία… εἴδοσαν αὐτήν θυγατέρες, καί μακαριοῦσιν αὐτήν βασίλισσαι, καί γε παλλακαί (: καί πολύ περισσότερο ἐκεῖνες πού συζοῦσαν μέ ἄνδρες) καί αἰνέσουσιν αὐτήν”(6, 8)».

• Ἐπίσης: «Πλειάδα, δηλαδή Πούλια, σέ Θεοτόκε ὀνομάζουν διότι ὅπως ἡ Πούλια φυλάττει ἀχώριστο τό σύνδεσμο καί τήν ἕνωσι, εἴτε τῶν ἑπτά ἀστέρων της, κατά τούς παλαιούς, εἴτε τῶν σαράντα, κατά τούς νεωτέρους Ἀστρονόμους, καί μάλιστα τό Γαλιλαῖο, ὁ ὁποῖος τούς ἐξέτασε μέ τό τηλεσκόπιο· ἔτσι καί σύ φυλάττεις συνδεδεμένους στήν ἀγάπη ὅλους τούς πρός σέ εὐλαβεῖς Ὀρθοδόξους, καί φαίνεσαι σάν μία φιλόστοργη ὄρνιθα, πού ἔχεις συναγμένα τά πουλάκια σου. Καί οἱ μέν Ἠθικοί, ἐσένα σέ διακηρύσσουν ὡς ἄριστο ἀγαθό μετά τό Θεό· οἱ δέ Ὀπτικοί, ἐσένα θεωροῦν ὡς θαυμάσιο τηλεσκόπιο, διά μέσου τοῦ ὁποίου ἀποκαλύφθηκε ἡ προαιώνια καί κρυμμένη βουλή τοῦ Θεοῦ, κι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ἀκριβέστερα βλέπουμε δι᾽ αὐτοῦ τά μυστήρια τοῦ Θεοῦ πού βρίσκονται μακρυά καί εἶναι ἀπόκρυφα».

• Καί: «Οἱ Μηχανικοί ἐσένα Θεοτόκε σέ θεωροῦν ὑπομόχλιο ἀποτελεσματικό, πάνω στό ὁποῖο ὁ μηχανικότατος Ἀρχιμήδης καί μέγας ἀρχιτέκτων Θεός, στηρίζοντας τό δικό του μοχλό, κίνησε ὄχι μόνο ὅλη τή γῆ, ἀλλά καί ὅλο τόν οὐρανό, κι ἔτσι τά μετέφερε ἀπό τή φθορά στήν ἀφθαρσία, καί ἀπό τήν τροπή στήν ἀτρεψία».

• Τέλος: «Ὁ Θεός εἶναι καί λέγεται πῦρ καταναλίσκον· “Κύριος, φησίν, ὁ Θεός σου πῦρ καταναλίσκον ἐστί”(Δευτ 4, 24)· διότι καταναλίσκει τή μοχθηρίαν καί τήν ἁμαρτία, κατά τό Θεολόγο Γρηγόριο· διά τοῦτο, πῶς ἦταν δυνατόν νά κατακαύση τήν Παρθένο, στήν ὁποία δέν βρισκόταν κανένα ἴχνος ἁμαρτίας ἤ βρωμιᾶς, οὔτε προπατορικῆς (διότι καθαρίσθηκε ἡ Παρθένος ἀπό τήν ἁμαρτία αὐτή ὑπό τῆς ἐπελεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατά τόν καιρόν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὅπως δογματίζει ἡ κοινή γνώμη τῶν Ἱερῶν Θεολόγων), ἀλλ᾽ οὔτε προαιρετικῆς;».

• Ἐπισημαίνει ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης: «Ἡ κακία τοῦ ἐχθροῦ: Ὅσο εὐσεβέστερα ἕνας ἄνθρωπος ζῆ, τόσο πιό πολύ ὁ Διάβολος σπρώχνει τούς ἀνθρώπους νά τοῦ ἀντιδροῦν, ὅπως ἦταν ἡ περίπτωσι τοῦ Σαούλ πού ἐναντιώθηκε στόν πιστό κι ἄκακο Δαυΐδ. Ὅσο ἁγιώτερο εἶναι ἕνα πρόσωπο, τόσο πιό πολύ βλασφημεῖται, ὅπως, λόγου χάριν, ἡ Παναγία, ἡ “τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ”».

• Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Σιλουανός: «Μιά φορά ἄκουγα στήν ἐκκλησία τήν ἀνάγνωσι τῶν προφητειῶν τοῦ Ἡσαΐα, καί στίς λέξεις “Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε”(Ἠσ 1, 16) σκέφθηκα: “Μήπως ἡ Παναγία ἁμάρτησε ποτέ, ἔστω καί μέ τό λογισμό;” Καί, ὤ τοῦ θαύματος!, μέσα στήν καρδιά μου μιά φωνή ἑνωμένη μέ τή προσευχή πρόφερε ρητῶς: “Ἡ Θεοτόκος ποτέ δέν ἁμάρτησε, οὔτε κἄν μέ τή σκέψι”. Ἔτσι τό Ἅγιο Πνεῦμα μαρτυροῦσε στήν καρδιά μου γιά τήν ἁγνότητά Της».

• «Ὁ Γέροντας Παΐσιος στό Σινᾶ ἐβίωσε ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἕνα ὑπερφυσικό γεγονός· τή σώφρονα καί ὁσία σχέσι τῶν Θεοπατόρων, ἀπό τήν ὁποία συνελήφθη καί ἐγεννήθη ἡ Θεοτόκος. Ἀπό αὐτό πληροφορήθηκε ὁτι: “Οἱ  ἅγιοι Ἰωακείμ καί Ἄννα ἦταν τελείως πνευματικοί, χωρίς καθόλου σαρκικό φρόνημα. Ἦταν τό ἀπαθέστερο ἀνδρόγυνο πού ὑπῆρξε ποτέ. Πρῶτα προσευχήθηκαν στό Θεό μέ δάκρυα ὁ καθένας χωριστά νά τούς χαρίση παιδί καί μετά συνῆλθαν ἀπό ὑπακοή στό Θεό· ὄχι ἀπό σαρκική ἐπιθυμία. Ἐπειδή ἡ σύλληψι ἔγινε χωρίς ἡδονή, ἡ Παναγία ἦταν Πάναγνη. Δέν ἦταν, βέβαια, ἀπαλλαγμένη ἀπό τό προπατορικό ἁμάρτημα, ὅπως πλανεμένα πιστεύουν οἱ παπικοί, διότι συνελήφθη μέ φυσικό τρόπο (ὄχι δηλαδή ἀσπόρως), ἀλλά τελείως ἀπαθῶς, ὅπως ἤθελε ὁ Θεός νά γεννιοῦνται οἱ ἄνθρωποι”.

Κάποτε τόνιζε καί πάλι τίς ἀλήθειες αὐτές σέ μιά συζήτησί του. Βλέποντας κάποια ἐπιφύλαξι ἀπό τό συνομιλητή του ἀνασηκώθηκε καί εἶπε μέ ἔντονο ὕφος: “Τό ἔζησα τό γεγονός!”. Ἤθελε νά καταστήση σαφές ὅτι αὐτά τά ὁποῖα ἔλεγε δέν ἦταν ἁπλῶς δικοί του εὐλαβεῖς λογισμοί, ἀλλά θεία ἀποκάλυψι».

• Ἀκόμα: «Ἡ μάνα πού ἔχει τό παιδί της στόν πόλεμο, φοβᾶται γι᾽ αὐτό νύκτα-μέρα. Ἔχει πολλή ἀγωνία. Ξαφνικά παίρνει ἕνα γράμμα ἀπό τό παιδί της μέ μιά φωτογραφία του μέσα. Ὅταν τή βλέπει τί κάνει; Τήν πιάνει στά χέρια της καί τή φιλᾶ, τή βάζει στόν κόρφο της ν᾽ ἀγγίξει τήν καρδιά της. Αἴ τί νομίζεις; Αὐτή ἡ μάνα μέ τέτοιο φλογερό πόθο πού ἔχει γιά τό παιδί της πιστεύει ὅτι φιλᾶ τή φωτογραφία; Τό ἴδιο τό παιδί της πιστεύει ὅτι φιλᾶ. Τό ἴδιο πιστεύει καί ὅποιος ἔχει φλογερό πόθο γιά τήν Παναγία καί τόν ἅγιο πού προσκυνάει. Δέν προσκυνᾶμε τίς εἰκόνες γιατί εἶναι οἱ εἰκόνες, ἀλλά γιά τούς ἁγίους. Καί αὐτούς ὄχι γιατί εἶναι τα πρόσωπα πού εἶναι, ἀλλά γιατί ἀγωνίσθηκαν γιά τό Χριστό. Ὁ Θεός εἶναι ζηλότυπος, εἶναι ἀλήθεια. Ὄχι, ὅμως, γιά τούς δικούς Του, ἀλλά γιά τό διάβολο. Ὁ πατέρας δέν ζηλεύει τά δικά του παιδιά. Μήν ἀνησυχεῖς, ὁ Κύριος χαίρεται ὅταν σέ βλέπει νά σέβεσαι καί ν᾽ ἀγαπᾶς τή Μάνα Του καί τούς Ἁγίους».

• Ὁ μεταστραφείς στήν Ὀρθοδοξία Matthew Gallatin γράφει πολύ σωστά: «Σέ μία γωνία τοῦ σαλονιοῦ μου, βρίσκεται μία μεγάλη βιβλιοθήκη. Μαζί μέ τά βιβλία καί τά διακοσμητικά ἀντικείμενα, ἔχουμε ἐκεῖ καί τίς οἰκογενειακές φωτογραφίες. Μία ἀπ’ αὐτές τίς φωτογραφίες εἶναι τοῦ ἀγαπημένου ἀδελφοῦ μου, Barry, πού σκοτώθηκε σέ αὐτοκινητιστικό δυστύχημα τό 1976, στήν ἡλικία τῶν 21 ἐτῶν.

Τό νά πῶ ἁπλά ὅτι τόν ἀγαποῦσα δέν σκιαγραφεῖ ἐπαρκῶς τά αἰσθήματά μου γι’ αὐτόν. Ἔχουν περάσει 25 περίπου χρόνια ἀπ’ τό θάνατό του. Καί ὅμως, ἀκόμη καί σήμερα, ξυπνῶ κάθε 27η Ἰουλίου (μέρα τῶν γενεθλίων του) μέ δάκρυα στά μάτια καί μέ τή γλυκόπικρη ἀνάμνησί του στήν καρδιά μου.

Κανείς, λοιπόν, ἀπ’ τούς προτεστάντες φίλους μου δέν θά τό ἔβρισκε ἀφύσικο ἄν, ἐνῶ καθόμουν μπροστά στή βιβλιοθήκη, ἔπαιρνα στά χέρια μου τή φωτογραφία τοῦ ἀδελφοῦ μου καί τή φιλοῦσα. Γιατί, ὅμως, ὅταν πάω δύο βήματα παραπέρα, στό εἰκονοστάσι, καί φιλήσω τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας γίνομαι ξαφνικά εἰδωλολάτρης; Τί ἄλλαξε; Τί ἔχει ἡ Παναγία πού δέν ἀξίζει τήν ἀνάλογη ἀγάπη καί τό σεβασμό τόν ὁποῖο δείχνω στόν κεκοιμημένο ἀδελφό μου;…

Ποῦ βρίσκεται τό πρόβλημα τελικά; Ὅταν ἄρχισα νά ἐρευνῶ τό θέμα, διαπίστωσα ἕνα παράδοξο στήν παλαιά προτεσταντική μου ἀντίληψι. Ἀπ’ τή μία καταδίκαζα ὁποιονδήποτε τιμοῦσε τήν Παναγία καί τούς ἁγίους, ἐνῶ ἀπ’ τήν ἄλλη θεωροῦσα σωστό νά τιμῶ τούς προτεστάντες ἱεροκήρυκες καί δασκάλους, ζῶντες ἤ κεκοιμημένους. Ἦταν ἀπόλυτα φυσιολογικό νά ἐγκωμιάζω τούς ἀνθρώπους αὐτούς, νά παρακολουθῶ video καί διαφάνειες ἀπ’ τή ζωή καί τίς πράξεις τους καί νά δακρύζω ὅταν κανείς τραγουδοῦσε τό τραγούδι “Thank You for Giving to the Lord” [ὑπ.: Τίτλος δημοφιλοῦς προτεσταντικοῦ τραγουδιοῦ πού σημαίνει “Σ’ εὐχαριστῶ πού μ’ ἔφερες κοντά στό Θεό”. Τό τραγούδι αὐτό ἐκφράζει τήν εὐγνωμοσύνη κάθε προτεστάντη σ’ αὐτούς πού τόν ὁδήγησαν στήν πίστι]. Ἄν, ὅμως, ἔβλεπα κάποιον νά ὑμνῆ καί νά τιμᾶ τή γυναῖκα πού ἔφερε στή μήτρα της τόν Σωτῆρα, αὐτό θά ἔθετε ἀμέσως σέ ἀμφισβήτησι τό πόσο χριστιανός εἶναι!».

• Ἀκόμα: «Ὅταν τούς ἀκούω νά μιλοῦν μέ τόση περιφρόνησι γιά τή Θεοτόκο, λυπᾶμαι κι ἀναρωτιέμαι ἄν ποτέ ἔχουν σκεφθῆ ὅτι μιλοῦν ὑποτιμητικά γιά τή μητέρα Αὐτοῦ πού ἔγραψε μέ τό δάκτυλό Του στίς πέτρινες πλάκες τό “τίμα τόν πατέρα σου καί τή μητέρα σου”.

Τί μποροῦμε νά ὑποθέσουμε ὅτι αἰσθάνεται γιά τή μητέρα Του ὁ μόνος Ἄνθρωπος πού μπορεῖ νά τηρήση τέλεια τήν ἐντολή αὐτή; Σκεφθεῖτε πόσο ἐμεῖς, οἱ ἄθλιοι κι ἁμαρτωλοί ἄνθρωποι, σεβόμασθε τίς δικές μας μητέρες καί ὑπερασπιζόμασθε τήν τιμή τους. Πόσο λαμπρή θέσι πρέπει νά κατέχη, λοιπόν, ἡ Παναγία στή γεμάτη ἀγάπη καί σεβασμό καρδιά τοῦ Υἱοῦ της!

Πόσο ἀπογοητευμένος θά εἶναι, λοιπόν, ὁ Σωτήρας μας, ὅταν ἀκούη κάποιους, οἱ ὁποῖοι, μάλιστα, ἐπαγγέλλονται ὅτι Τόν ἀγαποῦν καί Τόν ἀκολουθοῦν, νά θεωροῦν τή μητέρα Του ὡς “τίποτε τό ξεχωριστό”; Πόσο λυπημένος θά εἶναι γι’ αὐτούς πού σέβονται ἰδιαιτέρως τούς ἱεροκήρυκες, τούς προέδρους ἤ τούς προπονητές τοῦ ποδοσφαίρου, πού χλευάζουν, ὅμως, αὐτούς οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τή μητέρα Του ὅπως τήν τιμᾶ κι ὁ Ἴδιος; Πόσο πονᾶ γιά ὅλους αὐτούς πού ὑποτιμοῦν τήν ἄσπιλη ἐκείνη γυναῖκα πού ταπεινά ἄνοιξε τήν ἀγκαλιά της σ’ Αὐτόν, ὥστε νά μπορέση νά πλημμυρίση μέ τή Χάρι Του ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα;».

• Ὁ Ν. Σωτηρόπουλος γράφει: «Ἐμεῖς μποροῦμε νά κατηγοροῦμε τούς Προτεστάντες καί νά λέμε σ᾽ αὐτούς· τό γεγονός, ὅτι δέν τιμᾶτε τήν Παναγία, ἀρκεῖ, αὐτό καί μόνο, γιά νά καταλάβετε ὅτι δέν εἴσασθε Ἐκκλησία ἀλλά αἵρεσι. Ἄν ἤσασθαν Ἐκκλησία θά εὕρισκε σ᾽ ἐσᾶς ἐκπλήρωσι ἡ προφητεία Λκ 1, 48: “ἰδού γάρ ἀπό τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί” [αὐτό ἐφαρμόζεται καθημερινά καί πολλές φορές τήν ἡμέρα στήν Ἐκκλησία μας· μακαρίζουμε τή Θεοτόκο]».

• Διαβάζουμε, τέλος: «Οἱ Προτεστάντες, οἱ ὁποῖοι, ἀπορρίπτοντας τήν Ἱερά Παράδοσι, ὑπερηφανεύονται ὅτι δῆθεν ἀκολουθοῦν πιστά τό λόγο τοῦ Θεοῦ, στήν πρᾶξι τόν παραβαίνουν μέ τόν πιό βάναυσο τρόπο. Ἔτσι στό ἐρώτημα γιά τή χειροτονία γυναικῶν γιά “ἱέρειες” καί “ἐπισκοπίνες” αὐτοί ἀπαντοῦν “Ναί”, ἐνῶ ἡ Ἁγία Γραφή κατηγορηματικῶς λέει “Ὄχι” (Α´ Κορ 14, 34). Καί στό ἐρώτημα τῆς ἐξυμνήσεως ἤ μή τῆς πιό ἁγίας καί εὐλογημένης Γυναίκας, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, αὐτοί ἀπαντοῦν ἀρνητικῶς, ὅταν ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός ἀπαντᾶ καταφατικῶς: «μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν»(Λκ 11, 28) [Καί ποιός ἄλλος τόν φύλαγε περισσότερο ἀπό Ἐκείνην;: «ἡ δέ Μαριάμ πάντα συνετήρει τά ρήματα ταῦτα συμβάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς».

Ἀλήθεια, ποῦ τέλος πάντων βρίσκεται ἡ περίφημη προτεσταντική “πιστότητα” στήν Ἁγία Γραφή;».

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Ἡ Θεοτόκος

ἐκδ. Άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2012

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

VIDEO: ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ & Η ΘΕΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ – ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΙΩΑΝΝΗ ΚΩΣΤΩΦ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΣΕ STYLE Q&A

http://paintingleaves.blogspot.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

PAINTING LEAVES

59 - 1.jpg

Τα Ἰχνη των Χριστουγέννων & η Θεία Εξομολόγηση

Φοιτητική ομιλία του π. Ιωάννη Κωστώφ

στο  Ράδιο Μαρτυρία των Χανίων σε style Q&A

Για την εκπομπή Νεανικές Ανησυχίες που έγινε

την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011.

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

http://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/

(Ώρες Εξομολόγησης)

question-button_orange3

Murgesha Porfiria i Athinës, Greqi (+2015): Operacioni i ëngjëjve, një ndodhi e mrekullueshme – Duke udhëtuar të murret e qytetit ╰⊰¸¸.•¨* Albanian

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

12187703_798715710254609_2488103105895880078_n.jpg

Murgesha Porfiria i Athinës, Greqi (+2015):

Operacioni i ëngjëjve, një ndodhi e mrekullueshme

Duke udhëtuar të murret e qytetit

Ditën para votimeve, ndodhem në aeroport, ora tre pas mesnate. Në tre e gjysëm shkoj për të marrë pasagjerë. Në taksi hyri një djalë i ri …..

-Mirmëngjes! Pirea të lutem.

-Trim, në qiell të kërkoja, në tokë u gjende!

-Përse e thoni këtë ?

-Rrugë më e mirë nuk mund të rastiste! Në Pire banoj dhe unë!

Epo, shumë mirë! Do të të çoj në shtëpi, hë?

-Pikërisht. Jam pa gjumë 15 orë mendoj që kam dhe unë të drejtën e çlodhjes dhe të gjumit.

-Pesëmbëdhjetë orë që ngisni makinën?

-Jo, pesëmbëdhjetë orë që jam në taksi.

-Si duron kaq orë? Nuk ke frikë natën?

-Kur ke besim të fortë tek Zoti, nuk ke frikë nga asgjë, ndjehesh e sigurt.

-Ke të drejtë, shikoj që mban dhe ikona, dëgjoj dhe stacionin e Kishës. Fjalët e tua rreflektojnë siguri. Me të vërtetë ke Zotin pranë teje! Gëzohem, kur dëgjoj dhe shikoj njerëz, që besojnë fort, ashtu si unë. Nuk është e rastësishme që hyra në taksinë tënde, ishte vullneti i Zotit. Beson në mrekullitë?

-Natyrisht që besoj.

-Dëshiron të të them një mrekulli, që ndodhi në familjen time?

-Me kënaqësinë më të madhe!

-Punoj në Israel, në Ambasadën Greke. Jam afër me Varrin e Tërëshënjtë të Krishtit dhe tani erdha që të votoj.

-Do të më thuash si të quajnë?

-Niko.

-Bukur! Mua më quajnë Rania.

-Gëzohem Shumë.

-Atëhere Rania, kunata ime nuk lindëte dot fëmijë. Shkoi në shumë mjekë në Qipro, erdhi në Greqi, shkoi në Londër, Angli – por të gjithë i thanë një JO të madhe, nuk mund të lindësh fëmijë. Ndërkaq kishte arritur moshën 40 vjeçare. Lutjet dhe dedikimet të panumërta. Deri sa Zotit të mirë ju dhembs. Në moshën 40 vjeçare mbeti e rëndë. E kupton gëzimin e tonë.

E ruanim të gjithë si diçka të çmuar. Mos kollitej, mos tështitej, mos zbresë vetë shkallët, çdo të hajë – e kishim si sytë e ballit! Deri sa erdhi çasti që lindi dhe ishim të gjithë pranë saj.

Në sallon që prisnim vjen infermjerja me një ëngjëll në duar. Ishte kaq bebe e bukur, që ë të bukur nuk kisha parë kurrë. Djali im nuk ishte kaq i bukur, ku ma sollën që ta shihja. Por ditën tjetër na erdhi lajmi i keq. Mjeku thirri baxhanakun tim në zyrë dhe i tha që fëmija u lind me një veshkë dhe nga ajo gjysma është e prishur. Duhej të fillonte pastrim gjaku. Lajmi ishte si rrufe në kokë!

E çuam në çdo vend që mund të imagjinosh, në çdo doktor që na thonin, ne vraponim. Shkuam jashtë shtetit, shkuam kudo, nuk mund të bëhej gjë. Lutjet ditë e natë nuk ndalonin. Kur fëmija arriti dy vjeç, kunata pa një ëndër. Mos më pyet se si. Nuk e kam kuptuar mirë. Më kërkoi që të vijë në Vendet e Shënjta që të falet.

Me të vërtetë erdhi bashkë me fëmijën. E dërgova me një guidant turistik që të falej në Varrin e Tërëshënjtë. Çfarë u bë atje? Dëgjo se çmë thanë. Kur hynë në Kishë, fëmija qante pa pushim. I thotë një zonjë: “Përse qan kështu fëmija juaj”. “Është i sëmurë”, iu përgjigj kunata ime. Atëhere i tha zonja: “Vendose fëmijën mbi Varrin e Tërëshënjtë dhe do të ndalojë të qarit!”.

Kunata ime e shtriu mbi Varrin e Tërëshënjtë. Por fëmija lëngonte së qari. Ajo qëndronte e ngrirë nuk mund të bënte as para as mbrapa. Fëmija flloi të mavioseshe, në një çast ia doli mbanë dhe e mori në kraharorin e saj. Por nuk mund të merrte frymë dhe e çuan në spital ku i vunë oksigjen. Në të njejtën ditë shkoi në Qipro.

Të nesërmen fëmija duhej të shkonte për pastrim gjaku. Atje, në Jerusalem, kam njohur një asket kallogjer i cili më flet për mrekullitë. Kur iku kunata ime, shkova dhe e takova dhe filloi sërisht që të më fliste për Zotin dhe për mrekullitë, deri sa papritur e dëgjoj të thotë: “Po, po! Çfarë operacioni ishte ai! Fëmija ulërinte së qari nga dhimbjet!” “Cili fëmjë – jerond?” “Nipi yt, more djalë! Mu përgjigj. Ëngjëjt e operuan dhe i vendosën dy veshka të reja!!!” “Ah, jerond u çmënde”, thashë brenda meje, “dhe mrekullitë e tjera që më thotë janë fantazitë e tij”. Kur u çova të iki, më goditi në shpatulla dhe më tha: “Ajde, do të bësh vajzë!”.

Ika i mërzitur, me sigurinë më të madhe që jerondi i kishte humbur mentë e tij atje në shkrretëtirë dhe në vetminë e tij. hyra në makinë që të shkoja në Ambasadë, kur më ra celulari. Ishte ime shoqe. Më fliste dhe qante, nuk mundesha të kuptoja se çfarë thoshte, vetëm një fjalë arrita të shkëputja: “Niko, fëmija është mirë!”. U përpoqa që ta qetësoj që të marr vesh se çfarë po më thotë. Më thotë fjalët që dëgjova dhe prej jerondit: “-Fëmija ka dy veshka të shëndetëshme!”

U shokova! U ktheva prapa tek jerondi. Mendja ime e ngatërruar dhe mendimet e çrregullta, fluturonin këtu dhe atje. Arrita tek jerondi dhe për herë të para u përula para tij dhe i puthja duart. “ – Je shënjtor!” psherëtiva, “Biri im, mos e përsërit më këtë. Shënjtor është vetëm Zoti!”.

Në një javë më erdhi lajmi tjetër i mirë. Gruaja ime ishte e rëndë. Sapo tha “Niko i dashuri im” mu kujtuan fjalët e jerondit. “- Mos thuaj asgjë tjetër. Je e rëndë!” “Po, nga e di ti?” “Ma tha Kallogjeri , miku im dhe është vajzë!”.

Që prej mrekullisë që u bë tek nipi im besova shumë thellë tek Zoti. Asnjeri dhe asgjë nuk do ta trondisë këtë besim. Nqs në një çast do të vendosësh të vish në Jerusalem, do të gëzohem të vish të më gjesh, të më kërkosh në Ambasadë. Do të thuash që dua Niko Pireotin.

Ndërkaq arritëm në Pire – unë nuk mundesha që të formuloja asnjë fjalë, por as të zbres që të mar valixhen e Nikos nga bagazhi.

Burimi:

Murgesha Porfiria

Duke udhëtuar të murret e qytetit

300+ heart shape photos, St Valentine an Orthodox Saint, Mariagge & Love

75-600x4002.jpg

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

 gamos_21211

valentine_

The Real Life of Saint Valentine

Feast day: February 14, +269

The ancient martyrology of the Church of Rome marks February 14th as the remembrance of “the martyr Valentine, presbyter of Rome” (Valentinus means “vigorous” in Latin).

The Martyrdom of Saint Valentine in Rome

Saint Valentine lived in Rome in the third century and was a priest who helped the martyrs during the persecution of Emperor Claudius II the Goth. The great virtue and catechetical activities of the Saint had become familiar. For this he was arrested and brought before the imperial court.

“Why, Valentine, do you want to be a friend of our enemies and reject our friendship?” asked the emperor.

The Saint replied “My lord, if you knew the gift of God, you would be happy together with your empire and would reject the worship of idols and worship the true God and His Son Jesus Christ.”

One of these judges stopped the Saint and asked him what he thought about Jupiter and Mercury, and Valentine boldly replied, “They are miserable, and spent their lives through corruption and crime!”

The judge furiously shouted, “He blasphemes against the gods and against the empire!”

The emperor, however, continued his questions with curiosity, and found a welcome opportunity to finally learn what was the faith of Christians. Valentine then found the courage to urge him to repent for the blood of the Christians that was shed. “Believe in Jesus Christ, be baptized and you will be saved, and from this time forward the glory of your empire will be ensured as well as the triumph of your armory.”

Claudius became convinced, and said to those who were present: “What a beautiful teaching this man preaches.”

But the mayor of Rome, dissatisfied, began to shout: “See how this Christian mislead our Prince.”

Then Claudius brought the Saint to another judge. He was called Asterios, and he had a little girl who was blind for two years. Listening about Jesus Christ, that He is the Light of the World, he asked Valentine if he could give that light to his child. St. Valentine put his hand on her eyes and prayed: “Lord Jesus Christ, true Light, illuminate this blind child.” Oh the great miracle! The child saw! So the judge with all his family confessed Christ. Having fasted for three days, he destroyed the idols that were in the house and finally received Holy Baptism.

When the emperor heard about all these events, he initially thought not to punish them, thinking that in the eyes of the citizens he will look weak, which forced him to betray his sense of justice. Therefore St. Valentine along with other Christians, after they were tortured, were beheaded on 14 February in the year 268 (or 269).

valentine skull

valentine relics

3 photos from the Holy Relics of Saint Valentine

valentine relics2

The Relics of Saint Valentine in Athens, Greece

After the martyrdom some Christians salvaged the body of the Saint and put a bit of his blood in a vile. The body of the martyr was moved and buried in the Catacombs of St. Priscilla, a burial place of most of the martyrs. Over the years somehow he was “forgotten” since almost every day there were buried in these catacombs new martyrs for several decades. The memory of Valentine’s martyrdom however remained robust, particularly in the local Church of Rome. Officially the memory of St. Valentine was established in 496 by Pope St. Gelasius.

Roman Catholics were detached from the body of the Church in 1054 AD. So Saint Valentine is a Saint of the Holy, One, Apostolic & Catholic Orthodox Church (Eastern Orthodox Church) because he martyred on 269 AD before the Great Schism.

Fifteen centuries pass and we arrive at 1815, at which time the divine intention was to “disturb” the eternal repose of the Saint. Then the relics were donated by the Pope to a gentle Italian priest (according to the custom of the time). After this the relics are “lost” again until 1907 where we find them in Mytilene (Lesvos Island, Greece) in the Roman Catholic Church of Our Lady. It seems that after the death of the priest that a descendant of his had inherited the relics who had migrated to Mytilene, which was then a thriving community of West-European Catholic Christians. There they remained until 1990 when they were moved to Athens in a Roman Catholic Italian community, where they are today.

Saint Valentine the Greek, 

from Athens, Greece

We should first say that there is not sufficient information on the national origin of the Saint, though there are some other (shades of) evidence that the Saint was of Greek origin. For example, the earliest depiction of the Saint bearing the inscription «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC” in Greek, is in the Church of Our Lady the Ancient (Santa Maria Antiqua) of the 6th century which was the parish of Greeks in Rome. The church particularly venerated saints who were Greeks and generally from the East. The decoration and renovation of the church was ordered by the Greek Pope John VII (705-707) and finished by his successors, including the last Greek Pope Zacharias (741-752). But perhaps it is no coincidence that after seventeen centuries, the remains arrived in Greece.

We hope that the Holy Relics of St. Valentine will return soon to his Home, to the Eastern Orthodox Church, as recently miraculously returned the Holy Relics of St. Savvas the Sanctified which they had the Roman Catholics as in 1965.

24647

Photos: The Holy Relics of St Sabbas the Sanctified

image

Video: The miraculous return of the Relics of Saint Sabbas the Sanctified

from Roman Catholics to Eastern Orthodox Church

St. Sabbas the Sanctified during his lifetime told his disciples that his incorrupt body would be removed from his monastery and later would rest in the Lavra, which he founded. He said this return of his relics would come before the end of the world. This prophecy was fulfilled when the holy relics of St. Sabbas were stolen by the crusaders of the First Crusade (1096 – 1099) together with many other relics and brought to Venice, Italy where he was enshrined in a church dedicated to St. Anthony. Nearly nine centuries later his relics were returned to Israel.

On 10 October 1965 the relics of St. Savvas were returned by Pope Paul VI to the Patriarchate of Jerusalem. The reception was made, at the direction of Patriarch Benediktos of Jerusalem, by Bishop Vasilios of Jerusalem, Fr. Theodosios the Abbot of Bethany, Fr. Seraphim the Abbot of St. Savvas Lavra, and the Hierodeacon (and future Metropolitan of Nazareth) Kyriakos.

Though it is commonly recorded that this gesture on behalf of the Pope was made merely as an ecumenical gesture, such as that of the skull of St. Andrew in Patras, with regards to the return of the relics of St. Savvas there is more to the story. In fact, it was St. Savvas himself who was urging Pope Paul VI to have his relics returned, appearing first to his predecessor Pope John XXIII in his dreams and causing a scene in his reliquary.

Fr. Seraphim, the Abbot of St. Savvas Lavra, explains everything as follows:

“The Pope did not give us the holy relic because he loved us, but because he [St. Savvas] would constantly appear to him [Pope John XXIII] and would bother him to have his relics returned to his monastery. When the Pope died he did not take the wishes of the Saint into account, so he appeared again to his successor [Pope Paul VI]. Even in the church where his holy relics were treasured in a glass coffin, he would hit the glass and cause trouble, frightening the guards and the Latin monks.”

Patriarch Benediktos had insisted that Fr. Seraphim attend the reception of the relics. He even told the Abbot: “In your days, Fr. Seraphim, Saint Savvas has returned!” Fr. Seraphim responded: “No, in your days, Your Holiness.”

When the Orthodox representatives arrived at the Church of Saint Anthony in Venice they wondered if indeed these were the relics of Saint Savvas. Fr. Seraphim observed every inch of the incorrupt relic to see if he could see a sign of authenticity. He noticed that one of the eyes of St. Savvas was missing. This proved it for him, since in his biography it is said that the Monophysites removed one of his eyes. Moved by this Fr. Seraphim would not leave the side of the relics till they arrived at his monastery. Even when the holy relics arrived in Athens where they were to be venerated by the faithful prior to the return, Fr. Seraphim stood all night guarding the holy relics while everyone else was sleeping. Metropolitan Kyriakos of Nazareth describes the scene as if Fr. Seraphim and St. Savvas were having a conversation that night.

A problem arose when it came time to dress the holy relics in Orthodox vestments, since the Latins had dressed him in Latin vestments. After nine centuries it would be impossible to manoeuvre the body so as to put on the rason, the monastic schema and epitrachelion among other things. To further complicate matters, the hands of St. Savvas were crossed over his chest. Metropolitan Kyriakos of Nazareth describes what then happened as follows: “We then saw Abbot Seraphim kneel before the holy relics and pray for a good amount of time. At one point he arose and did prostrations and lifted the arms of Saint Savvas as one would a living man before the amazed eyes of us all.” They were able to change the vestments without a problem in Venice before the return to Jerusalem.

When the glass coffin arrived at the Piazza San Marco on the pier, there was a gondola that transported it by escort to an area near the airport. In a strange coincidence it was the same pier the sacred relic had disembarked centuries ago. Countless pigeons were gathered there, as if they were there to honor the event. Even many years later, when Fr. Seraphim and Metropolitan Kyriakos would reminisce about those days, they would always talk about the pigeons.

When the holy relics finally arrived in Jerusalem it was first brought to the Church of the Resurrection for many days. Here the women could venerate the holy relics prior to being brought permanently to the all-male monastic Lavra of St. Sabbas. Fr. Seraphim tells of a certain miracle at this time in Jerusalem. An Orthodox nun who was waiting to venerate the holy relics had doubts over whether or not the Latin’s had indeed given the authentic relics to the Orthodox. It was then that she saw the head of St. Savvas lift and turn to her, then it returned again in its place. Her joy removed all doubts.

(Elder Seraphim of Saint Sabba’s Monastery, Publications Migdonia – Greek book)

agios_valentinos

Saint Valentine: Patron of married andall that unite them love

and want to marry with Orthodox Christian Marriage.

Apart from the historical data we have for Valentine’s life, there is accompanied various stories, such as from those who say he is the patron Saint of married and all that unite them love and want to marry with Orthodox Christian Marriage.

The Saint had a reputation as a peacemaker, and one day while cultivating some roses from his garden, he heard a couple quarrel very vigorously. This shocked the Saint, who then cut a rose and approached the couple asking them to hear him. Even though they were dispirited, they obeyed the Saint and afterwards were offered a rose that blessed them. Immediately the love returned between them, and later they returned and asked the Saint to bless their marriage. Another tradition says that one of the charges against Valentine was that he did not adhere to the command of the emperor which stated that men who had not fulfilled their military obligations were not allowed to marry; meanwhile the Saint had blessed the marriage of young Christian soldiers with their beloveds.

Besides all this, the likely choice of him as the “saint of lovers” is to be associated with the pagan festival of Lupercalia, a fertility festival, celebrated by the Romans on February 15. Others connect the celebration of this feast with the mating season of birds during this period. Certainly, however, the Saint has nothing to do with the commercialism (marketing) of flowers, gifts and secular centers which trivialize Eros, this great gift of God.

Saint Valentine and Orthodoxy

Many, however, raise the objection that St. Valentine is not mentioned anywhere in the calendar of the Orthodox Church. Indeed on 14 February in the calendar of the Church there are commemorated Saints Auxentios, Maron and the martyrs Nicholas and Damian. The explanation is simple: in ancient times hagiographic directories, biographies and martyrologia were written to be primarily used locally in their own character, and the fame and reputation of a saint locally does not mean that it extended also throughout the Church. So there may be saints honored widely in one region and completely unknown in another, eg, St. Demetrios, who is famous throughout the Eastern Church, yet in the West is not honored at all, and is almost unknown, but this does not mean that he is not a saint. Another example of the modern Church: Many New-Martyrs of Greece (1453-1821) who in Greece is known, yet in Russia is completely unknown, but this does not mean that he is not a saint.

Honor Martyrs – Imitate Martyrs

We honor our saints and St. Valentine when we imitate their courage to proclaim their faith in Christ the Savior, who did so even at the cost of their lives. We honor them when we beseech them to appeal to God to have mercy on us and forgive our many sins. We honor them when they are our models of the life in Christ. We do not honor the saints when we measure their ‘worth’ by worldly amusements and festivities in the best circumstances…

So Orthodox Church have the feast day of Saint Valentine on February 14 (+269) as we see in the Orthodox site ORTHODOX ENGLAND:

http://orthodoxengland.org.uk/stdfeb.htm – ORTHODOX ENGLAND

See also:

http://sthermans.ca/saints-life-of-valentine.asp – ST HERMAN OF ALASKA ORTHODOX SOBOR

Price witness – Mimisis witness!

To imitate and to make the Valentine rejoice for us must live Christian lives near the Sacrament of Holy Confession by Orthodox Christian marriage (for those who wishing Marriage).

Here there are Confession hours to lead safely through Confession in the Orthodox Marriage having from God a blessed family!

ENGLAND:

Father Zacharias

St. John the Baptist Monastery Old Rectory,

Tolleshunt Knights by Maldon, Essex CM9 8EZ

United Kingdom

***

GERMANY:

Fr. Bill, Orthodox Church of Saints Paul & Peter

Esslingen, Germany

***

ARIZONA, USA:

Fr. Ephraim Filotheitis

 http://www.stanthonysmonastery.org/index.php

St Anthony’s Monastery in Arizona, USA

tumblr_ms6qmyWBiE1rb44tmo1_500

Source:

Encyclopedia New Advent (www.newadvent.org)

Patron Saints Index (www.catholic-forum.com/saints/indexsnt.htm)

Oxford Dictionary of Saints

Hellenism & Orthodoxy, Publications PSL Livani (Greek book)

Saint Valentine of Athens, Publications Good Type (Greek book)

Elder Seraphim of Saint Sabba’s Monastery, Publications Migdonia (Greek book)

http://gkiouzelis.wordpress.com

ABEL-TASOS GKIOUZELIS

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

1

Saint Valentine:

Patron of married and all that unite them love and want to marry

with Orthodox Christian Marriage

https://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com/?s=love

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com/love/

Love

15871

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com/marriage/

Marriage

heart_island-t2

300+ heart shape photos, Saint Valentine an Orthodox Saint &

articles about love & Marriage

heart_island-t2

Heart-Shaped Forest, Cantabria, Spain)

tumblr_n18a4madz71trlmdvo1_500[1]

love-heart-shaped-meadow-flowers-landscape

images

Lolve_Lake,_Chembra_peak_Meppadi

φ

3b129f2034ecbd825f3e89473805cf6e

lake-tekapo-in-new-zealand

2

2015 - 1

565040_543095489077686_1406221411_n

1743512_360805074087113_1201123920542633552_n

1897658_825109237534818_2602405457785392047_n

10250208_653647161389751_7546406992576848141_n

a2d6b4bb5f17ce7c864fd2f27e72f1c3

c6d24b23-02f0-4530-b979-6eb14e521c41

d

d3ee28bfeb925e231375a3904d6481c7

dd

dswas

dwe

Protected by International Copyright

f-Svizzera_Engadina_LagoBiancoPassoDelBerninaInvernoAlba+FotografoPANO242958-62

Hyacinth Macaws

image

IMG_2761

IMG_3246

IMG_5546

IMG_5648327266157

jh

jvckjh

Not only rocks by Gian Marco Schena

ok fffd

tumblr_mu4nw4Envh1sohz2fo1_500

tumblr_nakqu8nZ9V1thfeewo1_500

tumblr_nijv1oegac1rxilz2o1_540

Vik - Iceland by Nino Dattola

White Pocket #36 - Eddie Lluisma Photography www.facebook.com-EddieLluismaPhotography White Pocket, Arizona #sandstone #arizona #desert

Ανοιξιάτικη Ελλάδα

(Roses.02.01.15)

03.02-SNOW

4a7d65645a57a31f0c41cbad4a899758

5-2

5df7e88e6bf4407c86a7c757d548a10e

6b5cc8e24cb245767f014a7730cb4766

6ecc9f5464ad26db8e7309395e7c344a

11 (1).10.14. - 1

13 - 1

14 - 1

15 - 1 (5)

15 - 1

23.01.2015 - 1

57 - 1

58 - 1

208g2fa

2014 - 13f5cb04ed92f73aef97f671339a20238

6qYI7

6qYIW

7eTw4

14 - 1 (1)

14 - 1

14. 8. 15. - 1

23 05 2014 - 1

25 - D_nyadan Muhte_em Manzaralar

29 09 2014 - 1[1]

89fsdg7sd6f798g7s98d7f8sd9f7sd87f6g99919191919

2014 - 1

4779c320bbf62da3ec1cf127c9095383

333542-306895-Love_by_jpdean

597991

2449847b146c45bb34aea26d22520ba6

10257114_585676954861679_4219720069990279555_n

10375081_788971374460810_568063943180492246_n

10410264_357757207733764_1184331076213165995_n

10552475_323986054432710_2285479049887769184_n

10559896_509969635801105_7976510892912312583_n

10629756_816784108418541_6859091845120378427_n

10665378_776263809099263_3976391100517422176_n

12648473_ml-300x300

14022014689

Alaska-300x198

article-0-045a7f52000005dc-33_634x422_popup

Ashford castle and gardens in Co. Mayo, Ireland

DSCF4833

e289c07f88fa028243159cecf860c431

EUI01qi

f (2)

faeeb8c1604525ae4f990e089d8d543f

flor coração

ghg

ghyu

great-billed-parrot

hjuio

Ice and Fire - Photography by Allin Santiago

image

IMG_3246

IMG_8405

IMG_5648327266157

Jess Findlay Photography

jjj (2)

ju

kji

madre-tierra-13-Wailua Falls on the island of Kauai, Hawaii.

Mir Ali Vally, Pakistan

nature 2

sheep-herds-around-the-world-1

Spa Pool - Karijini - Matt Hutton Photography www.facebook.com-matthuttonphotography1 This is a beautiful little waterfall located in the Karijini National Park in Western Australia. #waterfall #karijini #landscape

tumblr_n5e09xXm4X1qdjda6o1_500

tumblr_ncqzgueTpr1rfnriao1_500

tumblr_ndvo49t2to1rwtzqno1_1280

Turquoise, Plitvice Lake, Croatia

unnamed

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

hjui

kkj

Heart-rock-5

Fremontheartpond081609

img.9gI6B5

ss (2)

heart-shaped-meadow-3

xxxx

heart-meadow-05

DSCN3510

14 - 1[10]

tumblr_muim2lwGV51rocvj9o1_500

2079915623_b9552719a3

Αντίγραφο (2) από 71914_e1f813a00c8ee8e6f4d4ac8716dfb648_large

purple

379589_541729229206496_800473990_n

35_n

images-4

images-3

images-2

ImageGen.ashx

heart-tree1

14-1-1-copy-2

heart-shape-hand-2144479

images-11

images-10

images-9

images-8

images-7

images-6

images-5

images-18

images-17

2014 - 1

images-12

images-25

images-21

images-20

images-19

1343894262_serdce-3

images-4

images-31

images-30

lakeheart4

makepeaceisland1

40Lakes_and_Rivers_1

images-16

lakeheart1

kardies-660

images

images-32

preveli_

pio-idiaitera-sximata-nisiwn-kosmou-05

nisi5

niagara

ncp-nxlaa3ebmh1s4pa30a4md-y-aiezfb8con17e438zigefg9heg

moisie_ile_de_coeur5555555

theheartshapedlake

tavarua2-320x250

snow-heart-35709

Skyhole-heart-shape-299x300

Sheeps_in_heart_shape_

shangrilalake9

reef-maldives-heart-shape

4

3d-abstract_other_heart-shaped-tropical-isl_36105

3b2e88ee6f02e20d1e9b87584a8b6be2

62

2-2-2013 109

valentine-beach-heart-shape

Unknown

Thousands-of-Lesser-Flamingos-flying-over-the-lake-bed-in-the-shape-of-a-heart-in-Kenya-2224277

805_Paradise_5_1

550_334_207625

35bh2yv

16c4f6f80ad1f1f4adc4497bbef87cc2

12

16827740_heart5.limghandler

6789843c

15527_wooden-heart-5712662

15335_nisi

2005n00831_hd

ArticleImage_110474-jpg.xpng

article-2277581-1787D453000005DC-79_964x622

1355747838_samoubiyc-9

739809_539450962739312_1571293230_o

 Κέρκυρα… Corfy, Greece

1343894262_serdce-3

1343894218_serdce-4

1343894196_serdce-6

1338453284_1

heart_in_nature_by_chevronguy

hartshape3

cover

1216-12

heart-shaped-island-romantic-island-wallpapers-1920x1200

 Heart-shaped mountain lake - Pakistan?

heart-shape-palm-tree-nutthawit-wiangya

Heart-Shape-Mulvey-Lake-British-Columbia-Canada-North-America

antelope_canyon_1

huyen-thoai-mua-dong

DIAPO1

heart_shaped_island_port_chalmers_alaska

stock-footage-heart-shaped-island-in-the-ocean

images-4

images-3

images-3

Mehmet-Karaca5

146599764

shapeisland9

Heart-shaped-island-03-high-definition-picture-37217

icebergs-juneau-alaska-hear

tumblr_lze77h3SUU1qfqfdyo1_500

flight-above-heart-shaped-island-18824489

images2

tumblrm0bwa3qQ341qa9omho1500

images

podborka_73

antelope-heart

Giant_Heart_Of_Nature_002

4417834800_b09e74813b_z

bf9eaf9433d1eee28af4b1aa673aaa25

16heart_shaped_moorea_island_2

images-5

sun_heart_by_ocean_soul_angel-d52tpht

images-6

images-110

images-33

stock-footage-heart-shaped-island-in-the-sea

AOP-20130404-1144_720_527_80auto_c1_c_c_0_0_1

images-211

0000e51c_medium

il_340x270.554867388_jptz

images-1

TvyamNb-BivtNwcoxtkc5xGBuGkIMh_nj4UJHQKuorwTypzA4UTPuRz_SMUDwXaaUVeKoShYvOi-Jw

6440c2822905216e97f81cd371e1f114

article-2474746-18ECD96400000578-268_634x340

93645-004-95945242

1610106_653948427998986_663181303_n

images-61

La-grande-barriera-corallina-vista-dallo-spazio_650x435

images-112

40fb8f77d61ef719d570d2c7e43c85a4.600x268x0

heart-of-light-john-daly

images-113

images-4

flat550x550075f

images-3-1

images-9

images-7

images-2

images-42

images-51

images-71

heart-walkway

82b03f964d458de0bca95a1745d26595

Unknown

1925290_738793496165890_1751478817_n-copy

918d3cf4c8b018aac4a5c2f8128d01081

2014-1-1

6789843c

8071a67d148a91a3afd8f5f6ba71670f

e834f57b525017fc6a324424ecf5fae2

images-6

1011019_591143264240205_54814731_n

16c4f6f80ad1f1f4adc4497bbef87cc2

14-1-11

14-1

3d-abstract_other_heart-shaped-tropical-isl_36105

1525578_577320255685594_449713902_n

14-1-copy-2

ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΛΕΠΤΗ ΧΟΡΔΗ – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

B9BXfxiIcAArKaD

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

π Επιφανιος εγκληματιας μελωδία 2

«Και ο μεγαλύτερος εγκληματίας, έχει κάποια λεπτή χορδή,

την οποία αν βρούμε και την πλήξουμε, θα βγάλει μελωδία».

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, +1989

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

Heilige Porphyrios von Athen, Griechenland (+1991) und mein leben aus dem Yoga und Hinduismus in der Orthodoxie – german

http://saintsofmyheart.wordpress.com

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

http://whataboutyoga.wordpress.com

WHAT ABOUT YOGA

EDELWEISS OF MY HEART

SAINTS OF MY HEART

XV1rip.jpg

Saint-Porphyrios-1

Heilige Porphyrios von Athen, Griechenland (+1991)

146898-p

Heilige Porphyrios von Athen, Griechenland (+1991)

und mein leben aus dem Yoga und Hinduismus in der Orthodoxie

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHEN MEINES HERZENS

Über die lebenden Schätze unserer orthodoxen Tradition besteht eine große Unkenntnis. Hinzu kommt eine intolerante und arrogante Haltung, die ihre Herkunft einer systematischen und boshaften Manipulation verdankt und die bezweckt, die orthodoxen Christen mit allem Bösen der Welt „geschmückt“ darzustellen. Als dumm, fanatisch, beschränkt, ungebildet, komplexbeladen, furchtsam, kleinmütig, und andererseits und in krassem Gegensatz dazu als Heuchler, Hinterlistige, Intriganten, Profiteure, Schlauberger, Volksverführer, Lügner, „Wunder“-Macher und schädliche Ausbeuter des einfachen Volkes. Ein solches Bild ist in eine Welt geraten, die ohne konkreten Kontakt zu der lebendigen orthodoxen Kirche steht, der die lebenden Schätze der Orthodoxie, ihre Altväter, ihre Asketen und ihre Mönche, unbekannt geblieben sind, und die folglich nicht imstande ist, sich objektives Urteil zu bilden. Die meisten akzeptieren dieses ohne Ausnahme von allen Zeitungen und den Massenmedien verbreitete entstellte Bild, ohne irgendeine Persönlichkeit der Kirche zu kennen, ohne es überprüfen zu können und bleiben daher bei diesem falschen Eindruck.

So etwas habe auch ich mitgemacht. Als ich zum ersten Mal in Kontakt mit der orthodoxen Lebensweise kam, bei meinem ersten Besuch auf dem Heiligen Berg, erlebte ich eine… Überraschung. Das Bild in meinem Kopf, die Meinung, die sich hier festgesetzt hatte, und das Leben, das ich in den Klöstern sah und woran ich teilnahm, befanden sich in einem krassen Gegensatz, schwarz-weiß. Es kostete mich wirklich Zeit, bis in mir die Frage auftauchte: „Wieso denn und in welchem Umfang habe ich eine Meinung über Dinge, die mir unbekannt sind und womit ich mich nicht beschäftigt habe?“

Ich kannte keine Leute der Kirche, wo doch niemand von meinen Bekannten einen Kontakt zur Kirche hatte. Ich habe die Lehren der orthodoxen Kirche weder studiert, noch wusste ich etwas darüber. Trotzdem habe ich sie hartnäckig und unbesehen kurzerhand verurteilt. Ich war sehr ungerecht und dumm. Ich war ein Opfer der Falschinformation geworden, der heimtückischen Propaganda, die schleichend über Jahre hinweg Stück für Stück dieses niederträchtige und verlogene Bild in meinem Kopf aufgebaut hatte. Eines lebendigen Kontaktes von drei Tagen mit dem Leben auf dem Heiligen Berg hatte es bedurft, um den langjährigen Prozess in Gang zu setzen, der dieses Bild umwälzte, das Zeitungen, Radio und Fernsehen geschaffen hatten. Es hatte der außerordentlichen und freudvollen Erfahrung bedurft, die Altväter der orthodoxen Kirche kennenzulernen, um das Lügennetz, das meinen Verstand umstrickte und mich die Wirklichkeit nicht sehen ließ, zerreißen zu können.

Man hatte mir Lügenbilder aufgezwungen, ohne dass ich mir dieses Zwanges bewusst geworden wäre. Diese verlogenen Bilder führten mich zu einer Haltung zum Leben, zu einer Lebensart, die nur zur Katastrophe führen konnten, voll von Angst und Qual.

Ich behaupte ja nicht, dass alle Christen… Heilige sind. Sie wollen es aber werden!! Ich behaupte nicht, dass die Christen keine… Fehler oder Bosheit haben. Sie versuchen aber, das abzulegen!! Und eben das tun die „anderen“, die Feinde der Kirche, nicht. Ich behaupte auch nicht, dass es keine Skandale im Raum der Kirche gibt, und wo gibt es sie nicht? Gibt es sie nicht bei den politischen Parteien, in den Unternehmen? Gibt es sie nicht beim Fußball, in den Vereinen? Überall wo Menschen sind, gibt es sie und wird es sie geben. Das aber, was ich behaupte, ist, dass die Zeitungen und das Fernsehen nur über das Unschöne der Kirche berichten, was oft genug von ihnen aufbauscht wird und ebenso oft reine Erfindung ist. Warum diese unfaire Haltung? Warum beharren sie bewusst auf diesem fragmentarischen, also verfälschten Bild?

Es gibt Altväter, die von einem Ende der Welt zum anderen bekannt geworden sind, von Mund zu Mund, ohne dass jemals eine Zeitung sich mit ihnen beschäftigt hätte oder Radio oder Fernsehen sie erwähnt hätten. Es gibt Altväter, um derentwillen Menschen aus Amerika, aus Australien, aus Deutschland, aus allen Teilen der Welt kommen, um sie zu sehen, um mit ihnen zu sprechen, um von ihnen Hilfe zu bekommen. Es gibt Tausende Menschen, die von den Wundern und Wohltaten, die sie persönlich von ihnen empfangen haben, erzählen, und sie berichten die Umstände freimütig in allen Einzelheiten und legen dankbar ihr persönliches Zeugnis ab.

Was ich aber behaupte, ist, dass es solche Altväter, solche Heilige, nirgendwo sonst gibt. Was ich behaupte, ist, dass das Schweigen, dem sich die Mächtigen dieser Welt beim Thema Orthodoxie und ihre Heiligen verschworen haben, wie Rauch auflöst durch die Macht Gottes. Immer ist es so geschehen. Immer ist die Kirche bekämpft worden, sei es offen, sei es heimtückisch. Immer hat die Kirche am Ende triumphiert. So geschieht es seit 2000 Jahren. So wird es auch in Zukunft geschehen.

Denn so hat der süßeste Gottmensch, Jesus Christus, der einzig wahre Gott, ihren triumphalen Weg durch die Jahrhunderte vorgezeichnet. „…auf diesen Felsen werde ich meine Kirche bauen und die Pforten der Hölle werden sie nicht überwältigen.“ (Matth. 16, 18).

Es gibt Menschen mit Fehlern in der Gesellschaft, es gibt sie auch in der Kirche. Gute Menschen gibt es in der Kirche, es gibt sie auch in den politischen Parteien, in den religiösen Organisationen, in den Pseudo-Religionen und Pseudo-Philosophien. Auf der ganzen Welt gibt es gute Menschen, und zum Glück ist es so, denn sie werden Trost und Hilfe für ihre Umwelt.

Aber Heilige gibt es nirgendwo sonst als nur in der Orthodoxie.

Ein solcher Altvater war auch Vater Porphyrios. Ich lernte ihn kennen, als er in der Welt schon sehr bekannt war und sein Name voll Hochachtung von Mund zu Mund ging. Er lebte in seinen letzten Lebensjahren in der Nähe von Malakasa, ungefähr eine Stunde entfernt von Athen. Er baute an dem Ort, wo er lebte, ein Kloster. Jeden Tag kamen Menschen, die ihn sehen wollten, mit dem eigenen Wagen, mit Bussen oder mit öffentlichen Verkehrsmitteln. Der Überlandbus machte sogar einen Extra-Halt „Ältere“ für die vielen, die dort täglich aussteigen wollten.
Ich habe viele Menschen kennengelernt und aus ihrem Mund von den wundertätigen Stärkungen gehört, die sie mit dem Segen des Altvaters erfuhren. Einer, der einen Tumor im Kopf hatte, kam zwei Tage vor seiner Operation in England zum Ältere, um seinen Segen zu erhalten. Der Ältere bekreuzigte ihn und sagte ihm, er solle ein Bittgebet an die Allheilige Maria richten, damit sie den Tumor von ihm nehme. Zwei Tage später staunten die englischen Ärzte und mein Bekannter nicht wenig, als sie, trotz wiederholter Untersuchungen, den Tumor nicht mehr lokalisieren konnten; er war völlig verschwunden!!

Er reiste zurück, ohne die Operation gemacht zu haben, und lebt ganz normal. Das gab den Anstoß dafür, dass er sich ganz von der hinduistischen Philosophie-Magie löste und ein echter und bewusster Christ wurde.

Ein anderer hatte Brustkrebs, der verschwand, als der Altvater betete und ihn über seiner Brust bekreuzigte. Dieser Mann kündigte seine Arbeit und widmete sein übriges Leben dem Dienste Christi, zumal er unverheiratet und ohne Verpflichtungen war.

Eine nahe Freundin brach sich die Halswirbel bei einem Autounfall. Die Röntgenaufnahmen zeigten die zertrümmerten Knochen und die Ärzte sagten ihr, dass das niemals wieder gut werde. Nach mehreren Monaten, als die Lauferei zu den Krankenhäusern abgenommen hatte, wollte sie den Ältere aufsuchen, um seinen Segen zu empfangen. Der Ältere bekreuzigte sie und sagte ihr, sie könne den Halskragen, der ihren Kopf stützte, abnehmen!!! Daraufhin ließ das Mädchen neue Röntgenaufnahmen machen, die zeigten, dass alles in Ordnung war; dies zur größten Verblüffung der Ärzte, die, wie zum Besten gehalten, mal die alten und mal die neuen Aufnahmen betrachteten. Von da an legte sie den Halskragen ab. Es sind nun fünf Jahre vergangen, das Mädchen ist völlig in Ordnung und preist Gott und seine Heiligen.

Einem anderen meiner Freunde gab er genaue Anweisungen, um in seinem Geburtsdorf, wohin er fahren sollte, an einer Stelle außerhalb des Dorfes etwas Bestimmtes zu suchen. Der Ältere hatte niemals in seinem Leben seinen Fuß in diese Gegend gesetzt, aber er sprach, als ob er alles haargenau vor sich sähe! Er beschrieb meinem Freund die Felsen, die Bäume, bis er verstanden hatte, wo genau sich das alte Klösterchen befand, das, schon von Erde bedeckt, von allen im Dorf vergessen war.
Wirklich ging mein Freund hin, und alles war so, wie es der Ältere beschrieben hatte.

Ältere Porphyrios hatte viele Gnaden von Gott, und sicherlich haben jetzt nach seinem Tod viele, denen er geholfen hat, die empfangenen Wohltaten aufgezeichnet oder werden sie aufzeichnen, zum Ruhme Gottes und Seiner Heiligen.

Voll Hochachtung für das Gedächtnis des Ältere lege auch ich hier mein persönliches Zeugnis nieder, denn ich bin gepeinigt und empört, wenn die Orthodoxie verleumdet und entstellt wird, und mit ihr die Heiligen und durch sie letztlich die Wahrheit und Gott. Ich fühle die Notwendigkeit, das den wohlmeinenden Menschen zu sagen und um der Wahrheit willen, die manche begraben wollen, weil sie ihnen nicht … passt, da sie ja ihr Leben und ihre Taten in Frage stellt.

Ich war soeben aus Indien zurückgekehrt. Ich war zum Heiligen Berg gefahren, wo ich für etliche Monate als Gast in der Hütte eines Hesychasten wohnte. Dort erfuhr ich, dass Vater Porphyrios, über den ich schon so vieles gehört hatte, auf den Heiligen Berg gekommen war, um eine Weile in der Skite Kavsokalyvia zu bleiben. Diese Skite ist eine der besonders abgelegenen auf dem Heiligen Berg. Sie liegt an einem steilen Hang des Athos, mit großen schroffen Felsbrocken und vereinzelt da und dort aus dem Granit herauswachsenden Bäumen. Die Bäume sind hoch und eindrucksvoll. An die dreißig Häuschen, in lockerem Abstand zueinander, umgeben von kleinen Gärten, sind oft alle zusammen vom Steinschlag bedroht. Beständig hört man einige Steine, wie sie hinab rollen. Manchmal richten sie auch ernste Schäden an den Bauwerken an. Ein abschüssiger, schroffer Fußweg endet an der Steilküste, wo das Schiff schwer anlegt, und auch nur dann, wenn das Meer vollkommen ruhig ist.

Das Leben dort ist hart. Die Menschen leben bescheiden. Man muss auf vieles verzichten. Die notwendigen Transporte werden auf dem Rücken gemacht oder, bei vielen Dingen, mit einem Maulesel. Den Fußweg hinaufzusteigen, ist sehr schwer; folglich sind auch die Mönche dort abgehärtet und genügsam.

Zwei Tage brauchte ich für die Bergtour, bis ich ankam, und zwar mit Blasen an den Füßen. Mein Wunsch, Ältere Porphyrios zu sehen, war so stark, dass ich im selben Moment, als ich von seiner Anwesenheit hörte, schon entschlossen war, hinzugehen, um ihn zu sehen. Ich begriff, dass er eine Art Ältere für mich sein würde, und ich wollte die Heiligkeit auch bei einem anderen Menschen sehen, wollte sehen, wie sie wäre: Auf welche Weise eine andere Person, ein anderer Charakter, denselben Gott in sich trug.

Zu jener Zeit war ich verwöhnt. Weil ich mich in Not befand (ich wurde von den Gurus geistig noch belästigt und mir passierten verschiedene dämonische Zeichen), schenkten mir die Altväter recht häufig verschiedene geistliche Gnaden, um mich zu heilen, zu unterstützen und mir den Unterschied zwischen den beiden geistigen Zuständen verstehbar und erlebbar zu machen. Ich sollte einsehen, was die Gnade Gottes ist, was die authentische geistliche Wirklichkeit bedeutet, um sie von der dämonischen Energie zu unterscheiden. Damit ich nicht mehr von der trügerischen dämonischen Kraft getäuscht würde, die ich bis dahin als Ausdruck der Kraft höherer Menschen (der Gurus) wahrgenommen hatte oder gar als göttliche Kraft.
Ich dürstete nach diesen geistlichen Gaben und suchte sie allenthalben. Unbewusst hegte ich die Hoffnung, dass auch Vater Porphyrios mir etwas schenken würde.

Ich machte mich also auf die Reise. Unterwegs hörte ich immer wieder von verschiedenen Leuten, Mönchen und Laien, dass Vater Porphyrios krank sei und niemanden empfange. Etliche waren hingegangen, um ihn zu sehen und waren nicht empfangen worden. Ich setzte meine Reise fort, betend so viel ich konnte, und irgendwann kam ich an der Zelle an, wo sich der Ältere befand. Ich rief und es kam ein schwarzhaariger Mönch um die dreißig heraus.
„Das Väterchen kann dich nicht empfangen“, sagte er, „er ist zu krank.“

Fast im selben Moment kam noch ein anderer älterer Mönch heraus und sagte mir betrübt dasselbe.
„Nur um seinen Segen zu empfangen“, sagte ich.

Während die Mönche höflich, aber unerbittlich mir jede Hoffnung nahmen, hörte man von innen Vater Porphyrios rufen, man solle ihm helfen, herauszukommen. Wahrhaftig, nach kurzem erschienen sie, trugen ein Väterchen, das nicht auf seinen eigenen Füssen zu stehen vermochte, und es war ihm anzusehen, dass jede Bewegung, die er machte, ihn heftig schmerzte.

Kaum dass ich das Väterchen sah, bebte meine Seele und mich überschwemmte eine Freude, die überaus groß und friedvoll war. Ich beachtete den Stuhl nicht, den man mir anbot, ich ging hin und setzte mich auf die Erde neben seine Füße. Ich spürte große Freude, bei ihm zu sein, und gleichzeitig fühlte ich mich dessen höchst unwürdig, und so war ich froh, wie ein Hündchen zu seinen Füßen zu sitzen.

Die Mönche mochten mich nicht so erniedrigt sehen und bestanden darauf, mir Achtung zu erweisen und wollten mich auf einen gleichen Stuhl dem Ältere gegenüber setzen. Ich hätte mich aber sehr unwohl gefühlt, wenn ich die Dreistigkeit besessen hätte, vor dem Ältere zu sitzen, doch sie ließen nicht locker. Der Ältere, der mich vollkommen verstand, rettete mich aus der schwierigen Situation.

„Lasst ihn hier, wo es ihm gut geht“, sagte er, und sie hörten mit den gesellschaftlichen Förmlichkeiten auf.

Ich war so froh, so friedlich, so sicher, als befände ich mich in den Armen Gottes, und ich war es ja tatsächlich durch die Gebete und die Gnade des Väterchens.

Ich spürte, dass der Ältere mich sehr liebte und mich umarmte, nicht körperlich, sondern geistig. Ich spürte eine riesige geistige Kraft, die in diesem hinfälligen Körper war. Ich spürte ein unerschöpfliches und unendliches Leben, das aus diesem todesnahen Körper flutete und zu mir kam und meine todesnahe Seele wiederbelebte.

Er atmete aus wirklichem Leben und ich war fast tot aus geistlichem Hunger. Er tränkte und nährte mich geistig, und ich empfing mit Dankbarkeit und Freude. Was zwischen uns geschah, verstanden wir beide sehr gut und jedes Wort war überflüssig.

Ein Paradox fand statt: Der dem Tode nahe Greis schenkt dem fünfundzwanzigjährigen jungen Mann Leben, biologisch und geistig. Das Lebensende des Ältere glich einer Befreiung vom strapazierten Körper und dem Beginn eines wirklichen, wahren, großen und ewigen Lebens, wohingegen ich, der ich doch über beträchtliche biologische Kräfte verfügte, verzweifelt nah dem geistigen Tod war und von seiner Quelle bewässert wurde und wieder erstarkte.

Ich erinnere mich, dass wir ein wenig über Indien sprachen. Er sagte mir, dass ich achtgeben muss, damit mich der Teufel nicht noch einmal zum Besten hält. Es war sehr gefährlich, was ich durchlebt hatte. Es waren keine Worte nötig. Ich verstand ihn durch das, was ich in seiner Gegenwart erlebte. Nur wenige Sätze wechselten wir, aber von welcher Tiefe! Ich erinnere mich an ihn, mit der Wollmütze auf dem großen Kopf, mit dem Gesichtsausdruck, der körperlichen Schmerz verriet, mit seinem schwachen, verfallenden Körper, ich erinnere mich, wie er wirkte, mit Ruhe, Herrlichkeit und Schlichtheit regierte.

Seine Gegenwart offenbarte die wirkliche Tiefe dieser Welt und ihre geistigen Ausmaße, zeigte die Vorläufigkeit und Vergänglichkeit der Materie. Er war ein geistiger König.

Es gab hier keine ideologischen Diskussionen oder rationale Analysen, wir versuchten hier nicht, etwas zu entdecken oder zu enträtseln oder zu folgern. Hier erlebte ich die tatsächliche Anwesenheit der geistigen Welt, hier erlebte ich die geistige Dimension und nahm an ihr teil. Ich sprach nicht von der Gnade des Heiligen Geistes und hörte nicht von der Gnade Christi. Ich lebte sie und war froh.

„Ich werde für dich beten, und komm mich wieder besuchen“, sagte der Ältere zu mir. Ich empfing seinen Segen froh und traurig zugleich, grüßte und ging.

Ich begann den Pfad bergan zu steigen und meine Freude vermehrte sich. Nicht nur meine Seele, sondern auch mein Körper war wiederbelebt und ich hatte eine solche Kraft bekommen, dass ich den sehr steilen und schwierigen Pfad fast laufend hinaufging. Ich fühlte ihn nicht neben mir. Er war in mir, oder eher war ich in ihm. Alle Tage danach war meine „Gesellschaft“ der Ältere und seine „Anwesenheit“ versüßte, verschönte, vertiefte und befriedete mir jeden Moment.

Als ich ihn nach mehreren Tagen wiedersah, fragte er mich: „Ich war in all diesen Tagen bei dir, hast du das verstanden?“
Ganz erstaunt antwortete ich: „Wie sollte ich das nicht verstanden haben, Geronta!“ und meinte damit, dass es einfach ganz unmöglich war, das nicht zu verstehen! So ein intensives Erlebnis! Es wäre einfacher, die Sonne nicht wahrzunehmen als das!!!… Und alles geschah auf eine solch natürliche Weise und lag so weit über der natürlichen Ebene…

Den Ältere sah ich nach einem Jahr wieder, während ich meinen Militärdienst in Athen absolvierte. Ich fuhr nach Malakasa und besuchte ihn häufig. Oft spürte ich seine Gnade, noch bevor ich an seinem Kloster ankam. Sein Segen schützte mich und machte mich mild. Damals empfand ich diesen unsäglichen Frieden, wenn er mich bekreuzigte. Auf wunderbare und paradoxe Weise lösten sich alle meine Bedürfnisse, sogar die materiellen, auf ganz einfache Art.
Zum Beispiel gab es eine Verkehrsverbindung zum Kloster hin, aber keine zurück. Jedes Mal war es ein Problem, und ich riskierte, in der Garnison mit Ausgangssperre bestraft zu werden. Aber immer fand sich ein Auto, das mich nach Athen mitnahm, und oft brachte man mich sogar bis zur Kaserne. Ich vertraute mein Ich dem Segen des Ältere an, und dieser sorgte für mich. Er war krank und lag fast unbeweglich auf seinem Bett.

Und ich spreche von einer sehr wenig befahrenen Landstraße, insbesondere am Abend zur Stunde, wo ich zurückmusste. Es geschah so vieles mit dem Ältere, was man nicht leicht beschreiben kann.

Dies und vieles andere, was fast täglich passierte und ich mittlerweile vergessen habe, erzählte ich meinem Beichtvater auf dem Heiligen Berg. Er hörte mir kommentarlos zu. Einmal sagte er zu mir:

„Wo du doch Vater Porphyrios so sehr liebst, warum bittest du ihn eigentlich nicht, dein Bein wieder gesund zu machen?“

Ich hatte ein Problem mit dem rechten Knie. Früher war ich regelmäßig zum Karatetraining gegangen. Ein Tritt aber, den ich einstecken musste, hatte zu einer andauernden Behinderung geführt. Das Gelenk hatte sich gelockert, das Knie war dick geworden und es sammelte sich Flüssigkeit, während ich unterhalb dieser Stelle das Gefühl hatte, als ob ein Steinchen eingedrungen wäre, das mich zwickte und die Beweglichkeit des Knies beeinträchtigte. Mit den Übungen und den Märschen beim Militär hatte sich die Sache verschlimmert. Ich ging zum Militärkrankenhaus, um untersucht zu werden und bereitete mich auf eine Operation vor. Da ich jetzt nun mal in Athen war, wo es ein gutes Krankenhaus gab, und ich einen Monat Krankenurlaub bekommen würde, war ich entschlossen, die Operation machen zu lassen. Auch die Ärzte waren dafür. Einmal, als ich beim Väterchen war, erinnerte ich mich an die Worte meines Beichtvaters.

„Geronta, mein Beichtvater hat mir gesagt, Sie könnten mein Knie wieder gut machen.“

„E … gut … wenn es der Beichtvater sagt.“

Er hob, während er auf seinem Bett lag, seine kraftlose Hand, machte das Segenszeichen und bekreuzigte mein Knie. Ich empfand eine süße, heitere Kraft, die mein Knie bis ins Knochenmark streichelte und umflutete. Zweifel und eine unverschämte Neugier bedrängten meinen Verstand. „Gut, und was passiert mit den Zellen der Flüssigkeit …. werden sie verschwinden? Wie wird die Energie Gottes wirken?“ Dieses „wissenschaftliche“ Interesse ließ mich andauernd mein Knie beobachten… Ich ging und mein Verstand war beim Knie. Dort… Ich diskutierte und mein Verstand war beim Knie. Ich wollte den Moment „einfangen“, wollte es „erleben“, wenn Gott eingriff. So vergingen drei Tage und mein Knie wurde nicht gut… Ich fing an mir Gedanken zu machen… Ob da wohl was draus wird? … Ich fing an zu zweifeln … Immerzu beobachtete ich das Knie. Nichts … Es tat mir weh … Das störende „Steinchen“ war da. Irgendwann empörte ich mich gegen mich selbst und gegen meine Zweifel und brachte mich auf Vordermann. „Gib‘ s doch auf, du Versager, jetzt willst du auch noch Wunder haben. Ausgerechnet du bist für solche Sachen!“ und ich vergaß es. Ich hörte einfach auf, mich mit meinem Bein zu beschäftigen.

Ich erinnere mich an den Morgen, als ich im Schlafsaal der Kaserne wach wurde. Ich streckte mich auf dem Bett aus. „He, du“, sagte ich zu mir, „dein Bein hat dich seit langem nicht mehr gestört.“ Ich bewegte das Bein und empfand nichts Unangenehmes. Ich stand auf und begann auf der Stelle zu springen. „Normalerweise“ hätte sich mein Bein nach zwei, drei Sprüngen gemeldet. Nichts, keine Störung. Ich ging hinaus auf den Kasernenhof und machte einen Hundertmeterlauf… Nichts, keine Störung… Freude überflutete mich und Tränen der Dankbarkeit traten mir in die Augen… Also hat Gott mich geheilt, als ich aufhörte zu glauben, dass ich geheilt würde… damit ich verstand, dass es ein „Geschenk Gottes“ war und nicht das Erzeugnis meines eigenen Glaubens, wie es die Yogis sagten! … Ich begann mein Bein in den folgenden Tagen zu beobachten. Keinerlei Störung. Es vergingen viele Tage. Keine Störung. Ich war geheilt!!! Ohne Operation, ohne Aufsehen… im Verborgenen. Unmerklich… wie die Gnade Gottes wirkt.

Ich hatte nichts Seltsames wahrgenommen, keine Veränderung… doch es war eine Tatsache. Ich war wieder in Ordnung.
Jahre sind seither vergangen und mein Bein hat mich nie wieder gestört. Die geplante Operation hat nie stattgefunden. Ich werde bis an mein Lebensende an meinem Körper das lebende Zeugnis tragen, dass Vater Porphyrios ein begnadeter Ältere war, ich werde mein Knie streicheln in Momenten der Kleingläubigkeit und mich an die Allmacht und das süßeste Erbarmen Gottes und Seiner Heiligen erinnern.

So wird mir diese körperliche Wohltat zur geistlichen Unterstützung werden und ein ehrwürdiges Andenken von einem zeitgenössischen Heiligen unserer orthodoxen Kirche sein. Ich glaube, dass Vater Porphyrios sich auch meiner erinnern wird, wenn er beim Herrn für seine geistlichen Kinder bittet. Er war nie mein Beichtvater oder mein Ältere, wenn er mich auch eine Zeitlang unterstützt hat, wenn er mir auch einmal vorgeschlagen hat, bei ihm zu bleiben. (Ich hatte aber meinen Ältere auf dem Heiligen Berg und wollte zu ihm gehen). Aber ich liebte ihn und empfinde ihn als eine mir sehr teure Person.

Er ist auch mein Vater, der mich nicht „verwirft“, wenn ich ihn um seine Hilfe bitte, auch wenn ich kein „Anrecht“ darauf habe wie seine anderen geistlichen Kinder.

Quelle:

Dionysios Farasiotis

Die Gurus, der junge Mann und Ältere Paisios

ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ: ΕΝΑΣ ΑΘΕΟΣ ΧΙΠΠΥΣ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ & Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΝΘΙΖΕΙ – ΛΥΧΝΟΣ TV – VIDEO ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

http://heartmusicheart.wordpress.com

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com

http://atheistsmetorthodoxy.wordrpess.com

https://athensofmyheart.wordpress.com

HEART MUSIC HEART

HIPPIES MET ORTHODOXY

ATHEISTS MET ORTHODOXY

ATHENS OF MY HEART

4248_spanoudakis02.jpg

Μουσικοσυνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης:

Ένας άθεος Χίππυς συναντάει την Ορθοδοξία κι ο Ουρανός ανθίζει

╰⊰¸¸.•¨*

Συνέντευξη στον Αρχιμανδρίτη π. Αμβρόσιο Γκουρβέλο

23 Νοεμβρίου 2013 – Λύχνος TV

Ο Έλληνας Μουσικος & συνθέτης Σταμάτης Σπανουδάκης αρχικά σπούδασε κλασική κιθάρα. Αρχικά ασχολήθηκε με την μουσική ποπ, αλλά αργότερα συνέχισε τις κλασικές σπουδές του στην Ακαδημία του Würzburg με τον Bertold Hummel και αργότερα στην Αθήνα με τον Κωνσταντίνο Κυδωνιάτη. Αργότερα ασχολήθηκε με τη βυζαντινή μουσική. Έχει κυκλοφορήσει αρκετούς προσωπικούς δίσκους και έχει γράψει τραγούδια που ερμήνευσαν διάφοροι καλλιτέχνες. Η μουσική του Σπανουδάκη χαρακτηρίζεται από τις ροκ, κλασικές και βυζαντινές μουσικές επιρροές του.

Γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1948 στην Αθήνα και από μικρή ηλικία η μουσική ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Σαν παιδί, ασχολήθηκε με τη κλασική μουσική (κιθάρα και θεωρία) με τον καθηγητή Χαράλαμπο Εκμεκτσόγλου. Έπειτα, ως έφηβος στη δεκαετία του ’60 και του ’70, έπαιζε μπάσο και πλήκτρα σε κάποια συγκροτήματα στην Αθήνα, στο Παρίσι και τελικώς στο Λονδίνο, όπου έζησε αρκετά χρόνια και ηχογράφησε τους πρώτους του δίσκους.

Δισκογραφία

1970 – Beautiful Lies (Γαλλία)

1974 – Looking Back (Ελλάδα)

1977 – Στον Πρώτο Μουσικό

1977 – MARAN ATHA

1977 – Η συντροφιά του Νέστορα

1978 – Τα χρώματα της Ίριδος / Προμηθέας σε δεύτερο πρόσωπο

1982 – Άγγελος

1984 – ΕΔΩ ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

1985 – 7 ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ

1985 – Πέτρινα Χρόνια

1986 – KONTRAMPANTO

1987 – KAΘ´ΟΔΟΝ

1988 – Η φανέλα με το 9

1988 – Πινγκ Πονγκ

1988 – Ω Γλυκύ μου έαρ

1988 – ΚΑΙ ΜΠΗΚΑΝΕ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

1989 – TANIRAMA

1989 – ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΑΠ ΤΗΝ ΑΜΜΟ

1989 – PING PONG

1990 – ΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ

1990 – ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ

1991 – Άντε γειά

1991 – ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

1992 – ΕΠΑΦΗ

Πηγή: Wikipedia

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ… – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

15-11.jpg

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

cf80-ceb5cf80ceb9cf86ceb1cebdceb9cebfcf82-cf80cf81cf8cceb3cf81ceb1cebccebcceb1-ceb6cf89ceaecf82-2

«Όσα προγράμματα έκανα εγώ, όλα απέτυχαν,

γι’ αυτό αφήνω πλέον το πρόγραμμα της ζωής μου να το κάνει ο Θεός».

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, +1989

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

ΚΟΠΕΛΑ ΑΠΟ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ & ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ – ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΟΥΝ!

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

AUSTRALIA & ST PAISIOS OF MY HEART

28ba73211.jpg

images8

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας & του Ωρωπού

unknown4

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

«Ὅταν εἶχε πεθάνει ὁ Γέροντας Πορφύριος [κοιμήθηκε το 1991 και ανακηρύχτηκε Άγιος στις 27 Νοεμβρίου 2013], ἦλθε μία κοπέλλα ἀπ’ τήν Αὐστραλία γιά νά τόν ἐπισκεφθῆ. Δέν ἤξερε ὅτι εἶχε πεθάνει. Ὅταν ἦλθε στό μοναστήρι, εἶδε ὅτι ἔξω δέν ὑπῆρχε κόσμος, βρῆκε τήν πόρτα ἀνοικτή καί ἀνέβηκε τροχάδην ἐπάνω στό κελλάκι του. Εἶδε, παραδόξως, τό Γέροντα νά κάθεται στό κρεββάτι, μίλησε μαζί του ἀρκετή ὥρα, εἶπε ὅ,τι ἤθελε νά πῆ, πῆρε τίς ἀπαντήσεις καί, πολύ χαρούμενη, κατέβαινε τή σκάλα.

Ἐκείνη τή στιγμή ἐμφανίσθηκε μιά ἀδελφή. Ἐντωμεταξύ ἡ πόρτα ἦταν κλειστή. Τῆς λέει: “Ἐσύ πῶς βρέθηκε μέσα; Πῶς μπῆκες;”. Λέει: “Νά. Δέν εἶχε κόσμο ἔξω, βρῆκα τήν πόρτα ἀνοικτή καί ἀνέβηκα ἐπάνω καί μίλησα τοῦ Γέροντα. Δέν εἶχε κανένα”. Τῆς λέει: “Μά πῶς; Μίλησες στό Γέροντα;”. Λέει: “Ναί”. “Μά ὁ Γέροντας”, τῆς λέει, “ἔχει πεθάνει”. “Τί λές; Ἀφοῦ ὁ Γέροντας εἶναι ἐπάνω!”.

Καί γυρίζει ἀπότομα πάλι ἐπάνω τροχάδην, νά δῆ τό Γέροντα. Ἀνεβαίνει ἐπάνω, ἄδειο τό κελλί, στρωμένο τό κρεββατάκι του… Καί τότε ξέσπασε σέ λυγμούς, πού αὐτή εἶχε δῆ τό Γέροντα καί μίλησε, ἐνῶ ἤδη ὁ Γέροντας εἶχε κοιμηθῆ».

ΠΗΓΗ:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

GPS γιά τόν Παράδεισο

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Αθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΤΟ ΘΕΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ, ΠΑΡΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

ATHENS OF MY HEART

Gardening at Night - Photography by Luis Figuer www.luis-villegas.com Photo composition from originals. Taken at Montezuma, Puntarenas, Costa Rica #costa rica #long exposure #milkyway

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

π Επιφανιος παιδια 2«Να μιλάτε πιο πολύ στον Θεό για τα παιδιά σας, παρά στα παιδιά σας για τον Θεό».

 π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

SAN PORFIRIO DE ATENAS, GRECIA (2 DE DECIEBRE, +1991) – PERO DIOS ES DIOS DE LOS MUERTOS, SINO DIOS DE LOS VIVOS – Spanish

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://latinamericaofmyheart.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

ATENAS DE MI CORAZÓN

AMÉRICA LATINA DE MI CORAZÓN

SANTOS LIBRO

6-1.JPG

porfyrios2

San Porfirio de Atenas, Grecia (+1991)

Saint-Porphyrios-edited-620x793

Pero Dios no es Dios de los muertos, sino Dios de los vivos

San Porfirio de Atenas, Grecia (+1991)

2 de diciembre

Fuente:

http://catecismoortodoxo.blogspot.ca

http://catecismoortodoxo.blogspot.ca/2014/12/pero-dios-no-es-dios-de-los-muertos.html

El hecho, que el San Porfirio de Atenas, Grecia (+1991) esta vivo con Dios, después de su muerte y pide por nosotros, muestra el caso siguiente: Hay en Atenas un hombre muy instruido, hijo espiritual de San Porfirio, quien en forma regular se dirigía a él por consejo y, a menudo, no teniendo la posibilidad de visitarlo, llamaba por teléfono. Cuando el San Porfirio se fue con el Señor, este hombre se encontraba en otra ciudad y no sabia nada de la muerte del padre. Después de volver a Atenas, surgieron algunas dificultades familiares, y él como siempre decidió de llamar a San Porfirio, buscando su consejo. Tomo el teléfono, marco el numero y escucho la voz de San Porfirio. Lo saludó, pidió su bendición y le contó sus dificultades. San Porfirio lo escucho y le dio un valioso consejo. Contento el hijo espiritual dijo: “Vendré pronto a verlo, en cuanto me libere.” A esto San Porfirio respondió: “No me llames mas, porque ya estoy muerto.”

Pero Dios no es Dios de los muertos, sino Dios de los vivos, y creemos que el San Porfirio esta vivo con Dios, escucha nuestras oraciones y tiene fuerza para ayudarnos, e interceder por nosotros pecadores ante el trono del Altísimo!

VIDEO – ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (+1991) ΑΠΟ ΤΟ ΖΕΥΓΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ & ΜΑΡΙΑ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://workersectingreece.wordpress.com

http://paintingleaves.blogspot.com

ATHENS OF MY HEART

FROM WORKER SECT TO ORTHODOXY

PAINTING LEAVES

chania-crete-greece.jpg
Κρήτη της καρδιάς μου…

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=%CE%9A%CE%91%CE%A0%CE%95%CE%A4%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3

Όλες οι συνεντεύξεις του ζεύγους

Μανώλης Καπετανάκης & Μαρία Καπετανάκη

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο πολυτεχνίτης ( + 1906 - 1991 )

Μαρτυρίες για τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη της Αθήνας (+1991)

από τον Μανώλη Καπετανάκη & τη σύζυγό του Μαρία Καπετανάκη

Ραδιοφωνικός σταθμός της Ι. Αρχιεπισκοπής Κρήτης

Εκπομπή “Εις πάντα τα έθνη”

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Ο Μανώλης Καπετανάκης και η σύζυγός του Μαρία έχουν μεγάλη ευλάβεια και γνώρισαν πολλούς μοναχούς και ασκητές κατά τη διάρκεια της ζωής τους. 

Έχει δώσει μέχρι τώρα πέντε συνεντεύξεις στην εκπομπή “Εις πάντα τα έθνη” του ραδιοφωνικού σταθμού της Ι.Αρχιεπισκοπής Κρήτης: Δύο για τον Άγιο Πορφύριο, μία για τον Άγιο Παϊσιο και δύο για τον άγνωστο άγιο Πατέρα Φιλόθεο Ζερβάκο, που μόνασε στην Πάρο.
Όλες οι εκπομπές έχουν μαρτυρίες για θαύματα, θαυμαστά γεγονότα και προρήσεις των τριών αγίων για τα οποία το ζεύγος Καπετανάκη έχει προσωπική εμπειρία.

button_ask_a_question3

VIDEO: Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΣ ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (2 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, +1991) – ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π . ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΛΕΒΡΑ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΤΕΚΝΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

http://videosofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

SYNAXARION – HAGIOLOGY

VIDEOS OF MY HEART

A little Diamond by Rob Dickinson.jpg

Κλικ ΕΔΩ

Video & άρθρα για τον Άγιο Πορφύριο

τον Καυσοκαλυβίτη της Αθήνας

porfyrios2

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας (+1991)

2 Δεκεμβρίου

Saint-Porphyrios-edited-620x793

O Αναστάσιμος Άγιος Πορφύριος

ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας

Ο Ιερομόναχος και Πνευματικός της Ιεράς Σκήτης Αγίας Τριάδος Καυσοκαλυβίων, π. Γεώργιος Αλευράς, πνευματικό τέκνο του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, ομιλεί στην αίθουσα “Αρχάγγελος” μετά από πρόσκληση της Ιεράς Μονής Κύκκου και Τυληρίας στην Κύπρο με θέμα “Ο Αναστάσιμος Γέρων Πορφύριος”, Ιούνιος 2011.

Рай, который не рай – Если бы мы были Христовы – Архимандрит Андрей Конанос, Афины, Греция – Часть 1 ╰⊰¸¸.•¨* Russian

https://athensofmyheart.wordpress.com

Афины моем сердце

ATHENS OF MY HEART

IMG_0487

178991.p

Рай, который не рай

Часть 1. Если бы мы были Христовы

Архимандрит Андрей Конанос,

Афины, Греция

Исходный:

http://www.pravoslavie.ru

http://www.pravoslavie.ru/85168.html

http://www.pravoslavie.ru/88070.html

Православие

Сегодня мы поговорим об особой группе людей, которые живут среди нас и втайне страдают. Если заглянуть им в глаза, то увидишь, что они страдают, но когда они идут по улице, проблемы не видно: они в трезвом состоянии. Однако когда их скрутит недуг, они сидят дома взаперти, плачут, кричат, бьются головой об стенку, не зная, что сделать, чтобы справиться с этим: боль разрывает их на части, ломает им руки, ноги, всё тело.

Когда их пронзит наркотический голод, они доходят до того, что не знают, куда деваться: просят денег, воруют, нападают на людей, чтобы отобрать каких-нибудь денег – не по злобе, а оттого, что они не выдерживают. Не выдерживают существовать без дозы, на короткое время погружающей их в расслабленное состояние опьянения и экстаза, но при этом так сильно помрачающей их ум и делающей больной душу. Помолимся же сегодня об этих людях, в несчастье которых я испытываю в душе огромную вину.

Я чувствую свою огромную ответственность за них, потому что христианин и священник научен брать на себя всю вину мира, все грехи мира и говорить самому себе и другим, что он виноват во всем. Да, я виноват в большой степени. Черная ряса, которую ношу, притягивает к себе весь свет, она означает, что я ношу в себе и на себе боль людей, скорбь людей, которая очерняет их душу, терзает их и причиняет им боль.

Черная ряса означает, что я живу не для себя, что моя жизнь распята. Она означает, что я передаю Христово послание, благую, радостную и счастливую весть и что ношу в себе целительную силу, которая может преобразить мир. Она означает, что я держу в своих руках Христа и передаю Его людям, она означает, что я принял Духа Святого («Примите Духа Святаго!» (Ин. 20:22)), чтобы прощать грехи, исцелять душевные болезни, помогать людям восстать из своего падения и устремить свой взор к светлому горизонту, чтобы они видели Бога, выкарабкивались из своей ямы и обретали смелость в жизни. Вот что означает ряса, которую я ношу, – она означает, что я священник и, соответственно, христианин. А ответственность наша, христиан, и нашей Церкви огромна.

Однажды меня потрясли слова некоего духовного человека, сказавшего, что во многом виноваты мы, христиане. Мы всерьез убедили людей, что где-то существует нечто восхитительное. Вот уже двадцать веков, как мы убедили людей, что существуют рай, Царство Божие, этакая радость, что существует этакое счастье. И где же? В Церкви. Мы убедили людей, что на этом свете они могут искать для себя абсолютного счастья, великой радости, в изобилии которой они радостным голосом воскликнут от всей души.

15 - 1.jpg

“Эта ностальгия по раю видна во взгляде людей.

Они приходят в Церковь, но…”

Эта ностальгия по раю, это вожделение рая и видно во взгляде людей, стремящихся открыть для себя счастье. Глубоко в душе мы знаем, что это счастье где-то есть. Церковь убедила нас, что рай существует. И вот тут-то и наступает большое разочарование, сильное столкновение этого страстного желания с реальностью, сна с пробуждением, мечты с тем, что мы имеем здесь и сейчас.

Человек грезит о том, чтобы найти где-то Бога, найти какое-то счастье, нечто такое, что коснется его и изменит его жизнь. Он подступается, видит Церковь, входит в нее. Подходит ко мне, подходит к тебе, утверждающему, что ты христианин. Он приходит в надежде, приходит посмотреть, говоря себе: «Дай-ка я посмотрю, что будет? Получу ли я что-нибудь от Церкви? Есть ли что-нибудь такое, что она может мне дать? Вот этот человек, этот мужчина, эта женщина, юноша, говорящие, что они ходят в церковь, – у них есть что дать мне? Вижу, что они входят и выходят из храма. Или вон тот священник, у него есть нечто большее – у него более сильная связь со Христом. Что может дать мне этот человек? Дай-ка посмотрю!»

И человек подходит ко мне, ожидая открыть для себя Церковь, открыть Христа, увидеть в моем лице нечто особенное, другое, чего не дают ему другие люди. Ведь мы так и говорим, что телевизор ничего нам не дает, кино не обладает силой изменить нашу жизнь, мировая цивилизация без Христа не предлагает нам ничего. Вот другой и говорит себе: «Хорошо, я приду к тебе, христианину, священнику, крещеному, проводящему беседы, слушающему христианские радиопередачи, молящемуся; приду, чтобы посмотреть, что у тебя есть, что бы ты мог мне дать. Ну, так что же ты можешь мне дать?»

Он приходит ко мне, и знаете, что находит? В большинстве случаев его ждет разочарование. Он находит нечто такое, чего не ожидал. Или не находит ничего, уходит и говорит: «Они как все. Ходил я туда и ничего не получил. Моя жизнь никак не изменилась».

Он приходит, чтобы поговорить с тобой, но часто слышит, что ты говоришь суровым тоном, судишь, осуждаешь, всё время что-то комментируешь, ругаешься, ты строг, упрям и эгоистичен. Результат таков, что душа человека, молодого человека не может найти усладу, обрести тепло, которого искала, не может восстановиться, проснуться от летаргии, в которой пребывает, и он приходит к ужасному заключению – совершенно ошибочному, но в то же время и очень точному применительно к нам:

– Я ходил в Церковь и разочаровался. Познакомился с христианами и был поражен. Разве это христиане? Разве христиане такие? Что могут дать мне нынешние христиане? Кто из современных христиан может сказать душевное слово, слово, полное утешения, любви, согревающее душу?

8f13cd5cc9124c3dc14c20cad5bd7200.jpg

“Для людей мы – икона Христа в начале их знакомства с Церковью,

через нас они познают Его присутствие”

Я говорю не о тебе, брат, это не обязательно относится к тебе, может, ты святой человек. Я говорю о себе и таких, как я, – мы не такие, какими должны быть, и разочаровываем людей, потому что, знаете ли, люди находят Христа прежде всего в тех, которые Христовы. Для людей мы – икона Христа в начале их знакомства с Церковью. Немногие познают Господа напрямую, через Божественное откровение, через какое-нибудь видение, через некое чувство, которое они стяжают в молитве. Большинство познают Христа и Его присутствие через других людей.

Один миссионер работал в Африке и спустя несколько лет предложил местным африканцам нарисовать Христа, каким они Его себе представляют. И знаете, что сделало большинство? Одни нарисовали Христа черным, по цвету их племени, другие – с местными характерными чертами лица, третьи таким, каким Он изображен на византийских иконах, присланных из Греции, – каждый изобразил Его таким, каким себе представлял. А один африканец вместо Христа нарисовал миссионера, сделавшего его христианином, крестившего его, в нимбе и с надписью «Иисус Христос, Сущий» (то есть наш Бог, Тот, Который всегда существует), и показал миссионеру, а тот ему сказал:

– Но ты же нарисовал здесь меня? Я сказал, чтобы ты нарисовал Христа, а ты нарисовал меня?

Африканец ответил:

– Да, я нарисовал тебя, потому что верю, что Христос – как ты, потому что я научился смотреть на Христа твоими глазами, потому что ты первым преподал мне Христа в жизни, и я верю, что Христос как ты. Ты научил меня Христу и подал мне мир, утешение, заполнил всякую пустоту в моей жизни, и я уверен, что Христос не может отличаться от тебя.

Ты как Христос и чувствуешь то, что говорит святой апостол Павел: «Уже не я живу, но живет во мне Христос» (Гал. 2:20). Вы понимаете? Я излучаю Христа в своих делах, в своих движениях, в своей жизни, через слова, через благодать, которую излучает моя жизнь, а по сути это Христос действует через меня. А я даю Ему свои руки, уста, глаза, тело, всё мое существование, чтобы Он мог действовать в мире для спасения мира.

“Самое важное – не произнести какие-то слова,

а передать утешение, любовь, тепло Господа”

Это сделал африканец, он нарисовал своего миссионера. Ты понимаешь, что это значит? Это значит, что мы – икона Христа в мире. Если кто-нибудь хочет говорить с тобой о Христе, а начинает обсуждать священников, христиан, людей из своего квартала и говорит тебе: «Я разочарован, я видел христиан», – то он не прав, потому что только Христос безгрешен и непогрешим, только о Нем ты не можешь сказать ничего плохого. Но Господь поставил нас, чтобы мы представляли Его в мире, а мы не делаем этого, мы зачастую не можем донести в мир Христова послания. Ведь самое важное – не произнести какие-то слова, а передать утешение, любовь, тепло Господа, Его прикосновение, тишину, покой, который Он несет, мир, который Он распространяет.

Души людей не находят у нас отдохновения, и поэтому они делают обобщенное заключение о Церкви – просто отбрасывают всё: нас, а вместе с нами и Христа. Мы с Ним заодно, мы в этом деле идем с Ним «в одном пакете». Если кто-нибудь разочаровался во мне, то он разочаруется и в Церкви – конечно, неправомерно, потому что Церковь как тело Христово свята, тело Господне свято, ведь Господь – ее Глава. Но моя ответственность огромна, огромна и ответственность нашей эпохи, нашей цивилизации, ушедшей так далеко вперед в развитии технологий, кибернетики, интернета.

Во всех этих достижениях мы ушли далеко вперед, но в то же время уходим и далеко-далеко назад, живем словно в медном или каменном веке, в первобытной злобе, первобытных страстях, эгоизме, грехах, неправдах, разврате – в том, что вынуждает молодых людей разочароваться, раниться и ощущать горечь оттого, что в Церкви они не находят того, чего ищут, потому что, к сожалению, я не даю им того, чем обладает Церковь.

Я как христианин, ты – я не знаю, как поступаешь ты. Я испытываю нужду в личном покаянии из-за этого моего неуспеха, и мне впору сказать то, что говорит святитель Иоанн Златоуст: «Если бы мы, христиане, действовали правильно, по-христиански, если бы любили Господа и имели Христову благодать в себе, то не было бы рядом с нами страдающего и измученного душой человека, терзающегося в страшной безысходности; он смотрел бы на наше лицо и чувствовал бы радость».

Не помню, о каком святом я читал в Синаксаре, что он обладал даром одним взглядом отнимать у людей скорбь, отнимать уныние, депрессию. Стоит ему взглянуть на тебя – хоп, и ты меняешься. Тут же. Какой прекрасный дар! Он, святой, имел в себе Христа, и что есть у Христа, то он дает другим: Христос есть радость – он дает тебе радость, и если ты исполнен Христа, то ты исполнен радости. Святой снимает скорбь, боль и горечь с сердца другого. А кто из нас может сказать это? Кто?

Почему наши дети, почему молодежь доходит до наркотиков? Почему? Потому что молодые люди не могут заполнить пустоту в себе рядом со мной, тобой, своей матерью, своим отцом, братьями, в своем квартале, возле своих родных. Почему? Потому что мы не Христовы.

Если бы мы были Христовы, то не было бы наркоманов рядом с нами

Если бы мы были Христовы, то не было бы наркоманов рядом с нами. Мы бы их вылечили, мы бы их обняли, и в наших объятиях всякая боль и горечь утихла бы. Исчезла бы всякая зависимость, всякая нужда, всякое подавленное состояние, мы совершали бы чудеса рукой, силой, которой обладают руки святых апостолов, прикасавшихся к больным и исцелявших их, прикасавшихся к мертвым и воскрешавших их, говоривших слово одержимым злыми духами и исцелявших их. Тогда и я мог бы совершать такие чудеса.

Сегодня мы не можем совершать таких чудес. Сегодня мы не можем изменять людей таким образом. Потому что вместо того, чтобы подойти к ним с любовью, мы их осуждаем и бросаем в них камень анафемы.

elder-paisios

Святой Паисий Святогорец

10922857_578040935666421_1676434386390843022_n.png

– Отче Паисие, такая-то пара развелась, – сказали однажды старцу Паисию.

И знаете, что он ответил?

– Я виноват в этом.

– Ты? Почему же ты должен быть виноват? Ты же их даже не знаешь?

– Я виноват!

– Но почему же, отче?

– Я виноват! Почему? Если бы я сильно любил Христа, если бы имел сильную связь со Христом и Он был бы для меня как друг, если бы имел такое дерзновение в молитве, то я бы помолился, и Господь услышал бы меня, и они бы не развелись. Но у меня нет такой сильной молитвы. У меня нет такой благодати, чтобы я схватил четки, и эти люди изменились бы.

Святитель Иоанн Златоуст говорит, что если есть один человек в квартале, один достойный христианин в городе, один святой человек, то весь город переменился бы, он повлиял бы на всех людей. Может, это звучит для вас странно? Может, я преувеличиваю? Может, и преувеличиваю. Но что касается меня, я не преувеличиваю. Знаю, что я разочаровываю, я понимаю это и вижу на деле, как часто люди приходят в храм, ожидая увидеть нечто, обрести нечто, некую надежду, которой они не обрели в другом месте, но не находят ее и разочаровываются. И снова уходят огорченные и говорят: «Это не то, я не такого ожидал. Поэтому я разочаровался».

2015 - 1-1.jpg

В глубине нашего сердца находится рай, там его черепки, там наше сладкое воспоминание о нем, наша ностальгия по нему. Мы покинули рай и тоскуем о нем, но, чтобы он снова открылся, человек ищет где-то в другом месте – в земле белого рая, в земле белой смерти, в земле экстаза, наркотиков. Тяжело видеть молодых людей, которые, не находя истинного Христа, ищут какого-то Его заместителя, ищут пережить нечто сказочное, экстатичное, опьяняющее, нечто такое, что вырвало бы их из этой прозаичной, больной, изматывающей, бессмысленной реальности и дало бы им некий ложный смысл, некую обманчивую радость, некое опьянение.

Все эти слова, которые я использовал: «опьянение», «экстаз», «исцеление», «радость», «вдохновение», – вы знаете, что все эти слова по сути чисто церковные, ими изобилуют духовные книги наших отцов, «Добротолюбие»; они – опыт наших святых. Мы сохранили их в Церкви, но, к сожалению, не можем передать миру их содержание.

Существует ли сегодня такое экстатичное событие в Церкви, существует ли эта радость в Церкви, этот всплеск радости? Это исцеление, лечение, чудо, тайна, это событие, которое трогает сердце молодого человека и делает его опьяненным, и он с легкостью несет проблемы и скорби жизни? Вы ведь знаете, что сказал Маркс: религия – опиум для народа, наркотик для народа, потому что тогда эксплуатировали религию, чтобы управлять народами и делать с ними, что угодно.

Может, это и верно. А что говорим мы? Мы говорим, что Церковь – это опиум, она – опьяняющее лекарство, очаровывающее душу, без того, однако, чтобы ты терял рассудок, душу, равновесие, она помогает тебе очароваться сладко, напиться трезвенно, чтобы быть в силах выдержать боль жизни. Чтобы справиться с жизнью, нужно быть опьяненным, очарованным Христовой любовью, чтобы смочь ее выдержать и не дать сломить себя боли, притеснениям, болезням, потерям, страданиям, лишениям жизни. Как очарован влюбленный, который собирается жениться и пребывает в чарах любви: он, что бы ни услышал, радуется, он живет в своем мире, он не слышит того, что слышат другие, потому что говорит: «Через неделю я женюсь, а потом уеду на медовый месяц. Я так счастлив и рад, а то, о чем вы говорите, это меня не волнует!»

Церковь имеет радость, но мы, христиане, не ощущаем ее.

Нет у нас вдохновения, любви, счастья

Это следовало бы делать Церкви, это следовало бы переживать нам, христианам, это очарование, это опьянение, это трезвенное упоение, которое несет Христос и которое не валит тебя с ног, а пробуждает, оно пробуждает все твои клетки. Вся твоя нервная система работает оптимально, ум очень быстр, твоя мысль, душа, взгляд – всё светло, и в то же время ты, однако, как очарованный. Всё это возвещает Церковь, имеет Церковь, но мы, христиане, не ощущаем этого, у нас этого нет: нет вдохновения, любви, всплеска радости и счастья.

Monarda-punctata.jpg

И что же делает молодой человек? Не находя этого у меня, у тебя, не научившись опьяняться Церковью, не научившись справляться с гнетом мира сего одним вхождением в Церковь, в мое и твое сердце, он ищет этого где-то еще – и находит. Находит в наркотиках, в этом псевдо-раю, который ненадолго одурманивает его, и ему кажется, что он уже видит небо в звездах и летает, слышит цвета и видит звуки – слышит цвета и видит звуки, нечто невероятное.

Он пребывает в другом измерении, и это опьянение позволяет ему избежать реалий жизни. Это и есть упоение, это и есть мучение, но потом, когда прекратится действие дозы и снова наступит голод, опять возникает потребность, эта безумная потребность, от которой ты места себе не можешь найти. Думаю, курящие, ненадолго остававшиеся без сигарет, отчасти могут понять, что значит наркотический голод.

Это ужасно – мчаться, чтобы принять свою дозу, не знать, куда деться, не находя денег, хотеть бороться с собой и в то же время не быть в состоянии подчиниться себе самому, ведь воля твоя слаба и немощна; биться головой об стенку, скрипеть зубами и в какой-то момент не выдержать. Когда ты становишься зависимым, когда пробуешь снова и снова и наслаждаешься, а потом опять приходит боль, то ты не выдерживаешь, ты снова выбираешь легкое решение.

А если ты покатился по наклонной плоскости, то уже не останавливаешься. Ты остановишься только на дне. Только в конце. Может, ненадолго приостановишься и в тюрьме, но насовсем – только когда окажешься в могиле. Но оттуда уже нет возвращения, там нет исправления, тогда уже слишком поздно возвращаться назад.

Поэтому не надо вообще начинать, не надо полагать этому начало, не надо никогда пробовать.

(Продолжение следует.)

Архимандрит Андрей Конанос,

Афины, Греция

Перевела с болгарского Станка Косова

Двери.Бг

24 ноября 2015 г.

THE SACRED ICONS & THE HOLY CROSS – FR. ANTHONY ALEVIZOPOULOS, GREECE

http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

EX 2X2 LETTERS FROM GREECE

31.8.2015 - 1.jpg

Cherubim are Angels

Exodus 25:17-21

«17 “Make an atonement cover of pure gold—two and a half cubits long and a cubit and a half wide. 18 And make two cherubim out of hammered gold at the ends of the cover. 19 Make one cherub on one end and the second cherub on the other; make the cherubim of one piece with the cover, at the two ends. 20 The cherubim are to have their wings spread upward, overshadowing the cover with them. The cherubim are to face each other, looking toward the cover. 21 Place the cover on top of the ark and put in the ark the tablets of the covenant law that I will give you» (Exodus 25:17-21).

Exodus 26:31

«31 “Make a curtain of blue, purple and scarlet yarn and finely twisted linen, with cherubim woven into it by a skilled worker» (Exodus 26:31).

Hebrews 9:5

«5 Above the ark were the cherubim of the Glory, overshadowing the atonement cover. But we cannot discuss these things in detail now» (Hebrews 9:5).

25.07.15 - 1

The Sacred Icons and the Holy Cross

By

Fr. Anthony Alevizopoulos, Greece

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

God is the unique Being, the absolute existence; nothing can be compared with Him and the honor which is due Him, i.e. worship and adoration, is rendered unto none other; neither to some non-existent god nor to some idol.

But God’s grace is transmitted in every way in accordance with His will; even through material objects or even through the shadow of holy men, as was the case with the shadow of the Apostles, which is their imprint, a type of image (Acts 5, 12-16. 19,11-12).

In the Old Testament some of the objects which transmitted the miraculous grace of God were the bronze snake of Moses, the Ark of the Covenant, the sheep-skin coat of the Prophet Elias, et al. Every desecration of the sacred objects was severely punished by God (see Num. 10,15-20. I Kings 5, 2-4).

The teaching of the Orthodox Church concerning the holy icons has a Christological foundation. God is by essence unapproachable; He can neither be expressed by words nor depicted. The Son and Word of God, how­ever, became man and we beheld His glory (Jn 1, 14). Thus we can depict the person of Christ which consti­tutes the visible sign of the invisible presence of God, an “image of the invisible God” (Col. 1, 15). In the Ortho­dox Church that which is seen can be depicted; we express the same confession of faith either by written or oral word and even by depiction. The icon of Christ constitutes the confirmation of the incarnation of the Son and Word of God, which was a totally real, and not a docetic or imaginary, one.

Through the sacred icons we express our internal desire to grow in the love of Christ and the saints, to attain to the “new creation in Christ” and to become “conformed to His image” (Rom. 8,29). Just as the word sanctifies our lips, in a like way the icon, which trans­mits the same meaning as does the word, sanctifies our eyes and our mind.

The icons of the saints refer to “the new man” and are a declaration of our belief in our tranformation in Christ and in the incorruption of man and the entire world. They do not refer to the “beauty” of this world, but rather symbolize the beauty and the glory of the “future age”. This is why the holy icons lack the dimen­sion of “depth” and are two-dimensional. They proclaim a transfigured world which however we observe “as through a mirror” (I Cor. 13, 12). The holy icons give us the feeling that there exists a new world that is being transformed, and they constitute the assurance of our hope, expressed in the words of our Lord: “Behold I make all things new” (Rev. 21,5).

The honor rendered to the holy icons is placed within the framework established by the Seventh Ecu­menical Council. According to the Holy Fathers of this council, the honor shown towards the holy icons refers back to the ancient Church and confirms the belief in the real incarnation of God the Word. This council ordains that along with the Holy Cross icons be made for the Churches, to be placed on the sacred vessels and the vestments of the priests, in the homes and in the roads; icons of Christ, the Theotokos and all the saints. It further underlines:

“For the more frequently they [the sacred icons] are seen, all the more those who see them are moved to remembrance and desire of those depicted; to them [the icons] they render greetings and a veneration of honor, but not true worship, which in accordance with our faith, is due only unto the divine nature…for the honor rendered to the icon is transfered to the prototype, and he who venerates the icon venerates the person depicted thereon”.

Orthodox Christians believe that the Holy Cross is their only pride (Gal. 6,14). It is the instrument through which sin, the source of death, was set at naught (Rom. 5,12. 8,3). The Cross is thus no longer a symbol of death and of shame (Deut. 21,23), but a source of eternal life. Through the Cross the curse is done away with, conciliation “in Christ” is brought about, and “the new man” is created (Eph. 2, 15- 16). These truths are expressed in many of the hymns of the Church:

“You spread out Your hands on the Cross, Ο Merciful One, and You gathered together the Nations that were far from You so that they might glorify Your great goodness”.

“By spreading out Your divine hands upon the Cross, Ο Jesus,

You brought unto Yourself the work of Your hands, and You freed all from the hands of the Evil One and subjected them [unto You], for which cause let us faithful hymn Your majesty, for indeed it is glorified”.

The Cross of Christ is thus characterized by the Lord Himself as glory, as the judgment of this world, as the casting out of the Devil and as exaltation (Jn 12, 24-33). Our Church characterizes the Cross as “a weapon against the Devil”, because he trembles and shudders at the sight of the Cross, not being able to bear its power.

“Lord, You have given us Your Cross as a weapon against the Devil; for he shudders and trembles, not being able to gaze upon its might.

For its resurrects the dead,

and abrogated death;

for which cause we venerate

Your entombment and Your Resurrection”.

The Holy Cross of Christ becomes a standard and a measure of either man’s triumph or his condemnation, depending upon the position he takes vis-a-vis it. Who­ever equates Christ’s Cross with that of the thieves, is equated with the unrepentant thief and is condemned. On the contrary, whoever differentiates the Cross of Christ and considers it to be a royal scepter, and invokes the mercy of Christ, is likened unto the good thief, and the road leading to Paradise is opened up before him. In this way the Holy Cross becomes the measure of the judg­ment of the world, “the scale of justice” as it is called by the hymn of the Church:

“Your Cross stood between two thieves

as a scale of justice.

The one is led down to hell

by the weight of his blasphemy,

the other is lightened from the burden of his sins

unto the knowledge of things divine.

Ο Christ-God, glory to You”.

When we speak of the Holy Cross we do not mean only Christ’s crucifixion, but also the wood of the Cross. For this, too, is sanctified by its contact with the Body of Christ, and that is why it, too, is venerated: “The wood of Your Cross do we venerate, Ο Lover of man, for on it was nailed the Life of all things”, states one of the Church’s hymns. The sign of the Cross is also “divine and venerable”, says St. Gregory Palamas, for it is “a venerable seal, sanctifying and perfecting all the marvelous and ineffable good things that come from God”. It is an image of the crucified Christ and it draws its power and grace from His passion. This is why the sealing with the sign of the Cross is the external sign of all of the Church’s Mysteries through which man’s salvation is wrought.

The Cross of Christ expresses the ineffable love of God, but at the same time it also expresses man’s infinite value in God’s sight. A contemporary theologian says that Christ put sin to death without slaying the sinner; He did away with guilt and yet saved the guilty one. This is the great difference between Christ and human justice which crushes guilt by deriding and disgracing the guilty one. However, Christ did not simply conquer sin but also the consequence of sin which is death, and restored man to his pristine purity. Thus He led man to a surpassing of death, to the life of immortality and incorruption. Thus we do not have here a lifting of some type of Augustinian inherited guilt, nor room for any type of “payment” or “ransom” – save only in the patristic sense – and certainly not an Ansel-mian satisfaction of Divine justice. Rather the weight rests on Christ’s love, Who achieved the most extreme limits of sacrifice in behalf of those whom He loves. And it is in precisely this that we see man’s infinite value.

Making the sign of the Cross is an early Christian Tradition testified to by St. Justin the Martyr (+ 150) and by Tertullian (+ 200). The latter writes: ” We Christians in all our travels and in all our movements about, at every departure and upon every arrival, when we put on our clothes and shoes, in the bath and at the table, when we light our lamp, when we sit or sleep, in all the acts of our every-day life in general, we make the sign of the Cross”.

” This custom,” Tertullian concludes, “has its beginnings in the Church’s Tradition, it is strengthened through habit and should be preserved in faith”.

Orthodox Christians unite the three fingers of their right hand and place them first on their forehead, then on their stomach and finally bring them to their two shoulders from right to left. All of the Church’s theology is depicted in the sign of the Cross. By uniting our three fingers we depict and confess our belief in the One Triune God. From the forehead we bring our fingers to the stomach, and by so doing “typify the Son” Who was pre-eternally born of the Father and came down to earth by His birth from the Virgin Mary. When we place our united fingers on our shoulders we do so to “typify the Holy Spirit”, Who is characterized as being the “arm” and the “might” of God. By uniting the remaining two fingers we depict Christ’s incarnation and the inseparable union of the two natures, through which human nature was cured and exalted to the height of theosis.

We must not make the sign of the Cross in a mech­anical way, but conscientiously, with inner participation. We should make the sign of the Cross upon our bodies distinctly and not carelessly, but in accordance with the order of the Church: with our three fingers joined together and as if the Cross itself were touching us. It is understood that the sign of the Cross must be accom­panied by analogous faith in that which it depicts and b> the unwavering decision to crucify and do away with oui sinful selves and our passions; to put on the new man and ever be orientated towards the Cross and the Resur­rection of Christ.

Orthodox Christians therefore render respect and honorary veneration to the Cross just as they do to the holy icons, in relation always to the personage of Christ. This also holds true for the honor rendered to the saints. This honor is not adoration and worship, but an express­ion of respect and love towards persons and things which God Himself honored by abundantly bestowing upon them His grace. This veneration would be transformed into worship only in such case where one were to render it by identifying in his conscience that which he vener­ated with God. No Orthodox Christian, however, ever identifies the Holy Cross, the sacred icons or the saints with God, nor does he differentiate the honor accorded them from their relationship to the person of our Lord.

Source:

http://www.egolpion.com/root.en.aspx

http://www.egolpion.com/Icons_Cross%20%20.en.aspx

ANTI HERETICAL MANUAL

ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΛΛΑ: ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015 Ο “ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ” ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΑΙΔΩΝ “ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ” ΑΘΗΝΩΝ

http://paintingleaves.blogspot.com

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

http://stjohnmaximovits.wordpress.com

PAINTING LEAVES

SYNAXARION – HAGIOLOGY

ST JOHN MAXIMOVITCH

15 - 1.jpg

d8c6d2b348e4b2a443da4864fb44374c_L

0de4eb41c02b728e89b8afe83d9b3d25_L
Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία” Αθηνών
image002
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς Επίσκοπος San Francisco, California, ΗΠΑ (+1966)

Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2015

ο “Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς” θα είναι δίπλα στα παιδιά

του Νοσοκομείου Παίδων “Αγία Σοφία” Αθηνών

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Χαιρετώ όλα τα μέλη της ομάδας του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς. Υπενθυμίζω πως το Σάββατο που μας έρχεται θα συναντηθούμε όλοι έξω από τα Jumbo του Αγίου Ελευθερίου στην Αθήνα στις 9.00 πμ. (είναι κοντά στην στάση του ηλεκτρικού “Αγιος Ελευθέριος”). Θα μαζέψουμε τα χρήματα (δεν έχει σημασία πόσα θα φέρει ο καθένας και δεν θα μάθει κανένας πόσα δίνει ο άλλος μιας και θα τα συγκεντρώσουμε σε κάποιον κουμπαρά έτσι ώστε κανένας να μην έρθει σε αμηχανία). Μετά την καταμέτρηση του ποσού θα χωριστούμε σε ομάδες και κάθε ομάδα θα αναλάβει να επιλέξει παιχνίδια για συγκεκριμένες ηλικίες. Στην συνέχεια θα πάρουμε τα μέσα για να πάμε στο Παίδων Αγία Σοφία. Για κάθε πρόβλημα και ερώτηση επικοινωνήστε μαζί μου. Καλή αντάμωση!!!!

Υ.Γ Φέρτε όλους τους καλούς και αγαπημένους σας!!

Σε επικοινωνία με το νοσοκομείο μας είπαν πως επίσης υπάρχει μεγάλη έλλειψη σε pampers και υγρά μαντιλάκια. Επομένως πέρα από παιχνίδια θα φροντίσουμε να καλύψουμε όσο μπορούμε αυτές τις 2 ελλείψεις.

Όποιος δεν μπορεί να παραστεί το Σάββατο ας βοηθήσει ανεξάρτητα παρέχοντας αν μπορεί αυτά τα δύο υλικά (pampers και υγρά μαντηλάκια) επικοινωνόντας απευθείας με το νοσοκομείο.

Μαρία Τσάλλα

Υπεύθυνη ομάδος “Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς”: Μαρία Τσάλλα

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6978127196

https://www.facebook.com/groups/211026374035/permalink/10151823170044036/

ttps://www.facebook.com/groups/BlessedJohnMaximovitch/

FACEBOOK – ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΛΛΑ: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ

123169-paidwn_agia_sofia_533_355

Ο ΝΕΟΦΩΤΙΣΤΟΣ ΚΟΡΕΑΤΗΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ & ΟΙ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ & ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΡΕΑ ΟΤΑΝ ΗΤΑΝ ΕΝ ΖΩΗ

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION – HAGIOLOGY

15 - 1

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

της Αθήνας & του Ωρωπού Αττικής (+1991)

2 Δεκεμβρίου

147122-FERONTAS PORFYRIOSΑγ.-Πορφύριος-1

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

Είναι ο πρώτος Κορεάτης που παίρνει το όνομα Πορφύριος μετά την αγιοκατάταξη του αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου.

Ο μικρός Πορφύριος, γιος του Νικολάου Χαν και της Ευαγγελίας Κιμ, εγγονός του π. Αλεξάνδρου και της πρεσβυτέρας Παταπίας από την ενορία μας «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» στο Πουσάν.

Το όνομα δεν δόθηκε τυχαία. Κατά τα έτη των σπουδών του λαϊκού τότε π. Αλεξάνδρου και της Παταπίας στην Αθήνα επισκέφθηκαν τον Γέροντα Πορφύριο στο κελί του στον Ωρωπό, για να πάρουν την ευχή τους και να του πουν τον πόνο της ατεκνίας τους. Ο Γέροντας Πορφύριος τους παρηγόρησε και προέβλεψε την γέννηση του πρώτου τους παιδιού Νικολάου. Έτσι σήμερα παππούς, γιαγιά και γονείς πρόσφεραν στον άγιο Πορφύριο, ως «αντίδωρον», τον μικρό Πορφύριο.

Μετά την έκδοση στα κορεατικά του σπουδαίου βιβλίου «Αγίου Πορφυρίου: Βίος και Λόγοι» της Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής Χανίων, οι Κορεάτες γνωρίζουν και ευλαβούνται πολύ τον άγιο Πορφύριο. Και τον νιώθουν κοντά τους γιατί στο τελευταίο μέρος του βιβλίου, ως παράρτημα, έχει προστεθεί το κεφάλαιο «Ο άγιος Πορφύριος και η Κορέα», στο οποίο αναφέρονται θαυμαστές επεμβάσεις και επισκέψεις του Αγίου στην Κορέα.

Άγιε Πορφύριε, που όταν βρισκόσουν ακόμη στην γη, ήρθες στην Κορέα τόσες πολλές φορές, νοερώς με το χάρισμα που διέθετες, Σε παρακαλούμε μην ξεχνάς «ως παρρησίαν έχων πολλήν», την εν Κορέα Εκκλησία μας, αλλά και όλες τις ανά τον κόσμο Ορθόδοξες Ιεραποστολές.

Η βάπτιση του μικρού Πορφυρίου είχε προγραμματισθεί για τις 16.00 το απόγευμα του Σαββάτου. Αλλά η μεγάλη εταιρεία στην οποία εργάζεται ο πατέρας τον υποχρέωσε να εργασθεί και το Σάββατο. Έτσι μετατέθηκε η ώρα της βάπτισης μετά τη δουλειά στις 18.00 μ.μ. Αλλά και στις 6 ο πατέρας ήταν ακόμη στην υπηρεσία του. Έφθασε τελικά, μετά από αγώνα δρόμου, στο ναό γύρω στις 19.00 μετά, δηλαδή, την Βάπτιση και το Χρίσμα, την ώρα της Απολούσεως και της Τριχοκουρίας. Στην ώρα της αναμνηστικής οικογενειακής φωτογραφίας και πάλι ο πατέρας έλειπε. Στον νάρθηκα μιλούσε στο τηλέφωνο με την εταιρεία του!

Όταν σε καλεί η εταιρεία σου ΠΡΕΠΕΙ απαραιτήτως να απαντήσεις. Δεν μπορείς να έχεις το κινητό σου κλειστό. Δεν  υπάρχει δικαιολογία. Τι να πεις; Ότι βαπτίζεται το παιδί σου; Καταρχήν αυτό ακούγεται ως «ξένον άκουσμα» στον προϊστάμενο της εταιρείας. Το ΜΟΝΟ που καταλαβαίνει είναι η νοσηλεία κάποιου στο νοσοκομείο. Οτιδήποτε άλλο εάν φέρεις ως δικαιολογία θεωρείσαι ως αδικαιολόγητα απών, που μπορεί να σου κοστίσει την θέση εργασίας σου.

Ο εργαζόμενος σε μια μεγάλη εταιρεία στην Άπω Ανατολή και όχι μόνον δεν έχει προσωπική ζωή. Ζει και κινείται στους ρυθμούς της εταιρείας του. Καθημερινά γίνεται «πλύση εγκεφάλου» ότι ανήκεις στην «τάδε» και όχι στην «τάδε» εταιρεία. Και «πρέπει να νιώθεις υπερήφανος γι’ αυτό»! Στην εταιρεία χρωστάς τα πάντα. Χωρίς την εταιρεία είσαι ένα «τίποτα». Γι’ αυτό ξυπνάει και κοιμάται ο εργαζόμενος με το άγχος της απόλυσης, που σημαίνει την καταστροφή του.

Αυτή είναι, δυστυχώς, η σκληρή πραγματικότητα των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, στις οποίες κάνουν τόσους κόπους και θυσίας οι νέοι να βρουν μια θέση. Κι όταν την βρουν, εξασφαλίζουν, καλό μισθό, μεγάλο σπίτι, ακριβό αυτοκίνητο, ιατρική περίθαλψη και σίγουρη σύνταξη. Η εταιρεία τους δίνει όλα αυτά, αλλά τους παίρνει ασυγκρίτως περισσότερα. Τους παίρνει το πολύτιμο αγαθό της ελευθερίας, της οικογενειακής επικοινωνίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τους κάνει σκλάβους της. Ο εργαζόμενος δεν έχει ελεύθερο χρόνο. Ακόμη και στις διακοπές του (μιας εβδομάδος το πολύ τον χρόνο στην Άπω Ανατολή) η εταιρεία, εάν χρειαστεί, μπορεί να τον καλέσει και ΠΡΕΠΕΙ να δώσει το παρών. Αλλιώς χάνει την προστασία του «θεού» του, στον οποίο οφείλει απόλυτη υπακοή και πειθαρχία. Αυτή είναι η νεοειδωλολατρία της νέας τάξης πραγμάτων. Η εταιρεία είναι πάνω απ’ όλα: από τον/την σύζυγο, τα παιδιά, τους συγγενείς, τους φίλους. Η εταιρεία και όχι ο Θεός είναι το παν!

Τα ψυχολογικά και όλα τα κοινωνικά προβλήματα που προκαλούνται από τον σύγχρονο και απάνθρωπο αυτό τρόπο εργασίας είναι πολλά και δυσεπίλυτα. Έτσι μπορεί να ερμηνευτεί το υψηλότατο ποσοστό αυτοκτονιών στην Άπω Ανατολή. Καταλαβαίνει όμως κανείς και τα τεράστια ποιμαντικά προβλήματα που προκαλούνται από το εργασιακό πρόβλημα. Πώς μπορείς να προγραμματίσεις λατρευτικές και άλλες ευκαιρίες πνευματικής οικοδομής σε μια κοινωνία που λατρεύει τον θεό-δουλειά; Πώς μπορείς να πεις στους νέους να συμμετάσχουν στην λατρεία και τη ζωή της Εκκλησίας; Φαντάζεσθε τον πόνο του παπά πατέρα να βαπτίζει το πρώτο εγγονάκι του χωρίς τη συμμετοχή του παιδιού του!

Οι τεχνοκράτες πολλά χρόνια πριν εργάστηκαν συστηματικώς και «ανεπαισθήτως» για να φτιάξουν ένα τέτοιο πολιτικό και κοινωνικό μόρφωμα. Μια κοινωνία σκληρή, ανταγωνιστική, απάνθρωπη, χωρίς Θεό. Το πώς διαμορφώθηκε η νέα τάξη πραγμάτων χωρίς να το καταλάβουμε, απάντηση δίνει ο αλεξανδρινός ποιητής στο υπέροχο ποίημά του «Τα τείχη»: Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα και υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη, διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. Αχ, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, υπάρχει τρόπος για να βγούμε από τα «τείχη». Αρκεί να λάβουμε εγκαίρως τα μέτρα μας. Και πρώτα-πρώτα ξεκινώντας από τον εαυτό μας. Να ασκηθούμε πνευματικά για να βλέπουμε τον συνάνθρωπό μας ως «εικόνα Θεού» και όχι ως απρόσωπο νούμερο. Ως ιερό πρόσωπο και όχι ως παραγωγική μηχανή, που θα ζητάμε, αντί πάσης θυσίας, την σκληρή δουλειά του, την αύξηση της απόδοσής του για το δικό μας και μόνον συμφέρον. Κι ύστερα το φιλόθεο αυτό πνεύμα να το καλλιεργήσουμε και στη νέα γενιά. Θα είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να τους δώσουμε. Η καλύτερη επένδυση για το μέλλον το δικό τους και της κοινωνίας μας.

Αθανασία Δημ. Κοντογιαννακοπούλου

Πηγή:

Περιοδ. Πάντα τα Έθνη

Απρίλιος – Μάιος 2015

WHAT CAN PARENTS DO WHEN THEY FEAR THE FREEDOM OF THEIR CHILDREN? – BLESSED FR. EPIPHANIOS THEODOROPOULOS OF ATHENS, GREECE (+1989)

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

EX 2X2 LETTERS FROM GREECE

ATHENS OF MY HEART

15 - 1

What can parents do when they fear the freedom of their children?

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Blessed Fr. Epiphanios Theodoropoulos of Athens, Greece (+1989):

Speak more to God about your children than to your children about God…. The soul of the teenager is in a state of an explosion of freedom. For this reason he has a hard time accepting various counsels. So, rather than counseling him continuously and re­proaching him now and again, leave the situation to Christ, to the Holy Virgin Mary the Mother of God and to the Saints, asking them to bring him to reason.

(Taken from Elder Epiphanios in “Precious Vessels of the Holy Spirit”, Protecting Veil Press)

Source:

https://orthodoxword.wordpress.com & HERE

ORTHODOX WORD

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΚΛΟΠΗΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΔΩΣΕΙ Ο ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ Π. ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΚΗΣ (+1995)

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

5d1207e8a1925599998b5bd8efb76a09Gerondas_eusevios_giannakakis_312

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης (+1995)

Πνευματικός Πατέρας της Αθήνας & του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

«Ὁ κ. Ἀνδρέας Εὑσταθίου, συνταξιοῦχος ἀστυνομικός, διηγήθηκε: “Κάποια μέρα, στόν ἠλεκτρικό τῆς πλατείας Ὁμονοίας μοῦ πῆραν τό πορτοφόλι μου. Στενοχωρήθηκα πολύ, ὄχι τόσο γιά τά χρήματα, ὅσο γιά τόν ξύλινο Σταυρό τόν ὁποῖο εἶχα εὐλογία ἀπ’ τόν π. Εὐσέβιο Γιαννακάκη καί τόν εἶχα πάντα μαζί μου. Παρακαλοῦσα τό Γέροντα νά μοῦ βρῆ τό πορτοφόλι μέ τό Σταυρό. Μετά ἀπό δέκα μέρες κάποιος νέος —ναρκομανής φαινόταν— μέ σταματᾶ στό σταθμό τοῦ τραίνου στήν Ὁμόνοια καί μοῦ δίνει τό πορτοφόλι, λέγοντάς μου:

—Παπποῦ, πάρε τό πορτοφόλι σου. Τά χρήματα τά ξόδεψα, ὅμως, τί Σταυρός εἶναι αὐτός; Ὅλες αὐτές τίς μέρες δέν μποροῦσα νά ἡσυχάσω. Καί σκέφθηκα νά σέ βρῶ, νά σοῦ τόν δώσω.

Δόξασα τό Θεό καί εὐχαρίστησα τό Γέροντα, διότι ὁ νεαρός θά μποροῦσε νά εἶχε πετάξει τό Σταυρό καί τό πορτοφόλι, πού δέν εἶχε, ἄλλωστε, καμμιά ἰδιαίτερη ἀξία. Θαυμαστό εἶναι, ἐπίσης, τό πῶς μέ ἀναγνώρισε ἀνάμεσα σέ τόσες χιλιάδες κόσμο πού κινεῖται στόν ὑπόγειο σιδηρόδρομο…”».

Ἰδού καί οἱ ριζες τοῦ π. Εὐσεβίου: «“Φέρναμε πολλά ξύλα ἀπ’ τό βουνό γιά τό χειμῶνα”, διηγεῖτο ὁ π. Εὑσέβιος Γιαννακάκης. “Ὅταν ἔβρεχε καί ἔρριχνε κεραυνούς, ὁ πατέρας μου μέ τό κλαδευτῆρι του, τσάκ-τσάκ, χάραζε πάνω σ’ ἔνα ἔλατο ἕνα Σταυρό καί ἔλεγε:

—Ἔλᾶτε, παιδιά μου, ἐδῶ, κάτω ἀπ’ αὐτό τό δένδρο. Ὅπου ὁ Σταυρός, κανένας φόβος.

Μαζευόμασθαν ὅλοι ἐκεῖ, καί ἐνῶ πιό πέρα ἔπεφταν κεραυνοί, ποτέ κανείς δέν κτύπησε ἐκεῖνο τό δένδρο. Τόσο πιστός ἦταν ὁ πατέρας μου…”».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

ΣΤΑΥΡΟΣ, ΔΑΙΜΟΝΩΝ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ

Τό δικό μας Holywood (=Ἱερό Ξύλο)

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

ΑΘΗΝΑ 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

MEGA CHANNEL: ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ (+1991) – ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΗΤΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ – VIDEO

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

32-IMG_8817

Άγιος Πορφύριος της Πλατείας Ομόνοιας της Αθήνας (+1991)

Από τις Σκήτες του Αγίου Όρους στο κέντρο της Αθήνας

ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

15 - 1

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

π Επιφανιος πρισμα αιωνιοτητας 2

«Όλα τα γεγονότα της ζωής μας πρέπει να τα βλέπουμε υπό το πρίσμα της αιωνιότητος. Τότε μπορούμε να διακρίνουμε τις πραγματικές τους διαστάσεις».

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, +1989

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

SAINT PORPHYRIOS OF ATHENS, GREECE (+1991) & THE HIPPIES

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com

HIPPIES MET ORTHODOX

ATHENS OF MY HEART

images15

tumblr_mev33p5leu1rkghcuo1_500

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

ATHEISTS MET ORTHODOXY

Saints Porphyrios of Athens, Greece (+1991) once said:

One day a hippie visited me. He was dressed in something colorful, strange clothes, and wore an amulet and jewelery, and he asked to see me. The nuns were worried, so they came and asked me, and I told them to have him enter. As soon as he sat across from me, I could see his soul. He had a good soul, but was wounded which was why he was a revolutionary.

I spoke to him with love and he was moved. “Elder”, he said, “nobody until today has ever spoken to me like this.” I had told him his name, and he was confused as if I knew him. “Well,” I told him, “God revealed your name and that you travelled as far as India where you met a guru and you followed him.” He was in even greater wonder. I told him other things about himself, and he left pleased. The next week he arrived with a group of hippies.

They all gathered together within my cell and sat around me. A girl was also with them. I liked them very much. They were good souls, but wounded. I did not speak to them about Christ, because I saw they weren’t ready to hear of it. I spoke their own language about topics that interested them. When we were finished and they got up to leave, they told me: “Elder, we would like a favor: allow us to kiss your feet.” I was embarrassed, but what could I do, I allowed them. After they gave me a blanket as a gift. I will call for it to be brought, so you can see it. It’s very nice. After a time the girl visited me, the hippie, by herself. They called her Maria.

I saw that Maria was more advanced in her soul than her friends and she was the first I spoke to about Christ. She received my words. She has come other times, and has taken a good path. Maria also told her friends: “Hey naughty children, I would never have imagined that I would come to know Christ through hippie friends.”

porfirios

Saint Porphyrios of Athens, Oropos & Kafsokalivia, Greece (+1991)

On Tuesday, November 27, 2013, the Sacred and Holy Synod of the Ecumenical Patriarchate decided the formal inclusion in the List of Saints of the Orthodox Church of Elder Porphyrios of Kafsokalivia.

Feast Day of Saint Porphyrios of Kafsokalivia: December 2nd.

“MY WORST HELL IS TO REALIZE THAT I HAVE SADDENED A BELOVED PERSON” (FR. EPIPHANIOS THEODOROPOULOS)

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

imageff0093_south_african_jade_plant“My worst hell is to realize that I have saddened a beloved person”

Fr. Epiphanios Theodoropoulos (+1989)

p-epifanios
Blessed Fr. Epiphanios Theodoropoulos of Athens, Greece (+1989)

(Taken from Elder Epiphanios in “Precious Vessels of the Holy Spirit”, Protecting Veil Press)

Source:

https://orthodoxword.wordpress.com & HERE

ORTHODOX WORD

MARRIAGE & VIRGINITY IN CHRIST – BLESSED FR. EPIPHANIOS THEODOROPOULOS OF ATHENS, GREECE (+1989)

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

EX 2X2 LETTERS FROM GREECE

ATHENS OF MY HEART

Flowers_in_Rwanda

Fr. Epiphanios Theodoropoulos
Blessed Fr. Epiphanios Theodoropoulos (+1989)

How crafty the devil is! To young people who managed to unite in Christian marriage he whispers, “How much better you would be if you went to the monastery and lived the heavenly spiritual pleasures, far from the cares of family life which sever you and keep you down!” While to those who went to the monastery, as they desired the life of virginity in Christ, he whispers, “How much better you would be, if you got married and made your home a temple of God, living the joys of marital life, far from ascetic mortification and the loneliness which depresses you!” And if the married one became a monk and the monk married, he would tell them the opposite. All this to throw the person into despair and to pull him from the path of salvation. For the path of salvation is both blessed marriage and virginity in Christ.

Blessed Fr. Epiphanios Theodoropoulos of Athens, Greece (+1989)

whitey(Taken from Elder Epiphanios in “Precious Vessels of the Holy Spirit”, Protecting Veil Press)

Source:

https://orthodoxword.wordpress.com & HERE

ORTHODOX WORD

ΠΟΙΟΣ ΝΗΣΤΕΥΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ… – Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

15 - 1

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Θεοδωρόπουλος

https://workersectingreece.wordpress.com/?s=Theodoropoulos

Άρθα & Video για τον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο της Αθήνας (+1989)

π Επιφανιος νηστεία 2-Ποιος νηστεύει καλύτερα, πάτερ, σε περίοδο νηστείας, αυτός που τρώει δυο πιάτα ανάλαδη φασουλάδα, χαλβά κ.λπ. ή αυτός που τρώει ένα αυγό σφικτό;

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος:

-O πρώτος! Ο δεύτερος κάνει απλώς δίαιτα.

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

Ο Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ (+1989) ΜΑΣ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΜΟΝΑΧΗ Η ΟΠΟΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΘΕΟ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

tiny-flower

epif3
π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ο αγιασμένος Πνευματικός Πατέρας της Αθήνας

Ἀναφέρει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989):

«Ἐπισκέφθηκα πρό ἐτῶν μεγάλη γυναικεία Μονή. Μεταξύ τῶν μοναζουσῶν, τίς ὁποῖες γνώριζα, ἦταν καί μία σχεδόν αἰωνόβια. Ὕπαρξι ὀλιγογράμματη, ἀλλά ἁγιασμένη. Λόγῳ τοῦ γήρατος δέν σηκωνόταν πλέον ἀπ’ τό κρεβάτι. Καθόταν μόνο πάνω σ’ αὐτό. Πῆγα στό κελλί της. Κλαίγοντας μοῦ εἶπε τό… παράπονό της: “Ἄχ, αὐτή ἡ Γερόντισσα! Τήν παρακαλῶ νά μοῦ δίνη δουλειά νά κάνω ἐδῶ πάνω στό κρεβάτι, ἀφοῦ δέν μπορῶ νά σηκωθῶ ἄν δέν μέ κρατοῦν, καί αὐτή δέν μοῦ δίνει. Μπορῶ νά τυλίγω κουβάρια. Δέν μέ ἀφήνει, ὅμως. Μοῦ λέει ὅτι δούλεψα ὀγδόντα χρόνια στό Μοναστήρι. (Εἶχε μεταβῆ ἐκεῖ σέ ἡλίκα 16 ἐτῶν.) Ἀλλά ἔτσι ἐγώ τρώω δωρεάν τό ψωμί μου. Δουλεύουν ἄλλες καί ταΐζουν ἐμένα. Τί νά κάνω, ὅμως; Ἡ Γερόντισσα δέν ὑποχωρεῖ. Στενοχωρήθηκα τόσο πού δέν ἤθελα νά τρώω. Ἀλλά μετά σκέφθηκα κάτι καί ἀναπαύθηκα. Σκέφθηκα νά κάνω συνέχεια προσευχή γιά ὅλους. Ἔτσι μοῦ φαίνεται σάν νά δουλεύω κι ἐγώ. Βλέπεις αὐτό τό κομποσχοίνι; (Μοῦ ἔδειξε ἕνα κομποσχοίνι πού εἶχε πολύ μεγάλους κόμπους.) Δέν τό ἀφήνω καθόλου ἀπ’ τά χέρια μου μέρα-νύκτα, ἐκτός ἀπό δύο-τρεῖς ὧρες κατά τίς ὁποῖες κοιμᾶμαι. Κάνω συνέχεια προσευχή γιά τή Γερόντισσα καί γιά τίς Καλόγριες πού δουλεύουν γιά νά τρώω ἐγώ. Ἀλλά κάνω καί γιά ἄλλους. Γιά τό Δεσπότη μας καί γιά τούς ἄλλους Ἀρχιερεῖς, γιά τούς Ἱερεῖς, γιά τούς Κήρυκες, γιά τούς Ἄρχοντες, γιά τούς Δικαστές, γιά τό Στρατό, γιά τούς Χωροφύλακες, γιά τούς Δασκάλους, γιά τούς Μαθητές, γιά τίς χῆρες, γιά τά ὀρφανά, γιά ὅλους ὅσους θυμηθῶ. Ἔτσι αἰσθάνομαι λιγότερο βάρος στή ψυχή μου πού τρώω δίχως νά δουλεύω…”. Δακρύζω ὅσες φορές φέρνω στή μνήμη μου τή σκηνή αὐτή. Ἔκτοτε δέν ξαναεῖδα τήν ὁσία ἐκείνη Μοναχή. Μετά ἀπό λίγους μῆνες ἀπῆλθε σέ ἄλλους κόσμους, γιά νά συνεχίζη ἐκεῖ τίς “ἐκ βαθέων” προσευχές της “γιά ὅλους ὅσους θυμηθῆ” (ἐλπίζω καί γιά μένα…), ἄν καί χωρίς πλέον τό χονδρό κομποσχοίνι της, τό ὁποῖο τάφηκε μαζί μέ τό ἱερό σκῆνος της…».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ,

Τό Χαμόγελο τοῦ Θεοῦ,

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός,

Ἀθήνα 2012

button_ask_a_question3

200 Ομιλίες του Δημητρίου Παναγοπούλου (+1982), λαϊκού ιεροκήρυκα σε Ελλάδα, ΗΠΑ, Καναδά & Αυστραλία

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://australiasaintpaisiosofmyheart.wordpress.com

http://americaofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

AUSTRALIA & SAINT PAISIOS OF MY HEART

AMERICA OF MY HEART

flower-1275458_960_720

292768_219735624741034_1274434_n

200 Ομιλίες του Δημητρίου Παναγοπούλου (+1982),

λαϊκού ιεροκήρυκα σε Ελλάδα, ΗΠΑ, Καναδά & Αυστραλία

Σύντομο βιογραφικό σημείωμα του αειμνήστου Δημητρίου Παναγοπούλου

Τα όσα, αγαπητοί, ακολουθούν αποτελούν σχεδόν αυτούσια μεταφορά μερικών αποσπασμάτων από συνοπτική μελέτη του Αρχιμανδρίτου Νεκταρίου Α. Ζιόμπολα που δημοσιεύθηκε σε συνέ­χειες στην εκκλησιαστική εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» στις αρχές του 1999, με τον τίτλον: Το φαινόμενον «Δημήτριος Πανα­γόπουλος». Από της θέσεως αυτής ευχαριστούμε τον ζηλωτήν κληρικόν π. Νεκτάριον διά την πρόθυμη ευλογία του να σταχυο­λογηθούν ολίγα διά τον εκλεκτόν εργάτην Κυρίου προς γενική ενημέρωσι των αναγνωστών.

***

Ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος του Αθα­νασίου γεννήθηκε το 1916 στο χωριό Άγιος Κωνσταντί­νος του Αιγίου, και ήταν ο δεύτερος από τα έξι παιδιά της οικογενείας. Σε ηλικία περίπου δέκα ετών έμεινε ορ­φανός από πατέρα. Μετά το Δημοτικό και το Σχολαρχείο της εποχής, ανέλαβε, ως δεύτερος πατέρας, τα κα­θήκοντα της οικογενείας.

Με την Εκκλησία δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις, όπως και ο ίδιος ομολογούσε. Κρατούσε απλώς τυπική σχέ­ση.

Το 1948 νυμφεύθηκε την Αγγελική Σωτηροπούλου, που διακρινόταν για το χριστιανικό της ήθος, και από την οποία πολύ ωφελήθηκε και βοηθήθηκε ως προς την στροφή του προς τον Χριστόν και την Εκκλησία Του.

Ήταν άνθρωπος δραστήριος, με ισχυρή θέληση και πολλές ικανότητες, κατ’ εξοχήν όμως διακρινόταν διά το χάρισμα του λόγου. Σταδιακά η Πρόνοια του Θεού τον κατάρτισε πνευματικά με διακριτικές επισκέψεις για το ψυχοσωτήριο έργο του επανευαγγελισμού αθανάτων ψυχών.

Το 1950 άρχισε στενότερη σχέση με την Εκκλησία και την μελέτη θρησκευτικών βιβλίων. Ένα προσκύνη­μα στην Τήνο συνετέλεσε στο να εξομολογηθή σχεδόν για πρώτη φορά, και απετέλεσε το γεγονός αυτό σταθμό στη ζωή του. Ως άνθρωπος ισχυρός θελήσεως και με την βοήθεια του Θεού μπόρεσε να επιβληθή στον εαυτό του, να κόπτη τα πάθη και τις αδυναμίες του παρελθό­ντος και να συγκροτείται ηθικά και χριστιανικά…

Όσο η ψυχική του αναγέννηση αύξανε όλο και πε­ρισσότερο άφηνε να τον καθοδηγή Αυτός ο Κύριος… Με ιερό ζήλο μελετούσε την Αγία Γραφή και τα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας μας…

Σε ηλικία 35 ετών στις 11 Νοεμβρίου του 1951 έκαμε το πρώτο επίσημο κήρυγμα του στην αγρυπνία του ιερού Ναού της Αναλήψεως στον Βύρωνα, με εντολή του διακριτικού και οσίου όντως Γέροντος Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτου… Είχε πράγματι επιστρατευθεί από τον Θεό στο έργο της διακονίας του θείου λόγου. Υπήρξε και θεόκλητος και λαόκλητος κήρυκας.

Όπου ο Θεός του άνοιγε θύρα για να ομιλήση έδιδε το παρόν με προθυμία, σε ιερούς Ναούς, αίθουσες, ιερές Μονές – προσκυνήματα, ακόμη και σπίτια…

Με ζήλο, πόθο ιερό και με πολύ πνευματικό μεράκι επιτελούσε την διακονία της πνευματικής σποράς του λόγου του Θεού. Ή φήμη του χαρισματούχου εργάτου του Ευαγγελίου όλο και απλωνόταν περισσότερο. Στην Αθήνα έφθασε να ομιλή μέχρι και δέκα φορές την εβδο­μάδα. Στην συνέχεια ανοίχτηκε και σε πόλεις και χωριά που τον καλούσαν. Ήταν ακούραστος, δοσμένος στο έρ­γο του Θεού, χωρίς ωράριο εργασίας, χωρίς υλικές απο­δοχές, και ο Θεός ευλογούσε.

Κατ’ εξοχήν διακρίθηκε στο εποικοδομητικό κήρυγ­μα με στόχο και επίκεντρο την μετάνοια και επιστροφή αμαρτωλών ψυχών στην Εκκλησία του Χρίστου. Ως ελεημένος από τον Θεό, πάσχιζε να γίνη αιτία επιστρο­φής ψυχών. Έτσι η μετάνοια ήταν το προσφιλές του θέ­μα. Χωρίς υπερβολή, είναι χιλιάδες οι ψυχές, που επη­ρεάσθηκαν από το ζωντανό και χειμαρρώδες κήρυγμα του. Ως όργανο της Χάριτος του Θεού που ήταν, έτρεχε διά να ενισχυθούν όσο το δυνατόν περισσότερες ψυχές από το ηθικό ναυάγιο του κόσμου.

Ο λόγος του στο θέμα της μετανοίας, όπου ακούγετο, ήταν αποφασιστικής σημασίας και οδηγούσε στον εξομολόγο. Ορθώς του αποδόθηκε το χαρακτηριστικό του κήρυκος της μετανοίας, αφού ο λόγος του αφύπνιζε ένοχους. Το κήρυγμα του συγκινούσε, ομιλούσε στην καρδιά, προβλημάτιζε και επιδρούσε αποτελεσματικά. Σαφής και κατανοητός στον λόγο του, γλαφυρός και συ­ναρπαστικός, τα δε κηρύγματά του μεστά θείων αλη­θειών, ηθικών παραινέσεων και διδαγμάτων… Παρ’ ότι στηλίτευε κατακόρυφα τα αμαρτωλά πάθη, ένα πολυπλη­θές ακροατήριο κάθε ηλικίας, φύλου, τάξεως και μορφώ­σεως «κρεμόταν» από τα χείλη του και οδηγείτο σε απο­φασιστική αλλαγή, πορείας και ζωής, στον Χριστό, την Εκκλησία Του, την αρετή.

Στην Αθήνα έδρα της κηρυγματικής του δραστηριό­τητος ήταν κυρίως η αίθουσα των Τριών Ιεραρχών στην οδό Μενάνδρου 4. Ομιλούσε μια φορά την εβδομάδα, ε­κτός 2-3 μήνες το καλοκαίρι, από το 1956 έως την 11-2-1982. Πραγματοποιήθηκαν, με την χάρι του Κυρίου, πε­ρίπου χίλιες τριακόσιες ωριαίες ομιλίες μόνον στην αί­θουσα αυτήν. Κατά δε τους πλέον συντηρητικούς υπολο­γισμούς, το ποσοτικό κηρυκτικό του έργο, υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ομιλίες. Έργο ογκώδες και εξ ίσου εκλεκτό σε περιεχόμενο. Ο αείμνηστος Δημήτριος Παναγόπουλος εβίωνε την πίστη, ζούσε την μυστηριακή ζωή, την ζωή της κατά Χριστόν αρετής. Ήταν στολισμένος με πραότητα και ταπείνωση, με συγχωρητικότητα και α­γάπη… Ό,τι έκανε, ήταν μυρωμένο, αγιοπνευματικό. Καίτοι δεν διέθετε πτυχία εδούλευσε εις το Ευαγγέλιον νομίμως και καρποφόρως, η δε προσφορά του στην Εκ­κλησία ήταν μεγάλη και υπεράνω πολλών πτυχιούχων της θεολογίας, και άφησε μεγάλο δίδαγμα στο τι θέλει ο Θεός και πώς θέλει τον κήρυκα ο πιστός λαός του Θεού.

Η πορεία της θεαρέστου διακονίας του γνώρισε και πολλές δυσκολίες, που προκαλούσε ο εχθρός Διάβολος με εμπαθή όργανα του, τα οποία και δημιουργούσαν ε­μπόδια. Τελικά η χάρις του Θεού τακτοποιούσε τα πράγ­ματα και ο πιστός και καλός εργάτης του Κυρίου συνέ­χιζε με αυταπάρνησι, ζήλο και αγάπη Χριστού την ψυχοσωτήριο διακονία του.

Τα άρθρα του στο θρησκευτικό περιοδικό ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ που εξέδιδε επί 25 περίπου χρόνια τα υπέγρα­φε με τα αρχικά γράμματα Α.Δ., που σήμαιναν Αχρείος Δούλος.

Εκτός από το κήρυγμα τον βοήθησε ο Θεάνθρωπος Χριστός μας και στην συγγραφή πολλών πρακτικών και ψυχωφελεστάτων βιβλίων, με καθαρώς ορθόδοξο αγιο­γραφικό και αγιοπνευματικό περιεχόμενο. Τα χαριτωμέ­να πονήματά του αγαπήθηκαν από τον πιστό λαό του Θεού, γνώρισαν επανεκδόσεις, συνετέλεσαν στην διόρ­θωση πολλών χιλιάδων αδιάφορων μελών της Εκκλη­σίας και συνέβαλαν στην αύξηση των συνειδητών πι­στών χριστιανών.

Έκτος από το προφορικό και γραπτό έργο, καθιέρω­σε προσκυνηματικές καθαρώς εκδρομές σε ιερές Μονές και σε ιερά προσκυνήματα. Στην αρχή στο Λεκανοπέδιο της Αττικής και κατόπιν και σε αξιόλογα προσκυνήμα­τα εντός της Ελλάδος. Στα τελευταία επτά χρόνια πριν της κοιμήσεως του πραγματοποιούσε κάθε καλοκαίρι προσκύνημα και στους Αγίους Τόπους και Σινά…

Μετά πάροδο 17 περίπου ετών έγγαμου βίου κατά θαυμαστόν τρόπο, διά των πρεσβειών του Αγίου Νεκτα­ρίου του Θαυματουργού, ο Κύριος εβράβευσε τις θερμές ικεσίες τους και τους εχάρισε υιόν. Του δόθηκε το όνο­μα Νεκτάριος και διατηρεί τώρα στην Αθήνα εκδοτικό οίκο. Μεταξύ των άλλων, συνεχίζει, διά των επανεκδό­σεων των εκλεκτών βιβλίων του μακαριστού πατρός του Δημητρίου, το γραπτόν του κήρυγμα, διά δε της κυκλο­φορίας των 700 και πλέον θαυμάσιων ομιλιών του, και το προφορικό ιεραποστολικό του σωτήριο έργο, προς δόξα Θεού και σωτηρία ψυχών.

Την πολύπλευρη, ποικίλη και καρποφόρα ιεραπο­στολική του διακονία και ιδιαίτερα την κηρυγματική έ­κλεισε με τις δύο άκρως συγκινητικές και αποχαιρετι­στήριες τελευταίες ομιλίες του περί θανάτου και αιωνίου ζωής, όπου για πρώτη φορά ερμήνευσε το αποστολικό και ευαγγελικό ανάγνωσμα της κηδείας.

Το Σάββατο το πρωί, 35 ώρες μετά το τελευταίο κή­ρυγμα του, στις 13 Φεβρουαρίου του 1982, παρέδωσε εν ειρήνη την ψυχήν του εις τον λατρευτόν Του Κύριον…

Η ζωή του και οι παραινέσεις του, μαζί με την προ­σευχή του, ας μας είναι οδηγός και ενισχυτής για εμάς, που βρισκόμαστε στη Στρατευόμενη Εκκλησία.

Πηγή:

Ο Αείμνηστος Καλός Εργάτης του Ευαγγελίου ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ Μέσα από τα Γραπτά του

Εκδ. Ορθ. Κυψέλη

button_ask_a_question

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟΣ – ΤΕΥΧΟΣ 73 – ΣΕ PDF

http://paintingleaves.blogspot.com

http://thesmileofgodinyourheart.tumblr.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

PAINTING LEAVES

THE SMILE OF GOD IN YOUR HEART

ORTHODOXY IS LOVE

Screen shot 2015-06-28 at 10.35.14 AM

http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/heresies/dialogos/Dialogos_73.pdf

Αντιαιρετικό Περιοδικό Διάλογος

Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2013

τεύχ. 73

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ – Μία ἀκόμη περίπτωση

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΜΕΘΟΔΟΙ «ΑΥΤΟΒΕΛΤΙΩΣΗΣ» ΚΑΙ «ΘΕΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ»: ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΑΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ; – Β΄ Μέρος

ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ – Α΄ Μέρος

ΟΙ ΝΕΕΣ «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ» ΤΗΣ «ΣΚΟΠΙΑΣ» «ΠΕΣ ΜΑΣ, ΠΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΥΤΑ;» – Β΄ Μέρος

ΛΟΓΟΣ – ΧΡΙΣΤΟΣ – ΜΗΤΕΡΑ – ΙΩΑΝΝΗΣ;

ΕΙΔΗΣΕΙΣ – ΣΧΟΛΙΑ

dlog_73

Όλα τα τεύχη: κλικ ΕΔΩ

VIDEO – “ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ” – 20 ΛΕΠΤΑ ΑΡΚΟΥΝ!… ╰⊰¸¸.•¨* ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΑΝΔΡΕΑ ΚΟΝΑΝΟΥ

http://paintingleaves.blogspot.com

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

PAINTING LEAVES

4b42815c01dd6dd2669c05c6ae0a8c47

“Προσωπική σχέση με τον Χριστό”

20 λεπτά αρκούν!…

π.Ανδρέα Κονάνος [06/04/15]

TRUE LOVE IS LIKE THE FLAME OF A CANDLE – BLESSED FR. EPIPHANIOS THEODOROPOULOS OF ATHENS, GREECE (+1989)

https://athensofmyheart.wordpress.com

http://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

http://orthodoxsaintvalentine.wordpress.com

ORTHODOX SAINT VALENTINE

EX 2X2 LETTERS FROM GREECE

ATHENS OF MY HEART

10 Years - Photo by +Mark Metternich www.wildforlight.com #NightPhotography #Ocean #Oregon

True love is like the flame of a candle. However many candles you light from the flame, the initial flame remains unaffected. It doesn’t lessen at all. And every freshly lit candle has as much flame as the others do.

Blessed Fr. Epiphanios Theodoropoulos of Athens, Greece (+1989)

69cd5b84cc97fc439ddc243a72a2f4c8

(Taken from Elder Epiphanios in “Precious Vessels of the Holy Spirit”, Protecting Veil Press)

Source:

https://orthodoxword.wordpress.com & HERE

ORTHODOX WORD

SOBRE EL DIVINO AMOR – SAN PORFIRIOS DEL MONTE ATHOS & ATENAS, GRECIA (+1991) – Spanish

https://athensofmyheart.wordpress.com

Atenas de mi corazón

ATHENS OF MY HEART

-IMGL9452r654San Porfirios del Monte Athos & Atenas, Grecia, +1991

0016_2-1Sobre el divino amor

San Porfirios del Monte Athos & Atenas, Grecia, +1991

Fuente:

http://catecismoortodoxo.blogspot.ca – Aquí

CATECISMO ORTODOXO

“Aquél que ama poco, da poco.

Aquél que ama más, da más

y aquél que ama muchísimo, ¿qué tiene digno de dar?

¡Se da a si mismo!”

Cristo es nuestra vida, nuestro amor

Cristo es la alegría, la luz, lo verdadero, la felicidad. Cristo es nuestra esperanza. La relación con Cristo es cariño, es amor, es entusiasmo, es anhelo de lo divino. Cristo es el todo. Él es nuestra vida, Él es nuestro amor. Es amor inalienable el amor de Cristo. Desde allí nace la alegría.

La alegría es el mismo Cristo. Es un alegría que te hace un nuevo hombre. Es un locura espiritual, pero en Cristo. Te emborracha como el vino más puro, este vino espiritual. Cómo dice David:”Me preparas una mesa ante mis enemigos, perfumas con ungüento mi cabeza y me llenas la copa a rebosar”.(Salmo 22, 5) El vino espiritual no está mezclado, no está adulterado, es muy fuerte y cuando lo bebes, te emborracha. Esta divina ebriedad es regalo de Dios, que se da a los “limpios de corazón”(Mat. 5, 8)

Ayunad tanto como podáis, haced todas las metanias que podáis, disfrutad de todas las agripnías que queráis; pero que estéis alegres. Que tengáis la alegría de Cristo. Es la alegría que dura eternamente, que tiene eterno regocijo. Es la alegría de nuestro Señor, que da el sosiego seguro, el placer sereno y la felicidad más agradable. La alegría, la máxima alegría, que supera cualquier alegría. Cristo quiere también alegrarse de esparcir la alegría, de enriquecer a Sus creyentes con la alegría. Deseo, “que nuestra alegría sea completa”(1ª Jn. 1, 4)

Ésta es nuestra religión. Allí tenemos que ir. Cristo es el Paraíso, mis niños. Qué es el Paraíso? Es Cristo. Desde aquí empieza el Paraíso. Es exactamente lo mismo; todos los que aquí en la tierra viven a Cristo, viven el paraíso. Es así ésto que os digo. Es correcto, es verdadero ésto, creedme! Es tarea nuestra el intentar encontrar la manera de entrar dentro de la luz de Cristo. No se trata de que haga uno lo formal, lo superficial. La esencia es que estemos junto a Cristo. Que se despierte tu alma y que ame a Cristo, que se vuelva santa. Que se entregue al amor divino. Así nos amará también Él. Será entonces la alegría inalienable. Ésto lo quiere muchísimo Cristo, llenarnos de alegría, porqué Él es la fuente de la alegría. Esta alegría es regalo de Cristo. Dentro de esta alegría conoceremos a Cristo. No podemos conocerle, si el no nos conoce. Cómo lo dice David? “Si el Señor no construye la casa, en vano trabajan los que la construyen; si el Señor no guarda la ciudad, en vano vigila el centinela”.(Salmo 126, 1)

Esto quiere conseguir nuestra psique. Si nos preparamos en función de esto, la gracia nos lo dará. No es difícil. Si cogemos la gracia, todo es fácil, alegre y bendición de Dios. La divina gracia llama continuamente la puerta de nuestra psique y espera a que abramos, para entrar en el corazón sediento y llenarlo. La culminación es Cristo, nuestra Panaguía, la Santa Trinidad. Qué cosa más bonita!

Si amas, vives en la plaza Omonia (plaza del centro de Atenas) y no sabes que te encuentras en la plaza Omonia. No ves coches, ni gente, ni nada. Estás dentro de ti con la persona que amas. Lo vives, te alegras con ello, te inspira. ¿No es verdad ésto? Pensad que esta persona que amáis sea Cristo. Cristo en tu espíritu, Cristo en tu corazón, Cristo en todo tu ser, Cristo en todas partes.

Cristo es la vida, la fuente de la vida, la fuente de la alegría, la fuente de la luz, de lo verdadero, el todo. El que ama a Cristo y a los otros, éste vive la vida. Vida sin Cristo es muerte, es infierno, no es vida. Éste es el infierno, el no amor. Vida es Cristo. El amor es la vida de Cristo. O estarás en la vida o en la muerte. De ti depende el escoger.

Que uno sea nuestro objetivo, el amor a Cristo, a la Iglesia, al prójimo. El amor, la adoración a Dios, el anhelo, la unión con Cristo y con la Iglesia es el Paraíso sobre la tierra. El amor a Cristo es el amor al prójimo, a todos, también a los enemigos. El cristiano sufre por todos, quiere que se salven todos, que todos saboreen la Realeza de Dios. Ésto es el cristianismo. A través del amor hacia el hermano, lograremos amar a Dios. Cuando lo deseamos, cuando lo queremos, cuando somos dignos, la divina gracia viene a través del hermano. Cuando amamos al hermano, amamos a la Iglesia, por lo tanto a Cristo. Dentro de la Iglesia estamos también nosotros. Entonces, cuando amamos a la Iglesia, nos amamos a nosotros mismos.

(del libro “Vida y dichos”, editado por el santo monasterio de “Zoodochou Pigis – Chrisopigis”, Junio 2006)

ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΑΓΙΟΙ ΕΙΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ – Π. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

moraine_sunset_alberta_canadaΠροστάτες Άγιοι εις Διαφόρους Περιστάσεις

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Το κέντρο των προσευχών μας θα πρέπει να είναι ο Ιησούς Χριστός, θα ζητώμεν από τον Πατέραν Θεόν εν ονόματι Ιησού Χριστού και θα λαμβάνωμεν (εάν βεβαίως καλώς αιτώμεν) κατά το: «Ό,τι αν αιτήσητε τον Πατέρα εν τω ονόματι μου, δω ημίν» (Ιωάν. ιε΄16). Μετά όμως τον Ιησούν Χριστόν ας παρακαλώμεν και την Υπεραγίαν Θεοτόκον, ήτις έχει μεγάλην παρρησίαν εις τον Υιόν Της. Και εν συνεχεία τους Αγίους του Κυρίου, οίτινες έλαβον παρά του Ιησού Χριστού διάφορα χαρίσματα κατά το Μαρτύριόν των και σπεύδουν εις βοήθειάν μας. Οι Άγιοι και τα διάφορα χαρίσματα των έχουν ως εξής:

1. Ο Άγιος Κυπριανός, η Ιουστίνη η Παρθένος και η Αγία Θωμαΐς, βοηθούν εις την καταπολέμησιν των σαρκικών πειρασμών ως και επί παντός είδους μαγείας και την λύσιν αυτών.

2. Ο Άγιος Ανδρόνικος και η Αγία Αθανασία, βοηθούν τα ανδρόγυνα που θέλουν να εγκρατευθούν δι΄ανωτέραν πνευματικήν ζωήν.

3. Η Αγία Φωτεινή, βοηθεί εις τον πόνον της κεφαλής ως και κάθε οργάνου αυτής.

4. Η Αγία Παρασκευή, η Αγία Εριφύλη και ο Άγιος Ιγνάτιος, βοηθούν εις όλας τας ασθενείας των οφθαλμών.

5. Η Αγία Δωροθέα, είναι δια τας ασθενείας του προσώπου, ίνα μη παραμορφωθεί.

6. Ο Άγιος Παντελεήμων, δια πάσαν αιμορραγίαν σώματος, ρινός, κ.λ.π. ως και δια τα στηθικά.

7. Η Αγία Μαγδαληνή, δια την τριχόπτωσιν και δια τους πόνους πέριξ των δακτύλων.

8. Ο Άγιος Αντύπας, δια κάθε ασθένειαν των οδόντων.

9. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, δια τας παθήσεις της γλώσσης, βραδυγλωσσία, τραυλότητα, πρήξιμον, πάσης φύσεως οιδήματα και αϋπνίαν.

10. Ο Άγιος Παύλος ο Ομολογητής, δια τον πονόλαιμον.

11. Ο Άγιος Χαράλαμπος, δια τας στομαχικός και εντερικός ενοχλήσεις, δια τας λυπηρός σκέψεις και διαλογισμούς.

12. Ο Όσιος Βασίλειος ο Αμασεύς, δια τους ρευματισμούς χειρών, ποδών, ισχύων (μέσης), ως και δια την απελπισίαν και απογοήτευσιν.

13. Η Αγία Ξενία, δια τας παθήσεις της καρδίας, νευρασθένειαν, πάσης φύσεως σπυριά, εξανθήματα, αλλά και παν είδος μαγείας, ως και δια την επιτυχίαν εις τας εργασίας γενικώς.

14. Η Αγία Βαρβάρα, δια τα δερματικά (ευλογιά, ιλαρά, ανεμευλογιά, λέπρα, κ.λ.π.) ως και βοηθός εις τους ταξιδεύοντας με αυτοκίνητον, τραίνον, αεροπλάνον και χειριζόμενους παν μηχανοκίνητον μέσον.

15. Ο Άγιος Θεόδωρος, ο Στρατηλάτης, δια πάσης φύσεως εκζέματα ως και ο Τήρων Θεόδωρος, δια την ανεύρεσιν εξαφανισθέντος προσώπου.

16. Ο Άγιος Μηνάς, δια τον ίκτερον (την λεγομένην χρυσήν), ως και δια παν απολεσθέν η αποπλανηθέν (ξελογιασμένο) πρόσωπον. Επίσης προφυλάττει από πυρκαϊάν και κλέπτας.

17. Ο Άγιος Φανούριος, δια πάντα τα απωλεσθέντα.

18. Ο Άγιος Τρύφων, ο Άγιος Ιερόθεος ο εξ Αθηνών, ο Άγιος Χαράλαμπος και ο Όσιος Σεραφείμ, δια τους κήπους, αγρούς, σπαρτά, δένδρα, φυτά, σταφιδαμπέλους, κ.λ.π.

19. Ο Άγιος Νικόλαος δια το ταξείδιον ιδίως με ατμόπλοιον (εξ ου προστάτης των Ναυτικών), ως και προστάτης χηρών, και παρθένων.

20. Η Αγία Πολυξένη, δια τους εργαζομένους με σκαλωσιές, τους προστατεύει να μην κρημνισθούν, καθώς και τους ταξιδεύοντας και υποφέροντας εκ ναυτίας ως και τας εγκύους, ίνα μη αποβάλλουν.

21. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, η Αγία Παρασκευή και ο Άγιος Κλέαρχος, δια τα πάσης φύσεως εγκαύματα.

22. Η Αγία Ανθίππη και ο Άγιος Νικόλαος, δια τα ορφανά, τας χήρας και τας παρθένους.

23. Ο Άγιος Στυλιανός, δια την προστασίαν των παιδιών και βρεφών, ως και δια την απόκτησιν τέκνου. Επίσης, εάν διαβασθεί η παράκλησίς του, σταματούν οι διαπληκτισμοί μεταξύ αδελφών διαφόρου ηλικίας. Ως και η Αγία Ξενία, ο Άγιος Φανούριος και η Αγία Αννα, δια την προαστασίαν των τέκνων γενικώς.

24. Η Αγία Ευθασία και η Αγία Ανθία, μήτηρ του Αγίου Ελευθερίου, δια τας μητέρας που δεν έχουν γάλα ή που έχουν πολύ και πρήσκονται τα στήθη των.

25. Ο Άγιος Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη, δια την προστασίαν των συζύγων

26. Ο Άγιος Αρτέμιος, δια την κήλην παντός είδους.

27. Η Αγία Αικατερίνη και ο Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, δια τας παθήσεις των γεννητικών οργάνων των γυναικών.

28. Ο Πρωτομάρτυς Στέφανος, οι Άγιοι Ανάργυροι και ο Απόστολος Πέτρος, δια λιθίασιν των νεφρών, της χολής και της κύστεως.

29. Η Αγία Όλγα, δια τους σεισμούς, πλημμύρας και κεραυνούς.

30. Ο Άγιος Μόδεστος, δια τας ασθενείας των ζώων, ίππων, βοών, αγελάδων, προβάτων, αιγών, κ.λ.π.

31. Η Αγία Παρασκευή, δια τας συζυγικάς έριδας και προστριβάς (καλόν όμως είναι να έχουν και την εικόνα της).

32. Ο Μέγας Βασίλειος και οι Άγιοι Πέντε Μάρτυρες (Δεκ. 13), δια να μη πέσει εις αίρεσιν ή αλλαξοπιστήσει ως και δια πάσης φύσεως πληγάς. Και τέλος,

33. Οι Άγιοι Ανάργυροι, δια πάσαν ασθένειαν και παν πάθος.

†Πρωτοπρεσβύτερος

π. Βαρθολομαίος (Αθανάσιος) Αρσενίου

Νομικός – Ιατρός

ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ… ΜΕΝΤΙΟΥΜ! – ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΡΦΥΡΙΑ (+2015) ΠΡΩΗΝ ΟΔΗΓΟΣ TAXI ΣΕ ΑΘΗΝΑ & ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΤΑ ΤΑ ΕΤΗ 1997-2007

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

3246e52759b15d8e994f267dc03af720            Icelandic Flowers

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART – ORTHODOX ATHENS

«Κυριακή μεσημέρι βρίσκομαι σε περιοχή των Αθηνών με κατεύθυνση προς Πειραιά. Με σταμάτησε μια πολύ εύσωμη κυρία, μπαίνει στο ταξί και μου λέει τον προορισμό της. Η κυρία είχε σταθεί στην αντίθετη πλευρά του δρόμου. Θύμωσα, μα δεν μίλησα έκανα αναστροφή και συνέχισα. Όλως περιέργως, δεν είχα όρεξη για κουβέντα, γιατί πεινούσα πολύ. Ακούω ξαφνικά την κυρία να μου λέει:

-Εσένα κάτι κακό σε περιμένει!

Την κοιτάω από τον καθρέφτη, να δω μήπως μιλάει στο κινητό της. Δεν μιλούσε όμως.

-Σε μένα το είπατε αυτό; τη ρωτάω.

-Ναι, σε σένα.

-Α, μάλιστα! Και τι κακό με περιμένει; Μάλλον, αφορά εμένα ή τα παιδιά μου; Γιατί, αν είναι για μένα, δεν με πειράζει… Αν όμως είναι για τα παιδιά μου, θα ήθελα να το γνωρίζω.

-Περίμενε μισό λεπτό να σου πω.

-Περιμένω.

Σε λίγο μου λέει με πολλή σοβαρότητα:

-Πρέπει να έχεις τρία παιδιά… Να προσέξεις, γιατί στο τρίτο σου κάτι θα συμβεί.

-Είστε μέντιουμ; Τη ρωτώ.

-Ναι! Και από τις καλές μάλιστα, όχι απ’ αυτές που κοροϊδεύουν.

-Α, ωραία! Λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε, για να αποφύγουμε το κακό; Εσείς μπορείτε να με βοηθήσετε;

-Και βέβαια μπορώ, απαντά γεμάτη αυτοπεποίθηση.

-Και πόσα χρήματα θα χρειαστούν; Στο περίπου, δηλαδή, για να δω αν έχω.

-Δεν πειράζει, κι αν δεν έχεις.

-Δηλαδή, θα μου κάνετε δουλειά τσάμπα;

-Τσάμπα όχι! Αλλά θα κάνουμε ένα μικρό δάνειο από την Τράπεζα, αν δεν έχετε.

– Και για τι ποσό μιλάμε;

-Γύρω στα 1.000 ευρώ.

Εδώ μου έρχεται η επιθυμία να την αρχίσω στα χαστούκια.

Όμως συνεχίζω το δούλεμα και το λέω αυτό, γιατί δεν έχω παιδιά ούτε σύζυγο.

-Ε…Συμβαίνει και κάτι άλλο.

-Πες μου και εγώ θα σε βοηθήσω.

-Ο άνδρας μου γυρνάει συνέχεια με άλλες. Μπορούμε να τον μαζέψουμε;

– Α! αυτό είναι πανεύκολο! Ειδικότητά μου οι μπερμπάντηδες, μου απαντά.

-Αχ, κυρία μου! Ο Θεός σας έστειλε στο δρόμο μου;

Χαρά η κυρία! Έτριβε τα χέρια της που βρήκε άλλο ένα θύμα.

-Το ταξί είναι δικό σας; με ρωτάει ξαφνικά.

-Βέβαια, δικό μου είναι από ακίνητη περιουσία έχω αρκετή, ρευστό δεν έχω, της απαντώ.

Σημειωτέον ότι είμαι οδηγός στο ταξί. Ούτε σπίτι δικό μου δεν έχω, ούτε αυτοκίνητο, ούτε τίποτε. Όλη μου η περιουσία είναι ο Θεός μου! Δηλαδή, είμαι από τις γυναίκες τις πάρα πολύ πλούσιες της γης. Γιατί, όταν έχεις το Θεό στη ζωή σου, έχεις τα πάντα. Η κυρία, παρ’ ότι είδε το ταξί γεμάτο εικόνες, δεν σεβάστηκε τον χώρο αντιθέτως ήθελε να αυξήσει την πελατεία της και συνεχίζει:

-Μη σας νοιάζει… Ελάτε εσείς να σας λύσω τα προβλήματά σας και την αμοιβή θα την βρούμε.

Η κυρία μύρισε λαγό. Φθάσαμε στον προορισμό της, μου έδωσε την κάρτα της, και κατέβηκε χωρίς να με πληρώσει. Της λέω:

-Συγνώμη… Δεν με πληρώσατε.

-Α, ναι! Απαντάει, έκπληκτη δήθεν.

Μάλλον περίμενε πως θα την πήγαινα τσάμπα, επειδή μου είπε όλα αυτά. Πίστεψε πως είχα πέσει στην παγίδα της. Αφού με πλήρωσε, της λέω:

-Πάρτε την κάρτα σας, δεν μου χρειάζεται!

Με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.

-Πέσατε έξω, κυρία μου, ούτε παιδιά έχω ούτε άνδρα ούτε περιουσία!

Έγινε κόκκινη σαν παντζάρι.

-Χαίρετε, κυρία μου! Της λέω ειρωνικά και φεύγω».

Πηγή:

Πορφυρίας Μοναχής

Ταξιδεύοντας στα Τείχη της Πόλης

εκδ. Παναγόπουλος

Αθήνα 2010

Pink Buttons  - English

Η Μοναχή Πορφυρία γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Άσκησε κατά καιρούς διάφορα επαγγέλματα. Επί δέκα χρόνια, τα έτη 1997-2007, εργάστηκε ως οδηγός Ταξί στην Αθήνα και στον Πειραιά. Γνώρισε τον σύγχρονο ενάρετο και ένθεο Γέροντα Πορφύριο από βιβλία σχετικά με την ζωή και την διδασκαλία του. Αυτή η γνωριμία την έφερε πιο κοντά στον Χριστό και τη συνειδητή χριστιανική ζωή. Με δυνατή πίστη και βαθιά αγάπη στον Θεό έβαλε στόχο τη δόξα Του και τη σωτηρία των συνανθρώπων της. Έτσι το Ταξί της έγινε ένας σύγχρονος άμβωνας, που οδήγησε πολλούς σε αλλαγή ζωής, στην ευλογημένη αλλοίωση. Το 2008 περιεβλήθη το ταπεινό μοναχικό τριβώνιο, με διπλό σκοπό: να αγωνιστεί απερίσπαστη για τη σωτηρία της και να διακονήσει τον σύγχρονο δοκιμαζόμενο άνθρωπο. Η Μοναχή Πορφυρία κοιμήθηκε το 2015.

11892188_1021347114551292_1458464096282949709_n

https://workersectingreece.wordpress.com/wind-of-change/

http://paintingleaves.blogspot.gr/2014/08/1997-2007-wind-of-change.html

Το συγκινητικότερο περιστατικό της ζωής της

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ – Π. ΔΑΝΙΗΛ ΨΩΪΝΟΣ – VIDEO

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

IMG_20150823_091031

Τα όπλα του Χριστιανού

π. Δανιήλ Ψωΐνος

Η ομιλία που πραγματοποίησε ο Αρχιμανδρίτης Δανιήλ Ψωίνος, στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, με θέμα: “Τα όπλα του χριστιανού”, την Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2014, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ενορία εν δράσει…» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

Έκθεση πλανών & σφαλμάτων του Δημοσθένη Λιακόπουλου σε σχέση με την Πίστη & την Παράδοση της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – π. Πέτρος Πανταζής ╰⊰¸¸.•¨* Video Ν. Σωτηρόπουλου για τις πλάνες του Λιακόπουλου

http://paintingleaves.blogspot.com

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

PAINTING LEAVES

30-amazing-nature-wallpapers-16-1280

Νικόλαος Σωτηρόπουλος:

Ο Δημοσθένης Λιακόπουλος είναι πλανεμένος & αυτά που διδάσκει δεν είναι

Ορθόδοξα αλλά αντίθετα με την Αγία Γραφη

╰⊰¸¸.•¨*

ΕΚΘΕΣΗ ΠΛΑΝΩΝ KAI ΣΦΑΛΜΑΤΩΝ

ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ME THN ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

╰⊰¸¸.•¨*

Πρεσβύτερος Πέτρος Πανταζής

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ»

ΕΤΟΣ ΙΑ΄, ΤΕΥΧΟΣ 1 (Ιαν.-Μάρτιος 2009) 105-134.

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον

Πηγή:

http://www.egolpion.com

http://www.egolpion.com/liako_pantazis.el.aspx

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

Α) Ανασκευή βιβλίου Ελοχίμ της τρίτομης σειράς Γιατί και πως ζουν ανάμεσά μας, εκδόσεις EA.

Ήδη από την αρχή του ανά χείρας βιβλίου (σ. 7), ο συγγραφεύς κ. Δημοσθένης Λιακόπουλος (εφ’ εξής Δ.Λ), θέτει εν αμφιβόλω την πίστη και την εμπιστοσύνη του αναγνώστη στην πνευματική παρακαταθήκη της Χριστιανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και επικαλείται μία «άλλη» παράδοση «μετάδοσης Γνώσης» που πρέπει να ανακαλύψουμε ώστε να μην «παραποιείται η Ιστορία από την αρχή της Δημιουργίας έως σήμερα» (Η πλάγια γραμματοσειρά, κανονική η έντονη, όπου εμφανίζε­ται μέσα σε εισαγωγικά, σημαίνει αποσπάσματα του βιβλίου του Δ.Λ., με τα οποία δεν συμφωνούμε).

Στην Εισαγωγή εκτίθεται υπό μορφή ρητορικών ερωτήσεων μία βασική θέση του βιβλίου, η αμφισβήτησή του ότι η Παλαιά Διαθήκη είναι ιερό κείμενο. Την αναφέρει ως «ιερή», ενώ ταυτόχρονα δηλούται ότι «άλλα πολύ παλαιότερα ελληνικά κείμενα είναι ιερά». Αυτή η πονη­ρή αντιστροφή του νοήματος της λέξεως «ιερός» επισφραγίζεται με τον γνωστό τρόπο των αποκρυφιστών συγγραφέων, να φαίνεται ότι αποδέχονται φραστικώς, ακριβώς την θέση που ουσιαστικά πολεμούν. Για να το επιτύχουν, επικαλούνται μία γενική, αόριστη και αφηρημένη ιδέα: εν προκειμένω, ο Δ.Λ επιστρατεύει την «Αγάπη τού Χριστού»(;), η οποία σε «τίποτε απολύτως δεν θα άλλαζε», αν θα θεωρούσαμε την Παλαιά Διαθήκη μη ιερό βιβλίο ασπαζόμενοι τις Νεοειδωλολατρικές και στην ουσία Καμπαλιστικές και Θεοσοφικές θέσεις του βιβλίου του.

Στη σ. 9 («Σκέψεις»), παρουσιάζει την αποκρυφιστική πίστη του, ότι οι «Φωτεινοί υπηρέτες του Θεού (Ελοχίμ)» είναι αυτοί που παίζουν τον καθοριστικό και κυρίαρχο ρόλο στον Κόσμο μας, μια θέση όμως που εμφορείται από την διδασκαλία της Εβραϊκής Καμπάλας, η οποία δογματίζει συγκεκριμένα ότι «Ελοχίμ» είναι «εκπορεύσεις-απορροές» του «Θεού», ως Απολύτου Απρόσωπης Αρχής, που ανήκουν στο 6ο κοσμικό επίπεδο υπερσυνειδητότητας, τού 10βαθμου συμπαντικού ενεργειακού συστήματος πλανητικών σφαιρών Sephirot.

Oι ιδέες του βιβλίου επηρεάζονται επίσης και από την θεοσοφική πλάνη περί υπάρξεως των «Φωτεινών Διδασκάλων της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας της Κοίλης Γης» που καθοδηγούν τα πεπρωμένα του Πλανήτου μας.

Όλες αυτές οι τοποθετήσεις επιδρούν στον αναγνώστη ανεξάρτητα από το ότι ο ίδιος ο Δ.Λ, όλως αντιφατικώς και μάλλον σκοπίμως, αντιμάχεται και αρνείται, χρησιμοποιώντας την κατάλληλη ρητορική, σε διάφορα σημεία της σειράς των βιβλίων του «Ζουν ανάμεσά μας», αυτές ακριβώς τις θεοσοφικές και καμπαλιστικές ιδέες και απόψεις, τις οποίες υποστηρίζει και προωθεί στα άλλα βιβλία του.

Η αντίφαση αυτή χαρακτηρίζει ποικίλες άλλες θρησκευτικές, πολι­τικές και ιδεολογικές θέσεις των βιβλίων του, οι οποίες στηρίζουν τα γραφόμενά του, και τις οποίες παρά το ότι τις διατυπώνει, ύστερα, σε άλλα κείμενά του ή σε εκπομπές του, τις χαρακτηρίζει ως δήθεν δαιμο­νικές επιρροές (εκπορευόμενες από τον Εωσφόρο – Διάβολο – Σαμαέλ). Μερικές φορές θολώνει ακόμη περισσότερο τα νερά, όταν ισχυρίζεται ότι οι θέσεις του είναι απλά διαφορετικές «απόψεις», τις οποίες ελεύθερα ο αναγνώστης μπορεί να δεχθή ή να απορρίψη, όπως φυσικά και ο ίδιος ο Δ.Λ μπορεί να πιστεύει ή να απορρίπτει χωρίς καμμία δέσμευση.

Εν τω μεταξύ, στις εκπομπές του αλλά και σε βιβλία του, εκτοξεύει συνεχώς «μελάνι» σωρείας παραπλανητικών εκφράσεων, υποτιθεμένου ορθοδόξου ήθους, με τις οποίες καμουφλάρει τις αποκρυφιστικές και νεοειδωλολατρικές ιδέες και αντιλήψεις του πίσω από ένα Ορθόδοξο Χριστιανικό προσωπείο!

Οι εκφράσεις αυτές είναι συνήθως δανεισμένες από Ορθοδόξους Αγίους και Γέροντες Μοναχούς, βαλμένες στα κατάλληλα σημεία, ώστε μεθοδικά να θολώνουν τα καμπαλιστικά και δωδεκαθεϊστικά πιστεύω του. Ο προφανής στόχος είναι, σε ενδεχόμενη κριτική εναντίον του, να «κόψει και να ράψει» παρουσιάζοντας ό,τι τσιτάτα από τα βι­βλία του και αποσπάσματα από τις τηλεοπτικές εκπομπές του τον βο­λεύουν. Έτσι νομίζει ότι θα αποδείξει ότι είναι γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός, και θα «ξεσηκώσει κουρνιαχτό» ότι τον αδικούν, τον πα­ρερμηνεύουν και τον καταδιώκουν τα …ντόπια όργανα των «κρόνιων» γενών και των «λαμόγιων Νεφελίμ τού Σαμαέλ» (εκφράσεις δικές του, από τις καταιγιστικής συχνότητας τηλεοπτικές εκπομπές του)!

Θεωρούμε αδύνατο, όχι μόνο ο Δ.Λ, αλλά και οιοσδήποτε άλλος, να είναι πράγματι (συνειδητός) ορθόδοξος χριστιανός, και συγχρόνως να προπαγανδίζει τις ανωτέρω αποκρυφιστικές αντιλήψεις και… «απόψεις».

Ήδη έχει προετοιμάσει… κατάλληλα το πεδίο της αντιπαραθέσεως χαρακτηρίζοντας δηλητηριωδώς ορισμένους «θεολόγους» ως «θολολόγους» και «δήθεν ειδικούς γιαχβιστές της Π.Δ». Ο χαρακτηρι­σμός «θολολόγοι» ειπώθηκε από τον γνωστό στο πανελλήνιο μακαριστό Γέροντα Παΐσιο και χρησιμοποιείται παραχαραγμένος και με εντελώς διαφορετικό νόημα και πλαίσιο για να συκοφαντηθούν θεολογικές θέ­σεις και απόψεις που δεν βολεύουν τον Δ.Λ. Προφανώς διότι αισθάνεται ότι κάποια στιγμή θα ξεσηκωθεί εναντίον του κατακραυγή, λόγω της ευρύτατης διαστρεβλώσεως και παρερμηνείας της Παλαιάς Διαθήκης και της ασύστολης και αισθητικώς χυδαίας «Ελοχο-Νεφελιμικής υστε­ρίας» που έχει εξαπολύσει.

Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν ότι τέτοιου είδους «Ορθόδοξες» αφοριστικές εκφράσεις απομονώνει ο κ. Δ.Λ, καπηλευόμενος σκανδαλωδώς και αναμασώντας λόγια και φράσεις αγίων γερόντων, όπως ο μακαριστός Γέρων Παΐσιος, που τις έλεγαν με άλλο νόημα και σε εντελώς διαφορετι­κές καταστάσεις, όπως και ολόκληρα κείμενα και μαρτυρίες άλλων ιερωμένων, όπως του Αρχιμανδρίτου Σάββα Αχιλλέως, του οποίου κεί­μενο έχει ως εισαγωγή στο βιβλίο του, «Το κουτί της Πανδώρας», ενώ γενικά χρησιμοποιεί κείμενά του και βιντεοεικόνες του, ίσως εν άγνοια του, για να συμπληρώσει (ο Δ.Λ) το προσωπείο του πιστού χριστιανού μέσω του οποίου πλασάρει τις εξω-ορθόδοξες τοποθετήσεις του. Επίσης χρησιμοποιεί στα βιβλία του, εκφράσεις λοιπών Ορθοδόξων, όπως του καθηγητού Θεολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Στέργιου Σάκκου, και εξιστορήσεις θαυμάτων αγίων, όπως ο αγ. Γεώργιος Χοζεβίτης του Τραχωνίου της Κύπρου, καθώς και σε εκπομπές του εκφράσεις του Γέροντος Ιωσήφ Βατοπεδινού.

Τέτοιες φράσεις των συγκεκριμένων γερόντων, αν ελέχθησαν, πιθα­νόν να αποτελούσαν κριτική για την εκκοσμίκευση της Εκκλησίας και τους εκπροσώπους μιας διανοητικής Θεολογίας, φορείς οικουμενιστικών ή και πανθρησκειακών αντιλήψεων , χωρίς την απαραίτητη ορθοπραξία και το πατερικό-φιλοκαλικό βίωμα.

Οι ίδιοι αυτοί Γέροντες οπωσδήποτε θα καταδίκαζαν, αν ενημερώ­νονταν, τις φρικτές αιρετικές παρεκκλίσεις και ανήκουστες νεοπαγανιστικές προτιμήσεις του συγγραφέα του σχολιαζομένου βιβλίου.

Οι άγιοι Πατέρες μας (τους οποίους λοιδορεί σκαιότατα και ασεβέστατα από τα μέσα που διαθέτει ο Δ.Λ -λέει στις εκπομπές του, κουβέν­τες όπως, «τι άγιοι πατέρες, ποιοι πατέρες, μπορώ εγώ να σάς πω άγι­ους πατέρες που έχουν πει λάθος πράγματα»!), έχουν στηλιτεύσει τον στείρο διανοητικισμό στη Θεολογία με πρώτο τον αγ. Γρηγόριο τον Θεολόγο και τους Κατά Ευνομιανών λόγους του, εκ των οποίων παρα­θέτομε πιο κάτω επικριτικό εδάφιο, που ταιριάζει όμως «Γάντι» και στον Δ.Λ και μάλιστα… λίγο είναι αναφορικά με τις απίστευτες τερατο­λογίες του!

Στο Λ’ κεφάλαιο προβάλλει κάτι που θεωρεί δεδομένο, αυτονόητο και πολύ… εξυψωτικό για τον ίδιο: Τους…Εξωγήινους! Μας προτείνει να γίνουμε επαναστάτες στην σκέψη ασπαζόμενοι τις ψευδείς θεωρίες και ισχυρισμούς του φαιδρού «προφήτη» της δεκαετίας του ’70 Έριχ φόν Νταίνικεν, τις ανοησίες του οποίου έχει υιοθετήσει ο Δ.Λ σχεδόν κατά γράμμα.

Με τον τρόπο αυτό, αποδεχόμενος ο Δ.Λ το πνεύμα του Νταίνικεν ορίζει δια του προσδιοριστικού «εξωγήινοι», οποιασδήποτε φύσεως όντα συμπίπτουν με τις έωλες ψευτοεπιστημονικές αντιλήψεις και τους ψευτοθρησκευτικούς ισχυρισμούς του. Αρνείται παρελκυστικά, φραστικώς δηλαδή και μόνον, την ύπαρξη των εξωγήινων προερχομένων από άλλους πλανήτες με UFO, αλλά θεωρεί ότι η δράση των δικής του εμπνεύσεως («λιακοπούλειων») εξωγήινων εκτυλίσσεται μέσα στα έγκατα της «Κοίλης Γης», υιοθετεί δε κατά τα λοιπά πλήρως το γενικότε­ρο περίγραμμα της παράλογης, αντιεπιστημονικής σκέψης και ερμηνευ­τικής του Νταίνικεν. Αυτή η αντίληψη περί Κοίλης Γης, είναι καθα­ρά αποκρυφιστική και έχει καταστή μόνιμο μοτίβο της σκέψης και των ιδεών που προωθεί ο Δ.Λ

Αναίρεση όσων ισχυριζόταν ο Ελβετός σερβιτόρος Ερρίκος Φον Νταίνικεν και έχουν σχέση με τα μυθεύματα των βιβλίων της σειράς «Ζουν ανάμεσά μας» θα παρουσιάσουμε σε επόμενο άρθρο.

Η ενσυνείδητη επίκληση του «Παράλογου», «Εξωτικού» και «Απί­θανου», είναι η κύρια «τεχνική» χειραγώγησης των αδαών αναγνωστών και οπαδών του Δ.ΕΛ, όπως αποδεικνύουν οι σημειώσεις και παραπομ­πές με κόκκινα γράμματα, στο δεξί ή αριστερό περιθώριο του βιβλίου, ώστε να γίνει πράξη μια ιδιότυπη διανοητική χειραγώγηση που επιχειρείται μέσω των βιβλίων της σειράς «Ζουν ανάμεσά μας», εκμεταλλευό­μενος την όποια πνευματική σύγχυση των αναγνωστών και την τρικυ­μία εν κρανίω, που δημιουργούν οι αλλοπρόσαλλες, αντιφατικές, ψευδο- επιστημονικές αναλύσεις και «θρησκευτικές» αποκαλύψεις του. Οι εν λόγω σημειώσεις και παραπομπές αντιφάσκουν ή παρερμηνεύουν το περιεχόμενο των κειμένων, και τούτο δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό από αναγνώστες που πριν προμηθευθούν τα βιβλία του, έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου από τις εκπομπές του.

Οι εκπομπές του, για όσους γνωρίζουν τα πράγματα και είναι καλ­λιεργημένοι σε επιστήμες, θεωρίες συνομωσίας κ.λπ., είναι σύνολο ασυνάρτητων και αστήρικτων θεωριών, με επίμονη, «βάναυση» και ναρκισσι­στική διαφήμιση των βιβλίων του (φορολογούμενη με ΦΠΑ;), παρασύρουν όμως τους απλούς ανθρώπους που μπερδεύουν το αισθητικώς χυδαίο και «άμεσο» με το απλό και γνήσιο.

Το υλικό όλων των βιβλίων και DVD, εκδόσεων «ΕΛ», αποτελείται από αναμάσημα και επανατυπώσεις ξένων εκδόσεων της χαμηλότερης ποιότητας, είναι γεμάτα παραποιήσεις χιλιοειπωμένων πραγμάτων, ιδεών, θεωριών, θεωρήσεων, υποθέσεων έως και φωτογραφιών, σκίτσων και χαρτών που προέρχονται από τις πλέον κοινότυπες καταστάσεις, όπως το ελληνικό ή διεθνές οικονομικοπολιτικό, επιστημονικό, οικο- γεωγραφικό, περιηγητικό, δημοσιογραφικό, ιστορικό και κοινωνικοπολιτικό σκηνικό. Π.χ., χρησιμοποιούνται αποσπάσματα από βιογραφίες και απόψεις διάσημων επιστημόνων και θεωρητικών (παρμένες το πι­θανότερο από κάποιες εγκυκλοπαίδειες), οι οποίες επίσης διαστρεβλώνον­ται «κατά το δοκούν», και απλώς γεμίζουν σελίδες των βιβλίων του.

Το μεγάλο κακό προκαλείται βεβαίως, ένεκα και του οποίου εξεγείρε­ται και επαναστατεί η ιερατική μας συνείδηση ως υπευθύνων ποιμέ­νων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όταν η διαστροφή αυτή αγγίζει τα πλέον παραδοσιακά σεβάσματα και εθνικά πνευματικά μας ερείσματα, όπως π.χ. η Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση και η Αγία Γραφή, οι οποίες στην κυριολεξία κακοποιούνται. Η παραχάραξη αυτή συντελείται δήθεν για το καλό του Χριστιανισμού με αντιφατικά και, το χει­ρότερο, ψευδή επιχειρήματα «βουτηγμένα» μέσα σε ένα αποκρυφιστικό κυκεώνα «καμπαλισμού», «θεοσοφισμού», νεοειδωλολατρίας και κυρίως μεγίστης καπηλείας αρχαίων ελληνικών, εβραϊκών και άλλων αποκρύφων και μη κειμένων.

Ειδικότερα, η συγγραφική «χρήση» και η τηλεοπτική «διαχείριση» του υλικού του Δ.ΕΛ γίνεται με άξονα την ψευδοπληροφόρηση, από-πληροφόρηση και χειραγώγηση της γνώμης του μέσου Έλληνα, μέσω ψυχολογικών παραμέτρων Διανοητικού Χειρισμού, με τη χρήση προ- επεξεργασμένων «πληροφοριών», οι οποίες είναι σχεδόν στο σύνολό τους «κλεμμένες», κολοβωμένες και παραποιημένες «κατάλληλα», για να «περάσουν» τα «φούμαρα» της φοβερής και τρομερής «γνώσης και πληροφόρησης» που δήθεν κομίζουν και η οποία φαίνεται να έχει κί­νητρα πιο ύποπτα και σκοτεινά, από έναν απλό Αθέμιτο Προσηλυτισμό στον αποκρυφιστικό Νεοειδωλολατρικό Δωδεκαθεϊσμό και στην νεωτερική κωμική και ανερμάτιστη Αρχαιολατρία, όπως φαίνεται με μία πρώτη πρόχειρη ματιά! Τους ισχυρισμούς μας τους στηρίζουμε στα εξής:

1. Στο B’ κεφάλαιο του βιβλίου αποπειράται μία δήθεν ιστορική και εκμυθευτική ερμηνεία της … Γένεσης, του πρώτου βιβλίου της Χριστιανικής Βίβλου, ενός προεχόντως θρησκευτικού και όχι απλώς ιστορικού κειμένου, αφού πρώτα «ξορκίζονται», κατά τον μόνιμο τρόπο των νεοεποχιτών συγγραφέων με αποκρυφιστική-νεοπαγανιστική συνείδηση και αντιεκκλησιαστικό φρόνημα, όσοι εκ του «θρησκευτικού και επιστημονικού κατεστημένου» (sic) αντιδράσουν στην ««προωθημένη γνώση»(!!), του συγγραφέα των βιβλίων που σχολιάζουμε. Μάλλον ο κ. Δ.Λ θεωρεί όλους σε όσους απευθύνεται χαϊβάνια, αφού εκλαϊκεύει, όπως ισχυρίζεται, …υψηλές «συμπαντικές» γνώσεις, αλλά χρησιμοποι­εί ως αποδείξεις των απίθανων ισχυρισμών του, καταγέλαστα εφευ­ρήματα όπως τα «Χάλκινα βιβλία» του – Χαλδαϊκά ή Κουμρανικά ή δικής του επινοήσεως, Θεός ξέρει.

Στη σελίδα 21 επιχειρείται να τεθεί επί «…επιστημονικής βάσεως» η σπουδαιότερη αποκρυφιστική -θεοσοφική και νεοειδωλολατρική έννοια: της… Συμπαντικής Ενέργειας. Σε αυτή μας εισάγει μέσω της αρχαιοελληνικής αντιλήψεως περί του αϊδίου ή αενάου Χρόνου, «μοστράροντας» στο περιθώριο του βιβλίου και στο… υποσυνείδητο του αναγνώστου τα αρχέτυπα της ερειπιώδους «γνώσης» που προσφέρει: Τα ερείπια του Μαντείου των Δελφών και το προσωπείο του ανδριάντα του «Θεού» Φοίβου Απόλλωνα Ακερσεκόμη! Δηλαδή εκεί που πρέ­πει να εφαρμοστεί επιστημονική σκέψη ο Δ.Λ επιστρατεύει θρησκευτικές αντιλήψεις και πίστεις, μάλιστα ιστορικά ξεπερασμένες. Ενώ, όταν κατακρίνει βιβλία προφητών και δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, χρη­σιμοποιεί δήθεν επιστημονική ερευνητική σκέψη, ανακατεμένη με ψήγματα μεταμοντέρνου σκεπτικισμού. Φαίνεται ότι μερικά ιδεολογικά και θρησκευτικά «πιστεύω» του (Αρχαιολατρία – Νεοειδωλολατρία), δεν κρύβονται. Ίσως όμως αποκρύπτουν και καμουφλάρουν εντέχνως, αφ’ ενός ότι η, δίκην κομήτου, εμφάνιση του Δ.ΕΛ στο τηλεοπτικό και εκδοτικό προσκήνιο περνά από ένα crash test (δυνατό τεστ αντοχής) τα ανακλαστικά της σύγχρονης ελληνικής («τηλε-φερόμενης και τη- λε-αγόμενης») κοινωνίας, ούτως ώστε να μετρηθεί η αντίδρασή της στον καταιγιστικό ενδογματισμό της με παράδοξες όσο και απίστευτες μυθοπλασίες.

Προβάλλονται τεχνηέντως, με έναν αγοραίο και ειρωνικά χιουμο­ριστικό τρόπο τηλεοπτικής ρητορικής, αντιλήψεις που στην ουσία εξευτελίζουν και λοιδορούν όποια Πολιτική Εξουσία και Παράδοση έχει κάποια σχέση με την Ορθοδοξία, όπως π.χ. ο Ρώσσος Πρόεδρος Βλαδίμηρος Πούτιν! Αφ’ ετέρου, οι αντιλήψεις αυτές καμουφλάρουν το αναδυόμενο «Αποκαλυπτικό πολυκέφαλο τέρας» που λέγεται «Ασύ­δοτη Χειραγώγηση μέσω M.M.E» και τροφοδοτούν μερικούς «Βασι­κούς Μετόχους»… «ουράνιων» και «επίγειων» καναλιών, με πειθήνιους τηλεθεατές: «ανοιγμένα» μυαλά έτοιμα να αποδεχτούν παθητικά ή και να πιστέψουν, αύριο, τα τερατώδη μυθεύματα του κάθε «τηλεκράχτη».

Σε λίγο θα μας πουν, προχωρώντας στον δρόμο «…πληροφορήσεως» που χαράζει ο κ. Λιακόπουλος, ότι κάτω από την Ακρόπολη υπάρ­χει υπόγεια… βάση των ΕΛ απ’ όπου αναχώρησε ο Πολέμαρχος (Δίας) για το άστρο Σείριος, απ’ όπου θα επιστρέψει για να εκδικηθεί όσους δεν επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Ακόμα χειρότερα, τι θα συμβή εάν ο ίδιος ο Δ.ΕΛ αλλάξει εντελώς «τροπάριο» και θελήση να μας πείση ότι «ο…Κολοκοτρώνης ήταν πολεμιστής ΕΛ, ο Κανάρης… βομβιστής Ελοχίμ και ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου ή ο όποιος πρωθυπουργός μας… κακός Νεφελίμ»;(δηλαδή τερατόμορφο και κακόβουλο ον από τα έγκατα της Κοίλης Γης)!

Όλα αυτά μέσα σ’ ένα αμπαλάζ τηλεοπτικού προϊόντος χυδαίας ποιότητος, ώστε να περάσει απαρατήρητο το πρόβλημα στο οποίο αναφερόμαστε. Οι «δοκούντες στύλοι είναι» εκκλησιαστικοί ή πολιτιστικοί ειδήμονες και θεσμικά υπεύθυνοι φορείς προστασίας του τηλεοπτικού και αναγνωστικού κοινού, φυσικά τω λόγω δεν καταδέχονται να ασχοληθούν σοβαρά με τέτοια φαινομενικά ανάξια λόγου θέματα. Εν τούτοις, τα ανωτέρω καταδεικνύουν πόσο «τοξικά», «δηλητηριώδη» και επιβλαβή είναι όσα προωθούνται με τα σχολιαζόμενα βιβλία.

Ποιος καταλαβαίνει ότι κάτι «διαφορετικό» επιχειρείται μέσω αυτού του είδους προώθησης απίθανων παραθρησκευτικών τερατολογιών και συνωμοσιολογικών αντιλήψεων ;

Εκτός των άλλων κακών προκαλείται υποβάθμιση της διανοητικής αντιστάσεως και κριτικής σκέψεως του κοινού στην εισδοχή, παραδοχή και αποδοχή παράλογα δυσβάστακτων οικονομικών ή πολιτικών μέτρων και το κυριώτερο απαράδεκτων ηθικοκοινωνικών «θεσμικών αλλαγών»: γάμοι ομοφυλοφίλων, «ελεύθερες» συμβιώσεις, σεξουαλικές ενημερώσεις στα Δημοτικά Σχολεία -γιατί όχι και σε νήπια!!- καταλήστευση της εκκλησιαστικής περιουσίας, υπό το πρόσχημα «χωρισμού Εκκλη­σίας και Κράτους», χυδαιοποίηση και άρα αποδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ Ορθοδόξων χριστιανικών λαών, θέματα στα οποία βεβαίως ο Δ.Λ παρουσιάζεται ως λαύρος «ελληνάρας» τιμητής, ενώ αποκομίζει τα κέρδη της τηλεπωλήσεως και τηλεδιαφημίσεως βιβλίων, δια των οποίων ουσιαστικά κατεδαφίζεται η ορθόδοξη Πίστη και καταρρακώνεται η υγιής Ορθόδοξη Πνευματικότητα.

Ας δεχθούμε ότι ο κάθε καναλάρχης, που βγάζει τον Δ.ΕΛ, συμφωνεί ιδεολογικά με αυτόν. Όμως σίγουρα για την προώθηση των βιβλίων του Δ.Λ χρειάζεται, πληρωτέος πανάκριβα, τηλεοπτικός χρόνος. Πως καλύπτεται φορολογικώς αυτός ο τηλεοπτικός χρόνος, δηλαδή πως ξέρουμε εάν παρακρατεί και καταβάλλει τους αναλογούντες φόρους και εισφορές το κανάλι, για να βγαίνει ο κ. Δ.ΕΛ και να διαφημίζει τις προσηλυτιστικές ιδέες του και τα κερδοφόρα βιβλία του;

Εξ άλλου είναι δημοσιογράφος ο κ. Λιακόπουλος; Δεν είναι υποχρεω­τικό, αφού εμφανίζεται τόσο συχνά στην τηλεόραση, να τηρή κάποια στοιχειώδη έστω «Δημοσιογραφική δεοντολογία»; Πως ξαφνικά ανέ­βηκε στο τηλεοπτικό στερέωμα που απαιτεί, κατά κανόνα, πακτωλό χρημάτων ή γερές πλάτες; Τι θα απαντούσε άραγε η ΕΣΗΕΑ; Πως έβγαζε το ψωμί του, πριν επιδοθή στο τηλε-εμπόριο βιβλίων; Αν αλη­θεύει ότι είναι καθηγητής φυσικής, όπως ισχυρίζεται, ποιο είναι το αληθινό επάγγελμά του; Η δια βίου συνωμοσιολογική εκπαίδευση… των άλλων; Απορίες μας εκφράζουμε.

Συνεχίζουμε την ανασκευή του επίμαχου βιβλίου, διότι αυτό μας ενδιαφέρει κύρια και πρώτιστα ως υπευθύνων εκκλησιαστικών ποιμένων. O πρώτος στίχος, μάλιστα, του βιβλίου της Γενέσεως αλλά και το σύνολο του πρώτου αυτού βιβλίου της Αγίας Γραφής, είναι πολύ σημαντικός για την Ορθόδοξη χριστιανική Πίστη. Για το λόγο αυτό ξεκαθαρί­ζουμε ευθύς εξ αρχής ότι όχι μόνο δεν είναι αποδεκτή από την Εκκλη­σία η παρερμηνεία αυτή που εισάγει το βιβλίο «Ελοχίμ» της σειράς «Ζουν ανάμεσά μας», αλλά πρόκειται για μεγάλη πλάνη, διότι ισοδυναμεί με απόρριψη του χριστιανικού αξιώματος, αν θέλετε και κάθε χριστιανικού δόγματος πίστεως περί Θεού, Ανθρώπου και Κόσμου.

2. Στο Γ’ κεφάλαιο, μετά την δήθεν επιστημονική ψευτογνώση, κοινό γνώρισμα του περιεχομένου των παραπλανητικών βιβλίων του, μας μυεί στην παλαιοδιαθηκική ερμηνευτική του αρχικού εδαφίου της Βί­βλου: Γένεσις 1, 1: «Εν αρχή εποίησεν ο Θεός, τον ουρανόν και την γην». Ο Δ.Λ παραφράζει: «Εν άρχη εποίησεν Ελοχίμ Ουρανόν και Γην», εννοώντας, όπως θα δούμε παρακάτω, ότι… ο Θεός εποίησεν τους Ελοχίμ (!!!), τον ουρανό και την γη, διότι δήθεν η λέξη «Θεός», στο ανώτερο αρκτικό χωρίο όλης της Αγίας Γραφής, «εννοείται και δεν γράφεται, επειδή δεν την πρόφεραν οι Εβραίοι». Κακοποιεί δε έτι περαιτέρω το περιεχόμενο του κειμένου, αφού «σύμφωνα μ’ όλους τους αναλυτές και τις κατά καιρούς δοξασίες» το «Ουρανός», «αποδίδει τον κόσμο των εξωγήινων και κυρίως των Αγγέλων», ενώ η «Γη» «αποδίδει τον καθημερινό κόσμο ή ακόμα και όλο το υλικό σύμπαν».

Από καθαρά ερμηνευτική σκοπιά η λέξη «Ουρανός» μπορεί να γί­νει στόχος εικασιών, όχι όμως και η λέξη «Γη», διότι επεξηγείται στον αμέσως επόμενο, 2ο στίχο, «η δε Γη ην αόρατος και ακατασκεύαστος». Πρόκειται για τη Γη μας που ξέρουμε, ούτε για «καθημερινό κόσμο», ούτε «υλικό σύμπαν». Το να εμπιστευθούμε την ερμηνευτική του Δ.Λ για την Αγία Γραφή είναι το ίδιο σαν να εμπιστευόμαστε εγχείρηση καρδιάς σε … φαναρτζή αυτοκινήτων! Όπως φαίνεται, αγνοεί ο Δ.Λ, την βασικότατη διάκριση των πηγών των παλαιοδιαθηκικών κειμένων σε Γιαχβικές, Ιερατικές και Ελοχιμικές, αναλόγως της χρήσεως επιθετικών προσδιορισμών ή και υποκατάστατων του θείου Ονόματος, δηλαδή του Ονόματος «Γιαχβέχ», στα Ελληνικά «ο Ων» ή «Κύριος» (Έξοδ. δ’, 4). Το όνομα του Αληθινού Θεού ήταν πράγματι ανεκφώνητο, προφορικά, από τους Εβραίους, αλλά φυσικά όχι άγραφο, αφού πάντο­τε γράφονται τα σύμφωνα του Θείου Ονόματος Γ.Χ.Β.Χ και ποτέ δεν εννοούνται. Στη θέση του τετραγράμματου Θείου Ονόματος, προεφέρετο η λέξη Αδωνάϊ. Μιλάμε πάντα για τα χειρόγραφα τα προερχόμενα από τις Γιαχβικές και τις Ιερατικές πηγές, διότι για τις Ελοχιμικές δεν τίθεται θέμα, διότι η λέξη Θεός (Ελοχίμ ή Ελ) γράφεται και προφέρεται και δεν παραλείπεται ποτέ1.

Εδώ έχουμε άλλη μία πλάνη του Δ.ΕΛ, η οποία οδηγεί στην εξαπά­τηση του αδαούς και μη ειδικού αναγνώστου του, αφού το χωρίο Γεν. 1, 1 είναι ελοχιμικός κώδικας και δεν αναφέρει άρα ούτε αναγράφει το Θείο τετραγράμματο Όνομα Γ.Χ.Β.Χ. (ώστε να υπάρχει πιθανότης να είναι άγραφο) παρά μόνο τη λέξη «Θεός» (Ελ ή Ελοχίμ), η οποία δεν παραλείπεται. Συνεπώς, δεν είναι θεμιτό να ερμηνεύεται το προαναφερθέν χωρίο, ως εάν είχε παραλειφθή η λέξις «Θεός=Ελοχίμ», και να μετατρέπεται από υποκείμενο του ρήματος «εποίησεν» σε αντικείμενο, δηλαδή ποίημα – κτίσμα του Θεού. Δεν εποίησε (ο Θεός) τους Ελοχίμ τον ουρανό και την γη, κατά το Γέν. 1,1, αλλά ο Θεός εποίησε μόνο τον ουρανό και την γη.

Η λέξη Θεός (Ελ ή Ελοχίμ) παραλείπεται όλως εξαιρετικώς μόνο σε ποιητικά κείμενα, όπως π.χ. στο προφητικό ψαλμικό Δαβιτικό χωρίο: «Ο ποιων τους Αγγέλους Αυτού πνεύματα και τους λειτουργούς Αυτού πυρός φλόγα» (Ψαλμ. ργ’, 4 κατά Ο’, ρδ’, 4 κατά την Εβραϊκή Βίβλο), του γνωστού Προοιμιακού Ψαλμού της ακολουθίας του Εσπε­ρινού, όπου το όνομα του Θεού αναφέρεται μόνο στον πρώτο στίχο του ψαλμού: «Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον, Κύριε ο Θεός μου εμεγαλύνθης σφόδρα…» και στους επόμενους 15 στίχους εννοείται. Ειδικώτερα, αντί των λέξεων Γιαχβέ, Ελοχίμ, αναγράφονται και προφέρονται οι λέξεις «ποιών…», «θεμελιών…», κ.λπ (μετοχές ενεστώτος αρσενικού γέ­νους) επειδή παρατίθενται κατά παράταξιν τα ποιήματα και κτίσματά Του (του ποιούντος, του θεμελιούντος Κυρίου και Θεού).

Χρησιμοποιείται δε στον εν λόγω ψαλμό το γνωστό και χαρακτηριστικό φαινόμενο της Εβραϊκής Ποιήσεως, ο λεγόμενος συνωνυμικός παραλ­ληλισμός, κατά τον οποίο επαναλαμβάνεται στο δεύτερο ημιστίχιο τού κάθε στίχου η ίδια έννοια με το πρώτο ημιστίχιο (διαφοροποιούμενη φραστικά και ποτέ νοηματικά). Έτσι «Άγγελοι» και «Λειτουργοί» σημαίνουν το ίδιο πράγμα και ταυτίζονται για τους Ορθοδόξους ερμη­νευτές του ψαλμού, όπως φυσικά η Καινή Διαθήκη και η υπόλοιπη Χριστιανική Παράδοση συνάδει, αφού θέλει τους Αγγέλους ««Λειτουρ­γικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα» (Εβρ. β’, 6). Μόνον ο κ. Δ.Λ βλέπει στον στίχο αυτό οντολογική διαφοροποίηση «Αγγέλων και Λειτουργών» και «βαπτίζει» τους παλαιοδιαθηκικούς Λειτουργούς, «Ελοχίμ» με «πύρινα σώματα».

Φυσικά στα κεφάλαια τα προερχόμενα από Ελοχιμικές πηγές γίνε­ται χρήση της παράδοξης ποιητικής έκφρασης «Ο Ελοχίμ», ενώ γραμ­ματικά θα έπρεπε να είναι «Ο Ελ», «Οι Ελοχίμ», επειδή η λέξη χρη­σιμοποιείται και αναφέρεται αποκλειστικά στον Ένα Αληθινό Τριαδι­κό Θεό της Χριστιανικής Παραδόσεως και όχι στους πολλούς «ου θε­ούς» των Ειδωλολατρών, γι’ αυτό δεν είναι απλός πληθυντικός ή αττι­κή σύνταξη.

Το βασικό νόημα όλης της Παλαιάς Διαθήκης συμπυκνούται στο γεγονός ότι ο «Γιαχβέ» είναι ο μόνος αυθεντικός «Ελοχίμ» δηλαδή «Κύριος» (εκ τού ρήματος κυρόω-ω): ο μόνος έγκυρος, ο μόνος αυθεντικώς υπάρχων, ο μόνος έχων αφ’ Εαυτού την ύπαρξη, κατά την όντως τέλεια και θεόπνευστη μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο’). Οι εβδομήκοντα (Ο’), τους οποίους θεωρεί ο κ. Λιακόπουλος «αμόρφωτους εβραίους», και μόνο από την μετάφραση της λέξης Γιαχβέ ως «Κύριος» αποδεικνύουν την τέλεια γνώση και της Ελληνικής γλώσσης αλλά και της Εβραϊκής παραδόσεως.

Στην Παλαιά Διαθήκη, ενώ ο όρος «Ελοχίμ» που είναι πληθυντικός, σημαίνει τους θεούς, άλλοτε δηλαδή τον Τριαδικό Θεό, άλλοτε τους θεούς των εθνών, εν τούτοις μόνο ένας είναι ο «Γιαχβέ-Ελοχίμ» (Κύριος και Θεός).«Γιαχβέ-Ελοχίμ» σημαίνει το ανεπανάληπτο Υπερβατικό Ον, την Μία Άκτιστη, Μοναδική και Αποκλειστική θεϊκή φύση (δη­λαδή δεν την «μοιράζεται» με τα κτίσματά του), κοινή σε τρεις ενιαίες υποστάσεις. Αυτός είναι ο Αγαθός Δημιουργός πάντων των όντων του πνευματικού και υλικού κόσμου και είναι μεν Θεός ελευθερίας και αγάπης (ο Οποίος επιβραβεύει τα επιτεύγματα των κτισμάτων Του), αλλά είναι και Θεός Νόμου και Δικαιοσύνης, αφού τιμωρεί το έγκλη­μα και την αποστασία (πρβλ. B’ Πέτρ. β’, 1-4-22, όπου δηλώνεται ξε­κάθαρα ότι ο Θεός έκλεισε στα Τάρταρα αμαρτήσαντες Αγγέλους και όχι Τερατονεφελίμ όπως ίσχυρίζεται ο Δ.Λ!).

Στη σελίδα 28, ο Δ.Λ αποφαίνεται τελεσίδικα: «Ποιοι είναι λοιπόν οι Ελοχίμ; Σίγουρα δεν είναι ο Τριαδικός Θεός»! «Γι αυτή την “πα­ραχάραξη” της ιστορίας φταίνε “σίγουρα” οι αλλοπρόσαλλες μεταφρά­σεις των O’, της λέξεως Ελοχίμ, που οδήγησε στην αποδοχή και τον σεβασμό της Παλαιάς Διαθήκης, που είναι υπεύθυνη για το σημερινό διασυρμό “τού Χριστιανισμού που βάλλεται από τους εχθρούς του”»!

Περαιτέρω ο Δ.Λ ισχυρίζεται, ότι οι Ελοχίμ, όντα ανύπαρκτα (επι­νοημένα μόνο από την φαντασία του ή από την αποκρυφιστική του θρησκευτική πίστη), είναι ούτε λίγο ούτε πολύ οι «Δημιουργοί των ανθρώπων!!». Έτσι ο Δ.Λ δεν σέβεται ούτε αυτό τούτο το Σύμβολο της Πίστεως, το «Πιστεύω». Μάλιστα αναφέρει ο Δ.Λ ότι στο Πιστεύω «δεν γίνεται λόγος για το ποίος έπλασε τους ανθρώπους» (σελίδα 32), πράγμα όλως ανακριβές. Βάσει τού Συμβόλου της Πίστεως, της επί­σημης εκφράσεως της Χριστιανικής Πίστεως: «Ποιητής Ουρανού και Γης» όπως και όλων άνεξαιρέτως των κτισμάτων, «ορατών τε πάντων και άοράτων», είναι αποκλειστικά ο Άχρονος Θεός Πατήρ, το πρώτο πρόσωπο-υπόσταση της Αγίας Τριάδος.

Ο «τρόπος Δημιουργίας» όλων των κτισμάτων είναι ο Λόγος τού Πατρός, ο οποίος είναι, με επίσης αποκλειστικό τρόπο, ο Κατασκευαστής μας, Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, «δι’ Ου τα πάντα εγένετο», ο Μονο­γενής Υιός τού Θεού Πατρός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος που είναι «Υιός προ πάντων των αιώνων», δηλαδή επίσης Ομοούσιος και Άχρονος, όπως ο Πατήρ, και όχι «κτίσμα» ή «απορροή» τού Πατρός, ως «Αρχής της Θεότητος». Ο Υιός «Σαρκώθηκε», δηλαδή προσέλαβε, πήρε στην υπόστασή Του, με αχώριστο, αδιαίρετο, άτρεπτο, ασύγχυτο τρόπο την ανθρώπινη φύση, την οποία είχε ήδη κατα­σκευάσει, μέσα σ’ ένα Κόσμο με Χρόνο, ακολουθώντας την έμπνευση, δηλαδή τον σχεδιασμό τού Θεού Πατρός με την βοήθεια και επιστα­σία τού Αγίου Πνεύματος, τού τρίτου Ομοουσίου προσώπου της Αγίας Τριάδος, το οποίο μαζί με τον Υιό λειτουργούν ως τα «χέρια» τού Θεού Πατρός. Ο Υιός και Λόγος «κατασκευάζει» και το Άγιο Πνεύμα «τελειοποιεί», ό,τι ο Πατήρ «σχεδιάζει».

Ο Τριαδικός Θεός, λοιπόν, ο Γιαχβέ-Ελοχίμ, κατά την αρχαία εβραϊκή, είναι ο αποκλειστικός Δημιουργός μας, μέσα από την συν-ενέργεια και των τριών θείων υποστάσεων-προσώπων, τα οποία προσ­διορίζονται εξίσου από ένα κοινό Θείο Όνομα (πρβλ. το τέλος τού Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου κη’ 19), χωρίς να χρειάζονται κανενός είδους «μεσάζοντες» κατασκευαστές, κατωτέρου είδους, δηλαδή, κτιστής φύσεως (ουσίας με θεολογική γλώσσα), όπως οι ανύπαρκτοι «ελοχίμ» τού ΔΛ, η φύσεως απορρεούσης από κάποια απρόσωπη θεϊκή αρχή, όπως οι ανύπαρκτοι «ελοχίμ» της Καμπάλα.

Η λέξη Θεός στο συγκεκριμένο αρχικό χωρίο της Γενέσεως αποδίδε­ται με τον ιδιάζοντα ποιητικό τύπο Ελοχίμ, ο οποίος δεν είναι ακριβώς πληθυντικός, με την έννοια της πολλαπλότητος, αλλά χρησιμοποιείται τυπολογικώς, δηλαδή παραδόξως και συνεσκιασμένως, ακριβώς επειδή η πλήρης θεολογική αποκάλυψη της υπερβατικής και εξώκοσμης φύ­σεως τού Γιαχβέ Ελοχίμ, ο οποίος είναι μαζί Τρία και Ένα, γίνεται αποκλειστικά στην Καινή Διαθήκη.

Η πλάνη τού κ. Λιακόπουλου έγκειται εν προκειμένω στο ότι την λέξη Θεός, «Ελ» στα αρχαία εβραϊκά, την χρησιμοποιεί αμετάφραστη λέξη με τον ποιητικό της τύπο «Ελοχίμ» για να μας πείση ότι υπάρ­χουν τα όντα (της φαντασίας του και της Καμπάλας) «Ελοχίμ»

Η αλλοπρόσαλλη και αστήρικτη, από πάσης απόψεως, ερμηνευτι­κή του Δ.Λ «απογειώνεται», όταν αποφαίνεται για την γραμματική σημασία και την περαιτέρω θεολογική ερμηνεία της λέξεως «Ελοχίμ». Κατά τον Δ.ΕΛ, λοιπόν, ο πληθυντικός «ελοχίμ» έχει ενικό τον τύπο «ελοχά, όπως συμφωνούν όλοι οι διεθνούς κύρους μελετητές»!! Από τους ίδιους, προφανώς, μελετητές θα έμαθε ο Δ.ΕΛ, ότι οι Ο’ μετα­φραστές της Παλαιάς Διαθήκης, από την αρχαία Εβραϊκή στην απλή Αλεξανδρινή Ελληνιστική διάλεκτο, ήταν κατ’ επίφασιν σοφοί («σο­φοί»), όπως γράφει στο βιβλίο «ελοχίμ», επειδή δεν ήταν Έλληνες αλλά…Εβραίοι, ώστε να αποφαίνεται… «ιστορικώς και επιστημο­νικός», ότι στην πραγματικότητα «παραποίησαν τις κύριες ιστορικές αλήθειες που υπήρχαν στην Παλαιά διαθήκη».

Το όλο θέμα θυμίζει την παραποιημένη Μετάφραση του Νέου Κό­σμου (New World Translation) της Αγίας Γραφής, των Αμερικανών Μαρτύρων του Ιεχωβά, που την μετέφρασαν χωρίς να γνωρίζουν… αρχαία Εβραϊκά και ίσως και… αρχαία Ελληνικά, πιθανότατα βάσει κάποιας παλαιότερης Αγγλικής μετάφρασης, μόνο και μόνο για να «κατοχυρώσουν» τις αιρετικές κακοδοξίες τους! Δηλαδή ο Δ.ΕΛ θέ­λει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι οι Ο’ ήταν αγύρτες και παραχα­ράκτες ιστορικών κειμένων.

Το ερώτημα, λοιπόν, που απευθύνεται στον κ. Λιακόπουλο είναι: ποιος θα μπορούσε, εκατό και πλέον χρόνια προ Χριστού, να μεταφράσει αυθεντικά, τα αρχαία Εβραϊκά κείμενα δίχως να είναι τουλάχιστον Εβραίος; Το στοιχείο που αποκρύπτει, συσκοτίζει ο Δ.Λ είναι ότι οι O’ ήταν Ελληνιστές της Εβραϊκής Διασποράς στην Αιγυπτιακή Αλε­ξάνδρεια, άριστοι γνώστες της ελληνικής γλώσσας και Φιλοσοφίας, οι οποίοι μάλιστα δημιούργησαν ολόκληρη ερμηνευτικο-φιλοσοφική και ιστοριογραφική παράδοση από την οποία προήλθαν σημαντικές μορφές διανοητών της ελληνιστικής περιόδου, όπως ο Φίλων, ο εισηγητής της Αλληγορικής ερμηνευτικής μεθόδου, την οποία ως επί το πλείστον ασπάστηκε η Αλεξανδρινή ερμηνευτική Σχολή της Παλαιάς Διαθήκης (Κλήμης Αλεξανδρείας, Πάνταινος, Ωριγένης, Δίδυμος ο Τυφλός) και ο Ιώσηπος.

Αναπάντητο θα μείνει μάλλον το ερώτημά μας, όπως και πολλά άλλα εξωτικά παράλογα από το αντιεπιστημονικό ή μάλλον προπαγανδιστι­κό υλικό τού βιβλίου. Διότι δυστυχώς ο Δ.ΕΛ δεν είναι, προφανώς, σε θέση ν’ απαντήσει σοβαρά, αν κρίνουμε από το επίπεδο και τη χαοτική λογική που χρησιμοποιεί, όταν εκθέτει τα σαθρά επιχειρήματα των αρχαιολατρικών ισχυρισμών του, δίχως να δίνει σημασία σε κανόνες λογικής και επιστημολογίας.

Ο κ. Λιακόπουλος επιχειρεί να μας κάνη να πιστέψουμε ότι η λέ­ξη Ελοχίμ είναι παμπάλαια ελληνική, όπως επιβάλλει η ιδεολογική αρχαιολατρική μονομανία του και ο καμπαλιστικός ιδεασμός του. Πάν­τως «όλοι οι διεθνούς κύρους μελετητές» τους οποίους επικαλείται έπρεπε να είχαν κάποια ιδέα τι προελεύσεως είναι η επίμαχη λέξη Ελοχίμ. Γιατί δεν τους παραθέτει έστω εμμέσως και ακροθιγώς; Πλήρης έλλειψη παράθεσης έστω και μίας σοβαρής μελέτης ή μελετητού!

Για παράδειγμα, ένας σοβαρός μελετητής, αιρετικών γενικά απόψεων, αλλά τουλάχιστον συνεπής στις θέσεις του και με κάποια επιστημολογική σοβαρότητα, τουλάχιστον στην επιστημονική μέθοδο έρευνας και στη συγγραφή σχετικών εργασιών και μονογραφιών, ο Gary Greenberg, πρό­εδρος της Βιβλικής Αρχαιολογικής Εταιρείας N. Υόρκης και Αιγυ­πτιολόγος στο βιβλίο του Το Μυστήριο τού Μωυσή – Ο μύθος της Βί­βλου, αναφέρει την πιθανή αιγυπτιακή προέλευση των ονομάτων τού Εβραϊκού Θεού. Μία θέση του είναι ότι οι καταλήξεις -ον των θείων ονομάτων στην εβραϊκή Βίβλο προέρχονται από την Ύψιστη Ενοθεϊστική θεότητα Aton, που επέβαλε η θρησκευτική μεταρρύθμιση τού Φαραώ Ακενατόν, για τον οποίο ισχυρίζεται ότι είναι στην πραγμα­τικότητα ο «Αιγύπτιος Μωυσής» που εκδιώχθηκε από το πολυθεϊστικό ιερατικό κατεστημένο της φαραωνικής Αιγύπτου και οδήγησε όσους οπαδούς του τον ακολούθησαν, στο να αποτελέσουν την εθνότητα που ονομάζουμε σήμερα «Ισραηλιτικό Λαό». Όμως για τη λέξη El και τον ποιητικό της τύπο Elohim πιστεύει ότι είναι απλά η λέξη «Θεός» στα αρχαία εβραϊκά, όχι κάποιο όνομα, επίθετο ή επιθετικός προσδιορισμός τού Θεού. ’Επίσης, ο Greenberg στο βιβλίο: 101 Myths of the Bible, μας πληροφορεί ότι η έκφραση «γιοι τού Θεού», τού εδαφίου Γένεσις στ’ 6 (την οποία ο Δ.Λ ανάγει, όχι μόνο σε… πανίσχυρο επιχείρημα υπέρ των απόψεών του, αλλά κυριολεκτικά θεμελιώνει επάνω της τον φα­νταστικό και αιρετικό ισχυρισμό του περί των «Υιών του Θεού» -Ελοχίμ και των υιών τους με γυναίκες – Νεφελίμ), σημαίνει ετυμολογικά «αυτούς που προέρχονται από πατέρα θεό και έχουν την ίδια φύση με αυτόν». Άρα, πάντα κατά τον Greenberg, οι «Γιοι του Θεού – Μπενέ Ελοχίμ στα εβραϊκά» δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πρίγκιπες – γιοι τού Φαραώ, ο οποίος εθεωρείτο, από την πολυθεϊστική αρχαιοαιγυπτιακή παράδοση προσωποποίηση τού Θεού Ώρου, παντρεύτηκαν γυναίκες από με βασιλική γενιά, θυγατέρες κοινών ανθρώπων. Πρόκειται για μία λογική άποψη και ίσως εν τινι μέτρω ανταποκρίνεται στη λογική τού εδαφίου της Γενέσεως στ’ 6 και πάντως δεν αποτελεί βάναυσο τερατολόγημα, όπως αυτά που επινοεί η εμπορική και παραθρησκευτική φαντασία τού Δ.Λ.

Έτερο «λογικό» παράλογο τού Δ.Λ είναι ότι τη γνώμη του για τη σημασία τού όρου Ελοχίμ τη στηρίζει και σε γνώμες…Εβραίων Ραβίνων, «με τους οποίους συζήτησε και τού απεκάλυψαν τις σημασίες του όρου ελοχίμ, αλλά έστω μερικά, ονόματα αυτών των ραβίνων δεν …μπορεί να αποκαλύψει, διότι είτε δεν έχει νόημα είτε δεν …κατάλα­βε τους λόγους που οι ίδιοι απέκρυψαν την ταυτότητά τους»! Δηλαδή μπροστά στον…φοβερό Δ.Λ οι εβραίοι ραβίνοι «έσπασαν» και τα είπαν όλα και μάλιστα ότι: Ελοχίμ είναι «οι φωτεινοί υπηρέτες τού Θεού», περιγραφή που παραδοσιακά ανήκει στην φύση των Αγγέλων.

Ένα ερώτημα, περίπου συμβατό με την παράλογη ή μάλλον «στη­μένη» και ύποπτη συλλογιστική τού Δ.Λ, είναι: Θα πρέπει να πιστέ­ψουμε… Εβραίους; Αν μάλιστα αυτοί, κρίνοντας εμμέσως από ό,τι αναφέρει ο Δ.Λ, μάλλον είναι αποκρυφιστές Καμπαλιστές, οπαδοί δη­λαδή της βασικότερης εβραϊκής αποκρυφιστικής κοσμοθεωρίας, της Qabalah, η οποία στην ουσία σε τίποτε δεν διαφέρει από τα μαγικοειδωλολατρικά Ανατολικά θρησκεύματα και από τις Δυτικού τύπου θεσοφικές, ανθρωποσοφικές, νεοπαγανιστικές αντιλήψεις, σαν κι αυτές που πιστεύει ο Δ.Λ, παρά μόνο στην ορολογία και τη λειτουργικότητα των διαφόρων «επιπέδων και καταστάσεων υπερσυνειδητότητας», οι οποίες αρδεύουν τα ιδιότυπα εκδοτικά και τηλεοπτικά κόμικς του.

Η Qabalah προβλέπει ξεκάθαρα στα δόγματά της, όπως αναφέραμε παραπάνω, την ύπαρξη πολλών «Ελοχίμ» της λεγομένης «Ομάδος των Αγίων Πνευματικών Ιδιοτήτων» που συνδέονται με την έκτη Sephirah Timereth κατά τον Γ. Γουέσκοτ. Κατά τους Καμπαλιστές αυτούς, ένας εκ των Ελοχίμ, δηλαδή «θεούς», είναι και ο Χριστός, όπως άλλωστε και ο Ασκληπιός2 και ο Μίθρας!3.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε σε τι και με ποιούς ακριβώς «Εβραίους» διαφωνεί ο κ. Δ.Λ;

Τέλος, αναφέρει και κάποια «άσχετα» ονόματα «ερευνητών», χωρίς να αναφέρει τι ακριβώς υποστηρίζουν επί τού θέματος, το γνωστότερο από τα οποία ονόματα είναι τού γνωστού άθεου τού 19ου αιώνα. Ε. Ρενάν! Επίσης αναφέρει και το όνομα τού διάσημου καινοδιαθηκολόγου Νεστλέ, συντάκτου τού καλύτερου κριτικού κειμένου της Καινής Δια­θήκης, για την οποία, Καινή Διαθήκη, ο κ. Λιακόπουλος δεν χαραμίζει ούτε λέξη, αν και είναι βασική πίστη της Χριστιανικής Εκκλησίας ότι μόνο η Καινή Διαθήκη ερμηνεύει αυθεντικά την Παλαιά Διαθήκη, που είναι τύπος αυτής!

Μάλλον το θέμα υπερβαίνει τις θεωρητικές δυνατότητες τού Δ.Λ, ώστε να μην μπορεί να διακρίνει ότι το Όνομα του Θεού αποτελεί την βασική συνιστώσα τού Ισραηλίτικου μονοθεϊστικού εθνικισμού ο οποί­ος μόνιμα προβάλλει, από καθαρά κοινωνιολογική και ιστορική και όχι μόνο θρησκευτική άποψη, τον «Παντοκράτορα Απελευθερωτή», «Ύψιστο Θεό Γιαχβέ»: El Elyon-El Saddayi -Yahweh Elohim (βλ. Έξοδ. δ’ 13-14 και κυρίως στ’ 2-3, Ψαλμ. ξη’ 4 και 18 σε συσχετισμό με Πράξ. α’ 7), δίπλα στον Οποίο δεν χωράει καμιά άλλη ισότιμη ή υποτελής θεότητα.

Ο Γερμανός παλαιοδιαθηκολόγος Walther Zimmerli αναλύει την πα­ραπάνω θέση προτάσσοντας την πολεμικού χαρακτήρα ομολογία: «Το όνομα τού Θεού είναι Γιαχβέ! (Ψαλμός ξη’, 8). Με την διακήρυξη αυτή ο αρχαίος Ισραηλίτης βλέπει από τη δική του πλευρά τη δόξα της Δη­μιουργίας με εικόνες που παρέλαβε από τον ειδωλολατρικό κόσμο της Χαναάν, της Βαβυλώνας και της Αιγύπτου, χωρίς να παραλαμβάνει οποιονδήποτε θεωρητικό Μονοθεϊσμό, επειδή οι κόσμοι από τους οποί­ους προέρχεται ο Ισραήλ, ως φυλή, είναι Πολυθεϊστικοί και Ειδωλολατρικοί». Και συνεχίζει ο W. Zimmerli: «Δεν απέκρουε τις ξένες θεϊκές δυνάμεις η πίστη στον απελευθερωτή Γιαχβέ, όσο και αν δεν δεχόταν καμιά άλλη θεότητα παρά μόνο τον Γιαχβέ. Πρόκειται για μονοθεϊσμό στην πράξη, όχι απλά για μία διαφορετική θρησκευτική επιλογή από τις γειτονικές πολυθεϊστικές πίστεις. Πάντα λαβαίνει ύπ’ όψη του ότι στους άλλους λαούς υπάρχουν πολλοί “θεοί” και πολλές φορές παρα­σύρεται στην ευκολότερη και ηδονικότερη λατρεία τους ξεχνώντας και προδίδοντας τον Θεό των Πατέρων του. Το πρόβλημα λυνόταν με την αποδοχή, πως χωρίζοντας ο Αληθινός Θεός τους ανθρώπους κατά περιοχές το έκαμε κατά τον αριθμό των Υιών τού Θεού» (Δευτ. 32, 8).

«Υιοί τού Θεού» λοιπόν είναι προφανώς οι βασιλείς-εξουσιαστές και ήρωες των διαφόρων λαών και εθνών, οι δήθεν απόγονοι των «θεών» που ανάγονται στις μυθολογικές θεϊκές και βασιλικές γενεα­λογίες, οι προερχόμενοι κατά την ειδωλολατρική αντίληψη από επι­μιξίες επιφανών και ευγενών γυναικών με τους ανύπαρκτους θεούς τους -οι οποίοι δεν παύουν να ονομάζονται μεν στα εβραϊκά «ελοχίμ», δηλαδή «θεοί» αλλά να χαρακτηρίζονται: «δαιμόνια» (Ψαλμ. ε’, 6). Στην γλώσσα της Βίβλου οι «καρποί», τα «σπέρματα» τέτοιων γάμων, ονομάζονται σε πανανθρώπινο επίπεδο: «άνθρωποι», μερικές φορές «ισχυροί» ή «ονομαστοί», αλλά πάντως άνθρωποι (Γέν. στ’ 8, κ.λπ.).

Έτσι σύμφωνα με την βιβλική γενεαλογία «Νεφιλίμ» που σημαί­νει «πεπτωκότες άνθρωποι», είναι προσδιορισμός που αφορά και πά­λι ανθρώπους, απογόνους τού αδελφοκτόνου Κάιν, σημαίνοντας τους ισχυρούς και μεγαλόσωμους ένοπλους πολεμιστές, όπως ο κυνηγός Νεμρώδ και ο Φιλιστιείμ (ο εκ Φιλισταίων) Γολιάθ που τον «κατάφερε» ο μικρός Δαβίδ και όχι ο… «Κεραυνορίχτης Πολέμαρχος Δίας», ο οποίος «αναστήθηκε» από τον κ. Λιακόπουλο μέσα από τις σκονισμένες Μυθολογίες για να τιτανομαχήσει «ξανά» με τις τερατοφιγούρες των Νεομυθολογικών «κόμικς» του.

Οι Ο’ μεταφράζουν τον όρο Νεφιλίμ ως Γίγαντες, διότι στα Ελλη­νικά η Προελληνική-Πελασγική λέξη «Γίγας» σημαίνει τον σωματώδη ή γιγαντόσωμο ένοπλο πολεμιστή! Και το κύριο χαρακτηριστικό και ιδανικό των πεπτωφκότων προκατακλυσμιαίων ανθρώπων ήταν η αχαλίνωτη βία και η άκρατη φιλοσαρκία και πολυγαμία! Χαρακτηριστική η παλαιοδιαθηκική έκφραση από άλλη συνάφεια: «Ο Ισραήλ ήμαρτεν και εδουλώθη, διότι αι γυναίκες αυτού επόθησαν τους υιούς Αιγυπτίων, τους μεγαλοσάρκους»!

Αυτή η αδυναμία τού συγγραφέα των βιβλίων της σειράς «…Ζουν ανάμεσά μας…» να αντιληφθή το ανυπέρβλητο «τείχος» που χωρίζει την Ισραηλιτική Μονοθεΐα από την Ειδωλολατρική Πολυθεΐα και φυ­σικά να συνεκτιμήσει την Χριστιανική Τριαδολογική Θεολογική Πα­ράδοση των Οικουμενικών Συνόδων, που ερμηνεύει αυθεντικά την Παλαιά Διαθήκη και υπερβαίνει κάθε θρησκειολογικού τύπου Μο­νοθεϊσμό, Ενοθεϊσμό ή φυσικά Πολυθεϊσμό, οφείλεται στην Νέο-Εθνική συνείδηση την οποία έχει αναγάγει σε ρατσιστική αυτόχθονη ιδε­ολογία των φανταστικών «ΕΛ», απογόνων των ανύπαρκτων «Ελοχίμ» από τις επιμιξίες τους με επιφανείς γυναίκες της αρχαιότητος ή και της Μυθολογίας από τους οποίους προέρχεται το «Ελληνικό Γέ­νος», το μόνο άξιο να φέρει τον τίτλο «άνθρωπος», βάσει τού αρχαιολατρικού φρονήματος τού κ. Λιακόπουλου, που εδράζεται στον βα­θύτερο επηρεασμό του από τον Νεοεποχιακό Αποκρυφισμό4.

Για τον Δ.Λ τα πράγματα έγιναν ως εξής: όσοι εκ των απογόνων των Τιτάνων-Ελοχίμ είχαν το σωστό DNA, έγιναν «ΕΛ» και έπειτα Έλληνες, όλοι οι άλλοι έγιναν τα «Κρόνια γένη» – σχεδόν υπάνθρω­ποι ή τέρατα Νεφελίμ που ζουν… μέσα στα Τάρταρα της Κοίλης Γης!!!

Αντιλαμβάνεσθε ότι οποιοδήποτε θρησκευτικό αξίωμα ή θρη­σκευτική ιδέα γεννιέται από μία τέτοια συνείδηση και πίστη, είναι εκ προοιμίου ασύμβατη και ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη Πίστη, αλλά και το γνήσιο Ρωμαίικο φιλότιμο, και συμβαδίζει μάλλον με την «Κρό­νια» βαρβαρότητα και δολιότητα που διεκτραγωδεί στις νεοειδωλολατρικές μυθοπλασίες του ο Δ.Λ.

Η δική μας γνώμη είναι ότι ο Δ.Λ παλεύει ανεπιτυχώς στα βιβλία της σειράς «Ζουν ανάμεσά μας», να εκμεταλλευτεί την ριζική αντίφα­ση μεταξύ δύο αντίθετων αντιλήψεων:

α) Της Χριστιανικής Βιβλικής και Πατερικής Παρακαταθήκης, την οποία, μέσω της παραπλανητικής ερμηνείας της εκκλησιαστικής ορο­λογίας και της ελληνορθοδόξου Παραδόσεως, χρησιμοποιεί παρελ­κυστικά και αμαθέστατα.

β) Της Νεοειδωλολατρικής μυθευτικής και μυθοπλαστικής, ψευδοεπιστημονικής ιδεολογίας που πιστεύει.

Χαρακτηρίζουμε το εγχείρημα τού κ. ΔΛ «ανεπιτυχές» επιστρατεύοντες κάθε ικμάδα καλής θελήσεως εκ μέρους μας για να τον αντιμετωπίσουμε ως πηγή κάποιων ιδεών με κάποια σοβαρότητα. Δυστυχώς όμως οι δύο αυτές αντιλήψεις είναι αλληλοαναιρούμενες και ασύμβατες. Όταν ένα και το αυτό πρόσωπο ισχυρίζεται ότι «μετέχει» και στις δύο, όπως ο Δ.Λ, τότε αναγκαστικά μία εκ των δύο λειτουργεί ως προσωπείο!

Δυοίν θάτερον! Ή είναι αγύρτης Ορθόδοξος και συνειδητός Νεο- ειδωλολάτρης αποκρυφιστής ή πιστός Έλληνας Ορθόδοξος Χρι­στιανός που κοροϊδεύει την Αρχαιολατρική Νεοεποχίτικη πλάνη.

Αυτό το αντιφατικό προσωπείο είναι το κλειδί τού αδίστακτου χρηματοβόρου συγγραφικού και εκδοτικού «παραληρήματος» των εκδόσεων «ΕΛ», διότι σε κάθε περίπτωση χρειάζονται χρήματα και πονηρές «μεθοδείες», για να διατηρήσουν πιστευτό το ψευδές προσωπείο. Έτσι δεν ορρωδούν προ οιουδήποτε βαθμού επιστημολογικής, θρησκευτικής και λογικής διαστροφής, προκειμένου να πλασάρουν τα γεμάτα μυθολογι­κές τερατολογίες και νεοειδωλολατρική πλάνη έντυπα και ηλεκτρονικά προϊόντα τους!

Οι ανωτέρω ιδεολογικές θεωρήσεις είναι αλληλοαναιρούμενες, επει­δή η πρώτη από αυτές, η Χριστιανική, έχει ως χαρακτηριστικό φιλοσοφικο-κοινωνικό και ανθρωπολογικό στοιχείο την Απομύθευση, ως απόρριψη τού Μυθικού και τού Ανύπαρκτου (informative factor) και την Ιστορικότητα, ως εγκατάσταση τού Υπερβατικού στην Πραγματικότητα (performative factor), ακριβώς επειδή δεν είναι δυνατόν κανείς να αποξενώσει την Θεολογία από την Ιστορία. Όπως έγραφε ο διάσημος Ορθόδοξος Ρωσοαμερικανός θεολόγος π. Γεώργιος Φλφρόφσκυ: «Η Χριστιανι­κή Εκκλησία αναγνωρίζει και ελέγχει τις δογματικές της αλήθειες ως πραγματικά γεγονότα Ιστορίας και μόνο στο καθαρά Λατρευτικό τμήμα της Παραδόσεώς της δέχεται κάτι που μοιάζει με Συμβολισμό, ενώ είναι στην πραγματικότητα Ρεαλισμός, δηλαδή την Κηρυγματική διαχρονική ερμηνεία της Βιβλικής διήγησης, καθώς και τον ευρύτε­ρο Ορθόδοξο πολιτισμό (Εικονογραφία, Ναοδομία, Υμνολογία κ.λπ.)».

Αντίθετα η δεύτερη, η Νεοειδωλολατρική, ενώ είναι όχι μόνο ξε­κάθαρος Συμβολικός μύθος, αλλά ρέπει προς την χυδαία, σκαιή και βάναυση μυθοπλαστική παραχάραξη της σύγχρονης πραγματικότητας, σχεδόν σε κάθε λέξη, πλασσάρεται ως «γνήσια» και αληθής επιστημονική γνώση που επιδιώκει να ανακαλύψει και να αφορίσει «εκείνους που παραποίησαν την ιστορία από την αρχή της δημιουργίας έως σήμερα»!!

Απόδειξη τού γεγονότος αυτού είναι η παράθεση, σε μήκος μεγαλύ­τερο των 2/3 τού βιβλίου «Ελοχίμ, Ζουν ανάμεσά μας», σελ. 106 έως 310, εκτενών αποσπασμάτων τού Τίμαιου τού Πλάτωνος και της μυ­θολογικής Θεογονίας τού Ησίοδου, ως… ιστορικών και επιστημο­νικών εγχειριδίων.

Ως αυτό το σημείο τού βιβλίου, 6ο κεφάλαιο, τα σχόλια τού συγ­γραφέα για την Παλαιά Διαθήκη, χαρακτηρίζονται επιεικέστατα από πικρόχολα έως και δηλητηριώδη!

Ξαφνικά όλα αλλάζουν. Αρχίζει ακόμα και «έξω» από το βιβλίο να στάζει…μέλι!! Αυτό συμβαίνει διότι: «Πάμε να δούμε τι λέει ο Πλά­τωνας στον Τίμαιο: από το κείμενο αυτό δεν παίρνουμε απλά πληρο­φορίες για τη δημιουργία τού κόσμου, αλλά και για την ύπαρξη των Ολυμπίων Ελ και των Ελοχίμ και βέβαια για το ότι πριν το 10000 π.Χ., υπήρχε ανεπτυγμένος πολιτισμός και όχι μόνο γιδοβοσκοί της στέπας». Εδώ ο Δ.Λ μήπως υπονοεί υποτιμητικά τους Σημίτες Εβραί­ους Νομάδες; Αν ναι, τότε γιατί τους υποτιμά τόσο;

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον λόγο του Κατά Ευνομιανών τους οποίους επιτιμά, στηλιτεύων αυτών την αμέτριαν, το ασεβές και το άκαιρον της «θεολογίας τους», όπως και στην περίπτωση τού Δ.Λ, λέγει ότι «η μέλιτος πλησμονή και κόρος έμετον κατεργάζεται». Σχο­λιάζει λοιπόν ως εξής ο Δ.Λ. την παράθεση αποσπασμάτων από τον Τίμαιο τού Πλάτωνος, πριν αναφερθή στην Θεογονία τού Ησιόδου: «…ο Πλάτωνας με σαφήνεια ορίζει, χρησιμοποιώντας γραφές παλαιότερες από την εποχή του ότι ο Θεός έκανε τους πρώτους θεούς (με μικρό θήτα)-Ελοχίμ και τον υλικό κόσμο. “Έβαλε κατόπιν τους Ελοχίμ να κάνουν τον άνθρωπο, ενώ ο ίδιος έκανε τους Αγγέλους. Έπει­τα οι Ελοχίμ και οι Άνθρωποι έκαναν τους Γίγαντες-Νεφελίμ, κά­ποιοι από τους οποίους ήταν φιλάνθρωποι και ονομάσθηκαν Ελ και ήταν, βέβαια, και αυτοί θεοί!” Κλείνοντας την ενότητα τού Πλάτωνα θα καλέσω όλους εκείνους που “κολλάνε” στα ονόματα, να μη σοκάρονται με τη χρήση τού όρου “θεός” με μικρό θήτα: τον χρησιμοποιώ, επειδή τα όντα αυτά, που δεν ήταν γεννήματα της φαντασίας των ανθρώπων, αλλά υπαρκτά, θεούς τα αποκαλούσαν, κι έτσι τα αποκαλούμε και εμείς για να συνεννοούμαστε. Να πούμε επίσης ότι οι αρχαίοι λαοί έφτιαχναν αγάλματα από όντα που έβλεπαν με την ελπίδα να βοηθηθούν από αυτά ή να μην πάθουν κακό και προσπαθούσαν διαρκώς να τα εξευμενίσουν με προσφορές -θυσίες να θέλετε- ρουσφέτια όπως λέμε σήμερα. Είναι δηλαδή πολύ πιθανό, ακόμη και αν κάποιοι είχαν την αίσθηση τού Θεού-Δημιουργού των ψευτοθεών τους, να μην απευ­θύνονταν ανοιχτά με ναούς σ’ Αυτόν, διότι ή δεν γνώριζαν πως ή επει­δή δεν είχαν ναούς και θυσιαστήρια στο όνομά Του. Στον αρχαίο ελλη­νικό κόσμο ο ένας και μοναδικός Δημιουργός Θεός-το θήτα κεφαλαίο- αναφέρεται απ’ όλους τους σοφούς της κλασσικής και ελληνιστικής περιόδου, αλλά δεν υπήρχαν ναοί στο όνομά Του, επειδή τον θεω­ρούσαν απόμακρο, αφού αυτοί ήταν ανάξιοι να τον πλησιάσουν. Οι ναοί στους Ολυμπίους-Ελ ήταν μνημεία ευγνωμοσύνης για την νίκη των Ελ εναντίον των υπολοίπων μισανθρώπων Νεφελίμ, που ήταν στην κυριολεξία ανθρωποφάγοι, γι’ αυτό και τους έκλεισαν στα Τάρταρα! Εκτός από την ευγνωμοσύνη που έδειχναν στις τελετές, ζη­τούσαν βοήθεια συλλογικά ή ατομικά, αφού παμπάλαια παράδοση έλεγε ότι οι Ελ πολλά δίδαξαν τους ανθρώπους και πολλά και καλά αγαθά τους προσέφεραν. Βέβαια η βοήθεια αυτή ποτέ δεν μπορούσε να έλθει, αφού οι Ελ δεν άκουγαν ποτέ τις ικεσίες τους, αποκομμένοι από τον κόσμο χιλιάδες χρόνια πριν. Το πως και γιατί οι νικητές των Τιτάνων-Νεφελίμ, δηλαδή οι Ελ, απομακρύνθηκαν απ’ τον κόσμο θα το δούμε αργότερα».

Η συνέχεια λοιπόν, κατά τον Δ.Λ, δίδεται στο βιβλίο «ΕΛ», μαζί με το βιβλίο «Ελοχίμ» και το βιβλίο ««Νεφελίμ». Tό τελευταίο, περιέχει μόνο σκίτσα δαιμόνων και φωτογραφίες αιγυπτιακών και βαβυλωνιακών αγαλμάτων ειδωλικών θεοτήτων, καθώς και καμπαλιστικά- χαλδαϊκά και σολωμονικά μαγικά σύμβολα δαιμόνων, τα οποία δήθεν παριστάνουν τους «νεφελίμ» συν κάτι DVD, – «όλα μόνο 29 Ευρώ!»

Και τελειώνει τα σχόλια ο Δ.Λ με τα εξής καταπληκτικά: «Καταλήγοντας πρέπει να πούμε ότι ο όρος ειδωλολάτρης ίσως να μην είναι ορθός, αφού οι λαοί δεν πίστευαν, αν και ορθότερα θα έπρεπε να λέ­με φοβόντουσαν, κάτι το ανύπαρκτο, αλλά κάτι που υπήρχε(!!!)… Είδαμε ότι ο Πλάτωνας δε θέλει να μιλήσει ο ίδιος για τη δημιουργία τού κόσμου και των ζώντων όντων, αλλ’ αφήνει να μιλήσουν οι παλαιότεροι που τα έζησαν και είναι απόγονοι των Ολυμπίων-Ελ»!!!

Το μόνο σχόλιο που μπορούμε να κάνουμε, έστω προκαλώντας την θυμηδία των αναγνωστών είναι: …«το λύκο εκουρεύανε, πούθε παν τα γίδια έλεγε»! Και μόνο η αντιφατικότητα των ανωτέρω είναι αρκετή για να βάλει σε υποψίες κάθε ορθώς σκεπτόμενο άνθρωπο.

Συνεχίζει ο κ. Δ.Λ με αποσπάσματα από το βιβλίο της Θεογονίας: «Αυτά που οι παλιότεροι έλεγαν διάσωσε για όλους εμάς ο Ησίοδος στη Θεογονία του, ένα αριστούργημα ποιητικό, γραμμένο με ύφος εντελώς διαφορετικό από τού Πλάτωνα, αλλά και της Παλαιάς Διαθή­κης. Το ύφος τού Πλάτωνα είναι πιο επιστημονικό, πιο ψυχρό, πιο μα­θηματικό! Το ύφος της Παλαιάς Διαθήκης είναι πολύ πεζό και απλοϊκό. Το ύφος ενός βιοπαλαιστή κτηνοτρόφου θα έλεγε κανείς!!! Όπως και να χει το πράγμα σε τέτοιας αξίας έργα εκείνο που πρέπει να κοιτάμε δεν είναι η λογοτεχνική τους αξία, αλλά οι γνώσεις που μας προσφέρονται, μόνο που στην περίπτωση της Παλαιάς Διαθήκης είναι σίγουρα παραποιημένες από τους Εβδομήκοντα δύο Εβραίους μεταφραστές…»!!

Νομίζουμε βασίμως ότι δεν χρειάζονται σχόλια!

Ας ρίξουμε και εμείς μία ματιά στο κατά Δ.Λ «ιερό» κείμενο τού Ησίοδου και θα δούμε ότι πέρα από «ποιητικό», το κείμενο είναι «μυητικό», με την έννοια πως ό,τι περιγράφει ο Ησίοδος το «άκουσε» από τις Ελικωνιάδες Μούσες, όταν αυτές τον «έμαθαν τραγουδώντας του για τις μεγάλες αλήθειες των Ολυμπίων, γνωστών σαν Ελ” (κατά τον κ. Λιακόπουλο!», όταν ο Ησίοδος, νεαρό βοσκόπουλο σαλαγούσε στις παρυφές τού Ελικώνα.

Τραγουδούσαν λοιπόν οι Ελικφνιάδες: «Βοσκόπουλο, αγαπημένο, μέσα από τους άλλους χωρικούς διαλεγμένο, αλλά το ίδιο σαν κι αυτούς πονηρή ύπαρξη, κοιλιόδουλε, σε διαλέξαμε γιατί γνωρίζουμε τέλεια την τέχνη τού ψεύδους, ώστε να φαίνεται αληθινό. Επίσης κατέχουμε, όταν συνάδει στην επιθυμία μας, και την τέχνη της αλήθειας. Και μου χάρισαν ραβδί κομμένο από δάφνη καρπερή, πλουμιστό και φύσηξαν στα σώψυχά μου μελωδία θεϊκής έμπνευσης, με τα ανεξάντλητα λαρύγ­για τους εκτόξευσαν φωνή αθάνατη αρχίζοντας να εξυμνούν των αθανάτων θεών την πρώτη γενιά!».

Πιστεύω δεν μένει καμία αμφιβολία για το ποια όντα μυούν τον νεαρό Ησίοδο στην …«θεογονία» του. Πάντως όχι οι «Ελοχίμ» τού κ. Δ.Λ. Εάν το απόσπασμα έχει αποδοθή ορθώς από τον κ. Λιακόπουλο, πρόκειται για πονηρούς δαίμονες.

Και συνεχίζει να σχολιάζει τον Ησίοδο, ο Δ.Λ: «Οι αθάνατοι θεοί γεννήθηκαν από τη Γη (γυναίκες) και από τον Ουρανό (Ελοχίμ), όταν λέει “των ανθρώπων” προφανώς εννοεί των Ελλήνων!!! Όσο για την έκφραση “γενάρχης των θεών” δεν ευσταθεί ούτε βιολογικά, ούτε ιστορικά αφού ο ίδιος ο Ησίοδος μας λέει ότι πριν τον Δία ζούσαν άλλοι θεοί! Ο θρύλος πράγματι μιλούσε για κτίρια στον Όλυμπο. Αυτό θα μπορούσε να είναι μύθος, αλλά και πραγματικότητα». Αυτό είναι η… σχιζοφρένεια ή θρασύτατη και ξεδιάντροπη κοροϊδία!

Ακολούθως ο Ησίοδος, κατά Δ.Λ, υμνεί τις εννιά Μούσες που προήλθαν από σαρκική ένωση τού Δία με την τιτανίδα Μνημοσύνη… και ξεχωρίζει την Καλλιόπη η οποία «ευθύς ως τιμήσει με την εύνοιά του κάποιον ηγεμόνα ο Δίας και τον διαλέξει για να κυβερνά, τότε αυτή τοποθετεί στη γλώσσα του γλυκές δροσοσταλίδες και ρέουν άφθονα σοφά λόγια, ώστε να πείσει τους θνητούς υπηκόους του, να αναζητούν σ’ αυτόν με αγωνιώδεις ματιές σωτηρία και να υποτάσσονται στις αποφάσεις του για τις νομικές και άλλες αντιγνωμίες τους».

Καταπληκτική περιγραφή όχι βέβαια όσων θέλει να αποδείξει ο Δ.Λ, για ελοχίμ, νεφελίμ και σαρκικές μίξεις ανθρώπων με όντα «άλλης φύσεως», αλλά τού τρόπου που εγκαθιστούσαν οι πονηροί Δαίμονες τις ειδωλολατρικές εξουσίες, Βασιλικές και Τυραννικές, μετά την έξοδο τού Αδάμ και της Εύας από τον Παράδεισο. Όχι βέβαια ότι μπορούσαν να «γονιμοποιήσουν» τις γυναίκες και τις κόρες των ειδωλο­λατρών αρχόντων στην πραγματικότητα, αλλά οπωσδήποτε μπορούσαν, καλύτερα από τον καθένα, να επηρεάσουν τον πεπτωκότα νου τού αρχαίου ανθρώπου και από «ηγεμόνα» να τον μετατρέψουν σε δουλικό όργανο παραγωγής πονηρών, αισχρών και το κυριώτερο, φανταστικών και φαντασιακών λογισμών και προλήψεων!

Με τις Μούσες Θάλεια και Μελπομένη συνευρέθη επίσης ο σαϊτιστής Απόλλωνας – «Ακερσεκόμης» κατά Δ.Λ, και από αυτόν κατά­γονται όσοι είναι ραψωδοί και λυράρηδες! Με ένα λόγο «Πρώτα γεννήθηκαν οι θεοί (Ελοχίμ) και η Γη (το υλικό σύμπαν), κι ο Ουρανός (ο κόσμος των πνευμάτων). Έπειτα κάποιοι «οι Ολύμπιοι-Ελ και οι Τιτάνες-Νεφελίμ γεννήθηκαν από τους θεούς (Ελοχίμ), που δώρισαν στους ανθρώπους κάθε αγαθό».

Σχόλιο Δ.Λ: «Εδώ έχουμε πλήρη ταύτιση, Ησιόδου, Παλαιάς Δια­θήκης και Ενώχ»!!!

Αντιφάσκων ο Δ.Λ, συνοψίζει: «Πρώτα γεννήθηκε το Χάος (όχι οι θεοί Ελοχίμ!!), μετά η ωραιόστηθη Γη που περιλάμβανε και τα Τάρταρα και μετά ο Έρωτας ο κάλλιστος ανάμεσα στους Θεούς. Το Χάος γέννησε το Έρεβος και τη Νύχτα που συνευρέθηκαν ερωτικά και γέν­νησαν την Ημέρα και τον Αιθέρα. Η Γη γέννησε τον Ουρανό, και τον αφρισμένο Πόντο, χωρίς ερωτικό πάθος! Μετά όμως η Γη ενώθηκε πα­θιασμένα με τον Ουρανό και γέννησε τον Ωκεανό και τον Υπερίωνα, τον Κρόνο, τη Ρέα και τα αδέλφια τους υπόλοιπους «Τιτάνες», δηλαδή «θεούς» στην προελληνική Πελασγική διάλεκτο, τους οποίους η Τηθύς (κόρη τού Πόντου) προκαλούσε με ερωτικά καλέσματα!

«Απ’ εδώ, σχολιάζει ο Δ.Λ, αρχίζει η περιγραφή της ένωσης των Ελοχίμ με τις γυναίκες της Γης. Έπειτα εκδηλώθηκε η αντίθεση τού Κρόνου με τους εκπεσόντες “γιούς τού Θεού” (Ελοχίμ) που τον οδήγησε στην ηγετική θέση μεταξύ των “γιών τού Ουρανού και της Γης”. (σελ. 215).

Η Θεογονία έχει κινητήριο μοχλό τον Σαρκικό έρωτα, την «ιερά» Πορνεία και τη Μοιχεία και αποτέλεσμα τη Βία, τον Φόνο (ανθρωποθυσίες) και την Καταστροφή! Σε θαυμαστή συνεργασία: Η ανθρωποφάγος εξουσία της αιμοσταγούς Θυματοποίησης («φαρμακοί» αποδιοπομπαίοι τράγοι) και η ειδωλολατρική θρησκεία της ψευδούς Θεοποίησης (προσωποποίηση φυσικών δυνάμεων και ανθρωπίνων παθών)!

Ο άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, άριστος γνώστης της αρχαίας Ελλη­νικής Ποιήσεως και ποιητής ο ίδιος, απαλλαγμένος όμως, λόγω της ενοικούσης αυτώ Θείας Χάριτος, της επηρείας των… Μουσών, τουλάχι­στον κατά τον τρόπο που επηρεάστηκε ο νεαρός Ησίοδος… επιφυλάσ­σει σκληρά λόγια για όσα υπερήφανα πνεύματα τολμούν να χρησιμο­ποιήσουν λόγια και αλήθειες της Αγ. Γραφής, συνταυτίζοντάς τα με υπαρκτά ή ανύπαρκτα ειδωλολατρικά κείμενα, κινούμενοι από τους λογισμούς των αιμοβόρων και πορνικών επιθυμιών και παθών τους:

«Εί δε τις θηρίον εστί πονηρόν και ανήμερον και ανεπίδεκτον πάντη λόγων θεωρίας και Θεολογίας, μη εμφωλευέτω ταις ύλαις κακούργως και κακοηθώς, ίνα τινός λάβηται δόγματος ή ρήματος, αθρόως προσπηδησαν, και σπαράξη τους υγιαίνοντας λόγους ταις επηρείας, άλλ’ έτι πόρρωθεν στηκέτω και αποχωρείτω τού όρους ή λιθοβοληθήσεται και συντριβήσεται και απολείται κακώς κακός· λίθοι γαρ τοις θηριώδεσιν οι αληθείς λόγοι και στερροί. Είτε πάρδαλις είη, συναποθνησκέτω τοις ποικίλμασιν…. είτε τι άλλο των ωμοβόρων και αποβλήτων τω νόμω και ου καθαρών εις βρώσιν τε και απόλαυσιν…»5.

Όπερ σημαίνει: «Αν κάποιος είναι εμπαθής και πανούργος σαν ανθρωπόμορφο “θηρίο”, παντελώς ανεπίδεκτος πνευματικής εμπειρίας και θεολογικής γνώσεως, να μην ψάχνει παράνομα και ξεδιάντροπα το υλικό των θεόπνευστων Γραφών και των γνησίων ερμηνευτών τους, για να αρπάξει κάποια δογματική αλήθεια ή φράση και αφού συσπειρω­θεί πίσω της, παραχαράσσοντάς την, «κόψει» την υπερβατική πραγματικό­τητα στα μέτρα του. Αλλά να μείνει μακριά από την υποκριτική αναζήτηση και γνώση τού Αληθινού Θεού, αλλιώς τα αλλοιωμένα θεία και ιερά παραδοσιακά λόγια θα γίνουν πέτρες εναντίον του και θα απολεσθεί κακήν κακώς! Ακόμα και αν πονηρά σκεπτόμενος, άλλα λέει και άλλα πιστεύει, θα αφανισθεί από τις αντιφάσεις του. Τα ίδια και χειρότερα βεβαίως, αν αποδειχθεί ευθέως αντίχριστος και αιρετικός και άρα ακατάλληλος για να δώσει και πνευματική τροφή και Ορθόδοξο εκκλησιαστικό βίωμα..».

Β) Θρησκειολογικό σχόλιο

Η Βίβλος, παρουσιάζεται, από ορισμένους παλαιούς και σύγχρονους νεοπαγανιστές, όπως ο Δ.Λ, απλοϊκή και παραχαραγμένη έως χυδαία και ανήθικη, επειδή δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει όλη τη γκάμα λέξεων, εικόνων και εκφράσεων της ανθρώπινης μεταπτωτικής ιστορικής εμπειρίας, για να ξεσκεπάσει τον Μύθο και τα Είδωλα της αλήθειας και της πραγματικότητας, που το ιδεομυθευτικό Ειδωλολατρικό Παρά­δειγμα προωθεί με εξωραϊστικό έως και Ρομαντικό ποιητικό τρόπο.

Π.χ. η Αγία Γραφή, δεν διστάζει να αποκαλέσει την ανθρώπινη ασθένεια ως «μαλακία» και να απομυθεύσει (όχι απλώς να «αποσυμβολίσει», όπως κάνουν οι σύγχρονοι κήρυκες της Αρχαιολατρικής – γρά­φε νεοαποκρυφιστικής διανόησης), τις «αναφανδόν πορνείες και μοι­χείες» που διδάσκουν τα «ιερά» αρχαιοελληνικά κείμενα6, χρησιμοποιών­τας εκφράσεις τύπου «γαμούσιν και εκγαμίζονται» (Ματθ. κβ’ 45-46) προκειμένου να «κατεδαφίσει» ακόμη και Ιουδαϊκές θρησκευτικές προλήψεις. Πολλώ μάλλον όταν αποϊεροποιεί και γελοιοποιεί όλους τους παγανιστικούς μυθικούς συμβολικούς κώδικες και μυθολογικές γενεαλογίες των διαφόρων παγανιστικών θεοτήτων που προέρχονται από τις θρησκευτικές αντιλήψεις περί των «ιερών» μίξεων και «γάμων» των ψευδών θεών -δηλαδή των ειδωλολατρικών «θεών» και δη τού κο­ρυφαίου των Διός και των βαρβάρων «ομολόγων του». Αυτοί οι «Βασιλικοί κατάλογοι ή κώδικες γενεαλογίας» εμφανίζονται με κάθε έκφανση τού πανανθρώπινου θρησκευτικού φαινομένου. Από τον «αρχέγονο» φυσιολατρικό Ανιμισμό και την χυδαιότερη Σαμανιστική Μαγεία, την βαρβαρική Χαλδαϊκή και Περσική Αστρομαντεία, Πυρολατρία και Δαιμονολογία έως την Δυτική «Υπερβόρεια» Δρυϊδική και Ρουνική Μυθολογία και φυσικά την εκλεπτυσμένη αρχαία Ελληνική ή και την σύγχρονη Ινδοσινική Ειδωλολατρία. Διότι όλοι οι ήρωες σωτήρες, εθνικοί και θρησκευτικοί αναμορφωτές, στρατηλάτες και κατακτητές, σύνολης της ανθρωπότητος, αναφέρονται ως «γιοι θεών». Το φαινόμενο αυτό μπορεί επίσης να ταυτιστεί θεολογικά, με το καινοδιαθηκικό «καθ’ ημών χειρόγραφο» που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην προς Κολοσσαείς Επιστολή του, το οποίο εξήλειψε ο Κύριός μας Ιη­σούς Χριστός, ο οποίος επίσης με την Σάρκωσή Του εκ Παρθένου, πέρασε από αυτό τον ίδιο δρόμο με τους άλλους σπουδαίους ανθρώπους, ως Υιός Θεού αλλά και Υιός ανθρώπου. Μόνο που ο Χριστός, αντίθετα από όλους τους άλλους δεν εξήσκησε την θεϊκή, βασιλική και προφη­τική του εξουσία εγκοσμίως, σε κατορθώματα, άθλους και επιτεύγματα ανθρώπινης δόξας αλλά την θυσίασε «προσηλώσας τα Σταυρώ». Δηλα­δή κάρφωσε επάνω στο «Πανάγιο Ξύλο τού Σταυρού», μαζί με το Θεαν­θρώπινο Σώμα Του, το «χειρόγραφο», σα να λέμε την απόδειξη της ψευδούς «θεϊκής» εξουσίας τού Άρχοντα του κόσμου τούτου, δηλαδή τις Μυθολογικές Βασιλικές Γενεαλογίες που ισχυρίζονταν ότι οι άνθρω­ποι «καταγόμαστε» από ψευδείς θεούς, με πρώτο τον Διάβολο, Αρχαίο Όφι και Σατανά. Έτσι ο Χριστός τις καταδίκασε καρφώνοντάς τες στο Σταυρό και τις εξαφάνισε, όταν με το καινό δοξασμένο και μετα­μορφωμένο Θεανδρικό Σώμα Του Ανέστη!

Αυτές, λοιπόν, οι φανταστικές ειδωλολατρικές δήθεν θεϊκές γενε­αλογίες έμειναν στον Άδη μαζί με τον Διάβολο, ο οποίος εκεί στον προπτωτικό Παράδεισο τις ενέπνευσε στον πρωτόπλαστο, με την φι­δίσια πρότασή του, το δαιμονικό ευαγγέλιο «έσεσθε ως θεοί».

Ιστορικά και ανθρωπολογικά, βεβαίως, αυτούς τους σατανικούς μυθικούς ειδωλολατρικούς κώδικες της δήθεν θεϊκής καταγωγής των ανθρώπων από προϋπάρχοντες «θεούς», μετέτρεψαν σε Γενικούς (Γέ­νους) εννοιολογικούς κώδικες και φιλοσοφικές Ιδέες, δηλαδή σε προ­σιτή στον ανθρώπινο νου, σχετική και όχι απόλυτη, όπως διαφημίσθηκε διαχρονικά, «Γνώση», οι Αρχαιοελληνικές Θεογονίες και δη ο Πλατωνι­σμός, δια της εκλογικευτικής, αλλά δυστυχώς όχι και απομυθευτικής, διαδικασίας της Δογματιστικής Μεταφυσικής διευρύνοντας την μεταπτωτική φθορά της φύσης μας. Έτσι μετατράπηκαν οι Μυθολογικές αρχαϊκές αναμνήσεις της ανθρώπινης πτώσεως και αποστασίας από την αληθή γνώση και συνάφεια με τον αληθινό τριαδικό Θεό και Δη­μιουργό μας, σε φιλοσοφικά Αξιώματα περί Κόσμου»!

Μια τέτοια φιλοσοφική τοποθέτηση, όπως η Πλατωνική, μεταφέρει τους σεξουαλικούς συμβολισμούς των θεϊκών γάμων και μίξεων ακό­μη και στις απαρχές της Δημιουργίας, στη δομή και κίνηση τού ορατού κόσμου, των αστέρων και πλανητών μέσω της χρήσεως της Μουσικής Κοσμικής κλίμακας, στον Τίμαιο όπου οι μίξεις των κοσμικών Τόνων και υπό- και μιξο-τόνων της Ουράνιας αρμονίας (Γενική Ιδέα) συμβολί­ζουν τα παραγόμενα κοσμικά επίπεδα υπάρξεως, αφού ταυτίζονται με μυθικά όντα που προκύπτουν από τις γαμικές συνευρέσεις ανώτερων και κατώτερων θεών και θεαινών με τα διάφορα μυθικά γένη ημίθεων και θνητών!7.

Ιδού οι αρχές και οι απαρχές αφ’ ενός της «υπερσύγχρονης, μα­γικής και δημοφιλοΰς επιστήμης» της ’Αστρολογίας και αφ’ ετέρου της «επαναστατικής και αποκαλυπτικής» σκέψης τού σύγχρονου «διανοητή, συγγραφέα και επιστήμονα» Δ.Λ!

Όμως το «κατόρθωμα» αυτό μπόρεσε να ολοκληρωθεί και να γί­νει μοντέρνα Νεοεποχιακή ηή αν θέλετε, Νεοταξική πράξη και πρα­κτική, μόνο με τη βοήθεια που τού πρόσφερε ο μεταχριστιανικός Νε­οπλατωνικός Ερμητισμός, ο οποίος τροφοδότησε, μαζί με τον επίσης μεταχριστιανικό Ιουδαϊκό Καμπαλικό Αποκρυφισμό και τη Γνωστική παραχάραξη τού Χριστιανισμού, κάθε Αιρετική, Αποκρυφιστική και Νεοειδωλολατρική ιδεολογική ή και θρησκευτική κίνηση της λεγομένης Νέας Εποχής με κορυφαία την Θεοσοφική Μύηση της Blavatsky και τις Ανατολικές Γκουρουϊστικές διαλογιστικές και νεοσατανιστικές τεχνικές Αυτοεξέλιξης.

Εξ ου η θεοσοφική – αποκρυφιστική ριζική διάκριση των εκπεσόντων Αγγέλων, που επινόησε ή «κατηχήθηκε» και απλώς δημοσίευσε ο Δ.ΕΛ σε: «Εωσφορικούς» – ελοχίμ και «Σατανικούς» – δαίμονες που επινόησε ή «κατηχήθηκε» και απλώς δημοσίευσε ο Δ.Λ στα «έπη» του.

Ερμηνεύεται η μυθοποιητική αυτή τάση επίσης, με ένα άλλο χα­ρακτηριστικότατο στοιχείο της Γνωστικής-Θεοσοφικής σκέψης: Την εξελικτιστική κοσμοαντίληψη. Αυτή έχει σαν αποτέλεσμα την διαρκή επινόηση ενδιαμέσων «όντων» ή και απροσώπων «επιπέδων», «καναλιών», «καταστάσεων ύπαρξης» και κοσμικής συνειδητότητας. Έτσι, προβλέπονται: εξωανθρώπινα «Υπερόντα», όπως οι «Φωτισμένοι Δι­δάσκαλοι της Θεοσοφικής Παγκόσμιας Ιεραρχίας της Λευκής Αδελ­φότητος» που κατοικούν στις Μυστικές υπόγειες πόλεις «Αγκάρθα» και «Σαμπάλα» της «Κοίλης» ή «Μέσης» Γης, καθοδηγώντας τους μύ­στες στα διάφορα επίπεδα «συνειδητότητας και αυτογνωσίας», γιατί κατέχουν τα κωδικά «τονικά» κλειδιά των διαφόρων συμπαντικών επι­πέδων, με τα οποία πρέπει να συντονιστεί διαλογιζόμενος ο μύστης, ώστε να «περάσει» από το ένα κοσμικό επίπεδο στο επόμενο, «ρυθμί­ζοντας» ανάλογα τα διάφορα «ενεργειακά κέντρα» τού σώματός του.

Η «ρύθμιση» γίνεται ανάλογα πάλι σε ποιο σύστημα διαλογιστικής Ενέργειας υποτάσσεται και υπηρετεί ο κάθε μύστης: π.χ. Το θεοσοφικό σύστημα των ινδουιστικών-βουδιστικών «επτά Chakras» ή το Καμπαλιστικό σύστημα των «δέκα Zephirot».

Ο a priori μυθοπλαστικός αυτός τρόπος σκέψης οδηγεί νομοτελεια­κά στην επινόηση των «νεφελίμ», ενδιαμέσων όντων με κακή φύση, μεταξύ ανθρώπων και «ελοχίμ». Στο «αιώνιο» παιχνίδι, δηλαδή, «Καλών- Κακών», που κανείς δεν μπορεί να κάνει χωρίς τον άλλο.

Εκεί, δηλαδή στη διαιώνιση τού βασικότερου ανθρώπινου προ­βλήματος, «Της προελεύσεως και υπάρξεως τού κακού στον κόσμο» οδηγεί η διαστρεβλωτική ερμηνεία της Αγίας Γραφής και η δογμα­τική παρέκκλιση από την Ορθόδοξη εκκλησιαστική ερμηνεία, η οποία γνωρίζει μόνο μία «κτίση» υπεράνθρωπων όντων, την Αγγελική, η οποία διαιρέθηκε μερικώς και όχι οντολογικώς, σε Αγγέλους και Δαί­μονες, με την Πτώση τού Άρχοντος Αρχαγγέλου Εωσφόρου, ο οποίος στα βιβλία τού Δ.Λ περιορίζεται σε ρόλο αποκλειστικά σκιώδη, ενώ τα υπόλοιπα Αγγελικά Τάγματα «εξαφανίζονται» εμπρός στην «επέ­λαση των Ελοχονεφελίμ».

Βεβαίως όλη αυτή η φρενοβλαβής παραχάραξη προκαλείται από το πασιφανές και διάχυτο, στα βιβλία τού Δ.Λ, «ΕΛ, ΕΛΟΧΊΜ, ΝΕΦΕΛΙΜ», Νεοειδωλολατρικό-Αρχαιολατρικό φρόνημα, το οποίο «σώνει και κα­λά» θέλει, «Κλείνοντας» – έτσι καλεί τον επίλογο τού βιβλίου-ιλαροτραγωδία «Ελοχίμ – Γιατί και πως ζουν ανάμεσά μας», να προωθήσει τους «Ελοχίμ» και τους «Ελ» ως τους «κατεδαφισμένους και ξεχασμένους» Ολύμπιους Θεούς.

Περαιτέρω είναι σαφές ότι τα ανωτέρω δεδομένα που συνθέτουν τον σαφώς εξωορθόδοξο χαρακτήρα τού «πιστεύω» τού κ. Δημοσθέ­νη Λιακόπουλου, όχι μόνο δεν αποτελούν θετική πρόβλεψη για το πο­λιτικό βάρος της Ορθοδοξίας στο μέλλον, αλλά μάλλον είναι αντιλή­ψεις και απόψεις που στόχο έχουν να κινήσουν τους εχθρούς τού Ορθο­δόξου Ελληνισμού εν γένει (και μόνο η εξευτελιστική παρουσίαση και τηλεοπτική χρήση της εικόνας τού Βλαδίμηρου Πούτιν αρκεί!). Το ζήτημα γιατί ο κ. Λιακόπουλος «μεγαλύνει» την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, ενώ αντικειμενικά υπονομεύει και τα δύο, πρέπει σί­γουρα να απασχολήσει σοβαρά τους αρμοδίους.

Εμείς ως υπεύθυνοι ποιμένες της Ορθόδοξης Εκκλησίας προσδοκούμε ταπεινά την μετάνοιά του και την απαλλαγή από τις πλάνες του, για τα οποία ευχόμεθα εγκαρδίως.

1. Πρβλ. Αθ. Χαστούπη, Μορφολογικές προϋποθέσεις κατανοήσεως της Γραμμα­τείας της Π. Διαθήκης, Αθήνα 1981.

2. Βλ. το βιβλίο τού Δ. Λ, Οι Ελ, σ. 67.

3. Πρβλ. Μοναχοί Αρσενίου Βλιαγκόφτη, Ωριγένης και Αποκρυφισμός, εκδόσεις Πα­ρακαταθήκη, σελ. 26.

4. Βλ. σελ. 179, όπου πληροφορούμεθα μέσω «γνωστής του Βιολόγου» ότι το DNA των Ελλήνων, το φέρουν 70.000.000 άτομα και είναι διαφορετικό από των άλλων ανθρώπων της Μεσογείου!

5. Λόγος Κατά Ευνομιανών.

6. Μ. Βασιλείου, Προς τους νέους, όπως αν εξ Ελληνικών ωφελοίντο λόγων.

7. Βλ. John McNeil, The Myth of Invariance.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ»

ΕΤΟΣ ΙΑ΄, ΤΕΥΧΟΣ 1 (Ιαν.-Μάρτιος 2009) 105-134.

VIDEO – ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΘΕΟΛΟΓΟΣ & ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ: Ο ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΣ & ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

https://athensofmyheart.wordpress.com

ATHENS OF MY HEART

S p L a S h - Bobby Joshi Photography www.bobbyjoshi.com #beach #seascape #waves

Νικόλαος Σωτηρόπουλος:

Ο Λιακόπουλος είναι πλανεμένος & αυτά που διδάσκει δεν είναι

Ορθόδοξα αλλά αντίθετα με την Αγία Γραφη

╰⊰¸¸.•¨* 

Προσόχη! Αυτά τα οποία διδάσκει ο Δημοσθένης Λιακόπουλος στα βιβλία του και στις εκπομπές του είναι πλάνες και αντίθετα με την Αγία Γραφή!

Απορρίπτει ολόκληρη την Παλαιά Διάθηκη!

Διδάσκει οτι η Παλαιά Διαθήκη κακώς περιελήφθηκε στην Αγία Γραφή!

Διδάσκει οτι ο άνθρωπος δεν ειναι δημιούργημα και κατ’ εικόνα του Θεού αλλά οτι είναι δημιούργημα αγγέλων και κατ’ εικόνα των αγγέλων. Κατι τελείως αντίθετο με την Αγία Γραφή η οποία καθαρά λέει οτι ο άνθρωπος ειναι δημιουργημα του Θεου και κατ’ εικόνα Του!

Επισης τονίζει ο μακαριστός καλός Θεολόγος Νικόλαος Σωτηρόπουλος για τον Δημοσθένη Λιακόπουλο οτι: «Του έκανα πρόταση για δημόσιο διάλογο και αρνήθηκε. Χρησιμοποιεί έναν Άγιο άνθρωπο όπως ο π. Σάββας Αχιλλέως για να πουλά βιβλία»!

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ: ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ – ΑΡΧΙΜ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΣΤΩΦ

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Wharariki Beach, Golden Bay, New ZealandἈντιαιρετικά Ἐφόδια: Πατερικές Θέσεις

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο “Ἀντιαιρετικά Εφόδια”

τοῦ

Ἀρχιμ. Ἰωάννη Κωστώφ

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET

Στό Κεφάλαιο αὐτό θά παρουσιάσουμε μερικές θέσεις τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρός τό θέμα τῆς πλάνης.

Ἀρχίζουμε μέ τόν Ἅγ. Εἰρηναῖο: «Α´, 31, 4 Προσπαθήσαμε νά παρουσιάσουμε καί νά φανερώσουμε μέσῳ σοῦ [τοῦ ἀγνώστου παραλήπτου] ὅλο τό κακοπλασμένο πτῶμα αὐτῆς τῆς τιποτένιας καί μικρῆς ἀλεποῦς* [ὑπ. Πρβλ.: «Πιάσατε ἡμῖν ἀλώπεκας μικρούς ἀφανίζοντας ἀμπελῶνας»(ἎἈσμ 2, 15)· «Καί εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες εἴπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτῃ [στόν Ἡρώδη]· ἰδού ἐκβάλλω δαιμόνια καί ἰάσεις ἐπιτελῶ σήμερον καί αὔριον. Καί τῇ τρίτῃ τελειοῦμαι (: φθάνω στό τέλος)»(Λκ 13, 32). Ὑπαινίσσεται τήν πονηρία τῶν αἱρετικῶν.]. Ἤδη δέν χρειάζονται πολλοί λόγοι γιά νά ἀνατραπῆ ἡ διδασκαλία τους, ἐφόσον ἔγινε σέ ὅλους γνωστή. Αὐτό εἶναι σάν κάποιο θηρίο νά εἶναι κρυμμένο στό δάσος καί ἀπό ἐκεῖ νά ὁρμᾶ καί νά κατασπαράσση πολλούς ἀνθρώπους· ὅσοι ξεχωρίσουν αὐτό τό δάσος καί τό ἀποψιλώσουν, ὥστε νά δοῦν οἱ ἄνθρωποι τό θηρίο, δέν θά κουρασθοῦν, ἀσφαλῶς, νά τό συλλάβουν, ἐφόσον βλέπουν τό ἴδιο τό θηρίο. Μποροῦν νά τό βλέπουν καί νά φυλάγωνται ἀπό τίς ἐπιθέσεις του καί ἀπό παντοῦ νά ρίχνουν ἀκόντια καί νά τραυματίζουν καί νά φονεύουν αὐτό τό θηρίο πού κατασπαράσσει τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι καί ἐμεῖς, ἐφόσον φανερώσαμε τά ἀπόκρυφα καί σεσιγημένα κατ᾽ αὐτούς μυστήριά τους [τῶν αἱρετικῶν], δέν θά εἶναι πλέον ἀπαραίτητο νά ἀνατρέπουμε τίς ἰδέες τους διά πολλῶν. Καί σύ καί ὅλοι ὅσοι εἶναι μαζύ σου μπορεῖτε νά ἐξασκῆσθε μέ ὅσα εἶπα πρωτύτερα, νά ἀναιρῆτε τίς φαῦλες καί ἀσυνάρτητες διδασκαλίες τους καί νά παρουσιάζετε διδασκαλίες σύμφωνες μέ τήν ἀλήθεια. Ἐπειδή, λοιπόν, αὐτά ἔτσι ἔχουν, καί ἐφόσον τό ὑποσχεθήκαμε, ἀναλόγως πρός τή δύναμί μας, θά παρουσιάσουμε ἐπιπλέον καί τήν ἀνατροπή τους, ἀντιμετωπίζοντας, ὅλα αὐτά στό ἑπόμενο βιβλίο. Καθώς βλέπεις, ἡ ἀναφορά μας σέ αὐτούς ἐπεκτείνεται. Θά σοῦ δώσουμε, ἐπίσης, καί ἐφόδια γιά τήν ἀνατροπή τους, ἀντιμετωπίζοντας ὅλες τίς ἀπόψεις κατά τή σειρά τοῦ ἐν λόγῳ θέματος. Ἔτσι ὄχι μόνο θά δείξουμε, ἀλλά καί θά τραυματίσουμε ἀπό παντοῦ τό θηρίο»(ΕΕ, 107).

° «Β´, 19, 8 Ἀρκοῦν, λοιπόν, αὐτά τά ὁποῖα εἴπαμε γιά νά φανῆ ὅτι τό σύστημά τους εἶναι ἀνίσχυρο καί ἀστήρικτο, ἀκόμη δέ καί ἀνόητο. Διότι, ὅπως συνήθως λέγεται, δέν πρέπει νά πίνη ὅλη τή θάλασσα αὐτός πού θέλει νά μάθη ὅτι τό νερό της εἶναι ἁλμυρό. Ἔστω ὅτι ὑπάρχει κάποιος ἀνδριάντας φτιαγμένος ἀπό πηλό πού χρωματίζεται ἐπιφανειακά ὥστε νά θεωρῆται χρυσός, ἐνῶ εἶναι πήλινος· ἄν κάποιος πάρη ὁποιοδήποτε κομμάτι ἀπό τόν ἀνδριάντα καί τό ἀνοίξη, θά ἀποκαλύψη τόν πηλό καί θά ἀπαλλάξη ἀπό τήν ἐσφαλμένη γνώμη αὐτούς πού ψάχνουν τήν ἀλήθεια»(ΕΕ, 150).

° «Ε´, 20, 2. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ παράδεισος πού φυτεύθηκε σ᾽ αὐτό τόν κόσμο. “Ἀπό παντός ξύλου τοῦ παραδείσου βρώσει φαγῇ”(Γεν 2, 16), λέει τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, δηλαδή, νά τρῶτε ἀπό κάθε Γραφή τοῦ Κυρίου. Νά μήν τρῶτε, ὅμως, μέ ἐπηρμένο φρόνημα (: μέ ὑπερηφάνεια) οὔτε νά ἀγγίζετε τή διχογνωμία τῶν αἱρετικῶν. Οἱ ἴδιοι ὁμολογοῦν ὅτι μόνοι τους ἔχουν γνῶσι τοῦ καλοῦ καί τοῦ πονηροῦ (Γεν 2, 17). Καί ἐπάνω ἀπό τό Θεό, πού τούς ἔκανε, ὑπερακοντίζουν τά δικά τους ἀσεβῆ φρονήματα. Φρονοῦν, λοιπόν, παραπάνω ἀπό ὅ,τι εἶναι τό μέτρο τῆς νοήσεώς τους. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος λέει: “Μή ὑπερφρονεῖν παρ᾽ ὅ δεῖ φρονεῖν, ἀλλά φρονεῖν εἰς τό σωφρονεῖν (: ἀλλά νά σκέπτεσθε συνετά)”(Ρμ 12, 3)· νά μή φᾶμε, δηλαδή, τή γνῶσι τους πού φρονεῖ παραπάνω ἀπό ὅ,τι πρέπει, καί ἔτσι πεταχθοῦμε ἀπό τόν παράδεισο τῆς ζωῆς, στόν ὁποῖο ὁ Κύριος εἰσάγει αὐτούς πού ὑπακούουν στήν ἐντολή Του “ἀνακεφαλαιώνων τά πάντα ἐν ἑαυτῷ (: ἑνώνοντας τά πάντα στόν ἑαυτό Του καί μέ τόν ἑαυτό Του), τά ἐν τοῖς οὐρανοῖς καί τά ἐπί τῆς γῆς”(Ἐφ 1, 10)»(ΕΕ, 394).

***

Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος συμβουλεύει: «Ἔστω καί τό φιλόνεικον ἡμῶν ἔννομον»=«Ἄς εἶναι καί ἡ διαμάχη μας ἐντός τοῦ νόμου»(ΒΕΠ 59, 216)

***

Μέγας Βασίλειος γράφει: «Συνηθίζω δέ ἐγώ νά τόν παραβάλλω (τό Διονύσιο Ἀρχ/σκοπο Ἀλεξανδρείας) μέ φυτοκόμο πού προσπαθεῖ νά ἰσιώση ἕνα στραβό νεαρό φυτό· ἔπειτα δέ ἀποτυγχάνοντας νά τό φέρη στή μέση λόγῳ ὑπερβολικῆς ἀντίθετης ἕλξεως, φέρνει τό βλάστημα στήν ἀντίθετη θέσι»(ΒΕΠ 55, 32). Χρειάζεται δηλ. συμμετρία στήν ἀντιαιρετική διαπάλη.

***

Θά παραδώσουμε γιά λίγο τή γραφίδα στόν Ἅγ. Ἀμβρόσιο: «Πλησίον τῆς οἰκιακῆς καί καρποφόρου συκιᾶς σπέρνουν ἄγρια συκιά, γιά τό λόγο ὅτι γρήγορα οἱ καρποί ἐκείνης τῆς γόνιμης καί οἰκιακῆς συκιᾶς, ὅταν ἤ ἀπό κάποια αὔρα θίγωνται ἤ ἀπό καύσωνα, φέρονται νά πέφτουν στή γῆ. Γι᾽ αὐτό οἱ γνῶστες αὐτοῦ τοῦ φαρμάκου, μέ σῦκα ἀγρίου δένδρου δεμένα σέ ἐκεῖνο τό καρποφόρο δένδρο, θεραπεύουν αὐτή τήν ἀδυναμία. Ἔτσι μπορεῖ νά διατηρῆ τούς καρπούς του, πού ἐπρόκειτο νά πέσουν ἐάν πλέον ἔλειπαν τά φάρμακα.

Ἀπό αὐτό δέ, σάν ἀπό κάποιο αἴνιγμα τῆς φύσεως, προτρεπόμασθε νά μήν ἀποφεύγουμε αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀποχωρισθῆ ἀπό τήν πίστι μας καί τήν κοινωνία μας. Διότι καί ὁ ἐθνικός ὁ ὁποῖος κερδήθηκε, ὅσο βαρύτερος ὑπερασπιστής τῆς πλάνης ὑπῆρξε, τόσο σφοδρότερος ὑπερασπιστής τῆς πίστεως εἶναι δυνατόν νά δειχθῆ. Νά μήν ἀποφεύγουμε κάποιον ἀπό τούς αἱρετικούς ἐάν ἐπιστρέψη, σάν νά στηρίζη τό μέρος ἐκεῖνο στό ὁποῖο ἦλθε ἀφοῦ μετέβαλε γνώμη. Νά τόν δεχώμασθε μάλιστα, ὅταν ἔχη κάτι ἐκ φύσεως ὀρθό, ὥστε νά μπορῆ ἡ γνώμη αὐτοῦ νά εἶναι ἰσχυρή, ἐάν ὑποστηριχθῆ σ᾽ αὐτόν ἡ προσπάθεια τῆς ἐγκρατείας, καί ἡ τήρησι τῆς ἁγνότητος.

Νά ἀναπτύξης, λοιπόν, σχετικά μ᾽ αὐτόν τή φροντίδα σου, ὥστε μέ τήν ὁμοιότητα τῆς καρποφόρου ἐκείνης συκιᾶς, ἀπό τήν παρουσία καί ἕνωσι τοῦ ἀγρίου ἐκείνου δένδρου, νά μπορῆς νά δυναμώσης τήν ἀρετή σου. Διότι ἔτσι οὔτε ἡ προσοχή σου θά διασπασθῆ, καί ὁ καρπός τῆς ἐπιμελείας καί χάριτος θά διαφυλαχθῆ»(ΕΞ, 117)

° «Ἡ γνώμη ἐκείνων παραβάλλεται μέ ἱστό ἀράχνης, στόν ὁποῖο, ἐάν πέση κουνούπι ἤ μῦγα, δέν μπορεῖ νά ἀπαλλαγῆ· ἐάν δέ κάποιο γένος ἰσχυροτέρων ἐμψύχων φανῆ ὅτι εἰσέβαλε, τόν διαπέρασε, ἔσπασε τούς ἀσθενεῖς ἱστούς, καί διεσκόρπισε τίς κενές παγίδες. Τέτοια εἶναι τά δίκτυα τῶν Χαλδαίων [τῶν αἱρετικῶν], ὥστε σέ αὐτά νά προσκολλῶνται οἱ ἀδύνατοι, οἱ ἰσχυρότεροι κατά τήν ἀντίληψι νά μήν εἶναι δυνατόν νά προσκρούσουν (καί νά παραμείνουν)»(ΕΞ, 147)

° «Τόν Ἐλύμα τό μάγο ὁ Παῦλος τύφλωσε ὄχι μόνο μέ τήν ἀδυναμία τῆς μαγικῆς τέχνης, ἀλλά καί μέ τήν ἀπώλεια τῶν ὀφθαλμῶν (Πρξ 13, 11)»(ΕΞ, 164)

° «Ἡ κουκουβάγια μέ τίς μεγάλες καί γλαυκές κόρες τῶν ὀφθαλμῶν δέν αἰσθάνεται τή ζοφερή φρίκη τοῦ νυκτερινοῦ σκότους. Ὅσο γίνεται ἡ νύκτα σκοτεινότερη, τόσο, ἀντίθετα πρός τή συνήθεια τῶν λοιπῶν πτηνῶν, ἀσκεῖ ἀπρόσκοπτες πτήσεις. Ὅταν δέ ἀνατείλη ἡ ἡμέρα, καί ἁπλωθῆ τό φῶς τοῦ ἡλίου, ἡ ὅρασι αὐτῆς ἐξασθενεῖ, σάν νά περιπλανᾶται σέ κάποιο σκοτάδι. Μέ τοῦτο δέ τό σημεῖο αὐτῆς δηλώνει ὅτι ὑπάρχουν μερικοί οἱ ὁποῖοι, ἄν καί ἔχουν ὀφθαλμούς γιά νά βλέπουν, δέν συνηθίζουν νά βλέπουν, καί τό ἔργο τῆς ὁράσεώς τους τό ἐπιτελοῦν μόνο στό σκοτάδι.

Περί τῶν ὀφθαλμῶν τῆς καρδιᾶς μιλῶ, τούς ὁποίους ἔχουν οἱ σοφοί τοῦ κόσμου καί δέν βλέπουν· στό φῶς τίποτε δέν διακρίνουν. Στό σκοτάδι περπατοῦν, ἐνῶ ἐρευνοῦν τά σκοτεινά τῶν δαιμονίων, καί πιστεύουν ὅτι βλέπουν τά ὕψη τοῦ οὐρανοῦ… Ἐκτρεπόμενοι ἀπό τήν πίστι, ἐμπλέκονται στό σκοτάδι συνεχοῦς τυφλώσεως.

Ἐνῶ ἔχουν πλησίον τήν ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ καί τό φῶς τῆς Ἐκκλησίας, καί ἐνῶ δέν βλέπουν τίποτε, ἀνοίγουν τό στόμα, σάν νά τά γνωρίζουν ὅλα. Ὀξεῖς στά μάταια, ἀμβλεῖς στά αἰώνια, καί μέ τόν ἑλιγμό μακρᾶς συζητήσεως προδίδουν τήν τυφλότητα τῆς ἀμαθείας τους»(ΕΞ, 232)

° Ὁ Ἅγιος Ἀμβρόσιος στό περί τοῦ Μυστηρίου τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Κυρίου ἐντάσσει τούς αἱρετικούς στό: «Οὐκ ἐάν ὀρθῶς προσενέγκῃς, ὀρθῶς δέ μή διέλῃς, ἥμαρτες; (: δέν ἁμάρτησες προσφέροντας μέν ὀρθῶς, χωρίζοντας, ὅμως, λανθασμένα;)»(Γεν 4, 7)· (π.χ διαχωρίζουν τή θεία ἀπό τήν ἀνθρώπινη φύσι τοῦ Χριστοῦ.

 ***

ὅσ. Ἐφραίμ ὁ Σύρος γράφει: «Ὅπως εἶναι τό κεφάλι προτιμότερο ἀπό ὅλα τά μέλη τοῦ σώματός σου, καί ἄν κατευθυνθῆ ἐναντίον σου πέτρα ἤ ρόπαλο ἤ ξίφος, προβάλλεις τά ἄλλα μέλη τοῦ σώματος, θέλοντας νά ἀποφύγης τό κτύπημα στό κεφάλι, ἐπειδή γνωρίζεις ὅτι χωρίς αὐτό δέν εἶναι δυνατό νά ζήσης σ᾽ αὐτή τή ζωή· ἔτσι νά εἶναι σέ σένα προτιμότερη ἀπό ὅλα ἡ πίστι τῆς ἁγίας καί ὁμοουσίου Τριάδος, διότι χωρίς αὐτήν εἶναι ἀδύνατο νά ζήση κανείς τήν πραγματική ζωή»(ΕΣγ, 23).

° «Οὐαί τοῖς μιαίνουσι τήν ἁγίαν πίστιν ἐν αἱρέσεσιν, ἤ τοῖς αἱρετικοῖς συγκαταβαίνουσιν (: ἀλλοίμονο σ᾽ ἐκείνους πού μολύνουν τήν ἁγία πίστι μέ αἱρέσεις ἤ συγκαταβαίνουν στούς αἱρετικούς)»(ΕΣδ, 26).

° «Ἐκεῖνοι πού μολύνονται μέσα στίς αἱρέσεις θά ἀκούσουν: “Ἄς ἐξαφανισθῆ ὁ ἀσεβής, γιά νά μή δῆ τή δόξα τοῦ Κυρίου”(Ἡσ 26, 10)»(ΕΣδ, 68· βλ. καί 149).

° «Ἄν ὑπῆρχε σ᾽ αὐτούς [τούς ἀποστάτες] τρόπος νά ἀνεβοῦν ἁμαρτωλοί στόν οὐρανό, ὁπωσδήποτε θά διχογνωμοῦσαν καί θά πρότειναν καί ἐκεῖ διαχωρισμό, στόν οἶκο τῆς εὐσέβειας, στά οὐράνια σκηνώματα, μέ ὅποιο τρόπο ἐπιχείρησαν τόν παλαιό καιρό οἱ πρόγονοί τους, τήν πυργοποιΐα»(ΕΣζ, 423)

° «Φυλάγοντας τόν ἑαυτό σας μέ κάθε φροντίδα, νά ἀποφεύγετε τή συναναστροφή τους [τῶν πλανεμένων]. Καί σᾶς φέρνω, ἀγαπητοί, ὡς ὁλοφάνερο παράδειγμα αὐτό· ὅτι δηλαδή ἕνας κυνηγός, ἄν βρεθῆ νά στέκεται σέ βασιλικό κτῆμα, καί ἄν ἀκόμη δέν ἀποδειχθῆ ὅτι ἔκανε κάτι παράνομο, ὅμως, θά κατηγορηθῆ ὡς τολμηρός, καί θά ὁδηγηθῆ σέ ἀνακρίσεις καί θά ὑποστῆ τήν καταδίκη σύμφωνα μέ τό νόμο, ἐπειδή εἶναι ξένος σ᾽ αὐτό τόν τόπο.

Μή, λοιπόν, καθίσετε στό συνέδριο τῆς ματαιοφροσύνης τους (πρβλ Ψ 25, 4) καί μή βαδίσετε τό δρόμο τῆς διάνοιάς τους· διότι δέν διαφέρει τό νά συγκατοικήση κανείς μέ τό δαίμονα ἀπό τό νά συγκατοικήση μέ ἀποστάτη καί παράνομο ἄνθρωπο· ὅταν δηλαδή ἐξορκίζεται ὁ δαίμονας, θά φοβηθῆ καί θά φύγη, ἐπειδή δέν ἔχει τή δύναμι νά μείνη ἐκεῖ ὅπου προφέρεται ἐναντίον του τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἐσύ, ὅμως, ἄνθρωπε, πού εἶσαι ἐξωτερικά στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἄν βρίσκεσαι καί ἐσωτερικά μέσα στό πνεῦμα Του, θά εἶσαι τέλειος ἄνθρωπος τοῦ Χριστοῦ· ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἔχει πάρει τό βάπτισμα, μοιάζει μέ κάποιο σπίτι ἑτοιμασμένο γιά τό βασιλιά, πού, ὅμως, ἀκόμη δέν τό κατοίκησε ὁ βασιλιάς. Ἀλλά ἄν ἐξορκίζης τόν ἀσεβῆ καί ἄπιστο ἄνθρωπο, αὐτός θά χρησιμοποιήση διπλάσια τήν κακία του, καί δέν θά ἐλαττώση τή μανία του. Προτιμότερο θά ἦταν νά ἐξορκίζη κανείς τούς σιχαμερούς δαίμονες, παρά νά προσπαθῆ νά πείση τούς ἀσεβεῖς ἀνθρώπους. Διότι οἱ δαίμονες εἶπαν, ὁμολογώντας τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, “Ἐσύ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ”(Λκ 4, 41)· οἱ κήρυκες, ὅμως, τῆς ἀποστασίας Ἰουδαῖοι φιλονεικοῦν ὅτι δέν εἶναι αὐτός Υἱός τοῦ Θεοῦ. Καί πρόσεξε τήν ἀσυγκράτητη καί σκληρή διάθεσί τους. Ὁ ἀρχηγός τῆς ἀποστασίας τους κραυγάζει καί λέει: “Τί ἔχεις μαζύ μας, Υἱέ τοῦ Θεοῦ;”(Μθ 8, 29). Ἀλλά οἱ ἴδιοι ἀρνοῦνται συνεχῶς»(ΕΣζ, 427).

 ***

Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος γράφει: «Ὁ ὄφις σέ κάθε κίνδυνο τῆς ζωῆς του φυλάει τό κεφάλι του· καί ὁ σοφός μοναχός σέ κάθε δυσχερῆ περίστασι φυλάει τήν πίστι του, ἡ ὁποία εἶναι τό θεμέλιο τῆς ζωῆς του»(ΙΣ, 252)

 ***

Τό ἀκόλουθο κείμενο ἀποδίδεται στό Μ. Ἀθανάσιο: «Ἀκόμα κι ἄν κάποιος προσφέρη μυρίους καί ἀναντιρρήτους ἐλέγχους, ἀ